Ch 13

🌹Chapter 13

ပူရှိန်းအရသာရှိသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခု

စုန့်ယွီက မြေပြင်အနေအထားနှင့် လုံးဝမကျွမ်းကျင်ပေ။ သူ ပြေးရင်းနှင့်ပင် ရဲကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူက မောပန်းစွာနှင့် အသက်ရှူနေခဲ့သည်။

"ဟယ်လို၊ ဒါက 110 လား…"

"ဒီမှာ လျန်ယွင်လမ်းမှာ ဆယ်ကျော်သက် လူဆိုးအုပ်စုတစ်စုက သနားစရာကောင်းတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းအုံပြီး ရန်ပြုနေကြတယ်…. ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူးလား…"

ဓားများနှင့် တုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဤလူဆိုးဆယ်ကျော်သက်အုပ်စုက ဆိုရှယ်လစ်ဇမ်(Socialism)၏ ရေစင်ဖျန်းခြင်းကို ခံယူသင့်ပြီး၊ ရဲများက အကြမ်းဖက်မှုများကို ဖယ်ရှားပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်ဆောက်သင့်သည်။

ရဲက ဤပြောဆိုချက်ကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

 "ကျောင်းသားလေး..." 

မနေ့က ဖုန်းခေါ်ခဲ့တဲ့သူကလည်း မင်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား…

သို့သော် စုန့်ယွီက ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

လျန်ယွင်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းကြားများစွာ ရှိသည်။ လရောင်က ဝါးနေပြီး ကြယ်များက မှိန်နေကာ လမ်းမီးတိုင်များ၏ အရိပ်များကို ရှည်ထွက်နေစေသည်။

စုန့်ယွီက ပတ်ပတ်လည် ပတ်သွားပြီးနောက် အဆုံးတွင် သူတို့က လမ်းပိတ်စွန်းတစ်ခုတွင် ပိတ်မိသွားခဲ့သည်။

"ချီး..."

သူတို့နှစ်ယောက်က ရှေ့နောက်သို့ပတ်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းသားများကို ခဏတာ နောက်တွင် ချန်ထားခဲ့နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤလမ်းကြားက အလွန်နက်ပြီး ပင်မလမ်းမကြီးနှင့် ပြန်ချိတ်ဆက်နေသည်။ သူတို့ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ခြင်းက အလွန်အန္တရာယ်များသည်။

စုန့်ယွီက ဘေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် အမှိုက်ပုံးတစ်ပုံးကို သတိထားမိသွားပြီး၊ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ကာ နံရံနိမ့်၏ အမြင့်ကို တိုင်းတာလိုက်သည်။ သူက အံကြိတ်ပြီး အပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အပေါ်ကို တက်ပြီး ဟိုဘက်ခြမ်းကို သွားရအောင်…"

ရှဲ့ဆွေ့က ခေါင်းစောင်းပြီး သူ၏ မျက်လုံးနက်များနှင့် သူ့ကို လေနက်စွာကြည့်လာခဲ့သည်။

"မင်း သေချာလား…"

စုန့်ယွီက သူ့ကို စတင် တွန်းနေပြီဖြစ်သည်။ 

"တက်လိုက်…"

အမှိုက်ပုံးက ပလတ်စတစ်နှင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် စုန့်ယွီက အမှိုက်ပုံးအစွန်းတွင်သာ နင်းရဲပြီး နံရံထိပ်သို့ တက်ရန် ရှဲ့ဆွေ့ထံမှ အားယူရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က နံရံပေါ်ရောက်သွားကာ ထိုင်ပြီးနောက် စုန့်ယွီက နောက်လှည့်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

 "ဖာ့ခ်…"

နံရံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မိသားစုခြံဝင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ခြံစည်းရိုးတွင် ချွန်ထက်သော မှန်ကွဲစများနှင့် စိုက်ထားပြီး၊ သူတို့ ခုန်ချလျှင်ပင် ရှည်လျားသော ဆူးချုံများက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။ ထို့အပြင် ခြံဝင်းထဲတွင် အိပ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်လည်း ရှိသည်။

စုန့်ယွီ: "..."

