(64) ခံစားမှု ခုနစ်ပါးနှင့် ဆန္ဒခြောက်ပါး

Chapter (64)

ခံစားမှု ခုနစ်ပါးနှင့် ဆန္ဒခြောက်ပါး

သူ့နောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် တ​စ္ဆေဘုရင်သည် လီကျင်လုံ ပြောပြနေတာတွေ ကို တိတ်ဆိတ်စွာနားထောင်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ထုတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။

"...ဒါပါပဲ" 

လီကျင်လုံလည်း နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ပြောပြီး တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့် ခေါင်းငုံ့ကာ လျိုဖေး၏ ခြောက်သွေ့နေသော အရိုးများကို စိုက်ကြည့်နေချိန် ရုတ်တရက် သူ့နားထဲတွင် "ဒေါင်၊ ဒေါင်" ဟူသော အသံနှစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

တစ္ဆေဘုရင်က ပလုတ်တုတ်လို ခေါင်းလောင်းကိုကိုင်၍ လှုပ်လိုက်သည်။ အလောင်းကောင်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း အသံကြားတာနဲ့ နှင်းလယ်ပြင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ကျန်လူများက သူ့နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်သွားကြသည်။

သူအလေးအနက် ထားကာ တီးခတ်နေသော "ဒေါင်ဒေါင်" အသံသည် ဆက်လက် တုန်ခါနေချိန် ကမ္ဘာမြေကြီးက ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲသွားပုံရ​လေသည်။

"ခရက်"

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော စစ်သည်အလောင်းများ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

ဟုန်ကျွင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကာ တစ္ဆေဘုရင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေ၏။ တစ္ဆေဘုရင်သည် ပွင့်လင်းသောနေရာ၌ ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရပြီး အလောင်းကောင် တစ္ဆေစစ်သည် 200,000 နီးပါးသည် ထိုအသံများအောက်တွင် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့သည်။

သူတို့လက်ထဲမှာ လက်နက်တွေကို ကိုင်ထားကြတုန်းပါပဲ။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မတ်တပ်ထရပ်လာရာ လီကျင်လုံနဲ့ တခြားသူတွေက ရုတ်တရတ် တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဟုန်ကျွင့်ဘက်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်နေသည်။ အလောင်းကောင်တွေကို နောက်ထပ် ဘယ်သူမှ မတိုက်ခိုက်ချင်ကြ​တော့ပါဘူး။  

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တစ္ဆေစစ်သည်များ အားလုံးသည် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားပုံရသလို ကျပန်းတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ၎င်းတို့၏လက်နက်များကို ရယူပြီးနောက် ရေစီးကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကာ ချိုင့်အောက်ခြေ၌ လေးထောင့်ပုံစံရပ်ကာ သံချေးတက်နေသော လက်နက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ 

"ဒေါင်၊ ဒေါင်--"

အသံသည် နှင်းလွင်ပြင်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အထီးကျန်ပြီး ဗလာကျင်းသွားကာ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လေညင်းတစ်ချက်ကလည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို စည်းချက်ညီညီ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ 

မြင်းစီးသူရဲနှစ်ကျိပ်သည် ကုလားတပ်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး တပ်မှူးတစ်သောင်းဟု အမည်ပေးသည်။ အယောက်တစ်ထောင်၏ မြင်းတပ်မှူးသည် ကုလားထိုင်ကြားတွင် နေရာယူသည်။ တပ်မှူးတစ်ရာ၊ တပ်မှူးတစ်ကျိပ်နှင့် တပ်မှူးငါးဦးတို့ လိုက်ပါလာသည်။ စုစုပေါင်း ဖုတ်ကောင် 200,000 သည် ဂျောက်ဂျက်သံများဖြင့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးနှင်ဌာနရှိ လူတိုင်းသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော အမူအရာများဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ လီကျင်လုံလည်း စစ်သည် စည်းမျဥ်းများ သို့မဟုတ် နည်းပရိယာယ်များမပါဘဲ ကျပန်းတိုက်ခိုက်ခဲ့မည်ဆိုပါက တစ္ဆေဘုရင်ကို အမှန်တကယ် အပြီးအပိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက မနေ့ညက စစ်ပွဲက လုံးဝ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သည်။ 

တီးခတ်သံများ ရပ်တန့်သွားစဥ် နှင်းများ ထူထပ်နေသော တောင်တန်းများနှင့် လွင်ပြင်များတွင် စစ်သေကောင်များနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

တစ္ဆေဘုရင်သည် သူ့​ခ​မောက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တပ်သားတစ်သောင်းခန့် ရှေ့သို့ ချီတက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူဆောင်လာသော စပျစ်ရည်အိတ်ကို ချွတ်ကာ အရက်ပြင်းပြင်းများကို သံခမောက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘာဆက်လုပ်​​ကြမှာလဲ” ဟု ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက မေးသည်။

"ရှူး....." 

လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်ကို သူ့ဆီလာခိုင်းလိုက်သည်။ အားလုံး ဘေးချင်းကပ်ရပ်ကာ ကွင်းပြင်ရှိ တစ္ဆေဘုရင်နှင့် သူ၏အလောင်းကောင် နှစ်သိန်းကို ကြည့်နေကြသည်။ လျိုဖေးရဲ့ အရိုးစုကတော့ ကျောက်တုံးအောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေဆဲပါပဲ။ 

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျွင့်သည် တစ္ဆေဘုရင်၌ လျိုဖေး ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်သည့် မှော်အတတ် တစ်ခုခု ရှိလိမ့်မည်ဟု ယောင်ဝါးဝါး မျှော်လင့်နေလေသည်။

နှင်းတွေကျနေတဲ့ လယ်ကွင်းတခွင်မှာ ကျယ်လောင်နေတဲ့ တ​စ္ဆေဘုရင်ရဲ့ အသံက အတော်လေး နက်နဲလှသည်။ 

“ရှေးခေတ်အစမှာ ဘယ်သူက တရားဟောသလဲ... အပေါ်နဲ့အောက်ခြေကို မဖွဲ့ထားဘူး အဲဒါကို ဘယ်လိုစစ်ဆေးနိုင်မလဲ”

 “အမှောင်နဲ့ အလင်းကြားမှာ ဘယ်သူက အကောင်းဆုံး ဖြစ်နိုင်မလဲ” 

ပြောပြီး သူ့ခမောက်ကို ခွက်တစ်ခုလို ကောင်းကင်ပေါ် မြှောက်လိုက်လေသည်။ 

"ဘဝနဲ့ သေခြင်းက ရှည်လျားတယ်... အဆုံးမရှိတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကသာ ရပ်တန့်နိုင်မယ်"

တခဏချင်းမှာပဲ သေဆုံးသွားတဲ့ ဖုတ်ကောင်စစ်သည်တွေအားလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာ ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်၏။ လှံနဲ့ ဓားများကို လှုပ်ခါလိုက်သော အသံသည် ချိုင့်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် နဂါးအော်သံကဲ့သို့ပင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ 

လူတိုင်း အသက်ရှုကြပ်သည်။ တစ္ဆေဘုရင်ကို ကျောခိုင်းထားပုံက လျိုဖေး အလောင်းကောင်အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့် ညကကဲ့သို့ပင်။ အသက်နှင့် သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်နိုင်သော တန်ခိုးကြီးသော စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဲဒီနောက် ချက်ချင်းပဲ တစ္ဆေဘုရင်က ခမောက်ကို ဘယ်လက်မှာ ကိုင်ထားပြီး လက်ယာလက်ချောင်းတွေကို စပျစ်ရည်ထဲကို နှစ်ကာ ကောင်းကင်ကို ထိုးညွှန်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရ၏။

"ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို လေးစား.... အရာခပ်သိမ်းရဲ့ ပြောင်းလဲခြင်း အစ"

ဗုန်း!

မြေပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ 

"တရုတ်ပြည်ရဲ့ မြေသြဇာကောင်းတဲ့ မြေဆီလွှာကို လေးစားပါ၊ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ခြင်းရဲ့ အဆုံးကို ပြန်ရောက်ကြပါစေ.."

နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ ဘုရင်က လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ခမောက်ထဲက ဝိုင်ကို လျိုဖေးရဲ အရိုးတွေပေါ် ပက်ချလိုက်၏။ 

"ကျန်းတုဘုရင်... ငါ့အတွက် မင်းနောက်ဆုံးတော့ လွတ်မြောက်သွားပြီ..."

လူသေအလောင်း ၂၀၀,၀၀၀ သည် နောက်ဆုံးအခိုက်တွင် ဦးခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ကြသည်။ မြေပြင်မှ လေပြင်းများ စတင် တိုက်ခတ်လာကာ ချက်ချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများ အဖြစ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။ 

အလင်းမှုန့်များသည် နဂါးငွေ့တန်းကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာကာ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များနှယ် လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ကောင်းကင်လမ်း ဖြစ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် လေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူတစ်ဦး သေဆုံးပြီးနောက် သူသည် စစ်ဘေးသင့်နေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်လာပြီး ဆက်လက် အသက်ရှင်နိုင်သေးတာလား။ ဟုန်ကျွင့် သူ့ရဲ့ သေဆုံးသွားသော မိသားစုဝင်များကို မစဉ်းစားနိုင်ဘဲ မနေနိုင်​တော့။

"မင်း သေဆုံးမှုကို ဘယ်အချိန်က ပထမဆုံးတွေ့ဖူးတာလဲ" 

လီကျင်လုံ ရုတ်တရက် လှည့်မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေဘုရင်သည် အင်အား ၂၀၀,၀၀၀ ရှိတဲ့ စစ်သည်များကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အစောင့်တပ်သား ဆယ့်နှစ်ယောက်ကသာ လုရွှီ ချုပ်ကိုင်ပြီး မြင်းစီးသွားကြပါ၏။ အားရှစ်နရှုံ၊ တစ္ဆေဘုရင်၊ ကျန်လူများအားလုံး နှင်းလွင်ပြင် အဆုံးဆီသို့ ခရီးနှင်လာခဲ့သည်။ 

တစ္ဆေဘုရင်က ဘယ်သွားမလို့လဲ မမေးပေ။ အထူးသဖြင့် မော့ရစ်ကန်း နဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံး ထူးထူးခြားခြား တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ဒီမှော်စွမ်းအင်မျိုးကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသလိုပဲ လူတိုင်းလည်း မတတ်နိုင်ကြပါဘူး။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မေးခွန်းများစွာကို စဉ်းစားရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။ 

ဟုန်ကျွင့်သည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက မိဘများရဲ့ သေဆုံးခြင်းကို မြင်ခဲ့ရသည့် အချိန်မှလွဲ၍ ယောင်ကျင်စနန်းတော်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် သေခြင်းတရားကို မြင်ဖူးကြောင်း သတိရလိုက်သည်။

"...ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက ငှက်တစ်ကောင်ကို တောင်ခြေကနေ ပြန်သယ်လာခဲ့တယ်.... သူက အသက်ကြီးနေပြီ... ချုံမင်ကို ကယ်တင်​ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်...ချုံမင်က 'နောက်ဆုံးတော့ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး သေရမှာပဲ ရောဂါကို ကုသနိုင်ပေမယ့် သေခြင်းတရားကို မကုသနိုင်ဘူး" လို့ ပြောတယ်...အဲ့အကြိမ်က သေခြင်းတရားကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိခဲ့ရတာပဲ..."

