MM Story Teller

Chapter : 47 ( မီး မိန်းကလေး [22] )

Viewers 3k

Chapter : 47 ( မီး မိန်းကလေး [22] )

ရှန့်ချန့်ယန် : "အရင်က ကျွန်တော် အစီအစဉ်တွေနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်တုန်းက လူတိုင်းက နာမည်ကြီးလာနိုင်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်… ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ နောက်နေ့မနက် အိပ်ချိန် နာရီနည်းနည်း ပိုရမလားဆိုတာ စဉ်းစားနေခဲ့တာ၊ လူတိုင်းက 'ပစ္စုပ္ပန်မှာ နေထိုင်ပါ' ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်ကို အမြဲတမ်း ပြန်လည်ပြောဆိုနေကြပေမယ့်၊ သူတို့အားလုံးကတော့ အနာဂတ်မှာပဲ နေထိုင်နေကြပုံရတယ်"

ဟိုင်ရိက ထိုစကားကို နားထောင်ရင်း စိုးရိမ်လာသည်။

"သံကို သံမဏိ မဖြစ်လာလို့ မုန်းတယ်"

"ဟင်း...အဲ့ဒါက မင်းကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့လို့ပဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဟိုင်ရိ : "သာမန်လူတွေအားလုံးက အနာဂတ်မှာ နေထိုင်ကြတယ်၊ မင်းက ကိုယ့်မှာ အနာဂတ်ရှိတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် မင်းဆက်မသွားနိုင်ခဲ့တာ"

သူအခုနားလည်သွားပြီ။ ရှန့်ချန့်ယန် ထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့ နေရောင်ခြည်လို အကောင်းမြင်စိတ်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းကနေ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ခြင်းပင်။ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ မဟုတ်ရင် 'ပစ္စုပ္ပန်မှာ နေထိုင်ခြင်း' ဆိုတဲ့ နိဂုံးချုပ်ကို ရောက်လာမှာမဟုတ်ချေ။ သို့သော် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ ရှန့်ချန့်ယန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပေးခဲ့သည့် ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ ရေမရှိတဲ့ ရေထက် ဘာမှမပိုနေပေ။ သူဆက်သွားဖို့ လမ်းမရှိခဲ့ချေ။

သို့ပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်၏ စကားများ၌ အမှန်တရားရှိသည်ဟုလည်း ခံစားရ၏။

လူတစ်ယောက်က အနာဂတ်ကို သိပ်ဂရုစိုက်သင့်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘဝဆိုတာ တကယ်တော့ အခိုက်အတန့်တွေကို ဆက်ထားတာပဲ။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ နေထိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ။

ဟိုင်ရိ : "တိတိ၊ မင်းက တကယ်ကို ကြီးမြတ်တဲ့ အတွေးအခေါ်ပညာရှင်ဆရာပဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့တွေးခေါ်ပုံက မှားတယ်လို့ ခုနကပဲ ခင်ဗျားပြောနေတာမဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါကတော့ 'ကုသပေးသူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကုသနိုင်ဘူး' လို့ ခေါ်တဲ့ အရာပဲ"

ဟိုင်ရိက သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကို ဉာဏ်အလင်းပေးခဲ့တယ်...ငါအခုရှိနေတဲ့နေရာက မှန်ကန်နေပြီ၊ ငါထပ်မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး၊ ထပ်စဉ်းစားရင် အရမ်းများသွားလိမ့်မယ်"

ဟိုင်ရိ : "ငါ့ကို သီချင်းတစ်ပုဒ်ဆိုပြ"

ရှန့်ချန့်ယန်က စိတ်ကောင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သီချင်းလဲ... ကြီးမြတ်တဲ့ဆရာကြီး"

သူက တာဝန်ကျေစွာဖြင့်

"ခင်ဗျားရဲ့အမိန့်အတိုင်းပါပဲ"

ဟိုင်ရိ : "မင်းရဲ့ကိုယ်စားပြုသီချင်းကို ဆိုပေး"

ရှန့်ချန့်ယန် စဉ်းစားလိုက်ပေမယ့် သူ့မှာ ကိုယ်စားပြုသီချင်းရှိသည်ဟု မခံစားရပေ။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ပွဲဦးထွက်သီချင်းလား"

ဟိုင်ရိ : "မလုပ်ပါနဲ့"