သေစမ်း… ငါ ခွေးကြောက်တယ်…

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ဆွေ့က သူ့ဘေးနားတွင် အေးဆေးစွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။

နံရံပေါ်က လေနှင့်လရောင်က လမ်းမီးများနှင့် မတူပေ။

သူတို့၏ မြင်ကွင်းက ပို၍ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ညတစ်ခုလုံးက ပိုတိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ စုန့်ယွီက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပူရှိန်းသကြားလုံး မည်မျှပင်စားခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း၊ လေညှင်းမှတစ်ဆင့် အနံ့သင်းနေပြီး အေးမြချိုမြိန်ကာ အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်သော ရနံ့ကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

ရှဲ့ဆွေ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ လေသံတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

 "အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ…"

စုန့်ယွီက ထိုမျှကြာအောင် မာနကြီးနေခဲ့သော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"သူတို့ကို တွေ့ပြီ…"

"ဒီဘက်မှာ…"

ဤအချိန်တွင် သူတို့နောက်ကို လိုက်နေခဲ့သော ဂိုဏ်းသားများက လမ်းပိတ်စွန်းလမ်းကြားဝကို ရှာတွေ့ကာ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ အတောမသတ် ရယ်မောကြလေသည်။

"မင်းတို့ ကောင်စုတ်လေးတွေ ဒီမှာပဲ…"

"ဟားဟားဟား၊ မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဒီလို မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့တဲ့ အခြေအနေရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်တာပဲ…"

စုန့်ယွီက သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်ကို မကြောက်ပေ။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်နည်းများကို သင်ယူခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက ကျောင်းလူမိုက်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် သူတို့က ဓားများ၊ တုတ်များ ကိုင်ထားကြပြီး သူ ဒဏ်ရာရသွားလျှင် ရှင်းပြရသည်က မလွယ်ကူပေ။ အဖွားမုန့်က သတိထားမိသွားပြီး ကိစ္စ၏ အရင်းအမြစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင် အနာဂတ်တွင် သူ ရှဲ့ဆွေ့နှင့် ထပ်တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဆံပင်နီက ပါးစပ်တွင်ပြည့်နေသည့် ချွဲသလိပ်များကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ (nunchucks) နန်ချပ်စ်များကို ပုခုံးပေါ် ချိတ်ကာ ဟိတ်ဟန်ထုတ်၍ လျှောက်လာသည်။

"မင်းတို့က နံရံပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုရှိတဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခုလိုပဲ… ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း မနေ့က အရမ်းရူးသွပ်ခဲ့တာ… ဒီနေ့တော့ မင်းကို ဒူးထောက်ပြီး ငိုအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်…"

သူ့နောက်က ဆံပင်စိမ်းက ကြောက်ရွံ့စွာ မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်သည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ဘော့စ်… သူတို့ အောက်ကို မဆင်းလာရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ…"

ဆံပင်နီက သူ့ကို ရိုက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆူပူသည်။

"မင်း ရူးနေတာလား…သူတို့ကို ဘာလို့ ဆင်းခိုင်းရမှာလဲ…လက်ထဲမှာ ရှိတာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပစ်ပြီး သူတို့မျက်နှာတွေကို ရိုက်ချလိုက်…"

နောက်လိုက်အနည်းငယ်က သူ့အမိန့်ကို လိုက်နာရန် တုံ့ဆိုင်းစွာ ရွေ့လျားကြသည်။

စုန့်ယွီက ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်မှ ခုန်ချရန်လုပ်နေစဉ် သူ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ…

သေစမ်း…ငါ နံရံပေါ် တက်တုန်းက အမှိုက်ပုံးကို မတော်တဆ ခြေထောက်နဲ့ ကန်ချမိသွားတယ်….

စုန့်ယွီက အမြင့်ကို အနည်းငယ် ကြောက်တတ်ပြီး အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်စက္ကန့်မျှလောက် မူးနောက်သွားခဲ့သည်။

ဒီအမြင့်ကနေ ခုန်ချရင် ခြေထောက်ကျိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလား…

ဆံပင်နီက သူ၏ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်ပြီး ပို၍ ရမ်းကားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

 "ဆက်သွား….ဆက်ပြီး ရူးသွပ်နေ…ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ဒီလမ်းတွေပေါ်မှာ ဘယ်သူက တကယ့အဖေလဲဆိုတာ တိတိကျကျ ပြမယ်…"

စုန့်ယွီ၏ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာအမူအရာများကို သူ ကျေနပ်စွာ ကြည့်ပြီးနောက် ရှဲ့ဆွေ့က သူ့အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

 "ငါတို့ ဘယ်ကို သွားသင့်လဲ…"

စုန့်ယွီ၏ ဘဝနိယာမတွင် အခြေအနေမည်မျှပင် ဆိုးရွားပါစေ၊ အဆုံးအထိ ဇွဲမလျှော့ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက သူ့လက်ရှည်အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆင်းပြီး တိုက်လိုက်ကြရအောင်…အဆုံးသတ်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ…"

ရှဲ့ဆွေ့က ဤကလေးကြောင့် တကယ်ကိုပင် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောမိသည်။

သူက စုန့်ယွီကို ဖိချလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့… မင်း အရင်တစ်ခါက ရှင်းခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီတစ်ခါ ငါပဲ ရှင်းလိုက်မယ်…."

