MM Story Teller

Ch 8

Viewers 5k

🌹Chapter 8

အိမ်

စုန့်ယွီသည်လည်း ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

ဒါက ဘာလဲ… မကောင်းမှုပြုသူတွေက နောက်ထပ် မကောင်းမှုပြုသူတွေရဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရမယ် ဆိုတာလား…

မူလက သူနှင့် ရှဲ့ဆွေ့က အဓိကဇာတ်လိုက်များဖြစ်နေသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသောအခါ သူတို့ကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

ချိုက်မင်ကျူး၏ အဖေကကျင်းမြို့တော်မှ စီးပွားရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ဥက္ကဌဖြစ်၍ သူမက ထင်ရာလုပ်တတ်ပြီး အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စရိုက်က တွက်ချက်တတ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ညံ့ဖျင်းသည်။ သူမကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်သော မည်သူမဆို ပိုက်ဆံသုံးရုံနှင့်တင် မပြီးနိုင်ပေ။ သူမ လိုချင်လျှင် ဤမိသားစုကို ကျင်းမြို့တော်မှ မောင်းထုတ်ပစ်နိုင်ပြီး သူတို့ကို ဒုက္ခပေးရန် မရေမတွက်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများလည်း ရှိသည်။

ရဲစခန်းထဲတွင် သူတို့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဗီဒီယိုများကို စစ်ဆေးပြီး အဖြစ်အပျက် အပြည့်အစုံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ပြီးနောက် စုန့်ယွီ၏ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ ကလေးက ဂေါ်လီလုံးနှင့် ပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှဲ့ဆွေ့၏ မျက်လုံးကို ထိလုနီးပါးဖြစ်သွားသောကြောင့် သူ ရုတ်တရက် ဘရိတ်နင်းမိပြီး စက်ဘီးက မတော်တဆ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဤအိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးက သူ့ကိုယ့်သူ လဲကျပြီးမှ ရှဲ့ဆွေ့က သူ့ကို တမင်တကာ တိုက်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်။

တကယ့်လူယုတ်မာပဲ…

သို့သော် ထိုအိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက ယခု သူ့မျက်နှာထက်ပင် ပိုဆိုးနေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောင့်ကြည့်ကင်မရာက သူမသား၏ ဂေါ်လီလုံးတစ်လုံးက ကားကို ထိမှန်ခဲ့သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးက ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ငိုလွန်း၍ အသက်ရှူကျပ်နေပြီး သူ့ကလေးကိုပါ ဆွဲချပြီး အတူတူ ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ငါးနှစ်သားလေးကလည်း အရိုက်ခံထားရသောကြောင့် ငိုပြီး အော်ဟစ်နေလေသည်။

အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးက ငိုနေသည်ကို မရပ်ခဲ့ပေ။

"ကျွန်မ မှားပါတယ်…မစ္စချိုက်… မစ္စချိုက်… ကျွန်မ ဒီဆိုးတဲ့ကလေးကို ရိုက်သတ်ပစ်ပါ့မယ်… ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ဒေါသကို ကူညီပြီး ဖောက်ထုတ်ပေးပါ့မယ်…ကျွန်မ မှားပါတယ်… မစ္စချိုက်… ကျွန်မ လျော်ကြေး မပေးနိုင်ပါဘူး… ကျွန်မတို့ တစ်မိသားစုလုံး အဖိုး၊အဖွားတွေကအစ ကလေးတွေအထိ အိမ်သေးသေးလေးထဲမှာ အတူတူနေကြတာပါ… ရှင် ကျွန်မကို သတ်ရင်တောင် မတတ်နိုင်ပါဘူး…"

ချိုက်မင်ကျူးက တစ်ချိန်လုံး လှောင်ပြောင်နေခဲ့သည်။

အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးတွင် ငိုလွန်း၍ မေ့လဲသွားလေသည်။ သူမ တကယ်ကို နောင်တရနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ အူများအားလုံးက ရှုပ်ထွေးကုန်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ ရဲစခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ ဖြစ်သည်။

စုန့်ယွီက ရှဲ့ဆွေ့ကို ဆေးခန်းသေးသေးလေးဆီသို့ ခေါ်သွားပြီး သူ့ဒဏ်ရာအတွက် ဆေးလိမ်းပေးခဲ့သည်။

"လမ်းလျှောက်နိုင်သေးလား…"

ရှဲ့ဆွေ့က စက်ဘီးပေါ်မှ လဲကျသောအခါ သူ့ခြေထောက်လည်း နာသွားသည်။ စုန့်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူ့ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ဆွေ့က ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်လုံးထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ထည့်ပြီး တစ်ဖက်လက်မှ ဆွဲထားသည်။ သူ့အသံက တိုးတိုးလေးနှင့် မှိန်ဖျော့စွာဖြင့် ပြောသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်…"