"ငါထပ်နားထောင်ရင် အန်ချင်လာလိမ့်မယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အတော်လေး ပျော်ရွှင်သော စိတ်အခြေအနေတွင် ရှိနေပုံရ၏။

ဟိုင်ရိက နားထောင်လိုက်သည်နှင့် အန်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခြေအနေသို့ တကယ်ပင် ရောက်ရှိနေသည်။ သူနားထောင်ရုံသာမက အယ်လ်ဘမ်များ လက်ဆောင်ပေးခြင်းကိုပါ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့၏။ အဖွဲ့ထဲရှိ ရှန့်ချန့်ယန်သည် အဓိက ရက်ပ်ပါ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ စာသားအားလုံးကို ရေးသားခဲ့သည်။ သူ့ကို ထောက်ပံ့ရမည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်၏ သီချင်းကို နေ့တိုင်း ရူးရူးမူးမူး နားထောင်ခဲ့ပြီး အန်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်သည်အထိ နားထောင်ခဲ့၏။

ဟိုင်ရိက လေထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

"အခု ငါ့မှာ မင်းအဖွဲ့အပေါ် PTSD(ထရာမာရပြီးနောက်ဖြစ်ပေါ်လာတာသောစိတ်အခြေအနေ) ဖြစ်နေပြီ"

အတိတ်တုန်း၌ သူ့ထံ ရွေးချယ်ခွင့်မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏သားမရှိတော့သည့်အခါ ဟိုင်ရိသည် သူ၏ စွမ်းအင်များကို အဖွဲ့၏ သီချင်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး နားထောင်ရန်သာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်ခဲ့သည်။ ယခု သူ့သား သူ့ဘေး၌ ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် သူလိုချင်သည့် ဘာကိုမဆို နားထောင်နိုင်ပြီဖြစ်၏။ ဟိုင်ရိသည် သူ့ကိုယ်သူ နောက်ထပ် ဒုက္ခမပေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်ကစပြီး သူသည် ထိုနေ့ရက်များဆီသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့၏။

ရှန့်ချန့်ယန်အတွက် ဟိုင်ရိထံမှ ထိုသို့ထင်မြင်ချက်ကို ပထမဆုံးကြားရခြင်း မဟုတ်ပေ။

"သူတို့ထဲမှာ ဘယ်သူ့ကို ခင်ဗျားမုန်းတာလဲ"

ဟိုင်ရိက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေ၏။

"မင်းဆီမှာ အမှန်တရားကို ငါမဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး၊ သူတို့ထဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါမကြိုက်ဘူး"

ဟိုင်ရိ : "မင်းအဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါသူတို့ကို အရမ်းမုန်းတာ ဒါမှမဟုတ် နည်းနည်းမုန်းတာ၊ မင်းအတွက်လည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား"

ရှန့်ချန့်ယန် : ...

ရှန့်ချန့်ယန်က သတိထားပြီး

"အခု ကျွန်တော်ဘာပြောရမလဲ၊ ဟုတ်တယ်လား မဟုတ်ဘူးလား"

ဟိုင်ရိ : "ဟုတ်တယ်လို့ ပြော"

"ဟုတ်တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် တကယ်တော့..."

ဟိုင်ရိက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

" 'ဒါပေမယ့်' ဆိုတာ မရှိဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်က စကားဆက်မပြောတော့ချေ။

ဟိုင်ရိ: "သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကောင်းတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ငါပြောမယ်...တကယ့်သူငယ်ချင်းတွေက မင်းအဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က တန်ဖိုးမရှိဘူး၊ ဘယ်သူမှ မတန်ဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန် စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲ ဟိုင်ရိက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ဆန့်တန်းပြီး သူ့ကို ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီလိုပြောလိုက်ရင် ဒါဒီလိုပဲ...မင်းငြင်းခွင့်မရှိဘူး၊ ဒါငါ့ကို ချစ်တဲ့အခါမှာ မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့အကြံကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံလိုက်၏။

"တခြားမပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကော ရှိသေးလား"

ဟိုင်ရိက အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရာမှ ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်လိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ငါက မင်းရဲ့နံပါတ်တစ် ဦးစားပေး ဖြစ်ရမယ်...အချိန်တိုင်း"

