Chapter - 22 : တစ္ဆေလောက၏ F4 ( 1 )

ရှုပ်ပွနေသော သိုလှောင်ခန်းအတွင်း အလုံးစုံ မှောင်မည်းနေသည်။ ဖိနှိပ်ထားသော ငိုသံများသည် အလွန်ထက်ရှ၍ ကြေကွဲဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး မမြင်ရသော အရင်းအမြစ်တစ်ခုကြောင့် ပြတင်းပေါက်များပင် တုန်ခါနေသည်။

အရာအားလုံးသည် ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့်တူသော်လည်း လုရွှိသည် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ဤပြက်လုံးအား ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

ပုံရိုက်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် တစ္ဆေအမျိုးသားသည် ပြတင်းပေါက်တံခါးအား ရိုက်ခတ်ရာတွင် အပြင်းအထန်ကြိုးစားနေ၍ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်မှာ အပြင်ဘက်သို့ပင် ယိုင်ထွက်နေသည်။

အခြားတစ္ဆေတစ်ပါးသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်၍ အော်ဟစ်ငိုယိုနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ပြတင်းပေါက်အား ခေါက်နေသော တစ္ဆေအား မေးနေ၏။

"ငါ ငိုတာ သိပ်မကျယ်လို့လား၊ ဘာလို့ သူက တုံ့ပြန်မှု မပြတာလဲ"

ဆေးရိုက်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသူသည် ထူးဆန်းသောအရာများ မြင်နေကျဖြစ်၍ သူ၏ လုပ်ရပ်များအား မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"သူက တော်တော်လေး ကြောက်သွားလို့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားတာ နေမယ်၊ တုံ့ပြန်ဖို့အတွက် လူတွေကို အချိန်ပေးရဦးမယ်လေ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ"

"ဝါးးး၊ ငါတို့ ဘယ်တော့ မီးဖွင့်လို့ရမှာလဲ၊ ငါ အမှောင်ကို တကယ်ကြောက်တယ်"

ဆေးရိုက်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသူသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။

"ရှောင်စစ်၊ မင်း နိုးထစမ်းပါ၊ သရဲက ဘာကို အမှောင် ကြောက်တာလဲ"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ တစ္ဆေလောကရဲ့ F4 က ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး"

ရှောင်စစ် စိတ်ကောက်သွားသည်။ သူ များများ တွေးလေလေ၊ သူ၏ တစ္ဆေမျက်နှာအား ဆုံးရှုံးနေသည်ဟု ထင်လေလေဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် ပို၍ပင် အားပါစွာ အော်ဟစ်ငိုယိုလာသည်။

လုရွှိ မကြားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ငိုရင်း သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ လေအေးများ မှုတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သူ၏ ခေါင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်အား မြင်သောအခါ လုရွှိသည် သူ့အား ရှောင်ရှားရန် ခေါင်း လှည့်လိုက်ရသည်။

ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြေခံအားဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤပြဇာတ် စစ်ဆေးချက်သည် သူ့ဆီသို့ ဆန္ဒအလျောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုရွှိသည် စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်နေပြီး နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေး၍ ပြုံးလိုက်သည်။

ရှောင်စစ်သည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုအား မြင်သောအခါ ငိုနေခြင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားပြီး သူ့မေးရိုးပင် ကျသွားလေသည်။

"အစ်… အစ်ကိုကြီးရေ..."

"မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်နေတာလဲ၊ ဆက်လုပ်… မရပ်လိုက်နဲ့"

ရှောင်စစ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မသေသေးသော်လည်း လူများစွာအား ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။ သူသည် လူများစွာမှ ဘောင်းဘီထဲတွင် ဆီးထွက်ကျသည်အထိ ကြောက်လန့်သွားသည်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း လုရွှိ ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသူအား တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။

သူသည် ဤလူအား မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အားကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် လက်တွေ့ဘဝတွင် ရင်ဆိုင်နေရသောအခါ ရှောင်စစ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် လွင့်ပြယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက ဆရာ လုရွှိပဲ..."

အခန်းထဲရှိ မီးများသည် မှန်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်နေခြင်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်နှင့်အတူ ပြန်လည်လင်းလာ၏။

လုရွှိထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရပ်နေပြီး သူတို့အား ကြည့်နေသည်။ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် မီးများထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေ၏။

ထိုတစ္ဆေအမျိုးသားနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်၍ တုန်ယင်နေကြပြီး သူတို့၏ တည်ရှိနေခြင်းအား လျှော့ချရန်အတွက် အတူတကွ ပူးကပ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေကြသည်။ ဤအချိန်၌ သူတို့ မည်မျှ ထွက်ပြေးချင်သည်ကို မည်သူမှမသိနိုင်ပေ။

သို့သော် သူတို့သည် အလွန်အမင်းကြောက်လန့်နေကြ၍ သူတို့၏ ခြေထောက်များပင် စကားနားမထောင်တော့ပေ။ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေ၏။

"ဝူးးး..."

