MM Story Teller

(81) ကျောင်းလင်က ကွဲပြားမှုများ

Viewers 5k

Chapter (81)

ကျောင်းလင်ကကွဲပြားမှုများ

သွေးအစွန်းအထင်းများသည် မြေကွက်လပ်တစ်လျှောက် စောင်းသွားကာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် နံရံကိုမှီကာ သူ့လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လျက် လုရွှီ အပေါ်ကို ခုန်တက်နိုင်အောင် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ လုရွှီကလည်း ဟုန်ကျွင့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ တစ်ဖန် ဟုန်ကျွင့်ကို နောက်ပြန် ဆွဲတင်လိုက်၏။

လုရွှီ: "ပိုကြည့်လေ သရဲတစ္ဆေ ဖြစ်နိုင်ချေက နည်းလေလေပဲ...လူတွေကို ကိုက်တဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ အကြောင်း ကြားဖူးလား"

ဟုန်ကျွင့် :"အဲ့လို့တစ္ဆေပုံစံတော့ ငါလည်း မမြင်ဖူးဘူး"

လူသေအလောင်းတစ္ဆေများတွင် ၎င်းတို့၏ အမည်များတွင် "တစ္ဆေ" ဟူသော စကားလုံး ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သရဲတစ္ဆေအစစ် မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ယူဆနိုင်သော ဖုတ်ကောင်များဖြစ်သည်။

ဟုန်ကျွင့်ဟာ ကလေးဘဝကတည်းက ချုံမင်ဆီကနေ သရဲတစ္ဆေအကြောင်း မကြားခဲ့ဖူးပါ။ သူတို့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဗဟုသုတရင်းမြစ်ကတော့ ချင်းရှူံ သူ့ဆီ ယူလာပေးတဲ့ ရိုးရာပုံပြင်စာအုပ်ပါပဲ။

လုရွှီကတော့ လူစားတဲ့ သရဲတစ္ဆေအကြောင်း မပြောနဲ့ သူ့တစ်သက်မှာ ဒီလိုမျိုးကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

"ဧကရာဇ်ထိုက်ကျုံးက ဗိုက်ဆာနေလို့ ညသန်းခေါင်မှာ သရေစာစားဖို့ ထွက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဟုန်ကျွင့်နဲ့ လုရွှီတို့သည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ကျောင်းလင် ဂူဗိမာန်၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေကြသည်။

လုရွှီ: "တကယ်မဟုတ်ဘူး... သေပြီးလို့ လူပြန်မဝင်စယးချင်ရင် လာလို့ဒီမှာနေမှာလဲ ဒီမှာ အလောင်းကောင်တစ္ဆေ မရှိဘူးလို့ပဲ ခံစားနေရတယ်..."

သူက စကားပြောနေရင်း သူ့နဖူးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ဖိထားပြီး အရှေ့ကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။ ဟုန်ကျွင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် လုရွှီခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်လာသည်။ သမင်ချိုများ ကွဲသွားပြီးနောက် ပိုမိုအားနည်းလာသောကြောင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း သိပ်မမြင်နိုင်သော သမင်ချိုများသည် ကောင်းကင်ကြိုးများ ချိတ်ဆက်ထားသည့် လက်တံလေးများကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

သူ့ခြေဖဝါးအောက်က စွမ်းအားသည်လည်း မြေကြီးသွေးပြန်ကြောများနှင့် ခေတ္တမျှ ချိတ်ဆက်ထားသည်။

"ဝါး... ဒါက ဘယ်လိုမှော်ပညာမျိုးလဲ?"

ဟုန်ကျွင့် အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

လုရွှီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင့်မြတ်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကမ္ဘာကြီးနှင့် သက်ရှိအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော နတ်တစ်ပါးလို ဖြစ်လာ၏။

"အိပ်မက်တွေက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ လူဝင်စားရာ လမ်းကြောင်းကို ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ..."