"သေခြင်းဆိုတာ ဘာကိုထင်လဲ" 

ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်တဲ့အခါ ဟုန်ကျွင့်ခမျာ သူ့မိဘတွေကို ပြန်တွေးမိသွားတာကြောင့် သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းလာသည်။

လီကျင်လုံ: "ဒါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးကြည့်လိုက်ရုံပါ"

ဟုန်ကျွင့် သူ့မျက်လုံးတွေကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ လီကျင်လုံရဲ့ အမူအရာက အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ဟုန်ကျွင့် အိပ်မက်ကနေ နိုးထလာပြီးနောက် သူ့မသိစိတ်က ကင်းကွာသွားသလို ခံစားလာရသည်။ လီကျင်လုံဟာ ​​လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြောမပြနိုင်တဲ့ ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစား​နေရ၏။ သူသည် ဟုန်ကျွင့်အား ပြောစရာ စကားအနည်းငယ်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေပုံရသော်လည်း သူ မပြောချင်သော အကြောင်းအရာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောနေခဲ့သည်။

"သေခြင်းတရားက ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကို လိပ်ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်ကို ပြန်ခေါ်သွားတာပဲ..." 

ရုတ်ခြည်းဆိုသလိုပင် သေဆုံးသွားဖူးသော တစ္ဆေဘုရင်က သူ၏မြင်းကို အရှိန်လျှော့ကာ ပြောလာခဲ့သည်။ 

"မြေကြီးပေါ်က မြစ်၊ အိုင်နဲ့ ပင်လယ်တွေထဲ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ ရေတစ်စက်လိုပဲ... သေပြီးရင် မင်းက မင်းနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကြား ခြားနားချက်ကို မပြောနိုင်တော့ဘူး...." 

ရှည်လျားသော ကျောက်တံတိုင်းကြီးတစ်ခုသည် နေဝင်ရီတရောအချိန်၌ ဆယ်ပေကျော်မြင့်သော ကျောက်တောင်ကြီး၏ ဖြတ်ပိုင်း၍ တည်ဆောက်ထားလေသည်။ ကျောက်နံရံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အထပ်ကိုးထပ်ပါရှိသော အစိမ်းရောင်အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများဖြင့် ထွင်းထားသော အနီရောင် ယွန်းကြီးတစ်ခုရှိသည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "ဝိုး မော့ကောင်းဂူ!"

တစ္ဆေဘုရင်နှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစောင့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ကိုးထပ်နန်းဆောင် အပြင်ဘက်တွင် တာဝန်ကျနေသော စစ်သားအနည်းငယ်ဆီ လျှောက်သွား၏။ လီကျင်လုံတို့ကို တွေ့သောအခါ အားလုံးက လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ချိန်ထားလိုက်သည်။ 

“ဘယ်သူလဲ!"

လီကျင်လုံလည်း သူ့ခါးက ကတ်​ပြားကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပေမယ့် တစ္ဆေဘုရင်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဝတ်လုံနဲ့ ကိုးထပ်ကို ဖြတ်သွားခဲ့လေပြီ။

"အားလုံး ဝင်ကြပါ!" 

တစ္ဆေဘုရင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ့လေသံမှာ သံသယဖြစ်စရာ နေရာမရှိပေ။

ကိုးထပ်မြောက် မြတ်စွာဘုရား ရုပ်တုတစ်ဆူက ထိုင်လျက်ရှိသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဒူးရှေ့မှာ ပြန့်နေပြီး နောက်တစ်ဖက်က ဒူးအ​ပေါ်မှာ ချထားသည်။ တစ္ဆေဘုရင်က သူ့လက်ထဲမှာ ကြိုးကိုင်ထားတာကာ ဒီနေရာကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပင်။ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြိုးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပြားသည် သူ့လက်ထဲမှ တစ်ဆင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းဖြင့် လက်ဖဝါးဆီသို့ ပျံသန်းသွား​လေသည်။ 

"တစ္ဆေဘုရင်...." 

လီကျင်လုံက မေးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း တစ္ဆေဘုရင်သည် လူတိုင်းကို စကားစပြောခြင်းရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်ရှိ သစ်သားလှေကားကို တက်ကာ လှေခါးအောက်တွင် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ လီကျင်လုံတို့ သူ့နောက်ကို လိုက်ကာ ပဉ္စမထပ်အထိ တက်သွားလိုက်သည်။ 

၎င်းသည် မော့ကောင်းဂူ၏ မြင့်မားသော နေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အေးစက်သော လေက ကိုက်နေသဖြင့် တ​စ္ဆေဘုရင်က လူတိုင်းကို တောက်ပသော ခန်းမထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ခန်းမထဲတွင် ရုပ်ပွားတော် သို့မဟုတ် ရုပ်တုများ မရှိတော့ဘဲ ရောင်စုံပန်းချီကားများနှင့် ဖူတိုင်များသာရှိသည်။

လီကျင်လုံ: "ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ" 

"ငါ့နာမည်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး... မင်းတို့ငါ့ကို တစ္ဆေဘုရင်လို့ပဲ ခေါ်လို့ရတယ်... ထိုင်ကြပါ... မင်းဘာပဲလုပ်လုပ် ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့မြေပဲ"

မော့ရစ်ကန်းသည် သတိလစ်နေသော လုရွှီကို ပွေ့ချီထားရာမှ တစ္ဆေဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

တစ္ဆေဘုရင်: "သူ့ကို ဒီမှာထားလိုက်...."

