MM Story Teller

Ch 6

Viewers 5k

🌹Chapter 6

နားလည်မှု

မုန့်မိသားစုအိမ်တော်ကြီး၏ သေသပ်လှပပြီး ခမ်းနားသော ဧည့်ခန်းထဲတွင်ဖြစ်သည်။

မုန့်ကွမ်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေ၏။ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားမပြောသော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာက ခက်ထန်နေပြီး သူ့သဘောထားက ‘ဆူချင်ဆူရင် ဆူလို့ရတယ်…ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အမှားလုပ်မိတယ်လို့တော့ မခံစားရဘူး' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤသည်က သူ့ပါပါးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ပါပါးမုန့်က သူ၏ ဆိုးသွမ်းသောသားကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး သေတော့မတတ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"မင်းရန်ဖြစ်လာသေးတယ်…ပြီးတော့ ဟိုဘက်လူကို ဆေးရုံတောင် ပို့လိုက်သေးတယ်… မင်း အဲ့လောက် တော်နေရင် ငါ့ကိုပါ ရိုက်ပါဦးလား…"

"မင်း အရမ်းတော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား… မင်း မမှားဘူးလို့ ထင်နေတာလား… ပျဉ်ပြားတစ်ချပ် ယူခဲ့စမ်း…လောင်ဇီက ဒီနေ့ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်မယ်... မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် သူ လူသတ်လိမ့်မယ်…"

အိမ်အကူက တုန်ယင်စွာဖြင့် သစ်သားပျဉ်ပြားရှည်တစ်ချပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မာမားမုန့်က ဘေးကနေကြည့်ရင်း အလွန်ပူပန်နေသည်။

"အယ်…ကျွန်မတို့ကလေး ရှင်းပြတာကိုတောင် နားမထောင်တော့ဘူးလား…"

ပါပါးမုန့်က စိတ်တိုတိုနှင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ကသားက ဆေးရုံတောင်ရောက်နေပြီ… ဘာများ ရှင်းပြစရာရှိသေးလို့လဲ…"

မုန့်ကွမ်းမူကား စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆက်ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။

စုန့်ယွီက သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သူလုပ်ခဲ့သည်များကို ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိမှန်းသိသောအခါ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ္တိမွေးပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"အဲ့လို မဟုတ်ဘူး ဦးလေး.. တကယ်တော့ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စမှာ ကျွန်တော်လည်း တာဝန်ရှိပါတယ်…"

သူ ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သောကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက အံ့ဩသွားကြလေသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

စုန့်ယွီက ဆက်ပြီး အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဒီနေ့ လင်းရွှေမှာ ရှိနေခဲ့တယ်… အစ်ကိုဝမ်းကွဲက ကျွန်တော့်ကြောင့်ပဲ ဝမ်ပေ့တန်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာ…"

အဖွားမုန့်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူမက အသက်ကြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေ၏။

"ယွီယွီ…သား လင်းရွှေမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ…"

သူမစိတ်ထဲတွင် လင်းရွှေက ညစ်ညမ်းသောနေရာဖြစ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသောပတ်ဝန်းကျင်ရှိသည်။

ပါပါးမုန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ယွီယွီ..မင်း အရင်သွားအိပ်လိုက်ဦး… ဒီကောင်ဆိုးလေးအတွက် မင်းဝင်ပြီး ကူပြောစရာမလိုဘူး… သူ့အကြောင်းကို ဦးလေး သိတယ်…"

"မဟုတ်ဘူး…မဟုတ်ဘူး…မဟုတ်ဘူး..ဒါက အမှန်တရားပါ…"

စုန့်ယွီက မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး…ဦးလေး စီစီတီဗီမှတ်တမ်းကို သွားစစ်ကြည့်လို့ရတယ်… ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကြပ် အရက်သောက်ခိုင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာက ဝမ်ပေ့တန်ပါ… ကျွန်တော်က အစ်ကိုဝမ်းကွဲဆီ စာပို့လိုက်တာ… သူက ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့လာတဲ့အခါမှ အဲဒီဝမ်ပေ့တန်နဲ့ ရန်စဖြစ်တာ…"