စုန့်ယွီက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

"ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်…"

ရှဲ့ဆွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး အိတ်လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများက မသိစိတ်မှ ကွေးညွှတ်သွားလေသည်။ သို့သော် စုန့်ယွီ၏ တည်ကြည်သောအမူအရာကို မြင်သောအခါ အချိန်အနည်းငယ်ကြာမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ နက်မှောင်ပြီး ကော့ညွှတ်နေသည့် မျက်တောင်များက သူ့မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်သောအလင်းရောင်ကို အနည်းငယ် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ယခု ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြယ်များက လမ်းမပေါ်တွင် လင်းလက်နေသည်။

လမ်းမီးတိုင်များ၏ အရိပ်များက ရှည်လျားနေသည်။

ဇူလိုင်လ၏ လေပြေတွင် ခြောက်သွေ့မှုအနည်းငယ် ပါနေသည်။

စုန့်ယွီ၏ မူလက စိတ်တိုနေသည့် နှလုံးသားသည်လည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သူ ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း လင်းရွှေမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး မဟုတ်လား..."

ရှဲ့ဆွေ့က ညင်သာစွာနှင့် ပြောသည်။

“အင်း…”

စုန့်ယွီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်… အဲဒီနေရာက ရှုပ်ထွေးပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတာ…မင်းသွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး…"

ရှဲ့ဆွေ့က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ လှည့်ပတ်နေသည့် စကားလုံးများကို မေးရန် သတ္တိမွေးနေပုံရ၏။

"မင်း…မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်..."

သူ၏ စရိုက်အရ ဝါကျ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးသုံးလုံးကို သူ တကယ်မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် လူငယ်လေး၏ ဖြူဖျော့ပြီး နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်က ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပါနေသည်။

စုန့်ယွီက သူ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည့် နေရာမှ ဆက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ မင်းကို ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ…"

ရှဲ့ဆွေ့၏ အသံက အလွန်တိုးလွန်း၍ လေနှင့်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလုနီးပါးဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်…”

စုန့်ယွီက ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဆံပင်က နူးညံ့ပြီး လေပြေအလိုက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ခတ်နေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ငါ အရမ်းကြင်နာတတ်တာကိုပဲ မင်း အပြစ်တင်လို့ရမှာ…"

ရှဲ့ဆွေ့: "......"

ဒါက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ အဖြေပဲ…

စုန့်ယွီက သူ အလွန်ကြင်နာတတ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ မူလတွင် သူ ကြိုက်သလို စားသောက်ကစားပြီး အချိန်ဖြုန်းနိုင်သည့် ကောင်းမွန်သော ငါးနှစ်တာကာလကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ကျင်းမြို့တော်ကို လာခဲ့ပြီး ချမ်းသာသောမိသားစုများကို ဖြိုချပြီး ရန်တွေ့တတ်သည့် အမျိုးသမီးများကို ဆဲခဲ့သည်။ သူ့ လုပ်ရပ်များကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ချီးကျူးချင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"လူတွေ ငါ့ရှေ့မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ငါ သည်းမခံနိုင်ဘူး… ကောင်းတာလား ဆိုးတာလားတော့မသိပေမယ့် ငါ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အမြဲကြုံနေရတယ်…"

ရှဲ့ဆွေ့က အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ခပ်တိုတိုလေး ရယ်လိုက်သည်။

သို့သော် စုန့်ယွီက သူ့ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသဖြင့် မကြားလိုက်ပေ။ သူက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို နှစ်ခါတောင် ကယ်ခဲ့တာ… ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ဒါက ကံကြမ္မာပဲ.. ဒါကြောင့် ငါတို့ မိတ်ဆွေတွေလို့ နည်းနည်း သတ်မှတ်လို့ရတယ်…ငါ့ကို နားလည်မှုမလွဲပါနဲ့… ငါ တခြားသူတွေအတွက်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ပေးမှာ…"

ရှဲ့ဆွေ့က ဖြေးညင်းစွာနှင့် ရယ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ…”

ငါ မယုံဘူး…

စုန့်မိသားစုက ဒီသားကို ရတနာတစ်ပါးလို သဘောထားတာ… ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ကျင်းမြို့တော်ကို လာခွင့်ပြုရဲတာလဲ…

လင်းရွှေက အကြောင်းကိုတော့ မတော်တဆဖြစ်ရပ်လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပေမဲ့ စုန့်ယွီ လျန်ယွင်လမ်းပေါ် ရောက်လာတာကတော့ 'ကံကြမ္မာ' ကြောင့် ဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး….