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် နန်း​ဆောင်ရှိ ပန်းချီကားကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ မော့ရစ်ကန်းလည်း လုရွှီကို ပန်းချီကားရှေ့တွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။ လီကျင်လုံသည် နံရံဆေးရေးပန်းချီကို ကြည့်ကာ သဲမြွေမိစ္ဆာ ပြောပြတာကို သတိရသွားသည်။ 

"ဆန်းကြယ်မိန်းမပျို၊ ပလိပ်နတ်ဘုရားနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တို့ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်သည့် ပန်းချီကား ဘယ်မှာလဲ" 

"အဲ့ဒီတွားသွားသတ္တဝါက နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာရဲ​လောက်တော့ဘူး" ဝိညာဉ်ဘုရင်က လေးနက်တဲ့အသံနဲ့ ပြန်ပြော၏။

"ငါ့အိပ်မက်က နိုးလာသရွေ့ ဒီနေရာကို ငါ လုံးလုံးလျားလျား ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်... မင်းတို့ မော့ကောင်းဂူမှာ ရှိနေသမျှတော့ လုံးဝ လုံခြုံသွားလိမ့်မယ်"

လီကျင်လုံလည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ထုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

အားထိုက် "ခင်ဗျားသာ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားလက်အောက်က ဘီလူးတွေကို မိစ္ဆာဘုရင်က ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းချုပ်လာတာလဲ"

တ​စ္ဆေဘုရင်သည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ပန်းချီကားရှေ့တွင် လဲလျောင်းနေသော လုရွှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သမင်ဖြူက ကမ္ဘာပေါ်က ညကို ကာကွယ်ရတယ်.... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်က လူပြန်ဝင်စားရမှာ... ဒါပေမဲ့ နဂါးနက် "ရှီယွီ"က သူ့ရဲ့ ဆန္ဒဝိညာဉ်ခြောက်ခုကို သိမ်းယူသွားခဲ့တာ... လူပြန်ဝင်စားဖို့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်။ လီကျင်လုံရဲ့ ယခင်က ထင်မြင်ချက်များနှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့တာကြောင့် မော့ရစ်ကန်း ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သော်လည်း လီကျင်လုံက သူ့ကို စိတ်အေးအေးထားဖို့ ချက်ချင်း အချက်ပြခဲ့သည်။

"ထိုင်ပါ" 

နံရံဆေးရေးပန်းချီကို ကြည့်နေတုန်း ဖြစ်တဲ့ ဟုန်ကျွင့်ကိုတွေ့တော့ တစ္ဆေဘုရင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်သည် တစ္ဆေဘုရင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ ဖူတိုင်ကိုရွှေ့သော်လည်း လီကျင်လုံထံသို့ မသွားဘဲ အပြင်ဘက်စွန်းရှိ အားရှစ်နရှုံ ဘေးတွင် ထိုင်နေလေသည်။

တစ္ဆေဘုရင်: "လာ ဒီကိုလာ..." 

ဟုန်ကျွင့် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေတာကြောင့် တစ္ဆေဘုရင်ကြီးမှာ ထပ်ပြောရ၏။ 

"ချုံမင်နဲ့ ငါက အကျွမ်းတဝင်ဟောင်းတွေပါ... မင်း ငါ့ကို 'ဦးလေး' လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ် မင်းအိမ်မှာဆို အရမ်းနာခံမနေဘူးမလား"

ဒီတစ်ခါတော့ ဟုန်ကျွင့် အံ့သြသွားပြီး "ခင်ဗျား..."

"မင်းမေးချင်သမျှမေး... ငါ မင်းကို သဘာဝအတိုင်း ပြောပြမယ်"

သို့နှင့် ဟုန်ကျွင့်က လူကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ​မော့ရစ်ကန်းဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ဟုန်ကျွင့် ထိုင်သောအခါတွင် တ​စ္ဆေဘုရင်၏ မျက်လုံးများက သူ့နောက်ကို တစ်ချိန်လုံး လိုက်​ကြည့်နေပါ၏။

မော့ရစ်ကန်း: "လုရွှီ ဘယ်တော့ ​ပြန်ကောင်းလာမလဲ " 

"မကြာခင်ဖြစ်မယ်" တ​စ္ဆေဘုရင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည် 

"ဒါက ဘယ်တော့မှ ပိုကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်"

မော့ရစ်ကန်း နားလည်သည်။ 

"ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ" 

တစ္ဆေဘုရင်က အဖြေမပေးသော်လည်း လီကျင်လုံက မေးခွန်းကို တိကျစွာ ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ခုနဲ့ ဆန္ဒခြောက်ပါးက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

တ​စ္ဆေဘုရင်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်တစ်ဖက်ကို ထောက်၍ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ 

"ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်နဲ့ ဆန္ဒဝိညာဉ်ခြောက်ကောင်က နတ်ဆိုးဖြစ်သွားပြီ... ဒီအကြောင်းအရာက ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အကျဉ်းထောင်မှာ သူ့နတ်ဆိုးစိတ်ကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေဖို့အတွက် အစွဲအလမ်း ကြီးနေချိန်က စတယ်... ဆင်းရဲတွင်းက လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ နီးပါးရှိပြီ... ဒီနှစ်ပေါင်း ၄၀၀ အတွင်းမှာ တကယ့် ဘုရင်ဆိုတာ မရှိပါဘူး...”

