Chapter 18

【Volume 1 : ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၁၈】

Chapter 18

"ငါပြောခဲ့တာကို မင်းမှတ်မိသေးလား" စူးချုံသည် လင်ဖုကို အနည်းငယ်မျှော်လင့်ထားသည့် အမူအရာဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။

လင်ဖု၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးသည် ပြန့်ကျဲလာကာ ရုတ်ချည်းသဘောပေါက်သောအကြည့်ဖြင့် "အဲဒီကိစ္စကို ကိုယ်မှတ်မိပေမယ့် အဲဒီလူရဲ့မျက်နှာက အရမ်းမှုန်ဝါးနေပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိနိုင်တော့ဘူး... ဒါဆို အဲဒီလူက မင်းပေါ့၊ အဲဒီတုန်းက အချစ်သင်္ကေတက တကယ်အသုံးဝင်တဲ့ပုံပဲ"

ပထမတော့ စူးချုံသည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားပြီး ပြောလေသည်။ "အဲဒီတုန်းက မင်းက ငါးနှစ်ပဲရှိသေးတာ၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အရမ်း… အရမ်း… မင်းက လမ်းမှာ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့တာနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ သွားပြောမှာတော့မဟုတ်ဘူးမလား"

လင်ဖုက ရယ်လေသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

စူးချုံ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

လင်ဖုက ထပ်ပြောသည်။ "ရုပ်ချောသူနဲ့တွေ့မှ ကိုယ်ကလက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာ၊ အဲဒါကို တီဗီကနေ ကိုယ်သင်ယူခဲ့တာ"

စူးချုံ၏ ပါးစပ်ထောင့်များက ကျဆင်းသွားသည်။ "...အိုး"

လင်ဖုက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကိုယ် ရုပ်ချောသူတစ်ယောက်ပဲ တွေ့ခဲ့တယ်"

ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေးက ခဏလောက် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းက ငါဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာတောင် မမှတ်မိဘူးလေ"

"ကိုယ်တကယ် သတိရချင်ပေမယ့် ကလေးတွေက မြန်မြန်မေ့သွားတတ်တယ်လေ" လင်ဖုသည် စူးချုံ၏ပိန်ပါးသောပခုံးများကို ကိုင်ကာ အလိုလိုက်ခံရသောကလေးလို ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "ကိုယ့်ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ဟုတ်ပြီလား ရှောင်ကောကော"

'ရှောင်ကောကော' ဟုခေါ်သံက တိုးလျပြီး သံလိုက်ဓာတ်ပါကာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်လောက်က ချိုသာပြီး ပြတ်သားသော ကလေးအသံနှင့် လုံးဝကွာခြားသွားသော်လည်း ထိုအချိန်ကလိုပဲ စူးချုံ၏နှလုံးသားကို ချက်ချင်း ရေအိုင်အဖြစ်သို့ အရည်ပျော်သွားအောင် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

စူးချုံသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ့နှလုံးသားကို ဖိထားပြီး သူ့ကိုတားလိုက်သည်။ "ငါ့ကို အဲဒီလိုမခေါ်နဲ့..."

"ကိုယ်က ဘာလို့ မင်းကို ရှောင်ကောကောလို့ မခေါ်နိုင်ရတာလဲ" လင်ဖုသည် မကောင်းသောအရသာပြည့်နေ၏။ သူသည် စူးချုံ၏နားသို့ကပ်ပြီး ပို၍ပြင်းထန်စွာပင် သူ့အသံကိုမြင့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ကောကော၊ ရှောင်ကောကော၊ ကိုယ်မင်းကိုအရမ်းသဘောကျတယ်၊ မပြေးနဲ့လေ ရှောင်ကောကော"

စူးချုံသည် သူ့နားကို ရှက်ရွံ့စွာ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး လင်ဖုနှင့် အဝေးဆုံး ထောင့်ဖြတ်အကွာအဝေး အတိအကျဖြစ်သည့် အခန်း၏ အခြားထောင့်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကုတင်ကို ပြင်ဆင်၍ပြီးသွားလေသည်။ ရှောင်ကျန်းသည် အေးအေးဆေးဆေးနေပြီး ဘာမှမသိသလို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။

ရို့ ရို့ ရို့ ~ အိုး ရို့ ရို့ ရို့ ရို့ ရို့ ~

"မစ္စတာလင် ကုတင်အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ" Single Dog ရှောင်ကျန်းက လင်ဖုဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လှည့်လိုက်သည်။

ဒီ Single Dog လေးကို နှိပ်စက်နေတဲ့နေရာကနေ ထွက်သွားခွင့်ပြုပါ။

"ကောင်းပြီ" လင်ဖုသည် ချက်ချင်း လေးနက်လာသည်။ "မင်း ပြန်သွားလို့ရပြီ"

ခြေကုန်လက်ပန်းဖြစ်သည်အထိ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော ရှောင်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "နှုတ်ဆက်ပါတယ် မစ္စတာလင်"