စုန့်ယွီက ငါ့ အတွက်ကို အဲဒီကို သွားခဲ့တာ…

ဒါဆို... ဘာလို့လဲ… ပြောကာမှ ငါနဲ့ စုန့်ယွီ ကလေးဘဝတုန်းက အတူတူ ကစားခဲ့ဖူးပေမယ့် အဲဒါက ငါးနှစ်မတိုင်ခင်က အမှတ်တရတွေဖြစ်လို့ သိပ်အရေးပါလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး…

ရှဲ့ဆွေ့က သူ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်ဝင်စားသကဲ့သို့ အခြေအနေကလည်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ စုန့်ယွီကို သူ့အိမ်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အဖွားချန် နေထိုင်သည့် အဆောက်အဦးက အလွန်ဟောင်းနေပြီး အသံနှင့် ထိန်းချုပ်သည့် မီးလုံးများက တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အလုပ်လုပ်သည်။ စုန့်ယွီက ခြေထောက်ကို အကြိမ်များစွာ ဆောင့်နင်းပြီးမှ မီးမှိန်မှိန်ဝါဝါလေးက လင်းလာလေသည်။ လှေကားများက အလွန်ကျဉ်း၍ စုန့်ယွီက ရှဲ့ဆွေ့ကို ကူပေးပြီး လျှောက်သွားကြသည်။ စင်္ကြံတွင် ကြော်ငြာစာရွက်များ ပုံနေပြီး အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံးတွင် ဟောင်းနွမ်းသည့် အနံ့များနှင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နေရာကျဉ်းလွန်းသောကြောင့် စုန့်ယွီက ရှဲ့ဆွေ့နှင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူ့အဝတ်အစားများထံမှ မြက်နှင့်သစ်ပင်ရနံ့သင်းသင်းလေး ပျံ့လွင့်နေသည်။ ပေါ့ပါးပြီး စိတ်အေးချမ်းစဖွယ်ပင်။ ရှဲ့ဆွေ့က ခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါ လူငယ်လေး၏ ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သောလည်ပင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘယ်အထပ်လဲ…"

"တတိယထပ်…"

ဤသို့သော အဆောက်အဦးသေးသေးလေးမျိုးတွင် တတိယထပ်က အပေါ်ဆုံးအထပ်ဖြစ်သည်။

သူတို့ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အဖွားချန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် စောင့်ရင်း အိပ်ပျော်နေ၏။ စောင်ခြုံထားသော်လည်း စားပွဲပေါ်က အစားအသောက်များကို လုံးဝမထိသေးပေ။ ရှဲ့ဆွေ့ကို စောင့်နေပုံရ၏။

အဝါရောင်မီးရောင်က သေးငယ်သော်လည်း သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် ဤအခန်းလေးပေါ်သို့ လင်းကျနေသည်။

ရှဲ့ဆွေ့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ဆိုဖာသို့ သွားလိုက်သည်။

စုန့်ယွီက သူ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို သိပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်… မင်း ခြေထောက်ဒဏ်ရာရထားတော့ အဆင်မပြေဘူး…"

သူက အဖွားချန်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ အဘွားချန်က အသက်ကြီးပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများလည်း မကောင်းတော့ပေ။ သူမ ရီဝေစွာ နိုးလာပြီး ပြောသည်။

"အားဆွေ့ သား ပြန်ရောက်ပြီလား… ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျနေတာလဲ…"

စုန့်ယွီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွားချန်…ကျွန်တော်က ရှဲ့ဆွေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ…"

အဖွားချန်က အိပ်တစ်ဝက်၊ နိုးတစ်ဝက်နှင့် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်း…ဒါ ကောင်းတာပဲ… အားဆွေ့က အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းပဲ..."

စုန့်ယွီက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူ နောက်ကျရင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး…"

နွေးထွေးသော အဝါရောင်အလင်းက လူငယ်လေး၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်တောင်များကို ထွန်းလင်းစေပြီး ညင်သာနူးညံ့ကာ ရှေးခေတ်ကာလမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနှယ် ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ဆွေ့က သူ့နောက်တွင်ရှိနေပြီး သူ့မျက်ခုံးများက အေးစက်ပြီး မာနကြီးဟန် ရှိသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ ခပ်တိုးတိုး လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး လက်ဆေးရန် လှည့်သွားကာ သူ့အင်္ကျီလက်ထဲ၌ ဖွက်ထားသော ဂေါ်လီလုံးများကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဆယ့်ငါးနှစ်သား ရှဲ့ဆွေ့က ကလေးဘဝမှစ၍ အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ အပေါ်ယံအားဖြင့် လျစ်လျူရှုထားဟန်ရှိသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင် လှပသောအရာများကို တောင့်တနေဆဲဖြစ်ပြီး အသေးအဖွဲကိစ္စလေးများဖြင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားတတ်သည်။ သို့သော် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်သား ရှဲ့ဆွေ့က မြှောက်ပင့်မှုများနှင့် နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်များကို များစွာကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ့ရုပ်ရည်နှင့် မိသားစုနောက်ခံက သူ့ကို အမှန်တကယ်နှင့် အတုအယောင်ဖြစ်သော ချော့မြှူမှုများနှင့် ချီးကျူးမှုများကို အလွန်အမင်း ရရှိစေခဲ့သည်။