သေချာတာပေါ့…အမှန်တော့ စီစီတီဗီမှတ်တမ်းက မရှိဘူး… ဝမ်ပေ့တန်က သီးသန့်အခန်းထဲမှာ ဒီအရာတွေ လုပ်ခဲ့တာ…သူ ဘယ်လိုလုပ် သက်သေချန်ခဲ့မလဲ…သူတို့ footageတွေကို အရင်ကတည်းက ဖျက်ဆီးထားပြီနေမှာ…

အဖွားမုန့်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

"ဘာ…အရက်… သူတို့ သားကို အတင်းအကြပ် အရက်သောက်ခိုင်းခဲ့တာလား…"

မာမားမုန့်သည်လည်း ကြောင်သွားခဲ့သည်။ သူမက မာမားစုန့်နှင့် ကောင်းသောဆက်ဆံရေးရှိပြီး စုန့်ယွီက ကလေးဘဝတွင် အရက်တစ်ခွက်ကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို သိထားသည်။

ယောက်မ၏သားက သူတို့နှင့် အတူရှိနေစဉ် တစ်ခုခုဖြစ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် မာမားမုန့်က ဒေါသများနှင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ မုန့်ကွမ်းက သူ့စိတ်ဓာတ်အများစုကို သူ့မာမားထံမှ အမွေရခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် မာမားမုန့်က ပါပါးမုန့်၏ လက်ထဲက သစ်သားပျဉ်ပြားကို တိုက်ရိုက်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"ရှင် ကြားလား… ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ သားဘက်က ရပ်တည်မယ်…သူ ရန်ဖြစ်တာ မှန်တယ်…ကျွန်မတောင် သူတို့ကို အရမ်းလျှော့ပေးလိုက်တယ်လို့ ခံစားရတယ်…ဝမ်ပေ့တန်က ကျင်းမြို့တော်မှာ ဒီလို မဟုတ်တာတွေ လုပ်နေတာက လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ…ဒီလို တိရစ္ဆာန်မျိုးကို သတ်ပစ်တာက ကောင်းကင်က တရားမျှတမှုကို ကူညီပေးတာနဲ့ အတူတူပဲ…”

ပါပါးမုန့်၏ အစောပိုင်း အံ့အားသင့်မှုများက သူ့ဇနီး၏ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အပြုအမူကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခုတွင် ဒေါသနှင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

"မင်း ပြောနေတာကို ကြည့်စမ်း…မင်းလိုမျိုး ပြုမူတဲ့ တခြားအမေတွေ ရှိသေးလား…"

"ဒါဆို ရှင်ကရော အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ မှန်ကန်တဲ့အရာကို လုပ်နေတာလား…"

သူတို့နှစ်ဦးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံကြတော့သည်။ အဖွားမုန့်က နားထောင်ရင်း စိတ်မရှည်တော့ဘဲ စားပွဲကို ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အခန်းထဲ ပြန်သွားပြီး ရန်ဖြစ်ကြ… မင်းတို့သားက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေတာ ကြာလှပြီ…"

သနားစရာကောင်းလှသော မြို့တော်ဝန်မုန့်က အပြင်တွင် ညင်သာသိမ်မွေ့သော်လည်း အိမ်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ဒေါသကို ခံနေရသောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခန်းထဲ ပိတ်ထားချင်သောစိတ်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ ညစာပင် မစားဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

မုန့်ကွမ်းက မာမားမုန့်၏ ပြန်ဆွဲထူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး စုန့်ယွီကို မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် စုန့်ယွီက သူ့ အဖွားအိမ်သို့ ပြန်သွားချင်နေခဲ့သည်။

မုန့်ကွမ်းက သူ့ကို ကားမောင်းပြီး ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ အိမ်အပြင်တွင် ပိုးကောင်လေးများက အော်မြည်နေခဲ့သည်။ ညကောင်းကင်က သန့်ရှင်းကြည်လင်နေပြီး လမင်းကလည်း တောက်ပနေခဲ့သည်။

