Ch 5

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၅

ကျန်းနျန်သည် အိမ်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ပြီး အပြင်သို့ မထွက်ခဲ့ပေ။ အခန်းထဲတွင် ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ခုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် သစ်သားဗီရိုငယ်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။ မော့ကြည့်လျှင် အိမ်ခေါင်မိုးရှိ အဓိကထုပ်တန်းကို မြင်ရသော်လည်း ဤပတ်ဝန်းကျင်သည် ကျေးလက်ဒေသထက် များစွာပိုကောင်းသည်။

သူမသည် အထည်အိတ်ထဲမှ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များကို ထုတ်ယူပြီး ခေါက်သိမ်းကာ ဗီရိုထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။ မူလပိုင်ရှင်တွင် အဝတ်အစားသုံးလေးထည်သာရှိပြီး အားလုံးသည် ဖာထေးထားသည့်အဝတ်များဖြစ်ကာ လူအများရှေ့တွင် ဝတ်ဆင်ရန် သင့်လျော်သည့်အဝတ်ဟူ၍ မရှိချေ။

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းနျန် အိမ်ဝိုင်းတံခါး တွန်းဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် တိတ်တဆိတ် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ ခြေဖျားထောက်လျှောက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ သူမအခန်းဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းက လုယွီက သူမအား ရန်ပွဲကြည့်နေရင်း ဖမ်းမိခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သဖြင့် သူမနှလုံးသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တဒိန်းဒိန်းခုန်လာသည်။

လုယွီ နီးကပ်လာချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် အလျင်အမြန် ခုတင်ဘေးသို့ ပြန်ပြေးထိုင်လိုက်သည်။

“မရီး၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး။”

လုယွီ၏ အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာပြီး စိတ်ခံစားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။

ရင်ထဲတွင် တိုးလာသော စိတ်မသက်မသာမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်းနျန် ထရပ်၍ တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးဂျက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ အဝတ်စကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲဆိတ်ထားသေးသည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ ပခုံးများကို ကုပ်ထားသည့် မူလပိုင်ရှင်ကဲ့သို့ပင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချ၍ ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီသည် ပါးစပ်ဖျားမှ ထွက်တော့မည့် ဆူပူသံကို မျိုချလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာ စားချိန်ရောက်ပြီ။ ကျွန်တော် စားသောက်ဆိုင်ကို သွားပြီး ထမင်းသွားယူမယ်။ မရီး ဘာစားချင်လဲ။”

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခြေချောင်းထိပ်များကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ခြင်သံကဲ့သို့ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။ ကျွန်မ အစားမရွေးပါဘူး။”

“ကောင်းပြီ။” လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားစဉ် ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမကို ဆူတော့မည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ ခေါင်းမော့၍ အသက်ရှူလိုက်ချိန်တွင် လုယွီ လှည့်ကြည့်နေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရ၏။ ယခု သူမသည် ခေါင်းကို ခေါင်းငုံ့၍လည်းမဖြစ်၊ မော့ထား၍လည်းမဖြစ် ဖြစ်နေကာ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းပြုံးပြရင်း စကားတစ်ခွန်းကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ "တခြား ဘာများလိုသေးလဲ"

လုယွီ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ထောင့်ကနေ ချောင်းနားထောင်တာ မကောင်းဘူး။ ရှု့ယန်သာ မရီးကို မြင်ရင် အငြင်းပွားမှု ထပ်ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။”

ကျန်းနျန် - …

သူမ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ အဝတ်စကို စိုးရိမ်တကြီး လုံးခြေပြီး ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရန်ဖြစ်သံကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ မော့လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။ လုယွီ၏ မျက်လုံးနက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ၊ ကျွန်မ တစ်ခုခုဖြစ်သွားစေဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။”

ကျန်းနျန်၏ မျက်ရည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွီ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို သူ ကောင်းစွာ သိ၏။ သူမသည် တခြားသူများ၏ စကားများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ချောင်းနားထောင်လေ့ရှိသူ မဟုတ်။ အကယ်၍ သူမ ဒရာမာကို ကြည့်ချင်ပါက ကျေးလက်တွင် မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိသော ရန်ပွဲငယ်လေးများကို ဒေါ်လေးကျောက်နှင့်အတူ သွားကြည့်ခဲ့လိမ့်မည်။ ရွာထဲက လူတိုင်းက သူမ အချိန်တိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲနေပြီး အပြင်မထွက်တာကို သိကြသည်။ လေးနှစ်ကြာ လက်ထပ်ပြီးသည့်တိုင် သူမကို မြင်ဖူးသူ နည်းပါး၏။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ အသံသည်လည်း နူးညံ့သွားသည်။ "သိပ်ပြီး မတွေးပါနဲ့။ ကျွန်တော် တခြားအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။”

ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ယူပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ အိမ်ထဲတွင် ကျန်းနျန်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဝင်းခြံတံခါး ပိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန် အမူအရာအတိုင်း ပြန်နေလိုက်သည်။ သူမ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်၊ ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ပြီး လက်သည်းများနှင့် ဆိတ်ထားသဖြင့် နာကျင်နေသော လက်ချောင်းများကို မှုတ်လိုက်သည်။

ဟူး၊ ငိုရတာကလည်း ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်ပဲ။

နောင်တွင် သူမသည် လုယွီ ရှေ့၌ ပို၍ သတိထားရမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာများ ထပ်မံ မပေါ်စေရန် ရှောင်ရှားရမည်။

အိမ်နီးချင်းများဖြစ်သည့် ရှု့ယန်နှင့် ဗိုလ်ကြီး လျိုတို့အကြောင်း တွေးရင်း ကျန်းနျန် စာအုပ်၏ ဇာတ်ကွက်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ အမှန်ပင် ရှု့ယန်၏ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ဗိုလ်ကြီးလျိုသည် လျိုချမ့်ဟု အမည်ရပြီး ယခင်က တပ်ခွဲမှူး တစ်ဦးပင်။ အောင်သွယ်တော်က သူ့ကို ကျန့်ဟုန်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ကျန့်ဟုန်သည် ဘေးရွာမှဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတော်အတန် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိကြသည်။ မူလက ပျော်ရွှင်စရာ အခမ်းအနား ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန့်မိသားစုက လက်ထပ်ရန် သဘောတူညီချက်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပြီး ကျန့်ဟုန်သည် ဗိုလ်ကြီးလုနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကို သိသောအခါ လျိုချမ့်သည် ကျန့်မိသားစုသို့ သွားကာ ကျန့်ဟုန်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျန့်ဟုန်ကမူ လျိုချမ့်ကို ထွက်တွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ယင်းအစား ကျန့်၏ မိခင် ထွက်လာပြီး တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး၏ လစာသည် တပ်ခွဲမှူးထက် ပိုများကြောင်း၊ သူတို့ ကျန့်မိသားစုက ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း လျိုချမ့်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ကျန့်ဟုန်က ကောင်းစွာ လက်ထပ်မှသာ မိဘများကို ထောက်ပံ့နိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လျိုချမ့်က ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အောင်သွယ်မှတစ်ဆင့် ရှု့ဟန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လက်ထပ်ကာ သားနှစ်ဦး ရခဲ့သည်။

လျိုချမ့်သည် တပ်တွင် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်သဖြင့် ခုနစ်နှစ်အတွင်း တပ်ခွဲမှူးမှ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး အဆင့်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျန့်ဟုန်၏ ခင်ပွန်း လုကောရှန်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး အဖြစ်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး ရာထူးတက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ကျန့်ဟုန်သည် ရှု့ယန်ကို မနာလိုဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှု့ယန်သာ မရှိခဲ့လျှင် လျိုချမ့်၏ ဇနီး ဖြစ်နေမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် လျိုချမ့်က တပ်မှူးကြီးအဖြစ် ရာထူးတက်ပါက သူမသည် တပ်မှူးကြီး၏ ဇနီး ဖြစ်လာမည်။

ထို့ကြောင့် ကျန့်ဟုန်သည် လျိုချမ့်နှင့် နီးစပ်ရန် အခွင့်အရေးများကို အမြဲ ရှာဖွေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဒီကိစ္စ အတွက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဟိုကိစ္စ အတွက် အကူအညီ တောင်းခံတတ်၏။ လျိုချမ့်သည် အမျိုးသားမာနကြောင့် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှု့ယန်မှာ အထင်လွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ကြာ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ကျန့်ဟုန်သည် ပြဿနာရှာခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် လျိုချမ့်နှင့် ရှု့ယန်တို့ ကွာရှင်းပြတ်စဲသည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

