Chapter : 28 ( မီး မိန်းကလေး [3] )

Chapter : 28 ( မီး မိန်းကလေး [3] )

ဆံပင်ဝါသည် ဟိုင်ရိကို ခဏတာမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် သူ့နှာခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။

သီချင်းသည် ဆက်လက်ဖွင့်နေဆဲပင်။ ဟိုင်ရိက နှစ်ပိုဒ်မျှ တေးဆိုလိုက်စဉ် ထိုအမျိုးသမီး၏ ဂျက်ဇ်သံသည် မှောင်မိုက်သည့်နေရာတစ်လျှောက် ပျံ့လွင့်လာ၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က သီချင်းကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခုံပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက်တင်၍ စားပွဲပေါ်ရှိ erhu ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဟိုင်ရိ၏ အသက်ရှူသံသည် မသိစိတ်ကပင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ ရှန့်ချန့်ယန်သည် erhu တီးတော့မည်ဟူသော အသိက သူ့စိတ်ခံစားမှုများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခတ်စေသည်။

ဟိုင်ရိ၏ ကမ္ဘာတွင် ရှန့်ချန့်ယန်သည် ထူးခြားဆန်းပြားသူဖြစ်ပြီး သူ၏ erhu တီးခတ်မှုသည် အံ့မခန်းဖြစ်၏။ သူနှင့် erhu ၏ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာမှုက ဟိုင်ရိ၏ နှလုံးသားတွင် ဘယ်အရာကမှ မလွှမ်းမိုးနိုင်သော၊ ယှဉ်ပြိုင်စရာမလိုသော နေရာတစ်ခုကို ယူထားသည်။

ရှန့်ချန့်ယန်သည် မှတ်သားရခက်သော တေးသွားနှစ်ခုကို ကျပန်းတီးခတ်လိုက်၏။ ဆံပင်ဝါသည် ဟိုင်ရိဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှန့်ချန့်ယန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူလည်း မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေဟန်တူသည်။

ဟိုင်ရိက သူ ဒီသီချင်းကို တီးလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်၊ ပထမဆုံး စမ်းသပ်တေးသွား အနည်းငယ်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲရှိ erhu တံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး တုန်ခါနေသောအသံကို ထွက်ပေါ်စေ၏။ <Hope Betrayed> ဟူသော တေးသွားသည် သူ့လက်များမှ စီးဆင်းလာသည်။

( TN : erhu က တယောလိုမျိုး ကိုယ်ထည်က ကြိုးချောင်းတွေကို တယောတံလို အချောင်းနဲ့ တီးရတာပါ )

ဟိုင်ရိ : ...

ရှန့်ချန့်ယန်၏ ဦးခေါင်းသည် ငုံ့ထားပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် မျက်တောင်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်နေ၏။ အချိန်အခါအားလျော်စွာ သူ့ပခုံးများသည် တေးသွားနှင့်အညီ လှုပ်ရှားနေပြီး ဟိုင်ရိ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲလာပုံရသည်။

erhu မှတီးခတ်သော ဂီတသည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဒုက္ခများဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ရောယှက်နေပြီး တရုတ်တေးသွားများသည် မှောင်မိုက်မှုနှင့် ညစ်နွမ်းမှုတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ၎င်း၏ စူးရှသော chord များသည် အဆင့်မြင့်တုန်ခါမှုများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် ဘဝ၏ aria(အော်ပရာသံစဥ်) ကဲ့သို့ပင်။ ဟိုင်ရိသည် Morin Khuur(တူရိယာတစ်မျိုး) ကို သိပ်မနှစ်သက်ဘဲ တူရိယာအားလုံးထဲတွင် erhu ကို ပိုနှစ်သက်၏။ သူ၏ အမြင်အရ erhu သည် ရိုးရာတူရိယာများကြားတွင် အလွန်အမင်း အထင်အမြင်သေးခံရသော တူရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်က တေးသွားတစ်ခုလုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် တီးခတ်ပြီးစီးသွားသည်။ သူ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး erhu ကို ပြန်ချထားလိုက်၏။

ဟိုင်ရိက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက စကားလုံးများကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ"

ရှန့်ချန့်ယန်က လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ အရိုအသေပြုလိုက်၏။ ဆံပင်ဝါက မေးလိုက်သည်။

ဆံပင်ဝါ : "သူဘာကို အကောင်းဆုံးလုပ်တတ်လဲ ခင်ဗျားသိလား"

ဟိုင်ရိ : "ဘာလဲ"

ဆံပင်ဝါ : "ဒုတိယနွေဦးပေါ်က လမင်းရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်း*"