လုရွှီ သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလေသည်။

"လူတွေက သေပြီးရင် လူပြန်မဝင်စားချင်ကြဘူး... ကမ္ဘာကြီးမှာ လှည့်လည် သွားလာနေကြတာ သက်ရှိတွေက သူတို့ကို အိပ်မက်ထဲမှာ ရံဖန်ရံခါ မြင်နိုင်တယ် ဒီမှာ တစ္ဆေတွေ မရှိဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်ခြေရာတွေပဲ ရှိတယ်.. ကြည့်လိုက်"

လုရွှီက စကားပြောနေစဉ်တွင် သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ကွင်းက တခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များသည် ကခုန်နေသော ပိုးသားကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ထိုအလင်းတန်း ကန့်လန့်ကာတွင် ကောင်းကင်မှ သွေးကြောများနှင့် မြေကြီးတို့သည် ရောင်စုံအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ တောက်ပစွာ လှည့်ပတ်နေသည်။

ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန် အပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင်မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ အလင်းရောင် အနည်းငယ်သည် ကောင်းကင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မကြာသေးမီက သေဆုံးသွားခဲ့သော လူများ၏ ဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်သည်။

လုရွှီ သူ့လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "အဲဒီသရဲတွေကို ငါတို့မေးလို့ရလား"

လုရွှီက သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ နတ်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး ဒါပေမယ့် ဧကရာဇ် ဂူဗိမာန်မှာ တန်ခိုးကြီးတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ ရှိမရှိဆိုတာကိုတော့ မင်းမြင်ရအောင် လုပ်ပေးလို့ရတယ်"

ထို့ကြောင့် အတိုချုံး ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင် ဧကရာဇ်အုတ်ဂူသည် သရဲခြောက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး သေချာလုနီးပါး သိလာခဲ့ကြသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး သတ္တဝါမှာ အမိုးပေါ်မှ သွေးများ စီးကျလာသောကြောင့် နတ်ဆိုး သို့မဟုတ် ပျံသန်းနေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟုန်ကျွင့် သွေးလမ်းကြောင်း အတိုင်းလိုက်ကာ ကျောင်းလင် ဂူဗိမာန်၏ ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဂူဗိမာန် ကျောက်တံခါးက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်က မြေပြင်မှာ သွေးတွေ စွန်းထင်းနေပေမယ့် တံခါးကို ပွင့်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တော့ မတွေ့ရချေ။ တစ်စုံတစ်ခုက လူသေကို ဖမ်းဆွဲပြီး ကျောက်နံရံကို တိုက်မိပြီးနောက် တည့်တည့် ဖြတ်သွားပုံရသည်။

ဟုန်ကျွင့် တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းချလိုက်ရာ လုရွှီကလည်း ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ကူညီသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး တံခါးကို တွန်းဖွင့်နေကြပေမယ့် မရပေ။ ဒါကြောင့် ဟုန်ကျွင့်သည် ဓားပျံလေးစင်းကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ ချိန်ဆကြည့်နေ၏။

"ဖြတ်ပစ်ကြမလား?"

လုရွှီ: "ဒီတံခါးက အတက်အဆင်းနဲ့ ပွင့်တဲ့ပုံပဲ... နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြည့်လိုက်... ယန္တရားတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ..."

ဟုန်ကျွင့် : "..."

ဤသည်မှာ အင်ပါယာဂူဗိမာန်၏ အဝင်ဝက နဂါးချိုးကျောက်တုံး ဖြစ်သည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ လူတစ်ယောက်လောက်မြင့်တဲ့ သံယန္တရား တစ်ခုရှိနေသည်။ ထန်မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ဝတ်ပြုရန် သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ လူလေးဆယ် ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လိုအပ်သည်။

ထိုအဖွဲ့အား အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲကာ အထူးသံတိုင်များကို ယန္တရားထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက် ကျောက်တုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာစေရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြရသည်။

ဟုန်ကျွင့်သည် ရောင်စုံနတ်အလင်း ငါးရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သင်္ချိုင်းအောက်ခြေသို့ ပစ်ချကာ အတင်းဆွဲတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နဂါးဖြိုခွဲ ကျောက်တုံးကြီးက တဟုန်ထိုး ထလာသည်။

ထို့နောက် သူသည် နတ်အလင်းရောင် ငါးရောင်ရှိသော အလင်းတန်းကို ပြန်ရုတ်သိမ်းကာ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးက ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်ဆို့သွားသည်။ နှစ်ယောက်သား မြေပြင်အောက်မှ တပြိုင်နက်တည်း လှိမ့်ဝင်သွားကြသည်။

