အခန်း(၁၄)

အခန်း ၁၄

ထိုအချိန်မှ လျိုရှန်းရှန်းက မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် နာနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အလိုလို လက်နှင့် ထိခိုက်မိသည့်နေရာကို စမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ 

လက်ပေါ်မှ သွေးများမြင်​သောအခါ 

အော်လိုက်ပြီး သူမ၏နောက်လိုက်နှစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာနက်​သလား၊ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်များဖြစ်​နေလားဆိုတာ စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။ လယ်ကွင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျစဥ်က ကျောက်ခဲနှင့် ခြစ်မိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည့်ယဲ့မုန့်​ယောင်အား 

ဒေါသတကြီးနှင့်ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ညီမကို တောင်းပန်ရမယ်

နင့်​ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် 

သူက ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"လျိုချန်းချန်း နင်မျက်စိကန်းနေလား

နင့်ညီမက အရင် လူကိုတွန်းချတယ်ဆိုတာ

ထင်ရှား​နေတာပဲ ပြီးတော့ ​ယောင်​ယောင်က သူ့ကို လုံးဝမတွန်းဘူး သူဘာသာသူ လဲကျသွားတာ" 

လီ​​လော့ယန်နှင့် နောက်တစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က လယ်ကွင်းထဲတွင် ခရုကောက်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းယင်းယင်း ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိန်းကလေးအများအပြားက ယဲ့မုန့်​ယောင် ကို ပြဿနာရှာဖို့ လာနေကြတာ တွေ့ရသည်။ ထို့​ကြောင့် သူတို့က အလျင်အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူတို့​ရောက်​ရောက်ချင်း မထင်မှတ်စွာ လျိုချန်းချန်း၏ အ​ခြေအမြစ်မရှိ​​သော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်၏။ 

"နင်တို့က အရင်ရန်စချင်တယ်ဆိုတာ 

ထင်ရှား​နေတာပဲ ယောင်ယောင်ကို ဒီမှာ ရပ်နေပြီး 

အနိုင်ကျင့်ခံ​စေချင်တာ​တော့ မဟုတ်ဘူးမလား" 

ကျန်းယင်းယင်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လျိုချန်းချန်းက ဆက်လက်၍ ငြင်းခုန်ချင်​​သော်လည်း လီ​လော့ယန်က စကားဖြတ်လိုက်၏။

ဤကဲ့သို့ ငြင်းခုန်နေမည့်အစား သူမ၏ညီမကို ဆေးဆရာဝန်ဆီပို့ပြီး ဒဏ်ရာကျက်မကျက် စစ်ဆေးခြင်းက ပိုကောင်းမည်လို့ ပြောလိုက်သည်။ 

သူမမျက်နှာက နဂိုကတည်းက ရုပ်ဆိုးနေပြီးသားကို နောက်ထပ်အမာရွတ်တစ်ခု ထပ်ရခဲ့ရင် 

လက်ထပ်နိုင်ပါ့မလားမသိဘူး ဟုထည့်ပြော​လိုက်​သေးသည်။

လျိုရှန်းရှန်းနှင့် သူမ၏သူငယ်ချင်းတွေက 

ဒေါသတကြီးနှင့် ထွက်သွားရန်ကလွဲပြီး

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့​ချေ။ သူတို့က

ယဲ့မုန့်​ယောင်တို့တွေကို 'ဒီတိုင်းမထားဘူး' ဟုခြိမ်းခြောက်ပြီးမှ ထွက်သွားကြသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ယဲ့မုန့်​ယောင်တို့က

ခရုဆက်ကောက်ရန် စိတ်မပါတော့​ချေ။ သူတို့သုံးယောက်က ဟန်ရူယောင်နှင့်တခြားသူများကို ရှာပြီးဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အတိအကျ ပြောပြလိုက်သည်။ 

ဟန်ရူယောင်တို့က အလွန်ဒေါသထွက်ကာ 

လျိုရှန်းရှန်း ကို ရှာပြီး စာရင်းရှင်းဖို့ လုပ်ကြသည်။သို့​သော် ယဲ့မုန့်​ယောင်က တားလိုက်၏။

ဟန်ရူယောင်က ယဲ့မုန့်​ယောင်ကို ခေါင်းအစ

ခြေအဆုံး သေချာစစ်ဆေးပြီး သူမ ဒဏ်ရာမရသည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီးကို

ဒီလောက်လူကြိုက်များလိမ့်မယ်လို့ 

မထင်ထားဘူး

အစ်ကို့ကြောင့် ဒီလို မတရားခံရတယ်"

ယဲ့မုန့်​ယောင်က စနောက်လိုက်သည်။

"မင်း... ဒီလိုမ​ပြောပါနဲ့ကွာ

ကိုယ့်ကို သ​ဘောကျတဲ့သူ တစ်​ယောက်မှ

မရှိတာက ပိုကောင်း​သေးတယ်" 

ဟန်ရူယောင်က ပြန်​ပြောလိုက်​လေသည်။

"ဒီညီအစ်မနှစ်ယောက်က​တော့

​ပြောစရာ စကားလုံးတွေတောင် မရှိ​တော့ဘူး" 

လီမင်ဟွေ့ ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ငါ့အမေကလည်း သူတို့အစ်မနှစ်ယောက်နဲ့ 

ဝေးဝေးနေဖို့ မှာဖူးတယ်...ငါတို့​ ဒီကို

ရောက်လာကာစက လျိုချင်းချင်းက ငါတို့ကို 

အထင်​သေးသလို နှိမ့်ချကြည့်တတ်တယ်တဲ့...

သူမက ငါ့အဖေသိမ်းထားတဲ့ နာရီတစ်လုံးကို 

သူ့ညီမနဲ့အတူခိုးသွားတာ...

နောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲမသိဘူး...

သူမက ပြန်လာပေးပြီး ငါ့မိဘတွေ

ကျေနပ်အောင် အမြဲကြိုးစားနေ​တော့တာပဲ" 

ရှန်ရိယင်းကပြောလိုက်သည်။

"လျိုချန်းချန်း ဘာဖြစ်မှန်း ငါမသိဘူး

သူမ ရေထဲကျသွားပြီးကတည်းက 

ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ

မြစ်ထဲခုန်ချဖို့ ဘယ်သူက သူ့ကို​ပြောလို့လဲ

ငါနဲ့လည်း ဘာမှမဆိုင်ဘူး

သူမ ငါ့ကိုတွေ့တိုင်း ငါသူမကို 

တစ်ခုခုကြွေးတင်နေသလိုပဲ ပြုမူ​နေတယ်" 

လီ​လော့ယန်ကလည်း ညည်းညူလိုက်သည်။

ယဲ့မုန့်​ယောင်နှင့် ကျန်းယင်းယင်းတို့ 

ရှုပ်ထွေးနေတာအား မြင်​သောအခါ 

လီ​လော့ယန်က သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖြစ်စဥ်မှာ လျိုချန်းချန်း အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ရွာခေါင်းဆောင်၏သားတစ်​​ယောက်*နှင့် 

ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့ပေမဲ့ သူမ၏အမေက မြို့မှလူတစ်ယောက်နှင့် သူမအား ပေးစားချင်​သော​ကြောင့် သဘောမတူခဲ့​ချေ။ သူမကို အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး သူမချစ်သူနှင့် တွေ့ခွင့်မပေးခဲ့ကြ​ချေ။

[T/N Etranမှာ ရွာ​ခေါင်း​ဆောင်၏သား 

လို့ပဲ ရေးထားပါတယ် တစ်ခြားရွာကပဲလားမသိဘူး လီမင်​ဟွေ့မဟုတ်ပါဘူး​နော်]

လျိုချန်းချန်းက မိဘများ သဘောတူလာအောင် အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြခဲ့​သော်လည်း မကြာခင်မှာ အစာငတ်ခံတာက အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ သိလာခဲ့သည်။ တစ်နေ့ သူမ အမေက သူ့အတွက် အစားအစာတွေ လာပို့ပြီး​နောက် တံခါးကို 

သေချာမပိတ်မိသဖြင့် ထွက်​ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။ 

သူမကမြစ်သို့ ပြေးသွားပြီး သူမအဖေကို ခြိမ်းခြောက်သည်။ အမေက သူမကို 

လက်ထပ်ခွင့်မပြုရင် မြစ်ထဲခုန်ချမည်ဟု 

ပြောခဲ့​သော်လည်း ဟန်ချက်ပျက်ပြီး

မြစ်ထဲကျသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့​ချေ။

လျိုချန်းချန်းကို ကယ်တင်ပြီးနောက် နှစ်ရက်ခန့်

ဖျား​နေခဲ့သည်။ သူမပြန်လည်သက်သာလာပြီး​နောက် သူမ အမေက မြို့ကလူတစ်ယောက်နှင့် အတင်းအကျပ် လက်မထပ်ခိုင်းတော့ဘဲ၊ သူမ၏ချစ်သူနှင့် လက်ထပ်ဖို့ပင် သဘောတူခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက လက်ထပ်ချင်စိတ်မရှိ​တော့ဟု ပြောခဲ့​​လေသည်။

"ဒါဆို သူမလုပ်ခဲ့တာ​တွေက ဘာအတွက်လဲ" 

ကျန်းယင်းယင်းက ရှုပ်ထွေး​နေ​​သောပုံဖြင့်

ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ" 

လီ​လော့ယန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

ယဲ့မုန့်​ယောင်က ဘေးနားတွင် ရပ်နေပြီး 

သူမ၏မေးစေ့ကို လက်နှင့်​ထိလိုက်သည်*။ 

[T/N 🤔 ဒါမျိုး​လေးပါ 

ပုံ​ပေါ်​အောင် ဘယ်လို​ရေးရမယ် မသိလို့]

ဒီမြင်ကွင်းက ရင်းနှီးတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် 

သူမ မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိ​ပေ

ထိုအချိန် သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ အလင်းရောင်တစ်ခု 

ဖြတ်ခနဲ လင်းသွားသလို ခံစားရပြီး 

အဖြေက ထွက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရ၏...

မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ယဲ့မုန့်​ယောင်၏

အတွေးကို လီမင်ဟွေ့က ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ပြန်၍

စဉ်းစားချင်​သော်လည််း ဘာကိုမှ မှတ်မိနိုင်ခြင်း 

မရှိတော့​ပေ။

"မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်

လျိုချန်းချန်းရဲ့အမေက လွယ်လွယ်ကူကူ 

ဆက်ဆံလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး

နောက်မှ ဘယ်လိုပြဿနာမျိုးတွေ ဖြစ်လာမလဲ 

ငါတို့မသိနိုင်ဘူး အရင်ပြန်ပြီး 

မိဘတွေကို ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ပြောပြရအောင်

ဒါမှ သူတို့ ပြင်ဆင်ထားနိုင်လိမ့်မယ်"

လီမင်ဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အ​မေက အဲဒီ​လောက်​တောင် 

ဒုက္ခ​ပေးနိုင်တယ်လား"

ယဲ့မုန့်​ယောင်က သံသယဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီမင်ဟွေ့တို့သုံးယောက်က တညီတညွတ်ထဲခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 

ယဲ့မုန့်​ယောင်နှင့် ကျန်းယင်းယင်းက သူတို့​နောက်လိုက်ပြီး အိမ်အမြန်ပြန်ရန်ကလွဲလို့ 

တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့​ပေ။