(4) ဝမ်မောင်

ဆယ်နှစ်တာသဘောတူညီချက်

DaoMuBiJi

Author - Nan Pai San Shu

Chapter (4) 

ဝမ်မောင်

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" 

မြောင်ရွှယ်တုံးလည်း အံ့ဩသွားပြီး ဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ သူဟာ ဝူရှဲတို့ ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေသလဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်သော ဒေသခံလူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ 

"ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး..."

ဖက်တီး: "ဒါဆို မင်းတို့ဘာလို့ တံခါးကို သော့ခတ်ထားတာလဲ...ဒီမှာ အဖိုးတန်တဲ့အရာ ရှိသလိုလိုနဲ့" 

"ဟေ့ သူဌေး... မင်းရဲ့အာရုံက ထူးဆန်းလွန်းလိုက်တာ... ဒီထဲမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် မရှိတတ်တာကျလို့..." 

မြောင်ရွှယ်တုံးသည် ချုံပုတ်များထဲသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာပြီး ကွင်းပြင်အလယ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဝူရှဲသည် ဆေးလိပ်ကို မီးညှိပြီး အပြစ်ရှိသလို မခံစားရပါဘဲ နေရာတိုင်းက “တောမီးကို တားဆီးပါ” ဟူသော စကားလုံးများကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဖက်တီးရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ လုံးဝ စိတ်မသက်သာသလိုပင်။ မြောင်ရွှယ်တုံးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဝူရှဲတို့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူရှဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။ 

"ဖက်တီး... ဘာမှမဖြစ်ရင် ငါတို့က အရူးဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ရွာထဲမှာ ပျံ့သွားမှာ သေချာတယ်"

"ငဒူလေး ငါ ပစ္စတိုသေနတ်နဲ့ ပစ်ခတ်တာ သက်တမ်းတစ်ဝက်လောက် ရှိပြီ... ငါ့မျက်လုံးအမြင်အာရုံက ကျဆင်းလာပေမယ့် ဒီအရာတွေကို ဖမ်းမိတဲ့အခါ ငါ့မျက်လုံးတွေက ပိုပိုပြီး စူးရှလာတတ်တယ်ကွ! ဒီမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ" 

ဖက်တီးက ဘေးဘတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူက ဝူရှဲကောင်တွေနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ 

"ခမ်ကျန်း!"

ခမ်ကျန်းက စစ်သားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဝူရှဲရဲ့ အဖွဲ့ ထဲမှာ အငြိမ်းစားကစားသမားတွေ အများကြီးပါပဲ။ သူတို့အားလုံး ဒီလိုင်းမှာ ပြန့်ကျဲနေကာ ဖန့်ကျစ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သူတို့ကြားပြီးနောက် ဝူရှဲအပေါ် အထင်ကြီးလာကာ ဒီမှာ စုရုံးလာကြတာပင်။ ဖန့်ကျစ်ရဲ့ လူတွေက ဒီလိုပါပဲ။ သူ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်တောင် သူ့အရိပ်နဲ့ အတိတ်က စွမ်းအားတစ်မျိုး ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။ 

"သခင်ဖက်တီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါဗျ" 

ခမ်ကျန်းက အနည်းငယ် ငုံ့ကိုင်ထားသည်။

“အရှေ့မြောက်ထောင့် သုံးလက်မအကွာက သစ်ပင်... အားမလျော့စေနဲ့...” 

ဖက်တီးက ပြောသည်။

ဝူရှဲနဲ့ ရှောင်ဟွား သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှစ်များစွာ ကြာပြီးတာတောင် ဖက်တီးဟာ အလေးအနက် ထားသင့်တာကို ထားနိုင်နေတုန်းပါပဲ။ ဖက်တီး ပြောပြီးတာနဲ့ ခမ်ကျန်းသည် သူ့နောက်ကျောနဲ့ လောက်လေးခွတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ကန့်သတ်ချက်အထိ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ လေထဲမှာ ကွဲအက်နေတဲ့ အသံတစ်ချက် ထွက်လာတော့သည်။ 