ဟုန်ကျွင့်အတွက် တစ္ဆေဘုရင် ပြောတဲ့စကားဟာ သူ့ဘဝအတွေ့အကြုံနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်စပ်နေတာမို့ သူချက်ချင်းပဲ အသက်ရှူကြပ်သွားကာ သေချာ နားထောင်လိုက်သည်။ 

တရုတ်ပြည်ရှိ နတ်ဆိုးမျိုးရိုးတွင် မူလက ဘုရင် မရှိဟု တစ်နည်းဆိုရသော် နတ်ဆိုးငယ်များစွာသည် အချို့သောသတ္တဝါများကို ဘုရင်အဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် စွမ်းအားကြီးသော၊ နက်နဲသော နောက်ခံနှင့် မှော်စွမ်းအားမြင့်သော နတ်ဆိုးကောင်များဖြစ်သည့် ဖုတ်ကောင်တစ္ဆေ၊ ကောင်းကင်ပြာမြေခွေး၊ ခွမ်းနှင့် ရွှေတောင်ပံလင်းယုန် ကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးများ ရှိသည်။

မိစ္ဆာသားရဲ လေးကောင်ကို “မိစ္ဆာဘုရင်” ဟု မကြာခဏ ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း ယခုဘုရင်သည် အခြားသော “ဘုရင်” နှင့် မတူဘဲ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးခဲ့သော အလောင်း တစ္ဆေဘုရင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးဟာ တရုတ်ပြည်ရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အားလုံးကို ပေါင်းစည်းပြီး အသစ်တည်ထောင်ရန် တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် အနှစ်တစ်ထောင်နီးပါး ကြာလာပြီးနောက် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်သည် သဲသောင်ပြင် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အားထိုက်: “ဒါကောင်းတယ်... တိုက်ပွဲမရှိရင် ဘာမှပျက်စီးမှာ မဟုတ်ဘူး"

အားရှစ်နရှုံလည်း ခေါင်းခါပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးတွေက မင်းတို့လူတွေနဲ့ မတူဘူး" မိစ္ဆာဘုရင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။ 

"လေ့ကျင့်ဖို့ ဆယ်နှစ်နဲ့ ရာနဲ့ချီ ကြာတယ် နာမ်ဝိညာဉ်ကို ရရှိဖို့ လုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်းခက်ခဲတယ်... ဒါကြောင့် နတ်ဆိုးတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ကို မြတ်နိုးပြီး ပေးဆပ်ဖို့ မလိုလားကြဘူး.... သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက လွယ်လွယ်ကူကူ စွန့်လွှတ်နိုင်ပေမယ့် မိစ္ဆာတွေရဲ့ ထိပ်မှာ အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သံသယရှိစရာ မလိုပါဘူး... ကောင်းကင်နတ်ဆိုးလေ... "

ဒါကို လူတိုင်းကြားသောအခါ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"နတ်ဆိုးက ကမ္ဘာပေါ်က နတ်ဆိုးက အသွင်ပြောင်းနေတယ်" လီကျင်လုံက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဝင်ပြောသည်။

"အနှစ်တစ်ထောင်တိုင်းမှာ လူပြန်ဝင်စားတယ် ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာမျိုးရိုးက ဘာလို့ နတ်ဆိုးရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး... ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ရှင်သန်ပြီး လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လုပ်လို့ မရဘူးလား"

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က မင်းတို့နဲ့မတူဘူး... အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေးကလွဲရင် မိစ္ဆာမျိုးရိုးက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ တိုက်စားမှုကို မခုခံနိုင်ဘူးလေ.... လက်နက်ချရမယ်..."

ဟုန်ကျွင့်:"ဘာလို့လဲ?"

"ဒီအကြောင်းအရာကို အသေးစိတ် ပြောရင် အရှည်ကြီးပဲ... မင်း နားထောင်ချင်တာ သေချာလား?"

ဟုန်ကျွင့် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားတာကြောင့် လီကျင်လုံကပဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒါကို နောက်မှ ပြောကြရအောင်"

တ​စ္ဆေဘုရင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ စကားဆက်၏။ 

“မိစ္ဆာမျိုးရိုးက အရမ်းကြမ်းတယ်...ကျင့်ကြံထားတာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ သွေးဆာနေတဲ့ လောဘကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ခက်နေသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ လူတွေကတော့ ကွဲပြားတယ်... လူတွေက စိတ်ပျက်အားငယ်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ ရှိနေတတ်တယ်....”

"ဒါပေမဲ့ ကရုဏာထားသရွေ့ အမြဲ အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်..." မော့ရစ်ကန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

တစ္ဆေဘုရင်: “ဘာဖြစ်လာမှာလဲ သူတော်စင်လား? ဗုဒ္ဓလား?” 

ဟုန်ကျွင့် ပန်းချီကားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ သံသယများကို လူတိုင်း နားလည်ကြပါသည်။

တစ္ဆေဘုရင်: "အနှစ်တစ်ထောင် ဆိုတာက သံသရာတစ်ခုပဲ.... ကောင်းကင်နတ်ဆိုး ကြွလာတာက သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးအတွက် ကံဆိုးမှုပဲ.. ငါတို့အားလုံး ခိုကိုးရာမဲ့ ဖြစ်ကုန်ကြမယ် နတ်ဆိုးကို အရှုံးမပေးချင်ပေမယ့် ရှဲ့ယွီ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာခန့်က ငါ့ဆီ လာရောက်လည်ပတ်တယ်....ငါက ဘုရင်အဖြစ်နဲ့ ကျန်ဘုရင်လေးယောက်က လက်ထောက်အဖြစ် ပေါင်းစည်းဖို့ အကြံအစည်တစ်ခု အဆိုပြုခဲ့တယ်... တရုတ်ပြည်က နတ်ဆိုးတွေအားလုံး စည်းလုံးညီညွတ်စွာ မောင်းထုတ်ဖို့ပဲ" 

ဒါကိုကြားတော့ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ရုတ်တရက် ထပြော၏။ 

"နောက်တော့ သူ့ကို ချုံမင်က ရိုက်ပစ်တယ်လေ..."