သင်္ချိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်တုံးသည် အလွန်မာကျောသော ကျောက်တုံးကြီးဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦး ဝင်ထွက်ရန် လုံလောက်သော ကွက်လပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဝင်ပြီးနောက် ဟုန်ကျွင့် သူ့လက်ချောင်းများကြားမှ မီးတောက်များ ထွက်လာအောင် ထုတ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

အခန်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုက နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဆီမီးတိုင်များ ချိတ်ဆွဲထားသည့် အောက်ခြေမရှိသော စင်္ကြံတစ်ခုရှိသည်။ ဟုန်ကျွင့်ဆီက မီးတောက်များ ပျံထွက်လာပြီး ဆီမီးခွက်များကို ထွန်းညှိပေးကာ သင်္ချိုင်းတွင်းရှိ လေများ လည်ပတ်စေပြီး အခန်းအတွင်း တောက်ပသွားစေသည်။

သင်္ချိုင်းဂူလမ်းကြောင်းကို သေချာ ကြည့်လိုက်တော့ သွေးစွန်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းက အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တာ တွေ့လိုက်ရသည်။ လုရွှီက ဟုန်ကျွင့်ကို အောက်ငုံ့ကြည့်ရန် လှုံ့ဆော်လိုက်၏။ ဟုန်ကျွင့်က ခေါင်းညိတ်ကာ လုရွှီကို သူ့နောက်ကွယ်မှ ထားကာ အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။

သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အသက်ရှုသံများ ထွက်လာ၏။ ၎င်းက လေတိုက်သလိုမျိုး သို့မဟုတ် အမှောင်ထဲတွင် အချို့သော သတ္တဝါများ ပန်းနာရင်ကျပ် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ စင်္ကြံ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆီမီးများ တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ မှော်သွားခဲ့သည်။

ဟုန်ကျွင့် လန့်သွားပြီး သူ့ဓားကို ပစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လုရွှီ: "မလောနဲ့... ဆီမီးခွက်မှာ ဆီအလုံအလောက် မရှိဘူး"

ဟုန်ကျွင့်လည်း လူနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေရန်အတွက် နတ်အလင်းငါးရောင်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့် :"ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်..."

လုရွှီလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာသဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ဆိုလာသည်။

"ငါလည်း ဒီနေရာကို မကြိုက်ဘူး"

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ အရင်ပြန်သွားကြမလား?"

လုရွှီ ဘာမှပြန်မပြော။ ဟုန်ကျွင့်က သူ့အရှေ့မှာ ရပ်နေ၏။ စင်္ကြံအဆုံးမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်လို့ သူ ခံစားမိနေကာ ၎င်းက သူတို့ကို မွတ်သိပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသလိုပင်။ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် လုရွှီ ဇတ်ကနဲ ဟုန်ကျွင့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့် အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ လုရွှီကို အမြန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

လုရွှီရဲ့ ယခင်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဟာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အမှန်တကယ်ပင် သူ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားနေပုံ ပေါ်လေ၏။ ဟုန်ကျွင့် လုရွှီကို အရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဦးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ ဒီမှာ တိုက်လို့မရဘူးနော်..."

ဟုန်ကျွင့်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။

"တစ်ခုခုရှိမရှိ ကြည့်မလို့... ပြီးရင်ပြန်သွားမယ်"

ဧကရာဇ် ဂူဗိမာန်ထဲမှာ အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။ ဝင်လာကတည်းက သူ့အနောက်မှာ အေးစက်တဲ့လေတွေ ဝေ့တိုက်နေသလို ခံစားနေရကာ စင်္ကြံအဆုံးသို့ ပိုနီးကပ်လေလေ၊ ပန်းနာရင်ကျပ် ရောဂါရှိနေသလို အသက်ရှုသံကလည်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာကာ သိသာလာလေ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ကျွင့်: "အထဲမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပုန်းနေတယ်... အိပ်နေတာ ဖြစ်မယ်?"

"နတ်အလင်းကို စုဆောင်းကြည့်ပါလား"

လုရွှီက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ ဟုန်ကျွင့်ကိုလည်း ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်ဖြင့် ဘေးမှကြည့်နေသည်။ ဟုန်ကျွင့်ကလည်း အချိန်မရွေး ပြေးထွက်လာသော မိစ္ဆာများကို ကိုင်တွယ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီး သူ့နောက်ကျောကတော့ သင်္ချိုင်းစင်္ကြံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

အမှောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ဒီလောက်မှောင်နေတာလဲ!"

