Ch 76

76 : နေပါ၊ မသွားပါနဲ့!

လေ့လေ့က ဒီနေ့ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်နေတာပင်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက သူ့ဇနီးနဲ့အတူ၊ ချစ်စဖွယ် ဦးလေးချောချောက သူ့ကို လာကြို၏။ ပြီးတော့ ချစ်စဖွယ် ဦးလေးချောချောက သူ့အတွက် အရမ်းမိုက်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ ချစ်စဖွယ်ဦးလေးချောချော တို့နဲ့အတူ ညစာစားခဲ့ကြသည်။

ဝါး! သူက သူငယ်တန်းမှာ အပျော်ဆုံးကလေး ဖြစ်ရမယ်။ ထျန်ထျန်ထက်တောင် ပိုပျော်နေမှာပဲ!

လေ့လေ့က ဒီလိုအရာတွေနဲ့ အရမ်းကျေနပ်နေ၏။ သူ ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်လို့မရအောင်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

လေ့လေ့ ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်တော့ လင်းဖန်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြောသည်။ "ကလေးလေး၊ တော်သင့်ပြီလေ၊ သိလား?"

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ချူရှောင်က လေ့လေ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့တာပဲလေ… အဟမ်း… ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး

"မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်း ချူ... ငါဆိုလိုတာက  ဦးလေးချောချောလို့ မခေါ်ရဘူးနော် နားလည်လား?" လင်းဖန်က စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။ လေ့လေ့ ချူရှောင်ကို ခေါ်ဝေါ်တဲ့ပုံစံကို ပြင်ပေးဖို့ လိုတယ်လို့ သူခံစားမိ၏။ မဟုတ်ရင် ချူရှောင်က စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး လေ့လေ့ကို စိတ်ပျက်သွားရင် လေ့ဝူကို ပြန်ပြီး လျော်ကြေးပေးမယ့် တခြားလူကို သူရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါ့အပြင် အိမ်မှာဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ လေ့လေ့က အပြင်မှာ ချူရှောင်ကို ဒီလိုခေါ်ရင်တော့ နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူးလေ။

"ဒါဆို ဘာလို့ခေါ်ရမလဲ..." လေ့လေ့က နှုတ်ခမ်းဆူပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးချူလို့ ခေါ်..."

‘အိုး…” ဒါပေမဲ့ ချစ်စဖွယ်ဦးလေးချောချော ထက်တော့ မသာဘူး..."

"အဟမ်း... မေ့လိုက်ပါတော့။ အစ်ကိုကြီးချူ၊ အစ်ကိုကြီးချူလို့ ခေါ်နော်၊ နားလည်လား?" ခဏရပ်နားပြီးနောက် လင်းဖန်က ထပ်ပြောသည်။

"အင်း၊ နားလည်ပါပြီ" လေ့လေ့က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီးချူ၊ ဟဲဟဲ၊ ကောင်းသားပဲ။ အစ်ကိုကြီးချူနဲ့ အစ်ကိုကြီးလင်း၊ ပိုနားထောင်လို့ ကောင်းတယ်"

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဒီမှာလိမ်လိမ်မာမာလေး ကောင်းကောင်းအိပ်။ ညကျရင် ဆူဆူညံညံ‌တွေလုပ်ပြီး အစ်ကိုကြီးချူကို အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့နော် ပြီးတော့ မင်း အသံကြားရင်လည်း ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး သိုးတွေရေတွက်နေ၊ ဟုတ်ပြီလား?" လင်းဖန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး လေ့လေ့ကို အကြံဉာဏ်တွေ ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

…

"လေ့လေ့ အိပ်နေပြီလား?" လင်းဖန် ဝင်လာတာကို မြင်တော့ ချူရှောင်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ အိပ်နေပြီ" လင်းဖန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး အိပ်ယာဘေးကို လျှောက်သွားသည်။

"နေကောင်းရဲ့လား?"