ကားထဲရောက်သောအခါ မုန့်ကွမ်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်မထားတော့ပေ။ သူက စတီယာရင်ဘီးကို မှီပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ…မင်းကြောင့် ငါ့အသက်ကို ရင်းပြီး မင်းရဲ့ဒေါသကို ဖောက်ထုတ်ပေးခဲ့ရတာ တန်သွားပြီ…အိုး… ငါ့ပါပါးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကလည်း… ဟားဟားဟား…"

စုန့်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးက ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။

"‌ဝမ်းကွဲ ပျော်ဖို့ စောနေသေးတယ်…ဝမ်မိသားစုက ဒီကိစ္စကို လွယ်လွယ်နဲ့ လက်ခံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး…"

မုန့်ကွမ်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လုံးဝ စိတ်ပူပန်ပုံမရပေ။

"လက်မခံရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ…ဝမ်ပေ့တန်က သီးသန့်အခန်းထဲမှာ လုပ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေကို လူသိရှင်ကြား လုပ်လို့ရလား…သူတို့ လူသိရှင်ကြားလုပ်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး…စိတ်ထဲမှာပဲ မြိုသိပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ နာကြည်းမှုတွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ထားရမှာ…"

သူက ကျင်းမြို့တော်၏ မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ပြီး သူ လုပ်သည့်အရာများ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို သူ သိသည်။

ဘယ်သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လို့ရလဲ… ဘယ်သူ့ကို လုပ်လို့မရဘူးလဲ… ပြဿနာက ပိုကြီးသွားမလား…. မကြီးမားဘူးလားဆိုတာတွေ အားလုံးကို ငါ့ စိတ်ထဲကနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတယ််….

စုန့်ယွီ: "အင်း..."

ဤအချိန်တွင် မုန့်ကွမ်းက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ဝမ်ပေ့တန်က မင်းကို တကယ် အတင်းအကြပ် သောက်ခိုင်းတာလား…"

အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့ရဘူး… ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ တစ်ခုခု မူမမှန်သလိုပဲ…

စုန့်ယွီ ရယ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး…အဲဒီအချိန်တုန်းက ပုလင်းကိုကောက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်ပဲ…"

မုန့်ကွမ်း : "......"

ခဏအကြာတွင် သူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်ချလိုက်သည်။

"သူနဲ့ ထိုက်တန်တယ်….”

သူက ခေါင်းစောင်းငဲ့ရင်း မျက်လုံးများက သိချင်စိတ်အပြည့်နှင့် မေးခဲ့သည်။

"မင်း အခန်း 305 ကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ…မင်းလေညှင်းခံဖို့အတွက် သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား…"

စုန့်ယွီက ခဏစဉ်းစားပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို ကပ်ဆိုးကနေ လူတွေကို ကယ်တင်စေချင်တာဖြစ်မယ်…မကောင်းမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး ကောင်းမှုကို မြှင့်တင်စေချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်…"

ဤကိစ္စက မုန့်ကွမ်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျင်းမြို့တော်တွင် ရေတစ်စက်ပင် မကျခဲ့ပေ။

စုန့်ယွီ အတွက်မှာမူ ဤကိစ္စက အဖွားမုန့်ကို မပြယ်နိုင်သော စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး သူမက သူ့ကို ထပ်ပြီး အပြင်ထွက်ခိုင်းရန် ဘယ်သောအခါမှ အတင်းအကြပ် မလုပ်တော့ပေ။