( TN : လမ်းမတွေမှာ ဖျော်ဖြေတဲ့ မျက်မမြင် ဂီတပညာရှင် တစ်ယောက် တီးခတ်ခဲ့တဲ့ သံစဉ်ပါ တရုတ် erhu ဂီတရဲ့ နေရာအနှံ့မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ သံစဉ်လို့လည်း ပြောလို့ရပါတယ်

YouTube Link : https://www.youtube.com/watch?v=_5SJ-oT0cnM )

ရှန့်ချန့်ယန် : "ထွက်သွား၊ ငါ့နားကနေ သွားတော့"

"ဒါက ဂန္တဝင်တေးသွားပဲလေ"

ဆံပင်ဝါက ပြောလိုက်သောအခါ ဟိုင်ရိ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဆံပင်ဝါ : "နည်းနည်းလေး တီးပြပါလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြပြီး "ထွက်သွား" ဟူသော စကားလုံးကို တီးတိုးပြောလိုက်၏။

ဟိုင်ရိ : "မင်း ဒီသီချင်းကို ကြိုက်လား"

ရှန့်ချန့်ယန် : "မကြိုက်ဘူး"

"ကျွန်တော့်ဆရာက အရင်က သင်ပေးခဲ့တာ၊ ဒီသီချင်းကို ကျွန်တော်ပိုကောင်းအောင် တီးတတ်တယ်"

ဟိုင်ရိ : "ငါ ဒါကိုကြိုက်တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြုံးနေပုံရသော်လည်း မပြုံးပါ။ ဟိုင်ရိက ဒါကို ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။

ရှန့်ချန့်ယန် : "တကယ် အလုပ်လုပ်ကြရအောင်"

ဟိုင်ရိ : "ဟုတ်ကဲ့ တိတိ"

ဟိုင်ရိလည်း ထရပ်ပြီး သူ့တင်ပါးကို ဖုန်ခါလိုက်သည်။

"လုပ်ကြစို့၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ မင်းတီးရင် ကြိုပြောပါ၊ ငါမှတ်တမ်းတင်ချင်တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ စကားပင်မပြောနိုင်ဖြစ်နေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နေ့လယ်ဘက်တွင် သီချင်းစာသားများကို အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ကြသည်။ ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်၏ သီဆိုသံထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြောနေခဲ့ရာ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို နှစ်ခါချောင်းဟန့်လိုက်မှပင် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ ထို့နောက် နောက်စာသားနှစ်ကြောင်းကို လိုက်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုနေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ဤသီချင်းကို လေ့ကျင့်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်က သီချင်းကို သီဆိုပြီးနောက် ဟိုင်ရိက နှစ်ကြောင်းသီဆိုကာ ရှန့်ချန့်ယန်က ~ ဒါတွေအကုန်လား ~ ဟူသော မေးခွန်းပုံစံဖြင့် သီဆိုမည်ဖြစ်၏။

ရှန့်ချန့်ယန်က ဟိုင်ရိကို ကြည့်ရင်း တေးသွားနှင့်အညီ လက်ချောင်းများကို ရွေ့လျားလိုက်သည်။ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ဟိုင်ရိသည် တေးသွားနှင့်အညီ သီဆိုနိုင်ခဲ့၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေပြီး အဆက်မပြတ်ပေါ်ပေါက်လာသော ပြဿနာသည် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟိုင်ရိသည် တကယ်တမ်း မထစ်နေတော့သော်လည်း သူ၏ဖျော်ဖြေမှုတွင် ပြဿနာအချို့ရှိနေသေးသည်ဟု ခံစားရ၏။

ရှန့်ချန့်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"အရမ်းကောင်းတယ်"

ဟိုင်ရိက ရှန့်ချန့်ယန်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် ရှန့်ချန့်ယန်သည် လုံးဝနုပျိုခြင်းမရှိသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး သည်းခံတတ်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ဟိုင်ရိကို အနည်းငယ်မျှပင် ဖိအားမပေးခဲ့ပေ။ သူသည် ခိုင်မာသော ပညာရေးရှိသော လူငယ်တစ်ဦး၏ တိကျသောအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပင်။

ဟိုင်ရိသည် လုံလောက်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မပြနိုင်ခဲ့ပေ။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြသခဲ့ရာ ဟိုင်ရိ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန့်ချန့်ယန်သည် အစအဆုံး တုံ့ပြန်မှုနည်းပါးပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်ကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ပြသရုံသာ ရှိ၏။

ဟိုင်ရိက မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကိုလေးလေးနက်နက်ကြည့်နေပြီး သူ့အတွက် တေးသွားအတိုင်း လက်ခုပ်တီးပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုင်ရိလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

ရှန့်ချန့်ယန် : ?