စာအုပ်ထဲတွင် ရှု့ယန် နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မဖော်ပြထားပေ။ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးနှင့် အခြား စစ်သည်ဇနီးများ ခရိုင်သို့ သွားစဉ် ရှု့ယန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ဟုသာ ဖော်ပြထားသည်။ သူမသည် သူမထက် အသက်နှစ်ဆယ် ပိုကြီးသော လူပျိုကြီး တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်ကို ကြားသိခဲ့ရသည်။

ရှု့ယန်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဇာတ်ကွက်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီးနောက် ကျန်းနျန် သူမကို အလွန် သနားမိပြီး ကျန့်ဟုန်အား အကြီးအကျယ် စက်ဆုပ်မိသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ပုံမှန် ကလိမ်ကျသော လက်ဖက်စိမ်းမဇာတ်ကောင်ပင်။ သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် ရှု့ယန်သည် ထိုမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ ရှု့ယန်နှင့် လျိုချမ့်တို့ ကွာရှင်းပြတ်စဲရန် ခြောက်လ ကျန်ရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အဆိုးဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ 

စာအုပ်ထဲသို့ မရောက်ရှိမီက ဤသူများသည် စာအုပ်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်များသာ။ ယခု သူမ စာအုပ်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ အသက်ရှင်နေသော လူများကို ကလိမ်ကကျစ်ကျသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖျက်ဆီးနေသည်အား မြင်နေရချိန်တွင် သူမ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ သို့သော် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းက ဇာတ်ကွက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်စေပြီး သူမအပေါ် ပြန်အကျိုးသက်ရောက်မည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

“မရီး၊ စားကြစို့။”

လုယွီ၏အသံကို အပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းနျန် အသိပြန်ဝင်လာ၏။

သူမ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”

ခြံဝင်းထဲတွင် စားပွဲဝိုင်းလေး တစ်လုံးရှိသည်။ လုယွီက ထိုင်ခုံလေး နှစ်လုံးကို ယူလာသည်။ ကျန်းနျန် လက်ဆေးပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီ၏ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ဖွင့်သည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သုံးထပ်ပါဝင်သည်။ အပေါ်ဆုံးအလွှာတွင် ခရမ်းချဉ်သီးကြော်၊ အလယ်အလွှာတွင် ဘုံလုံသီးကြော်ချက်၊ အောက်ဆုံးအလွှာတွင် ပေါက်စီများ ပါရှိသည်။

"နေ့လယ်စာ စားပြီးရင် ခဏ အိပ်လိုက်အုံးလေ။ နေ့လယ်ပိုင်းကျမှ ကျွန်တော် ဆေးရုံကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်သွားပြီး စားသောက်ဆိုင် လမ်းကို ပြပေးမယ်။ ကျွန်တော့် ခွင့်ရက်က မနက်ဖြန်ဆို ကုန်ပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး မရီး ကန်တင်းကနေ အစားအစာ သွားယူလို့ ရတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူနဲ့။”

ကျန်းနျန်သည် ပေါက်စီကို တစ်ကိုက် ကိုက်ပြီး စားလိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမ ချက်ပြုတ်သလောက် မကောင်းပေ။ ကြွားဝါခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုသည် အစားအသောက်လုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးခဲ့ကြသည်။ သူမ မွေးဖွားကတည်းက သူမ၏ မိဘများက စားသောက်ဆိုင်လေး ဖွင့်ခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပိုအောင်မြင်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့သော လွှမ်းမိုးမှုမျိုးဖြင့် သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

သူမ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်မှာပဲ ချက်ပြုတ်ချင်တယ်။”

လုယွီ ခေါင်းငုံ့ပြီး စားနေသော ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ အပြင်ထွက်ရသည်ကို မကြိုက်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဂျုံမှုန့်နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားဝယ်လိုက်မယ်။”

"မင်းလဲ ပြန်လာစားသင့်တယ်။ ကန်တင်း သွားဖို့ မလိုပါဘူး။”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် သူ၏ အစားအစာများကို စားသုံးနေရသူပင်။ သူ့အတွက် ချက်ပြုတ်မပေးပါက သူမ ရှက်ရွံ့နေရလိမ့်မည်။

လုယွီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန် တစ်ရေးအိပ်လိုက်သည်။ လုယွီ အခန်းအပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်သောအခါမှ သူမ နိုးလာသည်။

သူမသည် ဖိနပ်စီးကာ လုယွီနှင့်အတူ ဝင်းခြံမှ ထွက်လာသည်။ ထပ်မံ၍ ဘေးချင်းကပ် ဝင်းခြံမှ ရှု့ယန်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လျိုချမ့်သည် နှလုံးသားမရှိကြောင်း၊ ကျန့်ဟုန်ကိုသာ မျက်စိကျနေကြောင်း၊ တခြားယောကျ်ား၏ ဇနီးကို မရှက်မကြောက် စဉ်းစားနေကြောင်း ဆဲဆိုနေသည်။ သူမ ငိုယိုဆဲဆိုနေပြီး သူမ၏ အသံကို နံရံမှတစ်ဆင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်နှင့် လက်ထပ်စဉ်က နူးညံ့ပြီး ရွှင်မြူးသော မိန်းကလေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ နောက်မှ ခေါင်းငုံ့၍ ဆေးရုံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များသည် ကျန်းနျန်အပေါ် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေတတ်၏။

ဒုတိယတပ်မှူးလုက သူ၏ မရီးကို စခန်းသို့ ခေါ်လာသည်ဟူသော သတင်းသည် နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင်ပင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ။

ဇူလိုင်လနှောင်းပိုင်းတွင် ရာသီဥတုသည် အလွန်ပူသော်လည်း ထူထပ်သော သစ်ပင်အရိပ် အောက်တွင် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် သက်သာရာရစေ၏။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်သည် ဆေးရုံသို့ ငါးရက်အတွင်း လာရောက် အစီရင်ခံရမည်ဟု သူမ တွက်ချက်လိုက်သည်။ ပတ်တီးများ လဲပြီးနောက် ဆရာဝန်က သူမကို စစ်ဆေးကာ အပျော့စား ဦးနှောက်ထိခိုက်မှု ရှိကြောင်း ရောဂါအမည်တပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ နဖူးဒဏ်ရာသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးအထက်၊ ဆံပင်အနီး တစ်လက်မခန့် အကွာတွင် အမာရွတ် ကျန်ရစ်လိမ့်မည်။ ဒဏ်ရာက မကြီးသော်လည်း အမာရွတ်ကမူ ရှောင်လွဲ၍ မရချေ။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အမာရွတ်က မှေးမှိန်သွားပြီး မသိသာနိုင်တော့ပေ။

ဆေးရုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသည်။

သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သည် ဆေးရုံနှင့် မဝေးချေ။ နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ရုံသာ။

၁၉၇၀ ခုနှစ်များရှိ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သည် ခေတ်သစ်စူပါမားကတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။ ကျန်းနျန် ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အရှေ့ဘက်မှ အနောက်ဘက်အထိ တန်းစီထားသော ဗီရိုတန်းကို မြင်ရပြီး အတွင်းပိုင်းနေရာသည် ကျယ်ဝန်းကာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဗီရိုများရှိသည်။

လုယွီသည် ရိက္ခာလက်မှတ်များကို ယူလာခဲ့သည်။ သူသည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ကဲ့သို့သော အိမ်သုံး ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူကာ ဆီအိုးငယ် တစ်လုံးစာကို ချိန်ဆယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် နို့လုံးသကြားလုံး တစ်ဘူး၊ အသင့်စားသံဘူး၊ မက်မွန်သီးကြွပ်ကြော် တစ်ထုပ်တို့ကို လက်မှတ်ဖြင့် ဝယ်ယူသည်။ အရောင်းစာရေးက အရာအားလုံးကို ထုပ်ပိုးပေးပြီး သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်က ရှင့်ဇနီးကို တော်တော် ဂရုစိုက်တာပဲ။”

နို့သကြားလုံးတစ်ဗူး၊ မက်မွှန်းကိတ်မုန့်တစ်ထုပ်နှင့် အသင့်စားသံဘူးများသည် ရှားပါးပြီး ဈေးကြီးသော ပစ္စည်းများပင်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူရန် တကယ်ရက်ရောလှ၏။