စုန့်ယွီက မှင်သက်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မြို့ထဲရှိ ကြယ်ရောင်က မှိန်နေသော်လည်း အဝါရောင် လမ်းမီးတိုင်များ၏ အလင်းမူကား ကြည်လင်နေသည်။ ဆယ်ကျော်သက်လေး၏ မျက်လုံးများတွင် ရယ်မောမှုများ ရှိနေပြီး၊ သူ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများက အပြင်ဘက်သို့ ကွေးညွှတ်နေခြင်းက ငြိမ်သက်ပြီး ကျက်သရေရှိသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ပြသနေသည်။

"ရူးမိုက်တာတွေ မလုပ်နဲ့…."

စုန့်ယွီ စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှဲ့ဆွေ့က နံရံပေါ်မှ အလွယ်တကူ ခုန်ချလိုက်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဆင်းသက်ပုံက အထူးတလည် ခံ့ညားလှသည်။

ဆံပင်နီက ခဏတာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ပြောသည်။

"မင်း သေဖို့ ဆင်းလာတာလား…"

ရှဲ့ဆွေ့က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 "မင်းအဖေ လုပ်ဖို့ ဆင်းလာတာလေ…"

"..."

စုန့်ယွီ၏ လက်ချောင်းများက နံရံကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး ထိတ်လန့်လွန်းသောကြောင့် သူ့ပါးစပ်က အဟောင်းသားပွင့်နေခဲ့သည်။

ဒီဇာတ်လိုက်က နည်းနည်းတော့ မတူဘူးလားလို့…

ဆံပင်နီ၊ ဆံပင်စိမ်း၊ ဆံပင်ခရမ်း၊ ဆံပင်ဝါနှင့် ကျန်သောသူများအားလုံးက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲကုန်ကြလေသည်။

“ရှဲ့ဆွေ့…သူရဲကောင်းလုပ်ရတာ ပျော်ရဲ့လား…ဒီလောင်ဇီက မင်း ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေတာကို မြင်ချင်သေးတယ်…ဒီတစ်ခါတော့ မင်းခြေထောက်တွေကို ငါတို့ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်…”

သူတို့အားလုံးက ဆူညံစွာ အော်ဟစ်ပြီး သူ့ခြေထောက်များကို ရိုက်ချိုးရန် ပြေးလာကြသည်။

သို့သော် နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် စုန့်ယွီမူကား ရှဲ့ဆွေ့၏ လက်များက သပ်သပ်ရပ်ရပ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်နေရပြီး သူ့(ရှဲ့ဆွေ့)လှုပ်ရှားမှုများသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိနေပေ။

သူက သံတုတ်တစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက်ကို လဲကျသွားအောင် ရိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုများက အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ဆံပင်နီကို နံရံပေါ်တွင် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သေစေနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေပြီး နံရံတွင် သွေးမစွန်းမီအထိ သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ခဏတာအတွင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော လမ်းကြားလေးထဲတွင် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းသားများက ဓားများ ကိုင်ထားပြီး ရှဲ့ဆွေ့၏ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော်လည်း ရှဲ့ဆွေ့၏မျက်နှာက လုပ်ဆောင်မှုတစ်လျှောက်လုံး ဘာအမူအရာမှမရှိခဲ့ပေ။ ဒဏ်ရာများက သူ့ဒဏ်ရာများ မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

ရှုပ်ထွေးနေသည့် ဆံပင်နက်အောက်က မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒေါသတစ်ခု ရှိနေ၏။ သူက လူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲမှ ဓားကိုယူပြီး သူတို့၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သောအခါ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဆယ်ကျော်သက်လေး၏ နူးညံ့သည့်မျက်ခုံးပေါ်တွင် စွန်းထင်းသွားလေသည်။

သူက ခါးကိုကွေးပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ့အသံက နောက်ပြောင်သံနှင့်အတူ အန္တရာယ် အငွေ့အသက်လည်း ပါဝင်နေသည်။

"သွေးထွက်အောင်လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းတို့ကို ငါ သင်ပေးမယ်…"

စုန့်ယွီက နံရံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ကြည့်နေရင်း မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ 

"ဖာ့ခ်…"

တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းတာပဲ…

သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် ဒဏ်ရာရထားသော ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက် လှဲလျောင်းနေသည်။

စုန့်ယွီ၏အသံကြောင့် ရှဲ့ဆွေ့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အသိစိတ်များ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ့ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ရဲတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ…ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်နိုင်ဘူး…

နွေညလေညှင်းက အေးမြနေသည်။

ရှဲ့ဆွေ့က သူ့လက်ထဲမှ ဓားကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ သူ့မျက်နှာပေါ်က သွေးများကို သုတ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ သူ နံရံနားသို့ လျှောက်သွားပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူနှင့် စုန့်ယွီ၏ကြားတွင် တစ်ယောက်က နံရံပေါ်တွင်ရှိနေပြီး တစ်ယောက်က နံရံအောက်တွင်ရှိနေခဲ့ကာ၊ တစ်ယောက်က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်မူကား မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်း ဆင်းလာတော့မှာလား..."

