Ch 16

🌹Chapter 16 

စက်တင်ဘာ

[မနေ့က ငါ့ ရည်းစားကို ငါ့အဖျားက ၄၀ ဒီဂရီ ရှိနေတယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ သူပြောတာ ငါက မိုက်တယ်တဲ့…

ငါ မေးချင်တာက နင်တို့ ယောက်ျားအစစ်တွေ (straight men) က မိန်းကလေးတွေကို 'ရေနွေးများများ သောက်ပါ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ပဲ နှစ်သိမ့်တတ်တာလား… 'holy sh*t' လို့ ပြောတာကလွဲလို့ ကျန်တာအားလုံး 'မိုက်တယ်' လို့ပဲ ထင်တာလား…မင်းတို့အားလုံး လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ချစ်ရမယ်ဆိုတာတောင် မသိတာလား]

4L မင်းရဲ့ယောက်ျား ယွီကော: မင်း ဒီလိုထင်ရင်တော့ ငါ ဘာမှလုပ်ပေးလို့ မရဘူး…

5L: .... ကြမ်းလိုက်တာ…

6L: မူရင်းပို့စ်တင်သူ၊ မင်းဖြစ်တာက အသေးအမွှားပါ… အစွန်းရောက် အဖြောင့်ကောင်အစစ်က ဘယ်လိုအသံထွက်လဲဆိုတာ သိချင်ရင် ကြည့်ဖို့ ယွီကောကို ကြည့်လိုက်…

7L: ယွီကော: အငြင်းပွားဖို့အတွက် အငြင်းပွားစရာလိုတဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို ငါသွားမယ်…

8L: ယွီကောက နောက်ကျကောင်း နောက်ကျနေလိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ သူ ရောက်လာလိမ့်မယ် [ခွေးခေါင်းရုပ်]

......

အထက်တန်းကျောင်းသားများ အကြားတွင် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုက အောက်ပါ သုံးမျိုးထဲမှ တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား…"

"????????????"

"ဖာ့ခ် ဖာ့ခ် ဖာ့ခ် ဖာ့ခ် ဖာခ့် ဖာ့ခ် ဖာ့ခ် ဖာ့ခ် ဖာခ့်….” (ထပ်ခါတလဲလဲ)

*****

စုန့်ယွီက အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်း ဖိုရမ်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် နာမည်ကြီးသွားခဲ့ပြီး၊ သူနှင့် ပတ်သက်သော ပို့စ်အများအပြားက ထိပ်ဆုံးစာမျက်နှာများပေါ်တွင် ရောက်လာခဲ့သည်။

အချို့က သူ့အပေါ် ချစ်ရေးဆိုကြသကဲ့သို့၊ အချို့က လှောင်ပြောင်မှုအပြည့်နှင့် ဖြစ်နေပြီး၊ အချို့မူကား သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။

အောက်ပါအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

[ယွီကောက ဘယ်လိုစီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်တာလဲ… ဘာလို့ သူ့စကားတွေက ဒီလောက်ရူးသွပ်နေရတာလဲ…]

မင်းရဲ့ယောက်ျား ယွီကော: ငါ စီးပွားရေးမလုပ်ပါဘူး… ရူးသွပ်တယ် ဟုတ်လား… တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက အရိုက်အနှက် ခံရတာမျိုး မရှိဖူးပါဘူး….

[ယွီကော.. ငါ နင့်ကို ရည်းစားစကားပြောချင်တယ်… ဘာလို့ ဒီလောက်တော်နေရတာလဲ…နင် ပြောတဲ့ စကားတိုင်းက ငါ့ကို အော်ဟစ်ချင်စိတ်ဖြစ်စေတယ်… နင့် နာမည်ကတောင် ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးနှလုံးသားကို ထိစေတယ်… နင်က ငါ့ရဲ့ စံနှုန်း အားလုံးနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ခံစားရတယ်… ငါတို့က လက်တွဲဖော်တွေပဲ… ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးထားတဲ့ စုံတွဲပဲ… [ခွေးခေါင်းရုပ်]]