"အမ်း၊ အင်း... ထင်ရတာပဲ..." သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာတော့ သူ မသိပေ။ ဒါ ကလေးလေးတစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ သူ့အသံကို နောက်မှ ကြားရနိုင်တယ်လို့ တွေးရင်း ချူရှောင်က နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေဆဲပင်။

ချူရှောင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး လင်းဖန် ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို သိလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကလေးက အိပ်ပျော်သွားပြီဆိုတော့ သူ ဘာမှကြားမှာ မဟုတ်ဘူး" လင်းဖန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သို့တိုင်အောင် ချူရှောင်က နည်းနည်းတော့ ရှက်ရွံ့နေဆဲပင်။

"ရေလိုလား?" လင်းဖန်က မေးသည်။

"အင်း"

"ခဏစောင့်"

ထိုနောက်တွင် လင်းဖန်က ချူရှောင်၏ အဝတ်အစားများကို ကူညီချွတ်ပေးပြီး အိပ်ယာထဲသို့ သွင်းပေးလိုက်၏။

ပြီးတော့ သူ ဘေးနားမှာထိုင်ပြီး ည ၁၂ နာရီရောက်အောင် စောင့်နေခဲ့သည်။ ချူရှောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စိတ်ဆန္ဒတွေက ဆေးရဲ့အာနိသင်ကြောင့် နိုးထလာတာကြောင့် လင်းဖန်က ထရပ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဒါဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အတိတ်က နားလည်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း လင်းဖန်က ချူရှောင်ရဲ့ အခန်းထဲကို ည ၁၂ နာရီအထိ လိုက်ပို့ပြီးမှ ပြန်သွားလေ့ရှိသည်။

တကယ်တော့ ဒါက မဆိုးပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ချူရှောင် ဆေးအရှိန်တက်လာတိုင်း သူက တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရမည်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကတော့ သူက ဒါကို မြင်နိုင်ရုံသာမက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့…

"လင်းဖန်..." လင်းဖန် တံခါးဖွင့်တော့မယ့်အချိန်မှာ ချူရှောင်ရဲ့အသံက သူ့နောက်ကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘာလိုလို့လဲ?" လင်းဖန်က မေးသည်။

"မသွားပါနဲ့" ချူရှောင်က အသံတိုးတိုးနဲ့ပြောလိုက်၏။ သူ့အသံထဲမှာ တပ်မက်မှုအရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဟမ်?" လင်းဖန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ဖို့ လုပ်နေတဲ့ သူ့လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။

သူထင်ထားသလိုများလား?

"ငါဆိုလိုတာက... မင်း... မင်းနေလို့ရတယ်" ချူရှောင်က ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးတွေက အလိုလို အခြားတစ်ဖက်ကို လှည့်သွားသည်။

ဟင်း... သူက ဒီစကားကို လင်းဖန်ကို တကယ်ပြောလိုက်တာလား… အရမ်းရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ…

ဒီကောင်လေးကတော့ နားလည်မှုလွဲမှာမဟုတ်လောက်ဘူး…

သူက အသံကျယ်ကျယ် မလုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပင်။ အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးအရှိန်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့တော့ ခက်ခဲ၏။ ဒါကြောင့် လင်းဖန်သာ နေနေရင် ပိုကောင်းပေမည်။

ချူရှောင်က သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက ထူးဆန်းမှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ တတ်နိုင်သမျှပင်။

ချူရှောင်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ ချူရှောင်ရဲ့စကားကို ကြားရတဲ့အခါ လင်းဖန်က ဝမ်းသာအားရ ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်ပင်။

ပြီးတော့ သူက တံခါးကို ပိတ်ပြီး အခန်းထဲကို ပြန်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ယခင်ကွန်ပျူတာထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတာနဲ့ မတူတော့ပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လင်းဖန်က ချူရှောင်ဘေးမှာ တိုက်ရိုက်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆေးအရှိန်ရှိနေတဲ့ ချူရှောင်ကို ဖက်လိုက်ရာ ပူပြင်းနေတဲ့ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက သူ့ပခုံးပေါ်မှာ မောပန်းစွာ မှီနေသည်။

"ဟင်း... အသံအရမ်းထွက်အောင် မလုပ်နဲ့နော်" ချူရှောင်က လင်းဖန်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှီရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး" လင်းဖန်က ပြောသည်။ ချူရှောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်လာတာကို ခံစားရတော့ သူက ချူရှောင်ရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဖက်ပြီး ချူရှောင်ရဲ့ တိုးတက်လာနေတဲ့ ခံစားမှုတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အာ... အိုး..."