ရှန့်ချန့်ယန်က လက်ပိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဟိုင်ရိ : "ဒုတိယအနေနဲ့၊ စဉ်းစားပါရစေဦး... မင်းတခြားငှက်ကလေးတွေနဲ့ အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းရမယ်၊ ငါအဲတာကို အာရုံစိုက်ဖို့ မလိုလောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ရှန့်ချန့်ယန် : "မလိုဘူး၊ မလိုဘူး"

ဟိုင်ရိ : "အို့...မင်းသူငယ်ချင်းအားလုံးကို ငါနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမယ်၊ ဖောက်ပြန်တာမျိုး ခွင့်မပြုဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်က အနည်းငယ် သံသယဝင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မလက်ခံသေးဘူး မဟုတ်လား"

ဟိုင်ရိလည်း ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းဒါတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာရှိလား"

ဟိုင်ရိ : "မင်းသူငယ်ချင်းတွေကို မင်းငါ့ကိုလိုက်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်ရုံပဲလေ...ဒါနားလည်ဖို့ အရမ်းခက်တာလား"

ဟိုင်ရိ : "ဒီတောင်းဆိုမှုက အရမ်းမဆီလျော်ဘူးလား"

"လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ ဆက်ပြောဖို့မလိုပါဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန် ပြောလိုက်သည်။

"ဆီလျော်ပါတယ်...နောက်ထပ်ရှိသေးလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က သိမ်မွေ့သောအရသာအတွက် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဟိုင်ရိမှာ တကယ်ပင် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် ရှန့်ချန့်ယန်က

"ကျွန်တော်သီချင်းဆိုတာ နားထောင်ချင်တယ်လို့ ခင်ဗျားမပြောခဲ့ဘူးလား၊ ခင်ဗျားမလိုချင်တော့ဘူးလား"

ဟိုင်ရိက ထိုအကြောင်းကို မေ့နေပြီဖြစ်သည်။

"နောက်မှ၊ အရင်ဆုံး..."

"Hope Betrayed" က ဘယ်လိုလဲ"

ဟိုင်ရိ အဖြေပေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လျိုကျယ်က တံခါးခေါက်ပြီး ပြုံးကာ

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ...လူတိုင်းရှာပြီးပြီ၊ မင်းတို့ကို စောင့်နေတာ"

ရှန့်ချန့်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ထရပ်ကာ ဟိုင်ရိကို ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့သွားပြီးမှ ထပ်ပြောကြမယ်"

ဟိုင်ရိသည် သူ့ကို အရာအားလုံး ထွင်းဖောက်မြင်နေသည့်အလား ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်ရယ်မောလိုက်၏။

ရှန့်ချန့်ယန်က လျိုကျယ်ကို အားရပါးရ ပြောလိုက်သည်။

"ကျဲ၊ သွားရအောင်"

လျိုကျယ် : ?

သူမက ဟိုင်ရိကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တိုးတိုးလေးမေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟိုင်ရိ : "သူ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတချို့ ရခဲ့ပုံရတယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်က ဘာမှမကြားသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းပြီး လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ လမ်းပြလိုက်၏။

"ဒီလမ်း"

လျိုကျယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်ဘာလို့ အခုတလော အရမ်းပျော်နေတာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန် ခဏတာ စကားလုံးရှာမရ ဖြစ်သွားပြီ သူတိတ်ဆိတ်နေ၏။

လျိုကျယ်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ ရှန့်ချန့်ယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဟိုင်ရိကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခုခုကို သိမြင်နေသော်လည်း ထုတ်မပြောဘဲ ရှိနေ၏။

သူတို့သုံးဦး ပြန်ရောက်လာသောအခါ ထန်ယင်နှင့် ဝမ်ယင့်သည် ဧည့်ခန်း၌ ရှိနေပြီးဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်ကား သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့ပုံရ၏။

ဟိုင်ရိက တောင်းပန်သည့်သဘောဖြင့်

"တောင်းပန်ပါတယ်...စကားပြောရင်း အချိန်ကုန်သွားတာ သတိမထားမိခဲ့ဘူး"

ထန်ယင် : "ရှင်တို့နှစ်ယောက် အစောကြီးကတည်းက ရောက်နေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ရှင်တို့ကို လာမခေါ်လိုက်တာ"

သို့ပေမယ့် ဟိုင်ရိသည် သူမ ပြောသလို အမှန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားနေရ၏။ ထန်ယင် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိပုံရပြီး အရင်ကလို ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူနေခြင်း မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