မင်းရဲ့ယောက်ျား ယွီကော: ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မထူးဆန်းပါဘူး…လက်တွေ့မှာ ငါ မင်းနဲ့ ဘာမှ ပတ်သက်စရာမရှိပါဘူး…

ဤ thread ထဲမှ မှတ်ချက်များ၏ ပုံစံက ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

[ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးလဲ…]

[ယွီကော: ငါ့ကို မချစ်ပါနဲ့… ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး…]

[ယို့.. ပရိသတ်တွေကို မုန်းနေတာလား….ဘယ်လိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရတာလဲ ကြိုက်လိုက်တာ…]

[ယွီကော နင့်ရဲ့ နာမည်အရင်းနဲ့ ပုံလေး မျှဝေချင်လား….ငါက 36D နဲ့ loli အသံလေးနဲ့ပါ၊ ကျောင်းစတက်ရင် သစ်တောထဲမှာ တွေ့ချင်လား…]

[ယွီကော သူတို့ကို မယုံပါနဲ့၊ 36D loliဆိုတာ မရှိပါဘူး…အပေါ်ကတစ်ယောက် လိမ်နေတာ….ငါ့ကို  ကြည့်ပါဦး…ငါက အရမ်းချိုသာပါတယ်…]

[လောင်ကုန်းရေ မင်း ခြေထောက်အသုံးအဆောင်တွေ လိုအပ်နေသေးလား…]

စုန့်ယွီက စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး မှတ်ချက်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

––မင်းရဲ့ယောက်ျား ယွီကော: လမ်းလျှောက်တုတ် လိုနေတာ…မင်း ဖြစ်ချင်လား…

အဆုံးတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်က သူ၏ ခံစားချက်များကိုပြသကာ ချစ်ရေးဆိုနေပြန်သည်။

[ယွီကော၊ ယွီကော ငါ ဘယ်လိုယူနီဖောင်းကို အကြိုက်ဆုံးလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား…]

စုန့်ယွီ မျက်ခုံးပင့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

––မင်းရဲ့ယောက်ျား ယွီကော: ငါ့ကို မင်းလက်အောက်ရောက်အောင်လုပ်နေတာလား… မဖြစ်နိုင်ဘူးနော် ညီမလေး… ငါက ဒီလိုအကွက်တွေထဲ ကျမှာမဟုတ်ဘူး….

ပတ်ဝန်းကျင်က ကြည့်ရှုသူများ…

[ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား]

[မဖြစ်နိုင်ဘူးနော် ညီမလေး…ငါက ဒီလိုအကွက်တွေထဲ ကျမှာမဟုတ်ဘူး… ဒီစကားတွေကို ငါ့ခေါင်းထဲကနေ ကြားနေရသလိုပဲ…]

[အသံကြားနေရတယ် +၁]

[ယွီကောက အရမ်းရက်စက်ပြီး စိတ်ခံစားချက်မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ…]

[သေစမ်း…ငါ နင့်ရဲ့ ညီမလေး မဖြစ်ချင်ဘူး… နင့် ရည်းစား ဖြစ်ချင်တာ…]

စုန့်ယွီက ထိုလူအုပ်စုကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ပြဿနာရှာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပြီးနောက်တွင် စုန့်ယွီက သူ့စာမေးပွဲစာရွက်များထံသို့ ပြန်သွားပြီး သေဆုံးနေသည့် သင်္ချာပင်လယ်ထဲသို့ သူ့ခေါင်းကို အရင်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ အခြေအနေကို သတိမထားမိစဉ်တွင်…

အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်း၏ အခြေအနေက ဆက်ပြီး ပူနွေးနေဆဲပင်။ ကောင်းကင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး မြေကြီးကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချနေသည့် ဤတွန်းအားနှင့်အတူ၊ ရိုက်နှက်ခံချင်နေသည့် ဤမာနကြီးသော ID က အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ 'အွန်လိုင်းပေါ်က အကျော်ကြားဆုံးယောက်ျား' နှင့် 'အမျိုးသားနတ်ဘုရားသစ်' ဖြစ်လာခဲ့သည်။