"အား-!" ဟုန်ကျွင့်လန့်ပြီး ထအော်လိုက်မိသည်။

"ဘယ်သူလဲ?!" လုရွှီလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဒီနေရာက ဘာလဲ?!" ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အော်လေ၏။

ဟုန်ကျွင့်မှာ သူ့နောက်ကျောပေါ်ရှိ ငါးကြင်းတစ်ကောင် ပါလာကြောင်းကို လုံးလုံး မေ့သွားခဲ့ပြီး လုရွှီလည်း ပို၍ပင် မေ့သွားခဲ့သည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးမှာ တစ်လမ်းလုံး အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး ယခုသာ နိုးလာခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက်ဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်ကြောက်ရွံ့နေပြီး သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်အမြော်အမြင်ကြောင့် ချက်ချင်းကို ထိတ်လန့်သွားကြပါသည်။

လုရွှီသည် လေလွတ်ရာကို နင်းမိပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဟုန်ကျွင့်လည်း ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လုရွှီအား အမြန်လှမ်းဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"လုရွှီ! မင်းဘယ်မှာလဲ?"

လုရွှီ: "ဒီမှာ၊ ဒီမှာ!"

သူတို့နှစ်ဦး ထိတ်လန့်တကြား ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးသွားကာ ဟုန်ကျွင့်က အသံတိုးတိုးနဲ့ သတိပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကျောက်ကျစ်လုံပါ ကျောက်ကျစ်လုံ!"

"ဒါက ဘယ်မှာလဲ!" ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက။

"ငါက ဘာလို့ မျက်စိကန်းသွားတာလဲ ဟုန်ကျွင့်! ဟုန်ကျွင့် မင်းဘယ်မှာလဲ!"

လုရွှီ: "ပါးစပ်ပိတ်ထား! တိတ်တိတ်နေစမ်း!"

ခဏအကြာတွင်တော့ ဟုန်ကျွင့်က ငါးကြင်းနတ်ဆိုးအား မျက်မမြင်ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မှောင်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေခဲ့သည်။ ဤတော့မှ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံဖြင့် သက်ပြင်းချလေ၏။

"ငါ မင်းကို ချလိုက်မယ်လေ?"

"မလုပ်နဲ့!" ငါးကြင်းဘီလူးက ကမန်းကတန်း အော်လိုက်သည်။

လုရွှီ: "ဒါက ဘယ်နားကို ရောက်နေတာလဲ?"

ပန်းနာရင်ကျပ် ရောဂါသံနှင့်တူသော တဟုန်ထိုး အသက်ရှုသံက ရပ်တန့်သွားပြီး ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီးထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် စူးစူးရှရှ ပဲ့တင်သံတစ်သံသာ ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များက ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ခန်းမမြင့် မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ အစိမ်းရောင် အလင်းပုလဲ နှစ်လုံးပါရှိသော်လည်း ၎င်းတို့က အလွန်ဝေးကွာပြီး အလင်းရောင်ကလည်း သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မရောက်နိုင်ပေ။

"ငါတို့သွားသင့်ပြီ ထင်တယ်"

လုရွှီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ဟုန်ကျွင့်လည်း အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသည်။ မိစ္ဆာက အသက်ရှုရပ်သွားပြီး ကျူးကျော်သူအား ရှာဖွေတွေ့ရှိကြောင်း သက်သေပြနေ၏။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေများပေသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ငါ မီးထွန်းလိုက်မယ် ပတ်ဝန်းကျင်က တောက်ပသွားရင် ငါတို့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်မယ်"

သူ့လက်ဖဝါးမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လမ်းကြောင်း အားလုံးကို ဝှေ့ယမ်းပစ်ခဲ့သည်။ ဥက္ကာပျံကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးသည် လောင်ကျွမ်းနိုင်သော အရာကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး မြေအောက်နန်းတော်အား ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ဂူဗိမာန်ထားရှိရာ မြေအောက်နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ပင်မခန်းမကြီးသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာစဥ် ဟုန်ကျွင့်သည် သူတို့ဟာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အမှန်တကယ် လျှောက်လှမ်းပြီး ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ လှမ်းဝင်သွားမိကြောင်း သိလိုက်သည်။