တစ္ဆေဘုရင်: "အတိအကျပဲ...သူက မိစ္ဆာဘုရင်ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ် ဆိုတာ သက်သေပြဖို့အတွက် ယောင်ကျင်း နန်းတော်သခင်ကို စစ်ကြေညာခဲ့တယ်.... အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ နှစ်ဖက်စလုံး ဒဏ်ရာရခဲ့ပါတယ်... သူ ဖီးနစ်မီးနဲ့ အဆိပ်ခတ်ခံခဲ့ရတယ် သူက မီးနဲ့ ကျိန်ဆိုခဲ့ပြီး လူသားရေးရာမှာ မပါဝင်တော့ဘူး.... ရှဲ့ယွီက မိစ္ဆာမျိုးရိုးရဲ့ အမည်ခံ သခင်ဖြစ်လာပေမယ့် နှစ်ဖက်စလုံးက ဒုက္ခမပေးနိုင်တော့လောက်အောင် အထိနာသွားခဲ့တယ်...." 

လီကျင်လုံ: "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်အထိပေါ့..."

"မှန်တယ်" ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောသည်။

"ယုတ္တိဗေဒအရပြောရရင် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးကြီး ပြန်ထမြောက်ဖို့ အနှစ်တစ်ရာကျော်လောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် ရှဲ့ယွီက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးရဲ့ အလောင်းကို ကြိုရှာတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ..."

ဒါကိုပြောရင်း မော့ရစ်ကန်းသည် ဟုန်ကျွင့်ကို မသိစိတ်က တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နှလုံးဟာလည်း ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။ 

လီကျင်လုံ: "ဘယ်​သူလဲ!!" 

"မသိဘူး... ဒါပေမယ့် အဲဒီခန္ဓာကိုယ်က သူ့လက်ထဲမှာ ရှိတာ သေချာတယ်"

ဒါကိုကြားတော့ ဟုန်ကျွင့် တကယ်ကို စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ မော့ရစ်ကန်းကလည်း သူ့ကို ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ 

လီကျင်လုံသည် သူ့မျက်လုံးတွေကို မြင်ပေမယ့် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တစ္ဆေဘုရင်ဘက်သာ လှည့်မေးလိုက်၏။ 

“ဘာလို့ ဒီလိုပြောတာလဲ?" 

"ရှဲ့ယွီ ငါ့ရှေ့မှာ ဒုတိယအကြိမ် ပေါ်လာတော့ သူ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ... တခြားမိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကိုလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်... အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေးကလည်း သူ့ကို အလိုအလျောက် လက်နက်ချခဲ့တယ်... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ အများကြီး သူ့နောက်လိုက် ဖြစ်သွားတယ်"

အားရှစ်နရှုံ: "ဒါပေမယ့် သူက ခင်ဗျားကို စုဆောင်းဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်" 

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှာ အသက်အရွယ်အရဆို ယောင်ကျင်း နန်းတော်က သူတော်စင်သုံးဦးနဲ့ မြောက်ဖက်ပင်လယ်က နတ်ဘုရားခွင်းကလွဲရင် ငါက အသက်အကြီးဆုံးပဲ... ရှဲ့ယွီက အနှစ်ငါးရာလောက်ပဲ အသက်ရှင်လာရသေးတဲ့ မြွေတစ်ကောင်... သူကငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?"

လီကျင်လုံသည် မျက်လုံးများကို အနက်ရောင်အ၀တ်ဖြင့် အုပ်ထားသော "နတ်ဘုရားခွင်း" ကို ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူနှင့် ဟုန်ကျွင့်ဟာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကြား ရှုပ်ထွေးသော အငြင်းပွားမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ လှိုင်းထန်တဲ့ ရေလှိုင်းအောက်မှာ ဒီဘီလူးကြီးတွေရဲ့ ဂရုတစိုက်ပုံစံက ဘယ်လောက် ရက်စက်လဲ။

အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးမိစ္ဆာ သေခါနီးအချိန်တွင် ရွှေတောင်ပံပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် လင်းယုန်ကြီး ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နတ်ဘုရားခွင်း “အလောင်း” နှင့် “ဝိညာဉ်” တို့ကို အတိအကျ တောင်းခဲ့တာက သူ့ကို စိတ်ရှုပ်စေပါသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ပါက ဖြေရှင်းချက် တောင်းရမည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာကတော့ တစ္ဆေဘုရင်ကို မနှိမ်နင်းနိုင်တော့တဲ့ ရှဲ့ယွီသည် သခင်ဖြူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တော့သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သမင်ဖြူ၏ အာရုံဝိညာဉ်နှစ်ခုနှင့် ဆန္ဒဝိညာဉ်ခြောက်ခုကို ဖျက်ဆီးရန် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် လှည့်စား ခြယ်လှယ်မယ့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်ရန် တ​စ္တေဘုရင်နှင့် လျိုဖေးတို့၏ အိပ်မက်များထဲသို့ ခိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံးမှာ မင်းတို့နဲ့ ရှဲ့ယွီကြားမှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒီတိုက်ပွဲက ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် လျိုဖေးအတွက် လက်စားချေဖို့ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို ငါဦးဆောင်သွားမယ်... နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်​ပေးပါ။"

"ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ပြောသော်လည်း တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ စကားက သူ့ဆန္ဒကို မငြင်းနိုင်အောင် ဖိအားပေးထားတာကြောင်း သိသာသည်။ ခွင့်မလွှတ်လျှင်ပင် သူက သွားမှာပဲ။ လီကျင်လုံ သူ့ကို ခါးခါးသီးသီးသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ မော့ရစ်ကန်းက ဝင်မေးလာခဲ့သည်။ 