*****

ဩဂုတ်လကုန်ပိုင်းတွင် စုန့်ယွီက ကျောင်းစတက်တော့မည်ဖြစ်၍ အဖွားမုန့်က မုန့်ကွမ်းအား သူ့အတွက် အဝတ်အစား အသစ်များဝယ်ပေးရန် ဈေးဝယ်စင်တာသို့ ခေါ်သွားခိုင်းခဲ့သည်။

ဈေးဝယ်စင်တာ ရှေ့ရှိ ဈေးဝယ်လမ်းညွှန်သူက စုန့်ယွီကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ဒီဆယ်ကျော်သက်လေးက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကောင်းပြီး ဘာဝတ်ဝတ် ကြည့်ကောင်းတယ်…

သို့သော် သူမက ကောင်းကင်ဘုံတက်နိုင်သည်ထိ တိုင်အောင် ချီးကျူးပြောဆိုနေသော်လည်း စုန့်ယွီက အဝတ်အစားနှစ်စုံသာ ရွေးခဲ့သည်။ အထက်တန်းကျောင်းသားများက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ယူနီဖောင်းဝတ်ကြသဖြင့် များစွာ ဝယ်စရာ မလိုပေ။

မုန့်ကွမ်းက သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောသည်။

"မင်း ဒီလိုပုံစံနဲ့ အမှတ် (၁) ကျောင်းကို သွားရင် တစ်ကျောင်းလုံးရဲ့ ကျောင်းမြက်လေး ဘွဲ့တော့ မရနိုင်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အတန်းထဲက ကျောင်းမြက်လေး ဘွဲ့တော့ ရနိုင်တယ်…"

စုန့်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူက လေးနက်စွာ ပြောသည်။ 

"ကျွန်တော်က မြက်ကလေး မဖြစ်ချင်ပါဘူး… စာတော်တဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်ချင်တာ…" 

သူ အမှတ် ၃၅၀ ရခဲ့သည့် ရှက်စရာကောင်းသော ကိစ္စကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး သူ့အတန်း၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့် ၁၀၀ ထဲ ဝင်ချင်ခဲ့သည်။

မုန့်ကွမ်းက ရယ်မော၍ မဆုံးနိုင်ခဲ့ပေ။

"အိုး၊ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးတွေက ဒီလောက်မြင့်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး…"

ဒါက ငါ စုန့်ယွီရဲ့ စိတ်ကူးတွေမှ မဟုတ်တာ… အားလုံး ငါ့ ပါပါးက အတင်းအကြပ် လုပ်ခိုင်းခဲ့တာတွေပဲ… အဲ့ဒီဆဲချင်စရာကောင်းတဲ့ သင်္ချာတွေအကြောင်း စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ ငါ့ သွားတွေ ယားလာတယ်…

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် မုန့်ကွမ်းက သူ့ကို ကားထဲတွင် သတင်းတစ်ခု ပြောပြခဲ့သည်။

"ဝမ်ပေ့တန် ထောင်ကျသွားပြီ…"

စုန့်ယွီက ခါးပတ်ပတ်နေရာမှ ရပ်သွားပြီးပြောသည်။

"ဘာ…"

မုန့်ကွမ်းက ပျင်းရိစွာနှင့် ရယ်လိုက်သည်။

"မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးလို့ ဖမ်းခံရတာ… စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းနဲ့ အသံသွင်းဘောပင်မှတ်တမ်း နှစ်ခုလုံးကို အထောက်အထားအဖြစ် ပေးခဲ့တာ… လူတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ရော၊ ပစ္စည်းအထောက်အထားပါ ရှိတယ်… ဘယ်သူက သူ့ကို လိုက်နေလဲ မသိဘူး..ဒါပေမဲ့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကို တိုက်ရိုက်လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တာမို့ ဝမ်မိသားစုတောင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးလို့ မရဘူး… သူက ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ တစ်သက်လုံး သွားပြီ… ကျွတ်…ခံစားလို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ…"