ထန်ယင်သည် သူ့နှင့် ရှန့်ချန့်ယန်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို မခံစားမိရင်တောင်၊ ဟိုင်ရိက သူမနှင့်တမင်တကာ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားနေသည်ကိုတော့ သူမ ခံစားမိနိုင်၏။

ဟိုင်ရိသည် ဤကစားပွဲများတွင် တတ်နိုင်သလောက်လူအနည်းဆုံးကိုသာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန်လုပ်ခြင်းသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သိ၏။ သို့ရာတွင် တစ်ခါတရံ၌ ၎င်း၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသည် ကောင်းစွာ မတည်ငြိမ်သေးပေ။ ဟိုင်ရိသည် မိမိကိုယ်ကို အတွင်းစိတ်၌ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို မီးညှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရကာ အနည်းငယ် ပူလောင်ကျပ်တည်းလျက် ရှိ၏။

ရှန့်ချန့်ယန်၏ လှည့်ကွက်များသာ ၎င်းတွင် ရှိခဲ့ပါမူ အလုံးစုံ ကောင်းမွန်နေလိမ့်မည်။ လူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် သူကြောက်မည်မဟုတ်။ မူလကပင် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည် မဟုတ်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်သည်။ ပြဿနာသည် အခြေခံအဆင့်တွင်ပင် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အတော်အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးသည့်နှယ် ဝမ်ယင့်က ဆိုလိုက်၏။

''မြန်မြန် ဆက်လုပ်ကြရအောင်''

ဧည့်ခန်းတွင် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုကို ထိုင်ခုံဆယ်လုံးနှင့်တကွ ချထား၏။ ဝမ်ယင့်နှင့် ထန်ယင်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ လျိုကျယ်သည် ထန်ယင်ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ထိုင်ကာ ဟိုင်ရိသည် လျိုကျယ်ဘေးတွင် နေရာယူလိုက်၏။ ရှန့်ချန့်ယန်သည် တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် ထိုင်ခုံကို ဆွဲဖွင့်ကာ ဝမ်ယင့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

''ဒါဆို စကြရအောင်''

လျိုကျယ် : ''ပထမဆုံး သဲလွန်စတွေကို ဖော်ထုတ်ကြရအောင်၊ ရှင်တို့က လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သဲလွန်စကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့၊ နားလည်တယ်မလား... သဲလွန်စတွေကို ဖုံးကွယ်တာက ကျွန်မတို့လို လူကောင်းတွေအတွက် အကျိုးမရှိဘူး''

လူကောင်းများက အရေးကြီးသော သဲလွန်စများကို ဖုံးကွယ်ထားသော အခြေအနေများ မကြာခဏပင် ဖြစ်ပွားတတ်၏။ အကြောင်းမှာ ဤသဲလွန်စများသည် ၎င်းတို့အပေါ် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာများ ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ပင်။ သို့ရာတွင် ဤသဲလွန်စများကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်နှင့် သက်သေခံချက်ကွင်းဆက်သည် မပြည့်စုံဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်ကာ အခြားကစားသမားများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထိခိုက်စေပေလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူကောင်းများသည် မိမိတို့၏ နောက်ကွယ်ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိလာကြပြီး လူသတ်သမားကမူ အပြစ်ပေးခြင်းမှ လွတ်မြောက်သွားတတ်၏။

ထန်ယင်က ပြုံးလျက်ပင် ဆိုလို၏။

"ဒါက ပထမဆုံးအချီလေးပဲ၊ ဘယ်အရာကိုမှ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုမှာ မဟုတ်သေးဘူးမလား"

''ငါအရင်စပြောမယ်''

ဟိုင်ရီက ပြောလိုက်၏။

''ငါ ခိုးယူခံထားရတဲ့ ‘ဗီးနပ်စ်၏ မျက်ရည်’ ကို ချစ်သူဟောင်းအခန်းမှာ တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ထန်ယင်အတွက် ရေးထားတဲ့ ရည်းစားစာတစ်စောင်ကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ အဲစာက ထန်ယင်အတွက်ပဲ''

အရင်နည်းတူ ထန်ယင်သည် မိမိ၏ သံသယများကို ထုတ်ဖော်၏။

''ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပြတ်စဲပြီးပြီ...သူက ကျွန်မကို လုံးဝမချစ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်စျေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ပေးမှာလဲ''

🌟🌟🌟

Prev Next