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၅

ကျန်းနျန်သည် အိမ်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ပြီး အပြင်သို့ မထွက်ခဲ့ပေ။ အခန်းထဲတွင် ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ခုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် သစ်သားဗီရိုငယ်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။ မော့ကြည့်လျှင် အိမ်ခေါင်မိုးရှိ အဓိကထုပ်တန်းကို မြင်ရသော်လည်း ဤပတ်ဝန်းကျင်သည် ကျေးလက်ဒေသထက် များစွာပိုကောင်းသည်။

သူမသည် အထည်အိတ်ထဲမှ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များကို ထုတ်ယူပြီး ခေါက်သိမ်းကာ ဗီရိုထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။ မူလပိုင်ရှင်တွင် အဝတ်အစားသုံးလေးထည်သာရှိပြီး အားလုံးသည် ဖာထေးထားသည့်အဝတ်များဖြစ်ကာ လူအများရှေ့တွင် ဝတ်ဆင်ရန် သင့်လျော်သည့်အဝတ်ဟူ၍ မရှိချေ။

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်းနျန် အိမ်ဝိုင်းတံခါး တွန်းဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် တိတ်တဆိတ် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ ခြေဖျားထောက်လျှောက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ သူမအခန်းဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းက လုယွီက သူမအား ရန်ပွဲကြည့်နေရင်း ဖမ်းမိခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သဖြင့် သူမနှလုံးသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တဒိန်းဒိန်းခုန်လာသည်။

လုယွီ နီးကပ်လာချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် အလျင်အမြန် ခုတင်ဘေးသို့ ပြန်ပြေးထိုင်လိုက်သည်။

“မရီး၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး။”

လုယွီ၏ အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာပြီး စိတ်ခံစားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။

ရင်ထဲတွင် တိုးလာသော စိတ်မသက်မသာမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်းနျန် ထရပ်၍ တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးဂျက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ အဝတ်စကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲဆိတ်ထားသေးသည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ ပခုံးများကို ကုပ်ထားသည့် မူလပိုင်ရှင်ကဲ့သို့ပင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချ၍ ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီသည် ပါးစပ်ဖျားမှ ထွက်တော့မည့် ဆူပူသံကို မျိုချလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "နေ့လယ်စာ စားချိန်ရောက်ပြီ။ ကျွန်တော် စားသောက်ဆိုင်ကို သွားပြီး ထမင်းသွားယူမယ်။ မရီး ဘာစားချင်လဲ။”

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ခြေချောင်းထိပ်များကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ခြင်သံကဲ့သို့ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။ ကျွန်မ အစားမရွေးပါဘူး။”

“ကောင်းပြီ။” လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားစဉ် ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမကို ဆူတော့မည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ ခေါင်းမော့၍ အသက်ရှူလိုက်ချိန်တွင် လုယွီ လှည့်ကြည့်နေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရ၏။ ယခု သူမသည် ခေါင်းကို ခေါင်းငုံ့၍လည်းမဖြစ်၊ မော့ထား၍လည်းမဖြစ် ဖြစ်နေကာ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းပြုံးပြရင်း စကားတစ်ခွန်းကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ "တခြား ဘာများလိုသေးလဲ"

လုယွီ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ထောင့်ကနေ ချောင်းနားထောင်တာ မကောင်းဘူး။ ရှု့ယန်သာ မရီးကို မြင်ရင် အငြင်းပွားမှု ထပ်ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။”

ကျန်းနျန် - …

သူမ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ အဝတ်စကို စိုးရိမ်တကြီး လုံးခြေပြီး ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရန်ဖြစ်သံကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ မော့လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။ လုယွီ၏ မျက်လုံးနက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ၊ ကျွန်မ တစ်ခုခုဖြစ်သွားစေဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။”

ကျန်းနျန်၏ မျက်ရည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွီ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို သူ ကောင်းစွာ သိ၏။ သူမသည် တခြားသူများ၏ စကားများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ချောင်းနားထောင်လေ့ရှိသူ မဟုတ်။ အကယ်၍ သူမ ဒရာမာကို ကြည့်ချင်ပါက ကျေးလက်တွင် မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိသော ရန်ပွဲငယ်လေးများကို ဒေါ်လေးကျောက်နှင့်အတူ သွားကြည့်ခဲ့လိမ့်မည်။ ရွာထဲက လူတိုင်းက သူမ အချိန်တိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲနေပြီး အပြင်မထွက်တာကို သိကြသည်။ လေးနှစ်ကြာ လက်ထပ်ပြီးသည့်တိုင် သူမကို မြင်ဖူးသူ နည်းပါး၏။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ အသံသည်လည်း နူးညံ့သွားသည်။ "သိပ်ပြီး မတွေးပါနဲ့။ ကျွန်တော် တခြားအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။”

ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ယူပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ အိမ်ထဲတွင် ကျန်းနျန်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဝင်းခြံတံခါး ပိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန် အမူအရာအတိုင်း ပြန်နေလိုက်သည်။ သူမ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်၊ ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ပြီး လက်သည်းများနှင့် ဆိတ်ထားသဖြင့် နာကျင်နေသော လက်ချောင်းများကို မှုတ်လိုက်သည်။

ဟူး၊ ငိုရတာကလည်း ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်ပဲ။

နောင်တွင် သူမသည် လုယွီ ရှေ့၌ ပို၍ သတိထားရမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာများ ထပ်မံ မပေါ်စေရန် ရှောင်ရှားရမည်။

အိမ်နီးချင်းများဖြစ်သည့် ရှု့ယန်နှင့် ဗိုလ်ကြီး လျိုတို့အကြောင်း တွေးရင်း ကျန်းနျန် စာအုပ်၏ ဇာတ်ကွက်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ အမှန်ပင် ရှု့ယန်၏ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ဗိုလ်ကြီးလျိုသည် လျိုချမ့်ဟု အမည်ရပြီး ယခင်က တပ်ခွဲမှူး တစ်ဦးပင်။ အောင်သွယ်တော်က သူ့ကို ကျန့်ဟုန်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ကျန့်ဟုန်သည် ဘေးရွာမှဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတော်အတန် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိကြသည်။ မူလက ပျော်ရွှင်စရာ အခမ်းအနား ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန့်မိသားစုက လက်ထပ်ရန် သဘောတူညီချက်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပြီး ကျန့်ဟုန်သည် ဗိုလ်ကြီးလုနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကို သိသောအခါ လျိုချမ့်သည် ကျန့်မိသားစုသို့ သွားကာ ကျန့်ဟုန်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကျန့်ဟုန်ကမူ လျိုချမ့်ကို ထွက်တွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ယင်းအစား ကျန့်၏ မိခင် ထွက်လာပြီး တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး၏ လစာသည် တပ်ခွဲမှူးထက် ပိုများကြောင်း၊ သူတို့ ကျန့်မိသားစုက ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း လျိုချမ့်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ကျန့်ဟုန်က ကောင်းစွာ လက်ထပ်မှသာ မိဘများကို ထောက်ပံ့နိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လျိုချမ့်က ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အောင်သွယ်မှတစ်ဆင့် ရှု့ဟန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လက်ထပ်ကာ သားနှစ်ဦး ရခဲ့သည်။

လျိုချမ့်သည် တပ်တွင် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်သဖြင့် ခုနစ်နှစ်အတွင်း တပ်ခွဲမှူးမှ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး အဆင့်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျန့်ဟုန်၏ ခင်ပွန်း လုကောရှန်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီး အဖြစ်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး ရာထူးတက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ကျန့်ဟုန်သည် ရှု့ယန်ကို မနာလိုဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှု့ယန်သာ မရှိခဲ့လျှင် လျိုချမ့်၏ ဇနီး ဖြစ်နေမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် လျိုချမ့်က တပ်မှူးကြီးအဖြစ် ရာထူးတက်ပါက သူမသည် တပ်မှူးကြီး၏ ဇနီး ဖြစ်လာမည်။

ထို့ကြောင့် ကျန့်ဟုန်သည် လျိုချမ့်နှင့် နီးစပ်ရန် အခွင့်အရေးများကို အမြဲ ရှာဖွေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဒီကိစ္စ အတွက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဟိုကိစ္စ အတွက် အကူအညီ တောင်းခံတတ်၏။ လျိုချမ့်သည် အမျိုးသားမာနကြောင့် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှု့ယန်မှာ အထင်လွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ကြာ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ကျန့်ဟုန်သည် ပြဿနာရှာခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် လျိုချမ့်နှင့် ရှု့ယန်တို့ ကွာရှင်းပြတ်စဲသည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