စုန့်ယွီက ခဏတာ ရယ်လိုက်သည်။

မူရင်းစာအုပ်ထဲမှာ တည်ရှိမှု အများကြီးမရှိတဲ့ ဒီ အမြောက်စာကောင်အတွက် ငါ ဘာမှ သိပ်ပြီး သိပ်မခံစားရပါဘူး…

ညနေဘက်တွင် စုန့်ယွီက အဖွားမုန့်မှ သူ့အတွက် ကျောင်းတွင် စီစဉ်ပေးထားသည့် နေရာက ဆရာများ၏ အဆောင်တွင်ရှိသော တစ်ယောက်တည်းနေသည့် အခန်းဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

သူ အံ့သြပြီး ငိုင်သွားခဲ့လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး အဖွား…သားက လူလေးယောက် တစ်ခန်းတည်း အိပ်ရတဲ့၊ လူပြည့်ကျပ်ပြီး ဆူညံတဲ့၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းဘဝမျိုးကို ခံစားချင်တာ… ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ နားလည်လား…"

အဖွားမုန့်က သူ့စကားကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ပစ္စည်းများကို ဆက်ထုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လူလေးယောက် အတူတူဆိုရင် ဆူညံလို့ မင်း အိပ်တဲ့အချိန် မှန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စုန့်ယွီ: “……”

အဆုံးတွင် သူက အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ပြီးနောက်တွင် အဖွားမုန့်က သူ့ကို ကျောင်းလိုက်ပို့ခိုင်းရန် ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ကို မပို့ခဲ့တော့ပေ။

စုန့်ယွီနှင့် မာရှောင်တင်းတို့က ဦးလေးမာ၏ ကားနှင့် အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ကားထဲတွင် မာရှောင်တင်းက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

“ယွီကော၊ ငါတို့ အတန်းတူဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်…”

စုန့်ယွီသည်လည်း အတန်းထဲတွင် သူ သိသောသူရှိသဖြင့် ပျော်နေခဲ့သည်။ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

“ ကောင်းတာပေါ့…” 

ဦးလေးမာက စတီယာရင်ကို ကိုင်ပြီး ပြောသည်။

“မင်းရဲ့ အမှတ်တွေအရဆိုရင် အကောင်းဆုံးက အောက်ဆုံးအတန်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်… အဖွားမုန့်က မင်းတို့ကို အတန်းတူဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးတာက သခင်လေးမှာ အဖော်ရှိအောင်လို့ပဲ… သခင်လေးက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ ကျောင်းမှာ သူ့ကို ပိုဂရုစိုက်ပေးရမယ်…”

မာရှောင်တင်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး အာမခံချက်ပေးလိုက်သည်။

 “အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့…သား ယွီကောရဲ့ တောင်ပံကို ဘယ်သူမှ မချိုးနိုင်စေရဘူး… ချိုးခဲ့ရင် သားသူတို့ရဲ့ နတ်ဘုံတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်…”

အသက်ကြီးသောသူတစ်ယောက်အနေနှင့် ဦးလေးမာက သူ့စကားများကို နားမလည်ပေ။

“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ… ဘာတောင်ပံတွေလဲ…”

စုန့်ယွီ: “……”

မာရှောင်တင်းက သူ့နာမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် ပုံစံမတူသည့် ကလေးဆိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

ပြည်နယ်၏ အဓိက အထက်တန်းကျောင်းတစ်ခုအနေနှင့် ကျင်းချန် အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်းက မြေတစ်ဧက ရွှေတစ်ကီလိုလောက် တန်ဖိုးရှိသော ကျင်းမြို့တော်၏မြေကို သိမ်းပိုက်ထားလေသည်။

ကျောင်းက စက်တင်ဘာလတွင် စဖွင့်ပြီး ကျောင်းဂိတ်တွင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကျောင်းဂိတ်ရှေ့တွင် ဇိမ်ခံကားများ စုဝေးနေပြီး လူများက သွားလာနေကြသည်။

လတ်ဆတ်ပြီး အေးမြသော ဆောင်းဦးရာသီ ဖြစ်လေသည်။ မယ်ဇလီသစ်ပင်များ၏ရနံ့က လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

