Ch 75

75 : သူ့ရဲ့နွေးထွေးတဲ့ဘက်ခြမ်း

သူ့ကို သူငယ်တန်းမှာ အချိန်ကြာကြာထားခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကလေးလေးက နည်းနည်း စိတ်မရှည်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် လင်းဖန်နဲ့ ချူရှောင် ရောက်လာတဲ့အခါ ဆရာမက သူ့ကို မခေါ်ခင်မှာပဲ…

သိပ်မဝေးပါဘူး... ကောင်လေးက ပြေးထွက်သွားခဲ့ပါသည်။

ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ခေါ်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြောက်တာကြောင့် သူက လင်းဖန်ဆီကို ပြေးသွားခဲ့ပါသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူက လင်းဖန်ဘေးက ချူရှောင်ကို တွေ့လိုက်ပါသည်။ လေ့လေ့ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်လာခဲ့ပါသည်။

ပြီးတော့…

သူ ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ချူရှောင်ရှေ့မှာ ပြေးလွှားသွားခဲ့ပါသည်။

လေ့လေ့က ခေါင်းမော့ပြီး သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပနေကာ ချူရှောင်ကို စိုက်ကြည့်နေပါသည်။

"ဦးဦးချောချော!"

ကောင်းပါပြီ၊ လင်းဖန် ဘာပြောနေတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ နောက်ကျနေခဲ့ပါပြီ။

ချူရှောင်က သူ့ကို ချောမောတယ် ဒါမှမဟုတ် ချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးပြီး ဖော်ပြတာကို မကြိုက်ပုံရပါသည်။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား? ဒါကြောင့် လေ့လေ့ရဲ့ တည်ရှိနေမှုကို ချူရှောင်က လျစ်လျူရှုစေချင်ခဲ့ပါသည်။

ခဏလေး! သူက ချူရှောင်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးခဲ့တာပါ။ ဒါ့အပြင် တွေ့ဆုံမှုလို့ မခေါ်သင့်တဲ့ တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုပါပဲ။ ဘာလို့ ဒီကလေးလေးက သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသလိုမျိုး ပြုမူခဲ့တာလဲ...

ပြီးတော့ "ဦးဦးချောချော" ဆိုပါလား။

အွမ်…

လင်းဖန်က မသိစိတ်က ချူရှောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။

ပထမဆုံး အထိတ်တလန်ဖြစ်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ခြင်းကလွဲလို့ ချူရှောင်မှာ ဒေါသ ဒါမှမဟုတ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်းလိုမျိုး အမူအရာတွေ မရှိခဲ့ပါ။

"ဒါ မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲညီလေးလား" ဟု ချူရှောင်က လင်းဖန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

"အင်း၊ သားက အစ်ကိုဖန်ရဲ့ မောင်လေးပါ။ သားနာမည် လေ့လေ့ပါ။ ဦးဦးချောချော ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို လေ့လေ့လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်!" လင်းဖန် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ လေ့လေ့က ချူရှောင်ရှေ့မှာ တရားဝင် ကိုယ်တိုင်မိတ်ဆက်ဖို့ ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်ပါသည်။

"သားက အရမ်းလိမ္မာပါတယ်။ သား ပြေးလွှားပြီးမဆော့ဘူး၊ ပြဿနာ မရှာဘူး၊ ငိုလည်း မငိုပါဘူး၊ သူစိမ်းတွေနဲ့လည်း မလိုက်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ အိမ်အလုပ်တွေ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာလည်း သိပါတယ်…” လေ့လေ့က ကြယ်ရောင်မျက်လုံးတွေနဲ့ ချူရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ သူပြောနေစဥ်မှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ခေါင်းညိတ်ပြနေခဲ့သည်။

ခဏလေး! ဘာလို့ ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းက ဒီလောက်ရယ်စရာကောင်းနေရတာလဲ?