မကြာခင်မှာပဲ ချူရှောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆန္ဒတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက မကြာခဏ တုန်ခါလာပြီး သူ့အသက်ရှူသံကလည်း မြန်ဆန်လာကာ စိုစွတ်လာသည်။

မူလက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသံတွေက လင်းဖန်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တိုးလျပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ချူရှောင်ရဲ့ အသံကို ဒီလိုကြားနေရုံနဲ့တင် သူ့သွေးတွေ ဆူပွက်လာဖို့ လုံလောက်ပင်။

သို့တိုင်အောင် လင်းဖန်က သူ့သွားတွေကို ကျိတ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ထဲက တိုးတက်လာနေတဲ့ ခံစားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်ထား၏။ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခြားအရာတွေလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

'နေရာ'။ ပြီးတော့ သူက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ အပေါ်ပိုင်းကို တင်းလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ချူရှောင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်ပေးပြီး ဆန္ဒလှိုင်းရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို သက်သာအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ လင်းဖန်က အခုဆိုရင် ဆိုးရွားတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဒါက လင်းဖန်ရဲ့ ထိတွေ့မှုကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် လင်းဖန် ဒီမှာ ရှိနေလို့လားဆိုတာကို သူ အံ့သြနေခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချူရှောင်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပုံမှန်ထက် ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်နေ၏။

သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော အရာက ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးတောနေတာက - ဖန်မင်။

အင်း၊ ဒါမှမဟုတ် လင်းဖန်လို့ပဲ ပြောသင့်သလား မသိဘူး။

ဒီမတိုင်ခင်က သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ အင်တာနက်ပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး အင်ပါယာကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဖန်မင်ဟာ လင်းဖန်နဲ့ တူညီတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆိုတာပင်။ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အတူတူရှိနေတာကို သူ သဘာဝကျကျပဲ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

လင်းဖန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်၊ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ အပူချိန်အနည်းငယ်က သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ လုံးဝကို ကိုက်ညီနေ၏။

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အကောင့်ဆိုတာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို၊ အတွေ့အကြုံတွေကလည်း တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက် မဟုတ်နိုင်ပေ…

ဒီကနေစပြီး ချူရှောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သူ့ရဲ့ မသိစိတ်က လင်းဖန်ရဲ့ ချဉ်းကပ်မှုကို လုံးဝခုခံမှုမရှိဘူးဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သိလိုက်၏။

ဒါက ဆေးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဖန်မင်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ခုခံလိမ့်မည်မဟုတ်၊ သဘာဝကျကျပဲ လင်းဖန်ကို မခုခံခဲ့။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေလို့ပင်…

သူက မခုခံရုံတင်မကဘဲ၊ လင်းဖန်ရဲ့ ပွတ်သပ်မှုတွေကို အနည်းငယ်ဆန္ဒရှိပြီး စွဲလမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲက တုန်ခါနေတဲ့ အရာက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုလား၊ ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးတည်းကနေ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဒီအရာနှစ်ခုရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုက ချူရှောင်ကို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ခံစားမှုတစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

"ကူညီ... ကူညီပေးပါဦး..." သူက သူ့နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"!?"

လင်းဖန်က မှားကြားမိတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ချူရှောင်က ဒါကို တကယ်ပြောလိုက်တာပင်။

"လုပ်ပေးပါ၊ ဟိုနေ့ကလို..." ချူရှောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ဒါက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းပြီး ရှက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သူသိပေမဲ့... တောင်းဆိုမှုတစ်ခုအတွက် ရုတ်တရက်တောင်းဆိုရတာကို သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အထူးသဖြင့် လင်းဖန်ဟာ သူ့နှလုံးသားထဲက ဖန်မင်ဆိုတာကို သူ အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပုံပင်။

အဲ့ဒီနေရာအတွက်ကတော့ ဆေးရဲ့အရှိန်ကြောင့် 'ပိုပြီး မသက်မသာ' ခံစားရတယ်လို့ သူခံစားရ၏။

အိုး... မဟုတ်ဘူး...!

အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်တော့ မဟုတ်သေးဘူး…

ချူရှောင်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ကြားပြီးနောက် မထင်မှတ်ထားပေမဲ့ လင်းဖန်က ချူရှောင်ကို နောင်တရမယ့် အခွင့်အရေး ပေးချင်စိတ် မရှိပေ။

ဒါကြောင့် လင်းဖန်က ၀.၁ စက္ကန့်လောက်ပဲ အံ့သြပြီး ချူရှောင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ ချူရှောင်ရဲ့ ကိုယ်အနေအထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။

ပြီးတော့ ဟိုနေ့ညကလိုပဲ ချူရှောင်ကို ကူညီဖို့ သူ စတင်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကွာခြားချက်က ချူရှောင်က မရှက်တော့တာပင်။

"အင်း... အင်း... အာ..." နူးညံ့ပြီး ကာမဆန္ဒတပ်မက်တဲ့ အသံက အခြားတစ်ဖက်ကို လှည့်ဖို့ ထူးထူးခြားခြားပင် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရက်ပေါင်းများစွာ "လေ့ကျင့်" ပြီးတဲ့နောက်မှာ လင်းဖန်မှာ အတော်လေး ခံနိုင်ရည်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ လေ့လေ့က ဒီနေ့ စိတ်ကောင်းဝင်ပြီး အိပ်မောကျနေခဲ့ပြီ။ မဟုတ်ရင် လင်းဖန်က သူ့ကို သူငယ်တန်း လိင်ပညာပေး သင်ခန်းစာများအား သင်ပေးရတော့မည်။

….