စာအုပ်ထဲတွင် ရှု့ယန် နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မဖော်ပြထားပေ။ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးနှင့် အခြား စစ်သည်ဇနီးများ ခရိုင်သို့ သွားစဉ် ရှု့ယန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ဟုသာ ဖော်ပြထားသည်။ သူမသည် သူမထက် အသက်နှစ်ဆယ် ပိုကြီးသော လူပျိုကြီး တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်ကို ကြားသိခဲ့ရသည်။

ရှု့ယန်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဇာတ်ကွက်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီးနောက် ကျန်းနျန် သူမကို အလွန် သနားမိပြီး ကျန့်ဟုန်အား အကြီးအကျယ် စက်ဆုပ်မိသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ပုံမှန် ကလိမ်ကျသော လက်ဖက်စိမ်းမဇာတ်ကောင်ပင်။ သူမသာ မရှိခဲ့လျှင် ရှု့ယန်သည် ထိုမျှ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ ရှု့ယန်နှင့် လျိုချမ့်တို့ ကွာရှင်းပြတ်စဲရန် ခြောက်လ ကျန်ရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အဆိုးဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ 

စာအုပ်ထဲသို့ မရောက်ရှိမီက ဤသူများသည် စာအုပ်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်များသာ။ ယခု သူမ စာအုပ်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ အသက်ရှင်နေသော လူများကို ကလိမ်ကကျစ်ကျသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖျက်ဆီးနေသည်အား မြင်နေရချိန်တွင် သူမ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ သို့သော် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းက ဇာတ်ကွက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်စေပြီး သူမအပေါ် ပြန်အကျိုးသက်ရောက်မည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

“မရီး၊ စားကြစို့။”

လုယွီ၏အသံကို အပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းနျန် အသိပြန်ဝင်လာ၏။

သူမ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”

ခြံဝင်းထဲတွင် စားပွဲဝိုင်းလေး တစ်လုံးရှိသည်။ လုယွီက ထိုင်ခုံလေး နှစ်လုံးကို ယူလာသည်။ ကျန်းနျန် လက်ဆေးပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုယွီ၏ အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ဖွင့်သည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သုံးထပ်ပါဝင်သည်။ အပေါ်ဆုံးအလွှာတွင် ခရမ်းချဉ်သီးကြော်၊ အလယ်အလွှာတွင် ဘုံလုံသီးကြော်ချက်၊ အောက်ဆုံးအလွှာတွင် ပေါက်စီများ ပါရှိသည်။

"နေ့လယ်စာ စားပြီးရင် ခဏ အိပ်လိုက်အုံးလေ။ နေ့လယ်ပိုင်းကျမှ ကျွန်တော် ဆေးရုံကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်သွားပြီး စားသောက်ဆိုင် လမ်းကို ပြပေးမယ်။ ကျွန်တော့် ခွင့်ရက်က မနက်ဖြန်ဆို ကုန်ပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး မရီး ကန်တင်းကနေ အစားအစာ သွားယူလို့ ရတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူနဲ့။”

ကျန်းနျန်သည် ပေါက်စီကို တစ်ကိုက် ကိုက်ပြီး စားလိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမ ချက်ပြုတ်သလောက် မကောင်းပေ။ ကြွားဝါခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုသည် အစားအသောက်လုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးခဲ့ကြသည်။ သူမ မွေးဖွားကတည်းက သူမ၏ မိဘများက စားသောက်ဆိုင်လေး ဖွင့်ခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ပိုအောင်မြင်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့သော လွှမ်းမိုးမှုမျိုးဖြင့် သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

သူမ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်မှာပဲ ချက်ပြုတ်ချင်တယ်။”

လုယွီ ခေါင်းငုံ့ပြီး စားနေသော ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ အပြင်ထွက်ရသည်ကို မကြိုက်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဂျုံမှုန့်နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားဝယ်လိုက်မယ်။”

"မင်းလဲ ပြန်လာစားသင့်တယ်။ ကန်တင်း သွားဖို့ မလိုပါဘူး။”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် သူ၏ အစားအစာများကို စားသုံးနေရသူပင်။ သူ့အတွက် ချက်ပြုတ်မပေးပါက သူမ ရှက်ရွံ့နေရလိမ့်မည်။

လုယွီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းနျန် တစ်ရေးအိပ်လိုက်သည်။ လုယွီ အခန်းအပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်သောအခါမှ သူမ နိုးလာသည်။

သူမသည် ဖိနပ်စီးကာ လုယွီနှင့်အတူ ဝင်းခြံမှ ထွက်လာသည်။ ထပ်မံ၍ ဘေးချင်းကပ် ဝင်းခြံမှ ရှု့ယန်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လျိုချမ့်သည် နှလုံးသားမရှိကြောင်း၊ ကျန့်ဟုန်ကိုသာ မျက်စိကျနေကြောင်း၊ တခြားယောကျ်ား၏ ဇနီးကို မရှက်မကြောက် စဉ်းစားနေကြောင်း ဆဲဆိုနေသည်။ သူမ ငိုယိုဆဲဆိုနေပြီး သူမ၏ အသံကို နံရံမှတစ်ဆင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

ရှု့ယန်သည် လျိုချမ့်နှင့် လက်ထပ်စဉ်က နူးညံ့ပြီး ရွှင်မြူးသော မိန်းကလေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ နောက်မှ ခေါင်းငုံ့၍ ဆေးရုံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက လုယွီကို နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များသည် ကျန်းနျန်အပေါ် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေတတ်၏။

ဒုတိယတပ်မှူးလုက သူ၏ မရီးကို စခန်းသို့ ခေါ်လာသည်ဟူသော သတင်းသည် နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင်ပင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ။

ဇူလိုင်လနှောင်းပိုင်းတွင် ရာသီဥတုသည် အလွန်ပူသော်လည်း ထူထပ်သော သစ်ပင်အရိပ် အောက်တွင် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် သက်သာရာရစေ၏။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်သည် ဆေးရုံသို့ ငါးရက်အတွင်း လာရောက် အစီရင်ခံရမည်ဟု သူမ တွက်ချက်လိုက်သည်။ ပတ်တီးများ လဲပြီးနောက် ဆရာဝန်က သူမကို စစ်ဆေးကာ အပျော့စား ဦးနှောက်ထိခိုက်မှု ရှိကြောင်း ရောဂါအမည်တပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ နဖူးဒဏ်ရာသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးအထက်၊ ဆံပင်အနီး တစ်လက်မခန့် အကွာတွင် အမာရွတ် ကျန်ရစ်လိမ့်မည်။ ဒဏ်ရာက မကြီးသော်လည်း အမာရွတ်ကမူ ရှောင်လွဲ၍ မရချေ။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အမာရွတ်က မှေးမှိန်သွားပြီး မသိသာနိုင်တော့ပေ။

ဆေးရုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသည်။

သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သည် ဆေးရုံနှင့် မဝေးချေ။ နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ရုံသာ။

၁၉၇၀ ခုနှစ်များရှိ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်သည် ခေတ်သစ်စူပါမားကတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။ ကျန်းနျန် ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အရှေ့ဘက်မှ အနောက်ဘက်အထိ တန်းစီထားသော ဗီရိုတန်းကို မြင်ရပြီး အတွင်းပိုင်းနေရာသည် ကျယ်ဝန်းကာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဗီရိုများရှိသည်။

လုယွီသည် ရိက္ခာလက်မှတ်များကို ယူလာခဲ့သည်။ သူသည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ကဲ့သို့သော အိမ်သုံး ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူကာ ဆီအိုးငယ် တစ်လုံးစာကို ချိန်ဆယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် နို့လုံးသကြားလုံး တစ်ဘူး၊ အသင့်စားသံဘူး၊ မက်မွန်သီးကြွပ်ကြော် တစ်ထုပ်တို့ကို လက်မှတ်ဖြင့် ဝယ်ယူသည်။ အရောင်းစာရေးက အရာအားလုံးကို ထုပ်ပိုးပေးပြီး သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်က ရှင့်ဇနီးကို တော်တော် ဂရုစိုက်တာပဲ။”

နို့သကြားလုံးတစ်ဗူး၊ မက်မွှန်းကိတ်မုန့်တစ်ထုပ်နှင့် အသင့်စားသံဘူးများသည် ရှားပါးပြီး ဈေးကြီးသော ပစ္စည်းများပင်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူရန် တကယ်ရက်ရောလှ၏။