အထူးသဖြင့် လေ့လေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဝါကျကို သူကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လင်းဖန်က သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်လိမ်မလာဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါက သူ ကျောင်းမှာ သင်ယူခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သူ ရောက်ရှိခဲ့တဲ့ လူမှုဖူလုံရေးဂေဟာက ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါသည်။

မိမိတို့ရဲ့ မိသားစုသစ်ရဲ့ မေတ္တာကို ရယူချင်တဲ့ လူမှုဖူလုံရေးဂေဟာက ကလေးတွေက ဒီစကားလုံးတွေကို ပြန်ပြောဖို့ သင်ယူပြီး နောက်ကို ပြန်ပို့မခံရတော့ဘူး။

လေ့လေ့က ချူရှောင်ကို ဘယ်လောက်နှစ်သက်ခဲ့လဲ၊ ချူရှောင်က သူ့ကိုလည်း နှစ်သက်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် သူ ဒီလိုပြောခဲ့တာ ဖြစ်ပါသည်။

သို့သော် လေ့လေ့ ချူရှောင်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သီအိုရီအရ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပါပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူ့အတွက် Ultraman ကစားစရာ တစ်စုံလုံးကို ဝယ်ပေးတုန်းကတောင် သူ ဒီလောက် ပျော်ရွှင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။

အင်း၊ လေ့လေ့ အရမ်းပျော်နေခဲ့ပါသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ သူ့ရဲ့ ဦးလေးချောချော ကို မြင်လိုက်ရပြီး စကားပြောလိုက်ရလို့လေ!

ပြီးတော့... ပြီးတော့…

ထို့နောက် လေလေက မျှော်လင့်တကြီး မျက်နှာလေးဖြင့် “ဦးဦးချောချော ဦးဦးချောချောကလည်း ကျွန်တော့်ကို လာကြိုတာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အင်း ဟုတ်တယ်” ဟူသော ချူရှောင်၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ လေ့လေ့၏ မျက်နှာလေးမှာ ပိုမို ပျော်ရွှင်သွား၏။

ကောင်းပြီ၊ ဦးဦးချောချောက တကယ်ပဲ သူ့ကို လာကြိုခြင်းပင်။ ထျန်ထျန်ကို ပြောပြရဦးမည်။

သို့သော် ထျန်ထျန်က အခု မရှိတော့ပေ။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက သူ့ဘေးတွင် စိတ်ရှုပ်စရာ ဦးလေးများ အမြဲတစေ ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ထျန်ထျန်က သူ့နှင့်အတူ ကစားနိုင်ခြင်းမရှိသလို၊ နေ့လယ်ဘက် အိပ်လည်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဒီအကြောင်းတွေ တွေးမိသောအခါ လေ့လေ့၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားသည်။

“ဘာလို့ ငါ့ကို ဦးဦးချောချောလို့ ခေါ်တာလဲ” လေ့လေ့၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ချူရှောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဒီကလေးက သူ့ရှေ့မှာ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သို့မဟုတ် လင်းဖန်၏ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ချူရှောင်ကတော့ သူ့ကို စိတ်ရှုပ်စရာ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ကလေးဆိုတာ ကလေးပင်။ သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုက အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲတတ်သည်။

ချူရှောင်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လေ့လေ့က ချက်ချင်းပင် သူ့၏ ယခင် ဝမ်းနည်းမှုများကို မေ့ပျောက်သွားပြီး ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် “ဦးဦးက ချောလို့လေ၊ ဒါကြောင့် ဦးဦးက ဦးဦးချောချော‌ေပါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မူလတန်းကျောင်းအုပ်ကြီးက တစ်ဖက်လူက လှပပါက ပျော်ရွှင်လိမ့်မည်ဟု ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်ပင်။ “ဦးဦးချောချော၊ ဦးက သားအစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့…”

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လင်းဖန်က လေလေကို အမြန်ဆွဲမကာ သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

ခန့်မှန်းစရာ မလိုပဲ၊ ဒီကလေးပေါက်စလေး ဘာပြောတော့မည်ကို သူသိနေခဲ့၏။

အကိုဝမ်းကွဲရဲ့ မိန်းမလား…

ဒီကလေးပေါက်စလေးက ဒီလိုမျိုး နားလည်မှုကို ဘယ်လိုမျိုး တိုးတက်လာခဲ့လဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့၊ ချူရှောင်သာ ဒါကိုကြားခဲ့ရင် သေပြီဆိုတာ သူသိနေခဲ့၏။

သို့သော် ချူရှောင်က ဒီအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။

လင်းဖန်၏ လက်ထဲတွင် လေ့လေ့ ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူရှောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ လင်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ သူသာ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး လေပေါနေရင် ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ မသိဘူး။ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ရအောင်” လင်းဖန်က ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းဆိုးပြီး လေ့လေ့ကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။