ရှန့်ချန့်ယန် : "ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ"

ဟိုင်ရိ : "ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဆက်ရအောင်"

ရှန့်ချန့်ယန် : "တော်ပါပြီ၊ ဆက်ဖို့မလိုတော့ဘူး၊ ဒီအတိုင်းထားလိုက်ရအောင်၊ ခင်ဗျား နောက်ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်ပြီး ညပြန်ရောက်ရင် လုပ်လို့ရပြီ"

ဟိုင်ရိက စက္ကူပါးပါးလေး အနည်းငယ်မျှရှိသော ဇာတ်ညွှန်းကို ယူလိုက်သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့လက်များကို ဆန့်တန်းပြီး ရေသန့်ဘူးနှစ်ဘူးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ တစ်ဘူးကို ဖွင့်ကာ ဟိုင်ရိကို ပေးလိုက်၏။

ရှန့်ချန့်ယန် : "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဆံပင်ဝါသည် ကစားရန် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်မသိ။ ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန် ခေါင်းငုံ့ကာ ရေသန့်ဘူးတစ်ဝက်ကို မော့သောက်နေသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူ့လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေသည်။

သူ့လည်ပင်းရှိ လည်စိသည်တုန်ခါနေပြီး သူ့မေးရိုးအောက်ပိုင်း ထင်ရှားပေါ်လွင်နေ၏။

ဟိုင်ရိက သူ့ခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဇာတ်ညွှန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူခုနက မြင်ခဲ့ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်နေဆဲပင်...လည်စေ့၊ မေးရိုးအောက်ပိုင်း၊ မေးရိုးအောက်ပိုင်း၊ မေးရိုးအောက်ပိုင်း၊ ရေသန့်ဘူးတစ်ဝက်၊ ရေသန့်ဘူးတစ်ဝက်၊ ရေသန့်ဘူးတစ်ဝက်...

ရှန့်ချန့်ယန်က အကျယ်ကြီးအော်လိုက်သည်။

"ဟေး!"

"အမ်"

ဟိုင်ရိသည် ထိုအခါမှ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန် : "စာမျက်နှာတွေတောင် လှန်မကြည့်ဘူးလား၊ တရုတ်စာလုံးတွေ မဖတ်တတ်ဘူးလား"

"?"

ရှန့်ချန့်ယန် : "ဖတ်တတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ"

ဟိုင်ရိ : "မင်း ငါ့ကို နားလည်မှုလွဲနေတာဖြစ်မယ်"

"ငါ တရုတ်ဘာသာနဲ့ သင်ကြားတဲ့ တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရခဲ့တာနော်"

ရှန့်ချန့်ယန်က အံဆွဲတွေကို အကြာကြီး စိတ်မပါတပါ မွှေနှောက်ပြီးမှ လိမ္မော်ရောင် သကြားလုံးအပျော့နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ တစ်ထုပ်ကို ဆွဲဖြဲပြီး ဟိုင်ရိကို ပေးလိုက်ရာ ဟိုင်ရိက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ဟိုင်ရိ : "မလိုချင်ဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန် : ?

ဟိုင်ရိ : "ဒါက အရသာမရှိဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် 'အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေချည်းပဲ' ဟူ၍ ရေးထားသကဲ့သို့ပင်။ ကျန်တစ်ပိုင်းကို ဖြည်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန် : "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ပြည်ပမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်လာတဲ့သူဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုတွေရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို နားလည်မှုနည်းပါးပါတယ်"

ဟိုင်ရိ : 'မင်း ဒီလိုပြောရင် ငါစိတ်တိုနေတဲ့ ဘယ်ဒေါသမဆို ပျောက်သွားမှာပဲ'

( TN : '..' က အတွေးပါနော် ၊ "..." က စကားပြောပါ )

ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်သော ဟိုင်ရိသည် သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။ သူ၏ မူလအမြင်မှာ ၎င်းသည် အနည်းငယ် ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မိဘနှစ်ပါးနှင့် မောင်ငယ်လေးတစ်ဦးပါဝင်သော လေးယောက်မိသားစုရှိ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြထား၏။ အစပိုင်းတွင် အစ်မနှင့် မောင်ငယ်လေးတို့ အစားစားချိန်များတွင် ပြောဆိုသော စကားဝိုင်းများသာ ပါဝင်သည့် အပိုင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းသည် အဆုံးမရှိ ပျင်းစရာကောင်းသော စာဖတ်ခြင်းပင်။