လင်ဖုနှင့် စူးချုံတို့သည် အခန်းထဲတွင် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တော့သည်။ လင်ဖုသည် ဘီစကွတ်ဘူးထဲမှ သူ့အထက်တန်းကျောင်းဝတ်စုံ၏ ကြယ်သီးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စူးချုံဆီသို့ လှမ်းသွားသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဘာပြဿနာမရှိတော့ဘူး… ဒီကြယ်သီးကို ကိုယ်မှတ်မိတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့အထက်တန်းကျောင်းဆင်းပွဲ အခမ်းအနားကျင်းပတဲ့နေ့မှာ ကုတ်အင်္ကျီကို တန်းပေါ်မှာ ကိုယ်ချိတ်ထားပြီး သန့်စင်ခန်းသွားခဲ့တာ၊ ကိုယ်ပြန်လာတော့ ဒုတိယကြယ်သီးပျောက်နေတယ်၊ မိန်းကလေးတချို့ ယူသွားတယ်လို့ ကိုယ်ထင်နေတာ မင်းဖြစ်နေတာကို"

လင်ဖု အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းက ကျောင်းတွင် နာမည်ကြီးသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုရှိသည်။ ကျောင်းဝတ်စုံ၏ ဒုတိယ‌ကြယ်သီးသည် နှလုံးနှင့်အနီးဆုံးဖြစ်ပြီး ကျောင်းဝတ်စုံပိုင်ရှင်သည် ဤကြယ်သီးကို တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ပေးလိုက်ပါက ထိုလူသည် သူ့ရင်ထဲတွင်ရှိသည့်ဟု အဓိပ္ပါယ်သက်ရောက်သောကြောင့် ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးကျောင်းသားများ၏ ဒုတိယကြယ်သီးကို သူတို့သဘောကျသောသူများက ဖြုတ်ယူသွားလေ့ရှိသည်။

ဤဂျပန်ဒဏ္ဍာရီက လင်ဖု၏ကျောင်းမှာ ဘာကြောင့်အလွန်နာမည်ကြီးလာသလဲဆိုရင် ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်းက ထုတ်ဝေပေးသော ယူနီဖောင်းများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှေ့တွင်အိတ်ကပ်ပါသော အားကစားဝတ်စုံဖြင့်ဆိုရင် ဤကဲ့သို့ဟာသမျိုးက အလုပ်မဖြစ်ပေ။

"အမ် မင်းသတိမထားခင် ငါ အဲဒီကြယ်သီးကို ခိုးသွားတာ" စူးချုံက ပြောရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားသည်။ "မင်းဆီကနေ အဲဒီကြယ်သီးတောင်းနေတဲ့ လူတွေအများကြီးရှိလောက်တယ်လေ၊ မင်းက… မင်းက တခြားဆီပေးလိုက်မှာကို ငါမလိုချင်လို့"

"ဒါဆို မင်းကိုယ့်ကို အဲဒီကတည်းက တိတ်တခိုးချစ်နေတာပေါ့" လင်ဖု၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မြင့်တက်သွားပြီး သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ကြယ်သီးကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးသည်။

ပုစဉ်းရင်ကွဲများ အော်ဟစ်နေသော ပျင်းရိဖွယ်နေ့လယ်ခင်းတွင်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ပြီးသွားသော ကျောင်းသား များသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ခန်းမ၌ ကျင်းပမည့် ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကို ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရာသီဥတုက အလွန်ပူနေသည်။ လင်ဖုသည် အခမ်းအနားအတွက် လိုအပ်သော ယူနီဖောင်းအင်္ကျီကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးပေါ်တင်ထားသည်။ သူသည် ရေခဲရေဘူးကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ကိုင်ထားပြီး အလုတ်ကြီးသောက်ကာ အားကစားကွင်းနောက်ဘက်က သစ်ပင်ရိပ်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးသည် အရပ်အလွန်ထွားလာသော်လည်း ဆယ်ကျော်သက်များအတွက် ပိန်ပိန်ပါးပါးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။ အင်္ကျီလက်တိုအောက်မှ ဆန့်ထွက်လာသော လက်မောင်းများသည် ပါးလွှာသော်လည်း ချောမွေ့သော ကြွက်သားလိုင်းများ ရှိနေပြီး သူ့မျက်ခုံးမျက်လုံးများက ချောမောကာ သူရဲကောင်းဆန်သည်။ သူသည် ဤအသက်အရွယ်တွင် လှပသောကောင်လေးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ပူပြင်းသော နွေလယ်လေက ဖုန်မှုန့်များ သယ်ဆောင်လာသည်။ လင်ဖုသည် သူ့မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကျောင်းနောက်ဘက် တံတိုင်းလက်ရန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးကို ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

သူ့အသွင်အပြင်ကို လင်ဖုမမှတ်မိစေရန်အတွက် စူးချုံသည် မျက်နှာဖုံးကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို လျှော့ချထားကာ မျက်လုံးတစ်စုံသာ ဖော်ပြထားသည်။ လင်ဖုသည် အားကစားကွင်းကိုဖြတ်ပြီး သူ့ဆီသို့လျှောက်လာတာကို တောင့်တပြီး ရွှင်လန်းစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ 