မီးကို ထွန်းလိုက်သည်နှင့် မြေအောက်နန်းတော်တစ်ခုလုံး တောက်ပပြီး သုံးမီတာနီးပါးမြင့်သော အလယ်ဗဟိုတွင် ကျောက်စိမ်းအခေါင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလား တစ်ဝိုက်တွင် မြွေနက်ကြီး တစ်ကောင်က အုပ်မိုးထား၏။

ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ မျက်လုံးများသည် ဟုန်ကျွင့် မြင်ဖူးသည့် ဘီးအရွယ်အစားအတိုင်း အစိမ်းရောင် အလင်းများ ရှိနေသည်။

"ငါတို့ပြန်တွေ့ကြပြီပေါ့ ခုန်ဟုန်ကျွင့် ---"

ဧရာမစပါးအုံး မြွေကြီးသည် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို မြှင့်တင်ကာ ဦးချိုတစ်ခုတည်းကို နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြသလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဟုန်ကျွင့်ဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချွန်ထက်သော သွားများ၊ သွေးစွန်းနေသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ၎င်း၏ မြွေလျှာကို ထုတ်ပြလာ၏။

ဟုန်ကျွင့်လည်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုးထွက်နေသော သင်္ချိုင်းဂူကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ခန်းမကြီးသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး ၎င်းတို့က ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ ဦးချိုကို ဗဟိုပြုကာ လှိမ့်ထွက် ပြန့်ကျဲလျက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို လုံးလုံး ရစ်ပတ်ထားသည်။

"ရှဲ့ယွီ?!"

ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီး၏ အသံကိုကြားသောအခါ ထိုညက မော့ကောင်းဂူမှာ ရှိနေတုန်းက သူ၏အတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်မှ ထွက်လာသော နဂါးနက်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။

"ပြေး!" လုရွှီ ချက်ချင်း ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"နောက်ကျသွားပြီ!"

ရှဲ့ယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဟုန်ကျွင့်ဆီသို့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အနက်ရောင် မြူခိုးများ ပြင်းထန်စွာ ပြေးထွက်လာသည်။

လုရွှီ: "ဟုန်ကျွင့်!"

ဟုန်ကျွင့် မသိစိတ်က နတ်အလင်းငါးရောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း နတ်ဆိုးစွမ်းအင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခုခံနိုင်ဘဲ ရှဲ့ယွီပါးစပ်အတွင်းရှိ အနက်ရောင်မီးလျှံများထဲတွင် ချက်ချင်းနစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ လုရွှီသည် ဟုန်ကျွင့်ကို ပြေးဖမ်းဖို့ ကြိုးစားရင်း ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသော်လည်း ရှဲ့ယွီ လှည့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မြွေအမြီးက လုရွှီရှေ့သို့ ဖြတ်သွားကာ သူ့ကို ခေါက်ချလိုက်သည်။

အိမ်မက်ဆိုးကို ပြန်လည် ပြသလိုက်သကဲ့သို့ပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ၊ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများနှင့် ဒေါသများ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။ ရွှေသံချပ်ကာအစောင့်များရှေ့တွင် သေဆုံးသွားသော မိဘနှစ်ပါး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှေမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားကာ သွေးများစီးကျလာကာ နာကျင်နေခဲ့ရသည်။

ရှဲ့ယွီသည် ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ဦးချိုမှ အဆုံးမဲ့အနက်ရောင် အငွေ့များ ထွက်လာပြီး ဟုန်ကျွင့်ရင်ဘတ်ရှိ နတ်ဆိုးမျိုးစေ့နှင့် ဆက်သွယ်ထားသည့် အနက်ရောင်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

"မင်းငါ့ကိုကြိုက်တယ်လို့ ပြောပါ ဟုန်ကျွင့်!"