"ဒါဆို လုရွှီကို သမင်ဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

ဟုန်ကျွင့်သည် သူ့လက်မှာရှိနေတဲ့ သမင်ချိုတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

"မင်းတို့ သူ့ရဲ့ဦးချိုတွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးသွားတယ်... သူနိုးလာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစား​ပေးရမှာပဲ... ငါသိထားသလောက်တော့ တစ်နည်းက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထွန်းလင်းစေဖို့အတွက် နှလုံးမီးအိမ်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးရမယ်... နောက်တစ်ခုက ဖူတောက်မင်ရဲ့ လက်နက်ခြောက်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီး သူ့နှလုံးထဲကို ပစ်သွင်းဖို့ပဲ"

အားလုံးက လီကျင်လုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီကျင်လုံလည်း အတော်လေး ချော့မော့ပြီး ပြန်ပြောပါ၏။ 

"နှလုံးမီးအိမ် သုံးရမှာလား... တစ်ခုခု လုပ်နိုင်သရွေ့တော့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ?"

"မင်းနဲ့ သမင်ဖြူကြားမှာ ခင်မင်မှုက ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?"

လီကျင်လုံ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကာ မော့ရစ်ကန်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး တစ်ဖန် ဟုန်ကျွင့်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်။

မော့ရစ်ကန်း: “ခင်မင်မှုလား” 

"မင်းရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှလုံးမီးအိမ် အသက်သွင်းချင်ရင်တော့ မင်းသူ့ကို ယုံကြည်ပြီး သူကလည်း မင်းကို အချိန်အကြာကြီး ယုံကြည်ထားဖို့ လိုတယ်....နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကြောင့် ညစ်ညမ်းတဲ့ အရာက ဆန္ဒပဲ....လူတွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကြောင့် လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ ဖြစ်လာတယ်... အရာရာတိုင်းက အတွေးတစ်ခုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ... ကမ္ဘာကြီးကလည်း အတွေးတစ်ခုကနေ ရွေ့သွားနိုင်တယ်..." 

"မင်းမှာ ဆန္ဒတွေ တောင်းဆိုမှုတွေရှိပေမယ့် မင်းတောင်းတာကို မရရင် ကြမ်းတမ်းလာမယ်... ကြမ်းတမ်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်က အရမ်းနက်နဲပြီး နတ်ဆိုး အတားအဆီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမယ်"

"နတ်ဆိုး အတားအဆီးတွေကို မောင်းထုတ်ချင်ရင် မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ခုနဲ့ ဆန္ဒခြောက်ပါးကို လွှဲပြောင်းပေးပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ခုနဲ့ ဆန္ဒခြောက်ပါးထဲက ရန်ငြိုးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် နှလုံးမီးအိမ်ကို သုံးရမယ်"

မော့ရစ်ကန်း : "..."

လီကျင်လုံ : "..."

အားထိုက်နှင့် အားရှစ်နရှုံ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အားထိုက်က ဆိုလိုက်သည်။ 

"ဒါက ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းနည်းခက်တယ်" 

ဟုန်ကျွင့်: "ငါ နားမလည်ဘူး မဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

တစ္ဆေဘုရင်: "ချမ်းသာ၊ ဒေါသ၊ ပူပန်၊ ကြောက်ရွံ့၊ ချစ်ခြင်းနဲ့ မုန်းခြင်းဆိုတဲ့ ဆန္ဒခြောက်ပါး.... ကာမဆန္ဒ ခြောက်ပါးလည်း ပါတယ်.. စိတ်ခုနစ်ပါးနဲ့ တပ်မက်မှု ခြောက်ပါးနဲ့မှ နှလုံးမီးအိမ် ထုတ်လွှတ်တဲ့ စွမ်းအားက စင်ကြယ်စေမှာ....”

လူတိုင်းရဲ့ အမူအရာမှာ ခဏတာမျှ ထူးဆန်းသွားကုန်သည်။

ဟုန်ကျွင့်: "အိုး ဒါဆို ဒီညစ်ညမ်းနေတဲ့ နေရာတွေကို ရှာရမယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "ဒါဆို ခေါင်းဆောင်က သူနိုးလာအောင် စောင့်ရမယ်။ သူ့ကို ကြိုက်ရမယ်၊ သူ့ကို စိတ်ဆိုးရမယ်၊ စိတ်ပူရမယ်၊ သူ့ကို ကြောက်ရမယ်၊ ချစ်မယ်၊ မုန်းမယ်၊ မင်းလည်း လိုချင်သေးရင် သူ..."

လီကျင်လုံ: "ရပ်၊ ရပ်၊ ရပ်!"

ဟုန်ကျွင့် : "..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက “မင်း သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိချင်ရင် သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်၊ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ သူ့အသံကို နားထောင်၊ သွယ်လျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမိတာမျိုး... နောက်ဆုံး 'အဲဒါ' သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...." 

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း!" လီကျင်လုံ လှည့်ဟောက်လိုက်သည်။

အားထိုက်နဲ့ အားရှစ်နရှုံတို့ ရုတ်တရက် တစ်ပြိုင်တည်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။ အားထိုက်ကလည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး။ 

"တောင်းပန်ပါတယ် မော့ရစ်ကန်း... ငါ မင်းသူ့ကို စိတ်ပူနေတာ သိပေမယ့် ဒါက အရမ်းရယ်စရာကောင်းတယ်..."