စုန့်ယွီက ကားထဲမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူက အဖြူရောင် တီရှပ်နှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထား၍ သန့်စင်ရိုးရှင်းနေပြီး ရုတ်တရက် လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ဆယ်ကျော်သက်လေး၏ အသားအရေက နေရောင်ထဲတွင် ဖြူဝင်းတောက်ပနေပြီး သူ့ဆံပင်က နူးညံ့သည့် အညိုဖျော့ရောင်ရှိသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကြီးမားပြီး မျက်ခွံနှစ်ထပ်အောက်တွင် မျက်ဆံနက်များရှိနေကာ သူ၏ အမူအရာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး စိတ်မပါ့တပါ ဖြစ်နေသည်။ သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ပန်းရုပ်ရည်နှင့် အတွင်းစိတ်က မကိုက်ညီသည်ကို သိသာသော လူမျိုးပင်ဖြစ်သည်။ သူက လိမ်မာယဉ်ကျေးပြီး ဉာဏ်ကောင်းပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထူးဆန်းပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိပေ။

သူတို့ဘက်သို့ အလင်းနှစ်ချက် လက်သွားပြီး ‘ချလပ်’ဟူသည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မာရှောင်တင်းက နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောင်းသူနှစ်ယောက်က သူတို့အား ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ရယ်မောရင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

အိုး…ဒီညီမလေးတွေက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြတာလား…

သခင်လေးကို ဂရုစိုက်ရမည်ဆိုသည့် တာဝန်ယူစိတ်က သူ့ရင်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ မာရှောင်တင်းက သူ့လက်ကိုဖွင့်ပြီး စုန့်ယွီကို သူ့နောက်သို့ ကာလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ဘက်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြတာလဲ… ရုပ်ချောတဲ့ အစ်ကိုကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား…”

စုန့်ယွီ: "……"

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က သူတို့၏ ဖုန်းများကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းလိုက်ပြီး လျှာထုတ်ပြခဲ့သည်။

သူ့အသံက အလွန်ကျယ်သောကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ထံသို့ ဝဲပျံလာသည့် အကြည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စုန့်ယွီက အဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မာရှောင်တင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး ကျောင်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

မာရှောင်တင်း၏ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်နှင့် အလယ်တန်းအဆင့်ရှိသည့် ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးသော ပုံစံက ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူက ယွီကောကို ကာကွယ်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်မည့် စိတ်ဓာတ်ကို လိုက်နာပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း နောက်လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"နောက်ကျရင် မင်းတို့ ငါ့ ယွီကောကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး…ဓာတ်ပုံရိုက်တာ ဒီလောက်ကြိုက်ရင် ငါ့ကို ရိုက်… ငါ့ကိုရိုက်…နားလည်လား…"

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်: "……"

အိုး...မင်းက တကယ်ကို တော်ပါပေတယ်…

စုန့်ယွီက သူ့ကြောင့် ရယ်ချင်လာခဲ့သည်။

"မင်း ဒီဘဝမှာ ဆာဒါကိုနဲ့ပဲ နေနိုင်မယ်ထင်တယ်…"

မာရှောင်တင်းက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

 "ဟမ်…"

ကျင်းချန် အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်း၏ ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့ကို ဦးစွာကြိုဆိုနေသည်က သစ်ပင်များဖြင့် စီတန်းထားသည့် လမ်းမကြီးသာဖြစ်သည်။ ထိုလမ်းတစ်လျှောက်တွင် စက်ဘီးစီးနေသော လူများစွာရှိသည်။  အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်း၏ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်ပန်းမန်များက အလွန်လှပပြီး ကျောင်းဆောင်များသည်လည်း ရှေးဟောင်းပုံစံနှင့် ဆောက်ထားလေသည်။ အနီရောင်နံရံများက အလွန်ပင် မျက်စိပသာဒဖြစ်သည်။

စုန့်ယွီ၏ ဆရာများ တိုက်ခန်းက ကျောင်း၏တောင်ဘက်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် တည်ရှိသည်။