သူ့နားထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဝမ်းနည်းမှု၊ နာကျင်ခြင်း... အမှတ်ရစရာများ အားလုံး ကွဲအက်သွားသည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် ဖြူဖွေးနေသော အလင်းရောင်ထဲ ရောက်နေခဲ့သလိုပင်။ သူ့ရှေ့တွင် လီကျင်လုံရဲ့ နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုနှင့် နူးညံ့နွေးထွေးသော အနမ်းတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

မီးတောက်တစ်ခုကြောင့် ဟုန်ကျွင့် ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ရှဲ့ယွီရဲ့ အနက်ရောင်မီးတောက်များကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

"ထွက်သွားစမ်း!"

ဟုန်ကျွင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောက်ကာ ဓားပျဲလေးစင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယွီလည်း အော်ဟစ်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ လူးလဲကာ အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားသည်။ လုရွှီရဲ့ ပုံရိပ်က ဖျတ်ကနဲ တောက်ပလာပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို လှမ်းဖမ်းထားလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေလား?"

ဟုန်ကျွင့်: "ဒီကနေ ထွက်သွား ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့!"

နှစ်ယောက်သား စင်္ကြံထဲသို့ ဆုတ်သွားကြသော်လည်း ရှဲ့ယွီသည် နန်းတော်၏ လွတ်နေသော တံတိုင်းပေါ်သို့ တက်ကာ ဟုန်ကျွင့်ကို စူးရှရှ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင်။

"ဒါက နှစ်ထောင်ချီ ကြာညောင်းလာခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ... ဘာလို့ သတိမထားမိသေးတာလဲ"

နတ်ဆိုးအငွေ့တွေထဲမှ ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့အခါ နှစ်ယောက်သား လှေကားထစ်များကို အမြန် ကျော်တက်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့် အမြန်လှည့်ပြီး ပျံသန်းနေသောဓားကို ပြန်ဆင့်ခေါ်ကာ မော့ဓားရှည် အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထိုစဥ် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်လိုက်၏။

"မခုတ်နဲ့! ဂူဗိမာန် ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်"

ဤတော့မှ ဟုန်ကျွင့်လည်း ဒီနေရာက မြေအောက်မှာ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ့ဓားကို မဆွဲဝံ့တော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရောင်စုံအလင်းငါးပါးကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ယွီရဲ့ မြွေနဂါးခန္ဓာကိုယ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် စွမ်းအားဖြင့် ပျံတက်သွားပြီး ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နတ်အလင်းကို အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်ပစ်၏။ လုရွှီက ပြေးနေရင်း နံရံပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ စင်္ကြံလမ်းပေါ်က ဟုန်ကျွင့်ကို အလျားလိုက် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"အဲ့လမ်းပေါ်က ထွက်သွား!"

ဒေါသတကြီး အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောက်ပသော နေရောင်ကဲ့သို့ အမှောင်ထုကိုဖြတ်လာသော မြှားတစ်စင်းသည် စူးရှတောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းရောင်နှင့်အတူ မီးတောက်လမ်းကြောင်းဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ကျင်လုံ!"

လီကျင်လုံက ဒီမှာလား။

ဟုန်ကျွင့်သည် လုရွှီကို လက်နောက်ပြန်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ကာ စင်္ကြံ၏ မျက်နှာကျက်ပေါ်သို့ တက်ကာ စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ရှောင်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ဇောက်ထိုးလှည့်ကာ မြှားကို ရှောင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် "ဝူး"ကနဲ ဟူသော အသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းတို့ကတော့ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ မြှားခုနစ်စင်းပင်။

အမှောင်ထဲတွင် နှလုံးဆီမီးအိမ်၏ စွမ်းအားကို စုစည်းပေးသည့် လီကျင်လုံ ပစ်ခတ်လိုက်သော မြှားသည် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်၏ အလယ်ဗဟိုကို ထိမှန်ကာ ဂူဗိမာန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဟောက်သံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟုန်ကျွင့် ဆင်းသက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လီကျင်လုံက သူ့နံဘေးသို့ လျှောချကာ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"သွားတော့!"