လျစ်လျူရှုမှုက ယခု သူ့အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကြင်နာမှုနှင့် နူးညံ့မှုက သူ့ကို ဆယ့်ငါးနှစ်သားဘဝကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစေတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ရှဲ့ဆွေ့က သူ့၏ယခင်ဘဝမှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အရာအချို့ကို တွေးမိပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ ၎င်းက မည်သူ့ကို ရည်ရွယ်သည်ကို သူပင် မပြောနိုင်ပေ။

နွေးထွေးမှုလေးနည်းနည်းရဖို့အတွက် သူတစ်ပါးအတွက် ငါ့ရဲ့နှလုံးသားနဲ့ အဆုတ်တွေကိုတောင် ဖယ်ထုတ်ပေးရလောက်အောင်ထိ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဓာတ်နိမ့်ကျတဲ့ရောဂါ (Inferiority Complex) ရှိနေရမှာလဲ…

စွဲလမ်းမှုတစ်ခုကနေ ရုန်းထွက်ဖို့အတွက် သူတစ်ပါးရဲ့အကူအညီကို လိုအပ်ရလောက်အောင်ထိ ဘယ်လောက်တောင် အားနည်းပြီး ကြောက်တတ်နေရမှာလဲ…

စုန့်ယွီ ထွက်လာသောအခါတွင် ရှဲ့ဆွေ့က မီးဖိုချောင်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်နေသည်။

စုန့်ယွီက စားပွဲတွင် ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်လိုက်ပြီးပြောသည်။

"ဟင်းတွေ မရှိဘူးလား…"

မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပူပူနွေးနွေး ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပြီး ချပေးသည်။

ရှဲ့ဆွေ့၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နုပ်နုပ်စဉ်းထားသော နံနံပင်များနှင့် အသားတစ်လွှာနှင့် ဆီပါရှိပြီး၊ အလွန်အရသာရှိပုံရသည်။ အနံ့က နှာခေါင်းထဲရောက်လာသောအခါ တစ်နေ့လုံး ဘာမှမစားရသေးသည့် စုန့်ယွီက ရုတ်တရက် ဆာလောင်လာခဲ့သည်။

"ဟင်းတွေက အေးနေပြီ…"

ရှဲ့ဆွေ့က သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ပြီး ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို သူ့ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

"စားတော့.."

စုန့်ယွီက တစ်နေ့လုံး အစာမစားရသေးသည်ကို သူ တွေးမိခဲ့သည်။ ဤသည်က ကျေးဇူးဆပ်သော ပုံစံတစ်မျိုးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

စုန့်ယွီက အံ့ဩသွားသည်။

"ဒါ ငါ့အတွက်လား…"

ဘုရားရေ…ဒါ ဘယ်လို သနားစရာကောင်းတဲ့ ဇနီးကောင်းနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမေမျိုးလဲ…

{Eng T/N: ဇနီးကောင်းနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမေ - စုန့်ယွီ ပြောချင်တာက ရှဲ့ဆွေ့က အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လုပ်နိုင်ကြောင်းနဲ့၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အရာတွေကို သင်ယူလုပ်ဆောင်ခဲ့ရတာက ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းလဲဆိုတာကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေတာပါ}

ရှဲ့ဆွေ့က သူ့အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရသည်။

"ဟုတ်တယ်…"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…"

စုန့်ယွီက သူ့တူနှင့် ခေါက်ဆွဲကို မွှေပြီး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီလိုမျိုး ကြင်နာတတ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့သူကို စာအုပ်ထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား နှိပ်စက်ထားရတာလဲ…

သူ စားပြီးသည်နှင့် သူ့ကို လာခေါ်ခိုင်းရန် ယာဉ်မောင်းကို ခေါ်ခဲ့သည်။

ကားထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် ယာဉ်မောင်းက ပြောသည်။

"သခင်လေး…စာအုပ်ဝယ်ဖို့ သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား…ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ပစ္စည်းတွေလာဝယ်တာလဲ…"

စုန့်ယွီက ပြတင်းပေါက်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တော့ စိတ်ပြောင်းသွားလို့ပါ…."

ယာဉ်မောင်းက အံ့ဩသွားသည်။

"ကျင်းမြို့ကို ရောက်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်… အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်တောင် ရနေပြီလား…"

စုန့်ယွီက သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည့် ပုံစံနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး… ဦးလေး နားမလည်ပါဘူး…ဒါကို ပထမဆုံးတွေ့ဆုံတာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းလို ခံစားရတယ်လို့ ခေါ်တာ…"

🌹🌹🌹

Prev Next