စုန့်ယွီက ကျင်းမြို့တော်က ဝမ်မိသားစုကို စုံစမ်းကြည့်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် အဘယ်ကြောင့် အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ <နူးညံ့သောထိန်းချုပ်ခြင်း> ထဲက အထက်တန်းကျောင်းတွင် ရှဲ့ဆွေ့ကို ရူးသွပ်စွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သော ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်က ဝမ်မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသား ဝမ်စစ် ဖြစ်နေသည်။ တစ်မိသားစုလုံးက သူ့ကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးပြီး ကျင်းမြို့တော်တွင် သူလိုချင်သည်မှန်သမျှ ရနိုင်ပြီး သူလုပ်ချင်သည်မှန်သမျှကို လုပ်နိုင်သည်။ ဝမ်ပေ့တန် ကဲ့သို့သော အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်က ဦးဆောင်နေသောကြောင့် ဝမ်စစ်က ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ယောက်ျားမိန်းမ ကိစ္စများနှင့် ရောနှောစပြုခဲ့ပြီး အရိုးထဲအထိ ပုပ်သိုးနေသူ ဖြစ်သည်။

သူ့ဦးနှောက်က အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက ညစ်ညမ်းသောအတွေးများနှင့် ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် သူ ရှဲ့ဆွေ့ကို စာသင်ခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ပြီး အဝတ်မပါဘဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အားကစားပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် သူ တမင်တကာ ရှဲ့ဆွေ့၏ အချိုရည်ထဲကို မူးယစ်ဆေးထည့်ပြီး ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးရှေ့တွင် ရှဲ့ဆွေ့ကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွင် သူက ရှဲ့ဆွေ့ကို အိမ်သာထဲတွင် ပိတ်လှောင်ပြီး စာမေးပွဲလာဖြေခွင့်မရအောင်နှင့် ပညာသင်ဆု မရအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ ဝမ်စစ်က တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲများအတွက်လည်း နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခဲ့သောကြောင့် ရှဲ့ဆွေ့က စာမေးပွဲနှင့် လွဲချော်ခဲ့ပြီး သူ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။

စုန့်ယွီက မူရင်းစာအုပ်ထဲမှ ဇာတ်ကြောင်းကို သူ မတွေးသင့်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤသည်က တကယ်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေသည်နှင့် တူသည်။

*****

အိမ်တွင် ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေခဲ့သော တတိယနေ့ဖြစ်သည်။

သူ့အဖွားက သူ ပျင်းမည်စိုးသောကြောင့် သူနှင့်အသက်အရွယ်တူ ကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ထိုနေ့က သူ့ကို လေဆိပ်တွင် လာကြိုခဲ့သော ယာဉ်မောင်း၏ သား ဖြစ်သည်။ သူက ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ဂျုံရောင်အသားအရေရှိသော လူငယ်လေးဖြစ်ပြီး မာရှောင်တင်းဟု ခေါ်သည်။

မာရှောင်တင်းက သူ့အဖေ ထံမှ မည်သည့်အရာများကြားခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း အစပိုင်းတွင် စုန့်ယွီနှင့် စကားပြောသောအခါ သူ့အသံက ခြင်တစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ သေးငယ်နေခဲ့သည်။ မသိပါက သူ့ အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်နှင့် စုန့်ယွီကို ဆေးရုံသို့ ပို့ပစ်ရတော့မတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စုန့်ယွီက သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ သတိပေးပြီးမှသာ မာရှောင်တင်းက ပြောင်းလဲရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

အမှန်တွင် မာရှောင်တင်းနှင့် ရှဲ့ဆွေ့က အလယ်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က အတန်းဖော်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

စုန့်ယွီက ရှဲ့ဆွေ့၏ အကြောင်းကို ပိုနားလည်ချင်သောကြောင့် သူနှင့် စကားစမြည်ပြောခဲ့သည်။

"မင်းအတန်းထဲက ရှဲ့ဆွေ့ ဆိုတဲ့သူက အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက ဘယ်လိုလဲ…"

မာရှောင်တင်း၏ မျက်လုံးများက ဝိုင်းသွားပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သောပုံ ပေါ်နေသည်။

"သခင်လေး… ဘာလို့ ဒါကို မေးတာလဲ…"

စုန့်ယွီက ဤအခေါ်အဝေါ်ကိုသဘောမကျပေ။

"ငါ့ကို သခင်လေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့…မင်း တကယ် ငါ့ကို