လင်ဖု ဆယ်နှစ်သားကတည်းက သူ့ကံကြမ္မာကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းပြန်လှန်ခဲ့ပြီး စူးချုံသည် နတ်စွမ်းအား၏ တန့်ပြန်မှုကို ရှစ်နှစ်ကြာခံစားခဲ့ရသည်။ လျှော်ဖွပ်ထားသော အပြာရောင်တီရှပ်အင်္ကျီသည် ပါးလွှာသော သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားကာ လေပြင်းတိုက်ခတ်သွားပြီး ရေသန့်ဘူးအလွတ်များကို ကောက်ယူရန်အတွက် အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ပုလင်းအလွတ်များသည် ကျောင်းအနီးတွင် အလွယ်တကူ ကောက်ယူနိုင်ပြီး အိတ်တစ်ဝက်ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ အိတ်အတွင်းမှ ပုလင်းများကို ပြဲလုနီးပါးရှိသော ထောင့်များမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လင်ဖုသည် စူးချုံနှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော သစ်ပင်ရိပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး စူးချုံနှင့် သူ့လက်ထဲက အိတ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စူးချုံသည် အလွန်ရှက်သွား၏။ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူ၏ပါးပြင်များ ရုတ်တရက် ပူလာပြီး လှည့်ထွက်ချင်လာသည်။

"ခဏနေဦး" လင်ဖုသည် ရုတ်တရက် သူ့ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ မူလကကျန်နေသော ရေဘူးတစ်ဝက်ကို သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ပစ်ချထားသော Coke ပုလင်းတစ်ဘူးကို ကောက်ယူပြီး ခြံစည်းရိုးအကြားမှတစ်ဆင့် စူးချုံဆီသို့ အလွန်ဖော်ရွေသောအကြည့်ဖြင့် ပုလင်းနှစ်လုံးကို လှမ်းပေးသည်။ "ဒီမှာ"

"...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" စူးချုံသည် သူ့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ပုလင်းနှစ်လုံးကို ယူကာ မီးလောင်ခံထားရသလို အိတ်ထဲသို့ အမြန်ပစ်ချလိုက်သည်။

လင်ဖုသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ရင်း အနည်းငယ် စဉ်းလဲစွာပြုံးရင်း ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ပြီး သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်ရန် သန့်ရှင်းသော နေရာကို ရှာတွေ့ကာ သူ့ဖုန်းကိုကြည့်‌ပြီး အခမ်းအနားကျင်းပတာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မူလက ထွက်သွားလိုသော စူးချုံသည် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လင်ဖု၏ချောမောသောရုပ်သွင်ကို ကြည့်ကာ ထိုနေရာတွင် ကြောင်တက်တက် ရပ်နေလေသည်။

သူ့နှလုံးသားက ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ခုန်နေသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်ကတောင် ငါမလုပ်နိုင်ခဲ့တာ၊ အခုဆိုရင် ပိုတောင်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး ဟု စူးချုံက သူ့ကိုယ်သူတွေးလိုက်သည်။

အလွန်ချောမောသော၊ ယုံကြည်မှုရှိပြီး ကြင်နာတတ်သည့် လင်ဖုကိုကြည့်ရတာ သူသဘော‌ကျသည်။ သူလမ်းလျှောက်သည့်နေရာတိုင်း ခြေရာများကျန်နေပုံရသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လင်ဖု၏ ကျောင်းဝတ်စုံမှ ဒုတိယကြယ်သီးကို ခိုးယူသွားခဲ့သည်။

သူက ငါ့ကို ပုလင်းတွေ ပေးခဲ့ပေမယ့် ငါက သူ့ရဲ့ကြယ်သီးကို ခိုးခဲ့တယ်၊ ငါက အရမ်းဆိုးတာပဲ… သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုးယူဖူးသော ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရားလေးသည် အားကစားကွင်းက သစ်ပင်ကြီးနောက်တွင် ပုန်းနေရင်း ကြယ်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ရင်ဘတ်က ပြင်းထန်စွာ လေးလံနေသည်။

သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသလိုခံစားရပြီး ကြယ်သီးကိုကြည့်ရန် အနည်းငယ် ‌သူစိုးရွံ့သွားသည်။ ခဏတာတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ချိုချဉ်ကို ဂရုတစိုက်ထုတ်ကာ အခွံကိုခွာပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲကို တည်ငြိမ်စွာ ထည့်လိုက်သည်။

အားကစားကွင်းထဲက လူအားလုံး ပြန့်ကျဲနေပြီး ဘွဲ့နှင်းသဘင်အခမ်းအနားတက်ရန် မထွက်သွားခင်အထိ စူးချုံသည် သူ့လက်ဖဝါးတွေကို ဂရုတစိုက်ဖြန့်ကာ ပူနွေးနေသော ခိုးယူထားသည့်ပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က နှလုံးနားတွင် ကပ်ထားခဲ့သည်။

TK Team Chapter 18