လုရွှိ၏ အကြမ်းဖက်မှုနှင့်ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီအားလုံးကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်စစ်သည် မနေနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးမိတော့သည်။

လူသားအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ မနေနိုင်သည်က ပြဿနာမရှိသော်လည်း ယခုမူ သူသည် တစ္ဆေအဖြစ်နှင့်ပင် မနေနိုင်တော့ပြီပေလော…

လုရွှိသည် သူ၏ နားများအား ပွတ်သပ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများအား ကွေးလိုက်သည်။

"အရမ်း နားငြီးတာပဲ"

စကားလုံးများ မြေပေါ်သို့ မကျရောက်သေးမီ လက်နှစ်စုံသည် ရှောင်စစ်၏ ပါးစပ်အား ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ လက်တစ်စုံမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စုံမှာ ပုံနှိပ်ထားသောအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသူ၏ လက်ဖြစ်သည်။

ငိုသံများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

ကမ္ဘာကြီးသည်လည်း တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ထိုတစ္ဆေနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်၌ သွေးစွမ်းအင် လုံးဝမရှိပေ။ သူတို့သည် မကောင်းမှု မပြုခဲ့သလို မည်သူ့ကိုမျှလည်း ထိခိုက်နစ်နာအောင် မလုပ်ခဲ့ပုံရသည်။

လုရွှိသည် ဖောက်သည်များအပေါ် နွေးထွေးပြီး ယဉ်ကျေးသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ သူသည် သူတို့အား တကယ်တမ်းလည်း ခက်ခဲစေလိုခြင်း မရှိပေ။ ရိုးရှင်းစွာ စကားစမြည် ပြောချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ သေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

ထိုတစ္ဆေနှစ်ဦးသည် မူလက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေကြသော်လည်း လုရွှိ၏ ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သော အသွင်အပြင်မူ ထိုအချိန်၌ ရန်လိုမှု တစ်စုံတစ်ရာကို မပြသနေခဲ့ပေ။ သတိမထားမိဘဲ သူတို့သည် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားကြသည်။

ဆေးရိုက်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသူက ဦးစွာ စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နှစ် ၂၀ ရှိပါပြီ..."

ရှောင်စစ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းများအား ရေတွက်၍ အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ၃ နှစ်..."

၎င်းသည် သိပ်မကြာသေးသော အချိန်ကာလမဟုတ်သော်လည်း မတိုတောင်းသော အချိန်ကာလလည်း မဟုတ်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် သေမင်းများသည် လူတစ်ဦး မသေဆုံးမီ အကြောင်းကြားစာ လက်ခံရရှိလေ့ရှိပြီး ထိုသို့ဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဝန်ဆောင်မှုကိုပင် ပြင်ဆင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

သေဆုံးသွားသော်လည်း စွဲလမ်းမှု သို့မဟုတ် မကျေနပ်မှုများကြောင့် လူ့ပြည်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူများလည်း ရှိဖူးသည်။ ဤဆက်နွှယ်မှု သည်ပင် သူတို့ကို လူသားများကြားတွင် ခဏတာ နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် လုံလောက်ပေ၏။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆေးရိုက်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသူသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မကောင်းဆိုးရွားတစ္ဆေအဖြစ် အထင်မှားခံရကာ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ၏ 'လူ့ပြည်၌ ယာယီနေထိုင်ခွင့်လက်မှတ်' အား တုန်ယင်စွာ ထုတ်ယူ၍ လုရွှိအား ပြသလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ မသွားချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မသွားနိုင်လို့ပါ..."

လုရွှိသည် ယာယီခွင့်ပြုမိန့်အား ယူလိုက်ပြီး ၎င်းသည် အနောက်တောင် သေမင်းတမန်ဌာနခွဲမှ ပေးထားသော စာရွက်စာတမ်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သေမင်းများ၏ အလုပ်အား ခရိုင်အလိုက် ခွဲခြားထားသည်။ ခရိုင်တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကြားတွင် ပြိုင်ဆိုင်မှု မနည်းပေ။

အနောက်တောင် သေမင်းဌာနခွဲသည် လုရွှိ၏ ဌာနခွဲအား အမြဲတစေ ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့အား အနိုင်ယူရန် အလွန်ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။ ရှဲ့အန်းသည် အနောက်တောင် သေမင်းဌာနခွဲမှ အော်ဒါများ ခိုးယူခြင်းခံရကြောင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုင်ကြားခဲ့ဖူးသည်။

ဤတစ်ကြိမ် မစ်ရှင်မရှိပါက လုရွှိ သည် သူတို့၏ "နေထိုင်ခွင့် အသုံးပြုသူများ" နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံရမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ တံခါးဝသို့ ပို့ပေးလာသော သူ့အလုပ်အတွက် သတ်မှတ်ပမာဏပြည့်ရန် လိုအပ်သည့် အရေအတွက်အား လက်မခံလျှင် သူသည် ရူးမိုက်ရာကျပေမည်။

~~~