စိတ်ထဲကနေ လေးစားတယ်ဆိုရင် ယွီကော လို့ ခေါ်…"

မာရှောင်တင်းက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး… အာ…မဟုတ်ဘူး…ဟုတ်ကဲ့ ယွီကော…ဘာလို့ ရှဲ့ဆွေ့ အကြောင်း မေးတာလဲ…"

စုန့်ယွီက အသံတိတ်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလူက ကျင်းမြို့တော်ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ ပထမရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား… သူ့ရလဒ်တွေက တော်တော်ကောင်းလို့ ငါ သူ့ဆီကနေ သင်ယူချင်လို့…ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပြီး ကိုယ့် ရန်သူကိုလည်းသိရင် စစ်ပွဲတစ်ရာမှာ မရှုံးနိမ့်ဘူးတဲ့…”

{T/N: ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပြီး ကိုယ့် ရန်သူကိုလည်းသိရင် စစ်ပွဲတစ်ရာမှာ မရှုံးနိမ့်ဘူး - အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့် ရန်သူကို ကောင်းကောင်းသိရင် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို အောင်မြင်နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါ}

မာရှောင်တင်းက ချက်ချင်းပင် အလွန်လေးစားစိတ်များနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ မည်သို့ သင်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူက ရိုးသားပြီး နာခံတတ်သူဖြစ်ကာ သူသိသမျှအားလုံးကို စုန့်ယွီအား ပြောပြခဲ့သည်။

"ရှဲ့ဆွေ့ အကြောင်းပြောရရင် ငါ သူ့ကို တော်တော်လေး သနားမိတယ်… သူ့မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲပုံရတယ် သူက အဝတ်အစားတစ်ထည်တည်းကို သုံးနှစ်လောက် ဝတ်တာ…အဝတ်လျှော်လို့ အရောင်တွေ မှိန်နေတာတောင် ဆက်ဝတ်တုန်းပဲ…သူက လူမှုဆက်ဆံရေး သိပ်မလုပ်တတ်ဘူး… သူ့ကို ချဉ်းကပ်ရဲတဲ့သူ နည်းတယ်… သုံးနှစ်လုံးလုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး…"

"အစပိုင်းမှာတော့ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ချင်တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့တယ်… ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ရုပ်ချောတယ်… စာတော်တယ်… သူ့နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်တာကလည်း ခက်တဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူးလေ… ဒါပေမဲ့ အတန်းထဲမှာ ရှဲ့ဆွေ့နဲ့ ရပ်ကွက်ချင်းတူတဲ့သူတချို့ရှိတယ်… သူတို့က ရှဲ့ဆွေ့ရဲ့ အမေအကြောင်း နောက်ကွယ်ကနေ မကောင်းပြောတတ််ကြတယ်… ရှဲ့ဆွေ့ရဲ့အမေက AIDS ကြောင့် တိုက်ပေါ်က ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာလို့ ပြောကြတယ်… AIDS က အမေကနေ ကလေးဆီ ကူးစက်နိုင်တာမို့ ရှဲ့ဆွေ့မှာလည်း ရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်… အဲဒီကိစ္စကြောင့် အတန်းထဲကလူတိုင်း ကြောက်လာကြတယ်…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှဲ့ဆွေ့ကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ စပြီးရင်းနှီးအောင် မလုပ်ခဲ့လို့ အချိန်ကြာလာတာအမျှ သူက အတန်းထဲမှာ မရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့တာ…"

"လူတိုင်းက သူတို့လုပ်စရာရှိတာ လုပ်တဲ့အခါ သူ့ကို တမင်တကာ လျစ်လျူရှုကြတယ်… ဆရာမလည်း အတူတူပဲ… အလယ်တန်းသုံးနှစ်တာကာလအတွင်းမှာ ရှဲ့ဆွေ့က စကားများများပြောတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး…"