မော့ရစ်ကန်း : "မဖြစ်နိုင်ဘူး... တစ္ဆေဘုရင် ကျွန်တော် မဖြစ်နိုင်ဘူး... ခင်ဗျားကို ဉာဏ်ပညာဓားနဲ့ နှိုးခဲ့တုန်းကတောင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ချက်နဲ့ ဆန္ဒခြောက်ခုကို ငါမထိခဲ့ဘူး..."

တစ္ဆေဘုရင်: “နတ်ဆိုးနှင်သူ.... အခု နတ်ဆိုးစွမ်းအင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှာပဲ ရှိတော့တယ် ဒါက မတူဘူး”

ဟုန်ကျွင့် မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို သဘောပေါက်သွားတာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒါပေမဲ့ သူ့နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ဖယ်ချင်ရင်...သူ့ကို ချစ်ပြီး သူ့ကို တစ်ချိန်တည်း ထိတွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? တခြား ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ"

လီကျင်လုံ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေပြီ။ 

"မပြောပါနဲ့တော့ကွာ..."

တ​စ္ဆေဘုရင်က “မင်းက မှော်လက်နက် ခြောက်ခုကို မြှားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ပစ်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ သွေးကြောတွေထဲကို ပျံ့လွင့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် အခု သမင်ဖြူရဲ့ ဝိညာဉ်က လုံးဝကို မှောင်မိုက်နေပြီ မင်း သတ်ချင်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် သတ်နိုင်တယ်..."

ဒါကိုကြားပြီးနောက် အားလုံးက သနားစရာ လုရွှီကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ 

“ဒါပဲ.... မင်းတို့ဘာသာ ကြည့်လုပ်ကြ!” 

တစ္ဆေဘုရင်လည်း ပြောပြီး ထသွားတော့သည်။ 

အားထိုက် သူ့နဖူးပေါ် လက်ကိုတင်လိုက်ပြီး "တစ္ဆေဘုရင်ကတော့ အရမ်းမိုက်တာပဲ... သူတက်လာပြီးတာနဲ့ အကုန်လုံးကို ဖြိုချပစ်လိုက်တယ်... ငါတို့ဌာနမှာ အတွဲနှစ်တွဲ ရှိတယ် ငါတို့က ဖလှယ်စရာတွေတောင် ယူလာပေးတာကို... ဟုန်ကျွင့် မင်းဘာလို့ ငါတို့ရဲ့အကြီးဆုံး မင်းသားကို မစဉ်းစားပေးတာလဲ?"

ဟုန်ကျွင့် -"မင်းဘာ​တွေပြောနေတာလဲ အားထိုက်!"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "ငါ သဘောတူတယ်!"

လီကျင်လုံ: "..."

မော့ရစ်ကန်းလည်း လီကျင်လုံကို ကြည့်ကာ ခဏအကြာတွင် မူးဝေသွားတော့သည်။ 

လီကျင်လုံ: "မင်းကို ငါ့နှလုံးမီးအိမ် ခဏငှားပေးလို့​ရော ရမလား" 

အားရှစ်နရှုံခမျာ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်လောက်အောင် ရယ်မောနေပြီ။ ဟုန်ကျွင့်မှာ လုရွှီကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းပြီး အားကိုးရာမဲ့လာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ငါးကြင်းနတ်ဆိုး ပြောတာကို တွေးကာ အနည်းငယ်လည်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ 

သူ လီကျင်လုံဘက်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လုရွှီသည် ကလေးဘဝကတည်းက ဝိညာဉ်နှစ်ပါးနှင့် ဆန္ဒဝိညာဉ်ခြောက်ခု ပျောက်ဆုံးနေတယ်လို့ တွေးမိတော့ သူ့နှာခေါင်းသည် ချက်ချင်းပင် နာကျင်လာသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ပေးလို့ မရဘူး.... ကျွန်​တော်လည်း အရင်က ဖယ်ထုတ်ချင်ခဲ့တာပဲ"

မော့ရစ်ကန်း: "တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိရမယ်...သေချာပေါက် ရှိမှာပါ..."

မော့ရစ်ကန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မတ်တပ်ထရပ်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အခြားလူများက အကြောင်းပြချက်များပေးပြီး လူစုခွဲကာ ဟုန်ကျွင့်နဲ့ လီကျင်လုံကိုပဲ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ထိုင်နေလျက်သား ထားခဲ့ကြ၏။ 

လီကျင်လုံ? "ဒါ... ဟုန်ကျွင့်?"

လီကျင်လုံသည် ဟုန်ကျွင့်တစ်ယောက် ခံစားချက်များ ရောထွေးကာ ဝမ်းနည်းနေသော ခံစားချက်ဖြင့် ထိုင်နေတာကို မြင်သောအခါတွင် သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွားကာ ဦးညွှတ်၍ ဖူတိုင်ကို ဆွဲတင်ကာ သူ့ဘေးနားမှ စကားအနည်းငယ် ပြောချင်ခဲ့သည်။ 

"ကျွန်​​တော်လည်း လမ်းလျှောက်သွားဦးမယ်...ခင်ဗျား အ...အရင် အနားယူလိုက်ပါ..." 

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဟုန်ကျွင့် တစ်ခဏတာမျှ မထိုင်နေတော့ဘဲ လီကျင်လုံအနားကနေ လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် တံခါးကို မှီကာ လီကျင်လုံကို သူခိုးလို မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖြင့် ကြည့်ပြီး။ 

“ငါလည်း သွားတော့မယ်… လေနုအေးကို ခံစားဖို့ အပြင်..."

"မင်းကိုဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မ​နေဘူး!"

လီကျင်လုံ နောက်ဆုံးတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လှည့်အော်လိုက်သည်။