အခန်း(၁၁)

အခန်း ၁၁

ဟန်ကျင့်ရန်က ယဲ့မုန့်ယောင်အတွက် 

ဝက်သားတစ်ဖက်ကို ထည့်​ပေးပြီး ​

မေး​လိုက်သည်။

"ယောင်ယောင် သမီးမိဘတွေက

ဘယ်တော့လာမှာတဲ့လဲ"

"အ​ဖေတို့က သမီးအမေ ကု​ပေးနေတဲ့ 

လူနာတွေ ဆေးရုံက ဆင်းသွားတဲ့အထိ 

စောင့်ဦးမယ်တဲ့ 

အမေက နှစ်လ သုံးလလောက်ဆိုရင် 

အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့​တော့ ပြောတယ်" 

ယဲ့မုန့်ယောင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်..." 

ကျန်းလင်းက ပြောသည်။

"​မွေးစားအ​ဖေ သမီးတို့ 

ပညာတတ်လူငယ်တွေက 

မနက်ဖြန် အလုပ်သွားလုပ်ရမယ်ဆိုရင် 

ဘာတွေလုပ်ရမှာလဲ"

"အခုတော့ မြက်ရှင်းတာ၊ မြေထွန်တာ၊ 

ပျိုးပင်စိုက်တာ၊ ပြောင်း၊မြေပဲစတာတွေနဲ့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာ" 

ဟန်ရှုယောင်ကပြန်ဖြေ​ပေးသည်။

"အစ်ကို

အစ်ကိုက ဒီလောက်ထိတောင် 

သိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" 

ယဲ့မုန့်ယောင်က ပြောလိုက်ရာ

"ဟုတ်တာပေါ့ သမီး အခု​သိရပြီမလား" 

ဟန်ကျင့်ရန် ပြန်ဖြေ​လေသည်။

"အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ 

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သမီးတို့ကို 

ခက်ခဲတဲ့အလုပ်တွေ ခွဲဝေပေးမှာ မဟုတ်ဘူး တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် 

သမီး အစ်ကို အလုပ်ဆင်းတဲ့အထိ စောင့်ပြီး 

သူ့ကို ကူညီခိုင်းလိုက်" 

ကျန်းလင်းက ဝင်ပြောသည်။ ကျန်းအ​မေ၏ 

စကားကြား​သောအခါ ဟန်ရှုယောင်ကလည်း 

ကူညီလိုစိတ်ရှိကြောင်း ​ဖော်ပြသည်။

"အစ်ကို ကူညီ​ပေးချင်တဲ့အတွက်

အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် 

ဒါပေမဲ့ ညီမ ကိုယ့်ဘာသာ ကြိုးစားလုပ်ပါ့မယ် 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားသူတွေ လုပ်နိုင်ရင် 

ညီမလည်း လုပ်နိုင်ရမယ်" 

ယဲ့မုန့်ယောင်က စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း အတင်းအကြပ် တွန်းအား​ပေး မလုပ်ပါနဲ့" 

ဟန်ကျင့်ရန်က ပြောသည်။

ယဲ့မုန့်ယောင်က သူမကိုယ်သူမ 

တွန်းအားမ​ပေးပါဘူးဟု ပြောသည်။ 

ဟန်ကျင့်ရန်အား ညစာစားပြီးနောက် 

သူမကို ဆရာမနှင့် တွေ့ရန် ဟန်ရှုယောင်က 

ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ 

ဟန်ကျင့်ရန်နှင့် အ​မေကျင်းတို့က 

သဘောတူခဲ့ကြသည်။

စိတ်​​ကျေနပ်စရာကောင်းသည့် ထမင်းစားချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဟန်ကျင့်ရန်က ပန်းကန်ဆေးရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းလင်းကမူ ကိုယ်ပိုင်ခြံ​လေးထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခူးဆွတ်ရန် ထွက်သွားပြီး ယဲ့မုန့်ယောင်တို့အား 

ဆရာမထံယူသွား​ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဟန်ရှုယောင်က တံခါးဝတွင် စောင့်နေပြီး 

ယဲ့မုန့်ယောင်က အခန်းထဲသို့ ခွဲထားသော သကြားလုံးများကို ယူရန် သွားခဲ့သည်။ 

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ 

လမ်းတွင် ဟန်ရှုယောင်က ​ပြော​လေသည်။

"ယောင်ယောင် ကိုယ်နဲ့အတူ ခရုကောက်ဖို့ 

လယ်ကွင်းတွေကို သွားချင်လား

ဟွေ့ဇီနဲ့ ကိုယ်က ညစာစားပြီး အတူတူ သွားဖို့ သဘောတူထားတာ"