"သူက အတန်းထဲမှာ မကြာခဏ အိပ်တယ်… သူ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း စာမလုပ်ဘူးလို့ ကြားတယ်…သူ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ဖူးတယ်… အတန်းထဲမှာ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့လူအုပ်စုတစ်စုက သူအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာကို သိတော့ ပေါင်းပြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးကြတယ်… AIDS ကိစ္စကို ကျယ်ကျယ်ပြောပြီး သူ့အလုပ်ပြုတ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတာ… ရှဲ့ဆွေ့က ဘာမှမပြောဘဲ အကုန်လုံးကို အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့တယ်… တစ်ခါက ငါ အင်တာနက်ကဖေးကနေ ပြန်လာတော့ ရှဲ့ဆွေ့က သွေးတွေပေကျံနေရင်း တိုင်ကို ဖက်ပြီး အန်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်…"

"သူ..."

မာရှောင်တင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူ ကျောင်းပြင်ပက လူဆိုးဂိုဏ်းတစ်စုနဲ့ ပတ်သက်မိနေပြီထင်တယ်… ရန်ဖြစ်ဖို့ ကူညီပေးရင် ပိုက်ဆံရတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီပိုက်ဆံက တကယ်ကို အသက်ရင်းပြီး ရှာရတဲ့ပိုက်ဆံပဲ…"

နားထောင်နေရင်းပင် စုန့်ယွီ၏ မျက်နှာက ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကစားနေခဲ့သည်။

မာရှောင်တင်းက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

“သေချာတာပေါ့…အဲဒီလူတွေက ပါးစပ်အရသာခံပြီး ပြောနေကြတာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်… AIDS ဆိုတာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် နောက်ပြောင်စရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး… သူတို့က တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်… ငါ ရှဲ့ဆွေ့ကို ကူညီဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ သူက အရမ်းအေးစက်လွန်းတယ်… ပြီးတော့ ချဉ်းကပ်ဖို့လည်း အရမ်းခက်တယ်… သူ့ကို တစ်ခုခု ပြောရင် အကြာကြီးနေမှ ပြန်ဖြေတယ်… သူလည်း ငါတို့နဲ့ စကားပြောချင်မှာမဟုတ်ဘူး ထင်တယ်…"

စုန့်ယွီက ရုတ်တရက် ညက အဖြစ်အပျက်ကို သတိရသွားပြီး အသံဝင်နေသောလေသံနှင့် လူငယ်လေး နောက်ဆုံးပြောခဲ့သည့် ‘ကျေးဇူးတင်ပါတယ်' ဟူ သော စကားကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။

သူ ရယ်လိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို လမ်းညွှန်စာမျက်နှာထံ ပြောင်းကာ ရှဲ့ဆွေ့ ပေးထားသည့် လိပ်စာကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

စုန့်ယွီ: "သူက ချဉ်းကပ်ရမခက်ပါဘူး…"

သူ့ရဲ့ မွေးရာပါအခြေအနေတွေက အရမ်းဆိုးရွားပြီးတော့ နွေးထွေးမှုကို ဘယ်တော့မှ မခံစားခဲ့ရတာကြောင့်ပဲ….ကြင်နာမှုနဲ့ နူးညံ့မှုကြောင့် သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာ…

မာရှောင်တင်း : "အာ…”

စုန့်ယွီက ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"ငါ ခဏအပြင်သွားဦးမယ်…အဖွားကို ငါ စာအုပ်သွားဝယ်တယ်လို့ ပြောလိုက်…"

မာရှောင်တင်း : "???"

စုန့်ယွီက ခဏရပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ထွင်လိုက်သည်။

"ရောမရောက်ရင် ရောမလိုကျင့် ဆိုသလိုပဲ…. ငါ ကျင်းချန်အတွက် ဖတ်စာအုပ်တွေ သွားဝယ်ပြီး ကြိုဖတ်မလို့…"

မာရှောင်တင်း : ".....”

ဒီဘက်ခေတ်မှာ ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေ အကုန်လုံးက ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားကြကုန်ပြီလား…

🌹🌹🌹

Prev Next