ဤလောက်လေးခွမျိုးက အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ "အိုက်ယား" ဆိုတဲ့ အသံကြားလိုက်ရတဲ့ အခိုက် လူတစ်ယောက်က ဆူတယ်လို့ ပြောပြီး သစ်ပင်နောက်ကနေ လှည့်လာကာ အသံရှင်ရဲ့လည်ပင်းကို လက်နဲ့ ဖိကိုင်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူက မြေပေါ် လဲကျသွားတော့သည်။ 

အဲဒီလူ ထွက်လာပြီးနောက် ကွင်းပြင်တစ်ဝိုက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှ မြက်ခင်းတွေနဲ့ ချုံပုတ်တွေနောက်မှာ တခြားလှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိလာခဲ့ပါ၏။ ပုန်းအောင်းနေသူတွေ အများကြီး ရှိနေပုံပါပဲ။ 

"အခမဲ့ပစ်ခတ်မှုပါ..." 

ဖက်တီးသည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် အလယ်တွင်ရပ်နေသော မြောင်ရွှယ်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ခမ်ကျန်းက လောက်လေးခွတစ်ချောင်းကိုပဲ အသုံးပြုကာ မြက်ပင်နောက်ကွယ်ရှိ လူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပစ်ခတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရော်ဘာကြိုးက လေထဲမှာ ကျိုးသွားတိုင်း အော်သံတွေ ကြားနေရ၏။ ပုန်းအောင်းနေတဲ့လူတွေက နေရာအမျိုးမျိုးမှာ ရိုက်နှက်ခံ​နေရပြီး နာကျင်စွာနဲ့ ခုန်ပေါက်သွားသည်။

စုစုပေါင်း ၁၇ ဦး ရှိပြီး အားလုံး ပြန့်ကျဲနေပါသည်။ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် တချို့က ဝူရှဲတို့ဆီ အပြေးအလွှား သွားချင်ပေမယ့် နံပါတ်တုတ်တွေ ပစ်​ပေါက်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီလူတွေလည်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ကွင်းပြင်အစွန်းက တောအုပ်ထဲကိုသာ ပြန်ပြေးသွားကြသည်။ မကြာခင်မှာ ခြေရာလက်ရာ မကျန်တော့ဘဲ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သူမသိလိုက်တဲ့ မြောင်ရွှယ်တုံးသာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။ 

သူတို့တွေ မြောင်ရွှယ်တုံးဆီကို ရောက်လာခဲ့၏။ 

"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ" 

မြောင်ရွှယ်တုံးခမျာလည်း ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ရင်း စကားထစ်သွားသည်။

"သူ သူတို့ကို ငါမသိဘူး.... သူတို့က ဒေသခံမဟုတ်ဘူး" အဲဒီအခါ တောအုပ်ထဲက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။ 

"ဝူရှဲ.... ငါ့ကိုစောင့်နေလိုက်!" 

ဒီလူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ဝူရှဲ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ 

"ငါ့မှာ ရန်သူရှိလို့ မရဘူး..." 

ပြီးခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းက ဝူရှဲသည် ဤစာကြောင်းအတိုင်း အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့လေသည်။ ဤဖြစ်ရပ်မျိုး ရောက်လာသောအခါ အတားအဆီး အားလုံးကို ချိုးဖျက်ပြီး စျေးကွက်ရှိ လူများအားလုံးလည်း ထွက်သွားရမည် ဖြစ်ပါသည်။ သူ ထူးထူးခြားခြား အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု လူအများအား အလွယ်တကူ ထင်မြင်စေမိမည် ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့်လည်း လုပ်ငန်း၏ သတိရှိမှုကို နှိုးဆွပေးမိစေသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ အတားအဆီးတွေ ပေါ်လာတတ်ပါ၏။ 