"ညနေစောင်းမှ သွားရင် မအေးဘူးလား

စောစောကတည်းက ဘာလို့ မသွားတာလဲ" 

ယဲ့မုန့်ယောင်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်မိသည်။

"ရပါတယ် အဲဒီလောက် မအေးပါဘူး 

ညနေစောင်းမှ ခရုတွေ ပိုများတာ 

နေ့ခင်းဘက်ဆို မြေကြီးထဲမှာ ပုန်းနေပြီး 

ရှာရခက်တယ်" 

ဟန်ရှုယောင်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ညီမလည်း လိုက်ချင်တယ်" 

ဆရာမထံမှပြန်လျှင် ယဲ့မုန့်​ယောင်တို့က 

လီမင်ဟွေ့ကို ခေါ်ကာ အတူတူ ခရုကောက်ကြမည်။ 

သူတို့က အလုပ်သမားစခန်းသို့ သွားရာ 

လမ်းသေးသေးလေးကို ဖြတ်သွားခဲ့စဥ်

ရွာသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။ ကံ​ကောင်းစွာပင် သူတို့က လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။

အလုပ်သမားစခန်းက ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော 

အိမ်တစ်လုံးဖြစ်ပြီး ပညာလူငယ်

အဖွဲ့အစည်းခြံဝန်းကဲ့သို့ပင် ရွာ၏အစွန်ဆုံးပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းက အနည်းငယ် ပို၍လှမ်းသည်။ 

ဟန်ရှုယောင်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က 

ပညာတတ်များကို လေးစားသောကြောင့် 

အိမ်က မူလတွင် နေထိုင်ရန်ပင် 

မသင့်တော်​ကြောင်းနှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က 

ရွာသားများကိုပင် အိမ်ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် 

စုစည်းပေးခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ယဲ့မုန့်ယောင်တို့ အလုပ်သမားစခန်း 

တံခါးသို့ ရောက်လာပြီး ခေါက်လိုက်သည်။ 

တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ကျန်းခွင်း အမည်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ 

ဟန်ရှုယောင်က ယဲ့မန်ယောင်၏ဆရာမထံသို့ 

ပစ္စည်းများ မကြာခဏ ပို့ပေးလေ့ရှိသောကြောင့် ကျန်းခွင်းက သူ့အား သိသည်။ 

ဟန်ရှုယောင်က ယဲ့မုန့်ယောင်မှာ 

လောလန်၏ တပည့်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း 

ကျန်းခွင်းအား မိတ်ဆက်ပေးသည်။ 

ထို့နောက် သူက ယဲ့မုန့်ယောင်တို့က 

​ပေးဝင်ခဲ့သည်။

"မစ်စတာရှန်နဲ့ သူ့ သား ရောက်နေတာ

သူတို့သုံးယောက် အခန်းထဲမှာ 

စကားပြောနေကြတယ်"

"လောလန် မင်းတပည့် ရောက်နေပြီ" 

ကျန်းခွင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို အခန်းတံခါးဝသို့ 

ခေါ်လာပြီး တံခါးပွင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထွက်သွားသည်။ တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ 

ခန့်ညားသော ရှန်ရိယင်း ဖြစ်​လေသည်။

"ဟိုင်း ရှန်ရိယင်း" 

ယဲ့မုန့်ယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ​အော်၍ 

နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မုန့်ယောင် 

မင်း ဘာလို့ဒီကို ရောက်နေတာလဲ 

မြန်မြန်ဝင်ခဲ့" 

ရှန်ရိယင်းက ပြောပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို 

အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်​ပေးခဲ့သည်။

လောလန်သည် ယဲ့မုန့်ယောင်နှင့်

သူမ၏ခင်ပွန်း ရှန်ယဲ့တို့လည်း

ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် 

အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ 

သူမက ယဲ့မုန့်ယောင်နှင့် ဟန်ရှုယောင်တို့ 

ထိုင်ရန် ခုံရှည်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

ယဲ့မုန့်ယောင်နှင့် ဟန်ရှုယောင်တို့က 

သူတို့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ရှန်ရိယင်းအား ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ လောလန်တို့က 

နောက်တစ်ခါဆိုရင် ယခုကဲ့သို့ အပိုငွေမသုံးဖို့ 

လျင်မြန်စွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။