မော့ရစ်ကန်း ပြေးလာကာ လုရွှီရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲထုတ်လိုက်ချင်သော်လည်း လုရွှီက သူ့ထက်မြန်နေကာ ချက်ချင်းရှေ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ မော့ရစ်ကန်းမှာ အချိန်အကြာကြီး အမှီမလိုက်နိုင်ဘဲ လုရွှီကြောင့် ဆွဲငင်ခံလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့လေးယောက်သည် စင်္ကြံအဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ဘေးမှာ ကျိုးနေသော နဂါးကျောက်စာအောက်မှ တွားသွား ထွက်လာကြသည်။ ဧကရာဇ် ဂူဗိမာန်မှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်ဘက်တွင် ရေများ ပြည့်လျှံနေပြီး မိုးရွာချနေပြန်ပြီ။ ဟုန်ကျွင့် လဲကျသွားလေရာ လီကျင်လုံက ထောက်ကူပေးထားရင်း ချက်ချင်းပင် လီဂျင်လုံသည် ပညာရှိဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော နဂါးချိုးကျောက်ကို အနီးကပ် ကြည့်နေသည်။

အားလုံးက ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရှဲ့ယွီ အသံမထွက်တော့ချေ။

ဟုန်ကျွင့်: "အခုနက ကျွန်တော်..."

လီကျင်လုံ ချက်ချင်းပင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေရန် အချက်ပြပြီး ခဏစောင့်ဆိုင်းသော်လည်း တော်ဝင်ဂူဗိမာန်အတွင်း လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။ ရှဲ့ယွီ မလိုက်လာခဲ့သလို ကျိုးပဲ့နေသော နဂါးကျောက်တုံးအောက်တွင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့သွားခြင်းလည်း မရှိပေ။

"ဝင်ပြီး နောက်တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ရမလား?"

မော့ရစ်ကန်းက ပြောသည်။ လီကျင်လုံက ဟုန်ကျွင့်နဲ့ လုရွှီတို့ကို မဝင်လာဖို့ အချက်ပြသည်။ ထို့နောက် ဟုန်ကျွင့်ခေါင်းကို ထိလိုက်သကဲ့သို့ လက်ကို မြှောက်ကာ ပြန်ထွက်လာပါက နှစ်ယောက် စာရင်းရှင်းမည်ဟု အကြည့်နဲ့ ပြောခဲ့သည်။

လုရွှီ: "သတိထား..."

လီကျင်လုံနဲ့ မော့ရစ်ကန်းတို့ အင်ပါယာဂူဗိမာန်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဟုန်ကျွင့်နဲ့ လုရွှီမှာ ကျိုးပဲ့နေသော နဂါးကျောက် အပြင်ဘက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နားထောင်နေကြသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ နှစ်ယောက်သား ပြန်ထွက်လာ၏။ မော့ရစ်ကန်းက သူ့လက်ထဲတွင် မြှားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သူနှင့် လီကျင်လုံက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။

"မရှိတော့ဘူးလား?"

ဟုန်ကျွင့်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

လီကျင်လုံက သူ့လက်တွေကို ဖြန့်ပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေ၏။

"မင်းဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ထွက်လာတာလဲ မင်း ကိုယ့်ကို သေမတတ် စိတ်ပူအောင်လုပ်လိုက်တာပဲ!"

ဟုန်ကျွင့် ဒုက္ခရောက်နေပုံ ပေါ်သွားသည်။ သူ လီကျင်လုံထံမှ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို ခံနေရတာကြောင့် ခေါင်းလေးငုံ့နေ၏။ မော့ရစ်ကန်းက ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်၏ ခြံစည်းရိုးတွင် ထိုင်ကာ လုရွှီအား လှမ်းပြောနေသည်။

"ဟုန်ကျွင့်က ဆော့ရတာ ကြိုက်တယ် မင်းကပါ သူနဲ့ ကစားနေတယ်ပေါ့"

လုရွှီက စိတ်မရှည်စွာနဲ့ :"ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်... ကပ်ပါးကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားတောင် ကျွန်တော့်လောက် မြန်မြန် မပြေးနိုင်ဘဲနဲ့"

ဟုန်ကျွင့်က အဖြစ်အပျက်ကို ရှင်းပြနေသည်။ လီကျင်လုံလည်း ဒါကိုကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး။

"မင်းက သူ့ရဲ့နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို တားထားလိုက်တာလား!"

"ဟမ်...အင်း..ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး..."

"နောက်ဆို တစ်ယောက်တည်း မထွက်နဲ့တော့!"