တိုက်ရိုက် အပြုအမူကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အာနိသင်က အရင်ကထက် နည်းနည်းစောပြီး ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ လင်းဖန်က အိပ်ယာပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး မနေ့တနေ့က အင်တာနက်ကနေ မှတ်မိခဲ့တဲ့ 'ပညာပါရမီတာ ဟရိဒယသုတ္တန်' အကြောင်း တိတ်တဆိတ် ပြန်တွေးနေ၏။

ချူရှောင်ကတော့ လင်းဖန်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေ၏။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ ခွန်အားမရှိတော့လို့ပင်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အရမ်းပင်ပန်းနေလို့လားဆိုတာ သူ မသိပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီအချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားက ဘယ်လောက် ပျော့ပျောင်းနေလဲဆိုတာကို သတိမထားမိကြသေးဘူး…

သူတို့ သိကောင်းသိနိုင်သော်လည်း ဒါကို ထုတ်ဖော်မပြောဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြ၏။

…

"ဒီဒဏ်ရာက  ဘယ်လိုရလာတာလဲ?" ချူရှောင်က လင်းဖန်ရဲ့ နဖူးက အမာရွတ်ကို ထိပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အုတ်ခဲနဲ့ထုမိတာ" လင်းဖန်က ရုတ်တရက် ကြောင်သွားပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

ဒါက သူ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရဲ့ သက်သေအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်…

သူက လင်းဖန်ရဲ့ အဖြေကို ကြားတဲ့အခါ ချူရှောင်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမျှထပ်မမေးတော့ချေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မလိုအပ်တော့လို့ပင်။

သူက လင်းဖန်ဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ပြသဖို့ သူ့လက်မောင်းကို ဖြတ်မယ့် ဥာဏ်မဲ့သူတစ်ယောက်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် လင်းဖန်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်ဆယ်ဖို့အတွက် သူရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်သည်…

ဒီလိုမျိုး လုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းခံရတာ၊ အတိတ်တုန်းက လင်းဖန် ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ?

ချူရှောင် မျက်လွှာအားချလိုက်ကာ အဲ့ဒီ့လိုပဲ တွေးလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အရွယ်ရောက်ပြီးစ ကလေးတစ်ယောက်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အသိုင်းအဝိုင်းမှာ  ဘယ်လိုနေရာရနိုင်မှာလဲ?

ဒါပေမဲ့…

"အဟမ်း..."

ချူရှောင်ရဲ့ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ခံစားမိသလိုပဲ လင်းဖန်က အသာအယာ ချောင်းဆိုးပြီး နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်တော့်လို ခန့်ခန့်ချောချောကောင်လေးတစ်ယောက်က၊ နဖူးမှာ အမာရွတ်ရှိရင်တောင်  ချော‌နေတုန်းပဲ”

လင်းဖန်ရဲ့ စကားတွေက ချူရှောင်ရဲ့ မူရင်းအတွေးတွေကို အောင်မြင်စွာ နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

"ဖူး… မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလိုယုံကြည်မှု ပေးလိုက်တာလဲ?" ချူရှောင်က ရယ်မောပြီး လင်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်မနေဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"မဟုတ်လို့လား?" လင်းဖန်က ပြုံးပြီး အနည်းငယ်ဖျော့တော့တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောသည်။

"လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိသင့်တယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား?" ချူရှောင်က နောက်ထပ်တစ်ချက် ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

သို့တိုင်အောင် သူက တော်တော်လေး ချောမောပါ၏…

"အိပ်တော့" ချူရှောင်က ပြောပြီး လှည့်လိုက်ကာ လင်းဖန်ကို ကြည့်မနေတော့ပေ။

သို့သော်လည်း သူက လင်းဖန်ကို ကျောပေးထားရင်း သူ့မျက်လုံးသေးသေးလေးတွေထဲမှာ နှလုံးသားကွဲတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေခဲ့သည်။