အဲဒီလူတွေကို ဆက်ဆံဖို့ သူ့မှာ ခွန်အားမရှိတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ရန်သူတွေ မလုပ်မိဖို့ အမြဲတမ်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး မကြာခဏ ဆိုသလို ခွန်အားအပြည့်နဲ့ ထွက်သွားတတ်တာကြောင့် လူတွေကို ဝူရှဲဟာ ထွက်သွားရတာ ကြိုက်တဲ့သူလို့ ခံစားလာရစေသည်။ ဒါတွေအားလုံးက အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူ့ကိုရန်သူလို့ အမြဲမှတ်နေသူ တစ်ယောက်ရှိပါ၏။

ပြီးတော့ အဲဒီလူကို သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။

သူ့နာမည်က ဝမ်မောင်ပါပဲ။ ဝူရှဲ ဒီလုပ်ငန်းထဲ​ကို စဝင်တုန်းကတော့ သူဟာ ဝူရှဲဆိုင်မှာ တစ်ဦးတည်းသော အလုပ်သမားပါပဲ။ ဝူရှဲ ပြန်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ 'ဘုရင့်စည်းမျဥ်း' လို့ခေါ်တဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဝူရှဲဆိုင်ရဲ့ ဧရိယာထဲမှာ ဖွင့်ခဲ့ပါ၏။ သူဟာ ဝူရှဲ ကို ပြန်လာဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူးဆိုတာ သိသာလှသည်။

နောက်ဆုံးတော့ အတိတ်ကိုမေ့ပြီး ဘဝသစ်ကိုစဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သေဆုံးသွားတဲ့အဖော်ဟာ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာခဲ့ကာ သူပြန်လာတာကလည်း သိပ်အဆင်မပြေစေခဲ့ပါ။ 

ဝူရှဲ မရှိသောအချိန်၌ ဝမ်မောင်သည် သူဌေးသူငယ်ချင်းတွေလို လက်အောက်ငယ်သားလို နေရာအမျိုးမျိုးမှာ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဝူရှဲ ပြန်လာပြီးနောက် ဝမ်မောင်ဟာ သူဌေးဝမ် မဟုတ်တော့ဘဲ မိုင်းရှင်းလင်းရန်အတွက် ကောင်တာသို့ ပြန်သွားရ​တော့သည်။ ဒါပေမယ့် အများကြီး ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဒီကလေးဟာ ပထမအကြိမ် ရန်ဖြစ်ပါတော့သည်။ 

သူက ဝူရှဲအကြောင်း သိပ်သိပြီး အဲဒီလူဆိုးအုပ်စုက ဒီအချိန်မှာ ဒေါသဖြေဖို့ ဝူရှဲဆီကို ပြေးလာမယ်ဆိုတာလည်း သူ သိသည်။ သူတို့ ဘာလုပ်ချင်လဲတော့ ဝူရှဲ မသိပါ။

ဒါကို လျစ်လျူရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းကို သူတို့ရဲ့ကိရိယာတွေကို ကောက်ယူခိုင်းပြီး မြောင်ရွှယ်တုံးကို မေးလိုက်လေသည်။ 

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?" 

"အောက်နားမှာ သစ်ပုပ်တွေရှိတယ်... တူးရင် အလွှာလိုက် တွေ့ရလိမ့်မယ်... အဲဒီသစ်တောစိုက်ခင်းမှာ နှစ်အတော်ကြာအောင် မြုပ်နေတာ... ဘယ်သစ်ပင်က ခုတ်ယူခဲ့တာလဲ 

ဆိုတာ သေချာမမှတ်မိဘူးလို့ အဖေပြောသေးတယ်... ဒါပေမယ့် မြှားဦးခေါင်းကို တွေ့တုန်းက သစ်တောခြံရဲ့ အရှေ့မြောက်ထောင့်မှာ ထင်းတွေ ရှိနေတာကိုတော့ မှတ်မိတယ်တဲ့"

ဝူရှဲတို့လည်း အရှေ့မြောက်ထောင့်ကို ရောက်လာပြီး မြေကို စပေါက်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟွားက ဝမ်မောင် ပြေးသွားသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့၏။ 

"မင်းတို့ ဒီတောင်ကို ကြည့်စမ်း... ဘာနဲ့တူလဲ"