သူက ဓာတ်လှေကားဖြင့် စတုတ္ထထပ်သို့ တက်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အခန်း၏ အတွင်းပိုင်းကို အိမ်အကူများက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်း၊ အိမ်သာ၊ မီးဖိုချောင်၊ အိပ်ခန်း၊ အရာအားလုံး အစုံအလင်ရှိသည်။

ထို့အပြင် အလင်းရောင်က အလွန်ကောင်းသည်။ မြင်ကွင်းက တောက်ပနေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် သစ်တောသေးသေးလေးတစ်ခု ရှိသည်။

လေအေးပေးစက်ဖွင့်ပြီးနောက် မာရှောင်တင်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပန်းသီးဆေးထားသည်ကို ကိုက်စားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ယွီကော ငါတို့ အရင်နားရအောင်… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခုနစ်နာရီလောက်မှ စာသင်ခန်းကို သွားရုံပဲ…" 

သူ တီဗီဖွင့်ပြီး ကလေးချန်နယ်သို့ ပြောင်းကာ ခေါင်းအုံးကို ပွေ့ဖက်ရင်း သဘောကျစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

စုန့်ယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"မင်း အဆောင်ကို အရင်သွားကြည့်ဦးမလား…"

မာရှောင်တင်း: "မလိုဘူး.. မနေ့က သွားပြီး နေရာကောင်းတစ်ခုကို ကြိုယူထားပြီးပြီ..."

သူ(စုန့်ယွီ)က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စုန့်ယွီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အိပ်ခန်းသို့ သွားရောက် နေရာချခဲ့လေသည်။ သူက ဦးစွာ သူ့ဗီရိုကို ပြည့်အောင်ထည့်ပြီးနောက် သူ့စာအုပ်ပုံထဲမှ ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်း သင်္ချာ စာမေးပွဲစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဘောပင်ကို ကိုင်ရင်း ပထမဆုံး ညနေခင်းကတည်းက သူ၏ ခါးသီးသော ကိုယ်တိုင်လေ့လာမှု ခရီးကို စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဖွားမုန့်က သူ့အတွက် အချက်အပြုတ် အဒေါ်တစ်ဦးကို အထူးရှာပေးထားသည်။ သူမ၏ နာမည်က ပိုင် ဖြစ်ပြီး သူမ၏လက်ရာက အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

သူမက သူ၏ နှစ်သက်မှုများကို ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ပုံရသည်။ သူမ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများအားလုံးက သူ ကြိုက်နှစ်သက်သော အရာများဖြစ်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် စုန့်ယွီက ရှဲ့ဆွေ့ထံသို့ မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်သည်။

[မင်း ဘယ်မှာ ထိုင်နေလဲ…မင်းဘေးမှာ နေရာချန်ထားပေးဦး…]

ဝမ်စစ်က ရှဲ့ဆွေ့ကို နှောင့်ယှက်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် ရှဲ့ဆွေ့၏ ဘေးတွင် တိုက်ရိုက်ထိုင်လျှင် ပိုစိတ်ချရသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် ရှဲ့ဆွေ့က စာတော်သူဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းစာအတွက် အရေးတကြီး တိုးတက်ရန် လိုအပ်နေသော စုန့်ယွီအတွက် ဤစီစဉ်မှုက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှဲ့ဆွေ့က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

[အင်း…]

စုန့်ယွီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်အခြေအနေကောင်းနေခဲ့သည်။

စုန့်ယွီထံမှ အစားအသောက်နှင့် ဖျော်ဖြေရေးများကို ကပ်စားလိုက်ရပြီးနောက် မာရှောင်တင်းက သူ၏ နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်း ပိုမြင့်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဗိုက်ပြည့်ဝအောင် စားသောက်ပြီးသည်နှင့် သူက စုန့်ယွီနောက်သို့ ကပ်လိုက်ရင်း သူ့စာအုပ်များကို ကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်အောင် သယ်ပေးခဲ့သည်။