လီကျင်လုံက ထပ်ပြီး ကြိမ်းမောင်းသည်။

"ကျွန်တော်၊ လုရွှီနဲ့ ကျောက်ကျစ်လုံတို့ အတူရှိနေတာပါ! တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာတာမဟုတ်ပါဘူး"

"မှန်တယ်" ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ဟုန်ကျွင့်ရဲ့နောက်ကွယ်မှ ဆန္ဒလှမ်းပြသည်။

"မင်းအပူပါလား"

လီကျင်လုံမှ ဘယ်သူနဲ့မှ ပေါင်းသင်းလို့ အဆင်မပြေဘူး လို့ ပြောချင်ပေမယ့် ပြောမထွက်။ အခုပြောချင်တာကတော့ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက ဘယ်သူနဲ့ လိုက်နေပါစေ သူ့မှာ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရဆဲ။ ဒီနေ့တော့ သတိမထားမိဘဲ ဖြစ်သွားရတဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်နိုင်တာမို့ ဟုန်ကျွင့်ကို အပြစ်တင်နေတာ ရပ်လိုက်ပါသည်။ လီကျင်လုံ သူ့ခေါင်းကို ထိလိုက်ကာ ခဏလောက် အတွေးဝင်နေစဥ် ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး ရယ်ရခက်ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီည ပြန်ရောက်ပြီးရင် ကိုယ် မင်းနဲ့ စာရင်းရှင်းမယ်!"

လီကျင်လုံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြောလိုက်သည်။

မော့ရစ်ကန်း: "အင်း...မင်းလည်းဒီလို လျှောက်ပြေးလို့မရဘူး... မင်း မြန်မြန်ပြေးနိုင်ပေမယ့်..."

လုရွှီ မော့ရစ်ကန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်တို့ကို အတူတူကြည့်လိုက်ရာ လီကျင်လုံက ဟုန်ကျွင့်ကို ငုံ့နမ်းနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မော့ရစ်ကန်း : “…”

သူ ဤနည်းကို မသင်ယူဝံ့ချေ။ မဟုတ်ပါက လုရွှီဆီကနေ ကန်ကျောက်ခံလိုက်ရလို့ ကျောင်းလင်က နဂါးကျောက်တုံးကြီးထဲသို့ လဲကျသွားနိုင်သည်။

ဟုန်ကျွင့်ကတော့ လီကျင်လုံရဲ့ စကားကို ကြားတော့ သူစိတ်မဆိုးဘူးဆိုတာ သိသွားသည်။

"ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ရှဲ့ယွီ ထွက်သွားတာလဲ?"

မော့ရစ်ကန်းက သူတို့ကို အဝေးကနေ လှမ်းပြောပြသည်။

“ဒါက ထောင်ချောက်လို့ ထင်တယ်”

လီကျင်လုံ: "အဲဒါကို ထပ်စစ်ပြီး တစ်ခုခုရှိမရှိ ပြောပြ..."

ထို့ကြောင့် မော့ရစ်ကန်းနဲ့ လုရွှီ ထပ်မံဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ကျောင်းလင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဂူသည် လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဆိုးကတော့ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

မော့ရစ်ကန်း: "အခေါင်းထဲမှာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

လုရွှီ: "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ဒီလိုမြွေကြီးတစ်ကောင် ဘယ်လိုလုပ် ပုန်းနေနိုင်မှာလဲ"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ယန္တရားကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ခဲ့ရပေ။ နတ်ဆိုးသည်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် လီကျင်လုံအား အထဲမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက "ဘာကြီးလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားတာလဲ"

လီကျင်လုံခမျာ မနေ့ညက စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ ဒီနေ့လည်း ပတ်ပြေးနေရလွန်းလို့ ပင်ပန်းလွန်းနေပြီ။ သူအရင်ပြန်သွားဖို့ အချက်ပြပြီး ကျိုးနေတဲ့ နဂါးကျောက်ကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ကျောက်တုံးကို ဖယ်ရှားဖို့လည်း ဟုန်ကျွင့်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။ မော့ရစ်ကန်းက ဝံပုလွေတစ်ကောင်အသွင်ပြောင်းကာ ၎င်းတို့သုံးဦးကို ကျိုယိတောင်မှ သယ်ဆောင်ကာ ချန်အန်းမြို့သို့ ဦးတည် ပြန်လာခဲ့သည်။

Prev Next