သူ့အသံက နူးညံ့နေပြီး ယခင်က ကြမ်းတမ်းမှုများက ခဏတာသာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပုံရသည်။

အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော ဆယ်ကျော်သက်လေးက နက်ရှိုင်းသောလမ်းကြားဝတွင် ရပ်နေသည်။ အေးစက်သော လရောင်က သူ့၏နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်ပေါ်သို့ ထိုးကျနေပြီး သူက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံပေါက်နေသည်။

စုန့်ယွီက သတိပြန်ဝင်လာသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ရှဲ့ဆွေ့၏ တိုက်ခိုက်ပုံကို ကြည့်ရင်းနှင့် မာရှောင်တင်းက တစ်ချိန်က ရှဲ့ဆွေ့က ပိုက်ဆံရှာရန်အတွက် လမ်းပေါ်က ဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ သူ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ဖူးသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။

သူ ရုတ်တရက် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။

ဒါက ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ပုံမျိုးလဲ… သူ့အသက်ကို သူ ဂရုမစိုက်သလိုပဲ…

တိတ်ဆိတ်သော ညများက လူများကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားစေတတ်သော်လည်း စုန့်ယွီ၏ စိတ်ခံစားချက်က တစ်စက္ကန့်မျှပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် ယခင် ပြဿနာက ရှိနေဆဲ ဆိုသည်ကို  တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှိုက်ပုံးက လဲကျနေပြီ… ငါ ဘယ်လိုဆင်းရမလဲ… ရှဲ့ဆွေ့ကို ငါ့ အတွက် ပြန်လာထောင်ပေးခိုင်းလို့မှ မရတာ…

"ငါ... ဆင်းလို့မရဘူး…"

ငါ အမြင့်ကို နည်းနည်း ကြောက်တယ်… ဒီနေ့ ကံမကောင်းတာတွေ အကုန်လုံးကို ဘယ်လိုများ ကြုံတွေ့နေရတာပါလိမ့်…

ရှဲ့ဆွေ့က မှင်သက်သွားပြီးမှ အခြေအနေကို နားလည်သွားကာ ပြုံးစပြုလာခဲ့သည်။

"ခုန်ချလိုက်၊ ငါ မင်းကို ဖမ်းလိုက်မယ်…"

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက <နူးညံ့သောထိန်းချုပ်ခြင်း> ထဲက နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အဓိကဇာတ်လိုက်ပါပဲ… သူ ပြုံးလိုက်တဲ့အခါ ကြယ်တွေနဲ့ လတွေတောင် နူးညံ့သွားကြတယ်…

စုန့်ယွီက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း အဆုံးတွင် အလေးအနက်ထားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မလွဲစေနဲ့နော်…"

ရှဲ့ဆွေ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လေသံတွင် ဖော်မပြနိုင်သည့် နူးညံ့မှုတစ်ခု ပါနေ၏။

 "ဟုတ်ပြီ…"

စုန့်ယွီက အံကြိတ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နံရံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။

ရဲကား၏ ဥဩသံက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလင်းရောင်များက နက်ရှိုင်းသော လမ်းကြားထဲသို့ လင်းလာလေသည်။

မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော အလင်းရောင်ထဲတွင် စုန့်ယွီက သွေးနံ့အနည်းငယ် သင်းနေသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူက ရှဲ့ဆွေ့၏ ပုခုံးများကို ဖက်တွယ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အားယူလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှဲ့ဆွေ့ အတွက်မူကား…

စုန့်ယွီ ခုန်ချလိုက်သောအခါ ကောင်းကင်မှ ကြယ်တစ်ပွင့်က သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပူရှိန်းရနံ့သင်းနေသည့် လေပြင်းတစ်ချက်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤကျင်းမြို့တော်၏ နွေရာသီတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ပူရှိန်းအရသာရှိသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

*****

စာရေးသူ၏ အတွေး:

ဒါဆို ရှဲ့ဆွေ့က တကယ့်ဒယ်ဒီပေါ့...

ပြီးတော့ စုန့်ယွီက ပူရှိန်းသကြားလုံးလေးပေါ့…

🌹🌹🌹