သူတို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောခဲ့ကြသည်။

မာရှောင်တင်း: “ယွီကော ကျူးကျစ်ရှင်းဆိုတဲ့ လူကို မှတ်မိလား…ဒီလူက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ… သူ့ကို ကျောင်းဂိတ်မှာ ဝိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်ပြီးတဲ့နောက် သူက အမြဲ လက်စားချေချင်နေတာ… သူက နွေရာသီမှာ အကြီးတန်းနှစ်က ကျောင်းတွင်းအနိုင်ကျင့်သူကို မျက်နှာချိုသွေးနေတာက်ို ငါ မနေ့က အိပ်ရာရွေးဖို့ လာတုန်းက သူ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်… အဲဒီကောင်စုတ်က ငါ့ကို အမှိုက်စကားတွေ ပြောတယ်.. ဟဲဟဲ၊ သူ့သခင်ရဲ့ အင်အားကိုသုံးပြီး လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ… ငါ့ အထင်တော့ အခု ငါ ရောက်လာပြီဆိုတော့ အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်းရဲ့လူမိုက် ရာထူးက ပြောင်းတော့မယ်ဆိုတာ သူ မသိသေးဘူးထင်တယ်…”

စုန့်ယွီ: “မင်း စာကိုပဲ အာရုံမစိုက်နိုင်ဘူးလား…”

သူက ကျောင်းတွင်းလူမိုက်တောင် ဖြစ်ချင်သေးတယ်… ဘယ်လိုတောင် ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ နာမည်လဲ…

မာရှောင်တင်းက ခံပြင်းစွာနှင့် ပြောသည်။

“အဓိကအကြောင်းက သူက ယွီကောကို ဆဲနေတုန်းပဲ… သူ့ဆိုင်အတွက် အဲဒီအဆိုးမြင်တဲ့ မှတ်ချက်တွေ အကုန်ရေးခဲ့တဲ့သူက အမှိုက်တစ်စပဲ… အမှိုက်တွေ ပြည့်နေတယ်လို့ ပြောနေတာ…”

စုန့်ယွီ: “မင်း ဘာလို့ သူ့ကို အာရုံစိုက်နေရတာလဲ…”

သူက သင်္ချာလမ်းညွှန်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ‘ဝမ်ဟော့ရှင်း” ဆိုသည့်နာမည်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဒီနာမည်က မင်း အထက်တန်းသုံးနှစ်တာအတွင်း အမှတ်ရဆုံး နာမည်ပဲ ဖြစ်ရမယ်…”

မာရှောင်တင်း “……”

သူတို့ ဆက်လျှောက်ရင်း မာရှောင်တင်းက ရုတ်တရက် အခြားတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားခဲ့သည်။ သူ စဉ်းစားလေလေ ပိုဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရလေလေဖြစ်သည်။

“ယွီကော အွန်လိုင်းဖိုရမ်တွေမှာ မကြာသေးခင်က အရမ်းနာမည်ကြီးနေတဲ့ hater က ကောလား..”

စုန့်ယွီ၏ လက်ချောင်းများက ခဏတာ ရပ်သွားပြီး သူ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်။

 “နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဘာ…”

“……”

မာရှောင်တင်းက သူ့ခေါင်းပေါ်မှ အေးခဲမှုတစ်ခု ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း သူ့စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။

 “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒီအရမ်းနာမည်ကြီးနေတဲ့ ပြည်သူ့လောင်ကုန်းပြောတာ…”

စုန့်ယွီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

 “မင်း ခန့်မှန်းကြည့်လေ…”

မာရှောင်တင်းက နောက်ထပ်တစ်လှမ်း လှမ်းရန် ပြင်နေဆဲတွင် သူ့နဖူးကို ပုတ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဖာ့ခ်…ငါ ကောရဲ့ နာမည်ပြောင်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီးတဲ့နောက် မေ့နေတာ… ကောရဲ့ အင်တာနက်နာမည်က အဲဒါပဲ…ကောပဲ…ယွီကော…”

ဖိုရမ်တစ်ခုလုံးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တဲ့ လူ…

စုန့်ယွီမူကား အဝေးသို့ လျှောက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

🌹🌹🌹