အစ်မက မောင်လေးကို မေးလိုက်သည်။

အစ်မ : "မင်း ဘာအတွက် သေဖို့ ဆန္ဒရှိလဲ"

ဟိုင်ရိက ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်၏ အသက်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးက ဆယ့်တစ်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ကောင်လေးက ခြောက်နှစ် ဖြစ်သည်။ ဟိုင်ရိက ဒီစကားဝိုင်းကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

မောင်လေး : "မသိဘူး၊ နင်ကော"

အစ်မ : "အချစ်၊ အိပ်မက်တွေ၊ ကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံး၊ ငါ့အချစ်ရေ"

အစ်မက သီချင်းဆိုလိုက်သည်။

~ ဒီကမ္ဘာပေါ်က တောက်ပနေတဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ချစ်တယ် ~

~ ခုနစ်ပွင့်ပိုးကောင်လေးတွေ သူတို့ရဲ့ ကြွပ်ဆတ်တဲ့ အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်ကျက်ပုံကို ချစ်တယ် ~

~ ရှည်လျားတဲ့၊ မှောင်မိုက်တဲ့ ညတွေမှာရှိတဲ့ ကြယ်သေးသေးလေးတိုင်းအတွက် ထူးခြားတဲ့ အလင်းရောင်တွေ လင်းလက်နေတယ် ~

~ ဘဝတိုင်းက တန်းတူပဲ၊ ကလေးတွေနဲ့ လူကြီးတွေဟာ ဂုဏ်သိက္ခာတူညီစွာ ခံယူကြတယ် ~

~ ဒီကမ္ဘာကို ချစ်တယ်၊ လူတိုင်းကို ချစ်တယ်၊ ဒီလိုအရာအားလုံးကို ငါနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်တယ် ~

ဟိုင်ရိက ရှန့်ချန့်ယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ပထမစာမျက်နှာ၏ အဆုံးပိုင်းနားတွင် အိမ်၌ မီးအကြီးအကျယ် လောင်ကျွမ်းခဲ့သည်။ မောင်ငယ်လေးနှင့် မိခင်၏ အလောင်းများကို မီးပင်လယ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံခဲ့၏။ ဖခင်သည် သူ့သမီးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အိမ်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့အကြည့်သည် ဤသီချင်းစာသားတွဲပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန့်ချန့်ယန်သည် ရေသန့်ဘူးကို ချလိုက်ပြီး သူ့အတွက် သီချင်းအနည်းငယ်ကို ညင်သာစွာ သီဆိုလိုက်သည်။

~ ဒီကမ္ဘာပေါ်က တောက်ပနေတဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ချစ်တယ် ~

~ ခုနစ်ပွင့်ပိုးကောင်လေးတွေ သူတို့ရဲ့ ကြွပ်ဆတ်တဲ့ အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်ကျက်ပုံကို ချစ်တယ် ~

~ ရှည်လျားတဲ့၊ မှောင်မိုက်တဲ့ ညတွေမှာရှိတဲ့ ကြယ်သေးသေးလေးတိုင်းအတွက်... ~

ဟိုင်ရိ : "မင်း ကိုယ်တိုင်ရေးတာလား"

ရှန့်ချန့်ယန် : "သီချင်းစာသားတွေက ကျွန်တော့်ဟာ"

"ကျွန်တော် ကျပန်းရေးခဲ့တာ၊ အရေးမကြီးပါဘူး"

ဟိုင်ရိ : "ငါတော့ တော်တော်ကြိုက်တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်သည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

ရှန့်ချန့်ယန် : "ခင်ဗျားက အကုန် ကြိုက်နေတာပဲ"

ဟိုင်ရိ : "ငါပြောချင်တာကို ပြောခွင့်မပေးတော့ဘူးလား"

ဟိုင်ရိ ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ထမင်းကျွေးပါလား တိတိ ငါပင်ပန်းနေပြီ"

ရှန့်ချန့်ယန်၏ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ဆံပင်ဝါကို စာပို့လိုက်၏။

ရှန့်ချန့်ယန် : "ဘာစားချင်လဲ"

ဟိုင်ရိက ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

"ဟော့ပေါ့!"

ရှန့်ချန့်ယန်တွင် ဆန့်ကျင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည်လည်း ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟိုင်ရိက မေးလိုက်သည်။

"ဖျော်ဖြေပွဲက ဘယ်တော့လဲ"

"သန်ဘက်ခါ"

ရှန့်ချန့်ယန်က မေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျား အဲနေ့ ဘာလုပ်စရာရှိလို့လဲ"

ဟိုင်ရိ : "ငါက အချိန်ပြည့်အားတယ် ဒါပေမယ့် တိတိ၊ ငါ ပိုက်ဆံရှာရမှာ၊ လူတိုင်း ရဟတ်ယာဉ်မရှိဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"နည်းနည်း ထပ်ချေးပေးရမလား"

"မင်းက အရမ်း တွန့်တိုတာပဲ" 

ဟိုင်ရိက မယုံနိုင်စွာ မှတ်ချက်ချသည်။

"မင်း အရမ်း တွန့်တိုတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ မင်း ဒီလောက်ချမ်းသာပြီး ငါ့ကို ပိုက်ဆံပဲ 'ချေး ချင်တာလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထောင်ပြသည်။

"ညီအစ်ကိုတွေက ငွေကြေးကိစ္စတွေကို သေသေချာချာ ရှင်းသင့်တယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် ဆက်ဆံရေးက မထိခိုက်ဘူး"

"ထားလိုက်တော့... ငါက ခေတ်သစ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှီခိုနိုင်တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန် ရယ်မောလိုက်၏။

ဟိုင်ရိက အစကတည်းက စနောက်နေတာဖြစ်သော်လည်း သူက ရှန့်ချန့်ယန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာရှိသည်ဟု တကယ်မထင်ခဲ့ပေ။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ကို ပိုက်ဆံတကယ်ပေးခဲ့ရင် သူက ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က သင့်တော်မှန်ကန်မှုကို လိုက်နာပြီး ဟိုင်ရိကို လေးစားတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဟိုင်ရိ : "ဒါဆို ငါ့ကို ဈေးကြီးတာ တစ်ခုခု ကျွေး"

ရှန့်ချန့်ယန် : "ဘယ်လောက် ဈေးကြီးလဲ"

"နောက်မှ ထွက်သွားရင် ဆံပင်ဝါကို ကားမောင်းခိုင်း၊ လမ်းတစ်လျှောက် ကြည့်၊ ခင်ဗျားရွေးတဲ့ တစ်ခုကို စားမယ်"

ဟိုင်ရိက သူ့ဖုန်းကို ချက်ချင်းထုတ်ပြီး လျိုကျဲကို မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။ သူ ရှန့်ချန့်ယန်ကို ပြောလိုက်၏။ 

ဟိုင်ရိ : "ခဏစောင့်"

ဟိုင်ရိက ရိုက်လိုက်သည်။

ဟိုင်ရိ : [ ဘယ်စားသောက်ဆိုင်က ဈေးအကြီးဆုံးလဲ ]

လျိုကျဲက အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

လျိုကျဲ : [ ဘာစားနေလဲ၊ ဆူရှီလား ]

ဟိုင်ရိက ပြန်ဖြေသည်။

ဟိုင်ရိ : [ ဟော့ပေါ့ ]

လျိုကျဲ : [ ... ]

လျိုကျဲ : [ ဒါဆို ရိုရိုသေသေလေးနဲ့ Haidilao(နာမည်ကြီးဟော့ပေါ့ဆိုင်)ကို သွားလိုက်ရင် ပြီးပြီ မဟုတ်လား ]

ဟိုင်ရိက နည်းနည်း နောင်တရနေသည်။ ဘာကြောင့် သူ ဒီနေ့ ဟော့ပေါ့စားချင်‌နေရသနည်း။ သူ ရှန့်ချန့်ယန်ကို ရက်ရက်စက်စက် လိမ်လည်ရန် လက်လွတ်သွားသည့် အခွင့်အရေးကိုသာ ဝမ်းနည်းမိ၏။

သူ လျိုကျဲကို ပြန်ဖြေရန်ဆဲဆဲတွင် သူငယ်ချင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းရန် တောင်းဆိုသည့် မက်ဆေ့ချ်အသစ်တစ်စောင် ရုတ်တရက် ရရှိခဲ့သည်။ ဒါက ဒီနေ့၏ ဒုတိယမြောက်လူပင်။

ဟိုင်ရိက ကြည့်ရှုရန် ၎င်းကို တို့လိုက်သည်။ ID က 'နေရောင်ခြည်ကို လိုက်စားခြင်း၊ ပျော်ရွှင်မှုကို လိုက်စားခြင်း' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ရိက မျက်နှာပြင်ပုံကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကြွက်သားထူထပ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အပေါ်ပိုင်းဗ

လာပုံကို မြင်လိုက်ရ၏။ 

ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့မျက်လုံးများ ပူလောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ ဒီလူ ဘယ်သူဆိုသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်၏။

ဟိုင်ရိက ငြင်းပယ်ရန် ခလုတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိပ်လိုက်သည်။ ထို ဝန်ထမ်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ရှန့်ချန့်ယန် : "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

🌟🌟🌟