“အင်း၊ သွားကြစို့” ချူရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ညဘက်ရောက်နေပြီပင်။ မူးယစ်ဆေးဝါး တိုက်ခိုက်မှုက အစောပိုင်းကတည်းက ဖြစ်ခဲ့တာပင်။ နောက်ကျသွားလျှင် ပြဿနာကြီးလာလိမ့်မည်။

ချူရှောင်က ဒီကိစ္စကို အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သူ့ရှေ့က ကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူရှောင်၏ ပါးစပ်က မသိစိတ်က ကွေးညွှတ်သွား၏။

“ဟင်း… ” ချူရှောင် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လေ့လေ့က လင်းဖန်၏ လက်ထဲတွင် ပိုမို ရုန်းကန်နေပြီး သူ့ခြေထောက်များက စပရင်ကဲ့သို့ပင်။

“"ကောင်းပြီ၊ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းပါးစပ်ပိတ်ထားနိုင်တယ်လို့ အာမခံနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို  ကြယ်လုံးအပြည့် တစ်ပုံး ဝယ်ပေးမယ်” ဟု လင်းဖန်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ကလေးတွေအတွက် အစားအစာ စားတာ မကောင်းဘူး။ သို့သော်၊ ဒီကလေးလေးကို ခဏတာ စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး၊ သူက ပုံးတစ်ပုံးထဲကို ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားနိုင်ပြီပင်။

တကယ်ပဲ၊ ကြယ်လုံးတွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက ကြီးမားလှ၏။ လင်းဖန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လေ့လေ့က ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားပြီး နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လင်းဖန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြပြီး လေ့လေ့ကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် လေ့လေ့က ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး ချူရှောင်နှင့် မှီသွားကာ သူ့ဘေးမှ လိုက်လျှောက်သွားသည်။

ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါလာသော လေ့လေ့ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ချူရှောင်က ပြုံးပြီး ခြေလှမ်းနှေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ရင်ထဲတွင် လင်းဖန်က ငယ်စဉ်က ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြစ်နေမလားဟု သူ တွေးမိသည်ပင်။

…

လင်းဖန်က သူတို့နှစ်ဦးနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

သူ့ရှေ့က သဟဇာတဖြစ်သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲက အိတ်ကလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

ဘာလို့ နည်းနည်းလေး ခါးသက်နေတာလဲ?

အရင်က သူက လေ့လေ့ကို မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီး သူ့အိမ်ကို မှတ်ပုံတင်ကာ မူကြိုကျောင်းကို ပို့ခဲ့သည်။ သူက ဒီကလေးပေါက်စလေးကို ဒီလိုမျိုး စွဲကပ်တာမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ချူရှောင်ကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို တိုက်ရိုက်ပစ်ပယ်ပြီး သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့၏။

ဒီကမ္ဘာမှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကတောင် လူတစ်ယောက်ကို သူ့ရုပ်ရည်နဲ့ တိုင်းတာမှာလား?

လင်းဖန်က သူ့ရင်ထဲမှာ ညည်းညူလိုက်သည်။

တကယ်တော့...

ချူရှောင်က အရမ်းချောသည်ပင်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ လေ့လေ့က သူ့ကို အရမ်းကြိုက်သည်ပင်။ သို့သော် နောက်ထပ်တစ်ခုကတော့ သူက သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ဇနီးကို ကူညီစောင့်ကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူက ဦးဦးချောချောကို သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ပစ်ပယ်ခွင့် မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

မဟုတ်ရင်၊ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ ဇနီးရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ချစ်စဖွယ် ဇနီးကိုလည်း သူ မြင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထို့ကြောင့် ချူရှောင်ဘေးမှ လျှောက်သွားသောအခါ လေ့လေ့က သစ္စာရှိသော အစောင့်တစ်ဦးလို ခံစားရသည်ပင်။

သို့သော် လင်းဖန်က လေ့လေ့၏ "ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်" ကို ဘယ်တော့မှ သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ရှေ့က ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွား၏။

ယခင်က အတုအယောင်အပြုံး၊ ဆိုးညစ်သောအပြုံး၊ သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်သောအပြုံးများနှင့် မတူဘဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရိုးသားပြီး စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုပင်။

ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်ကတော့ လေ့ဝူနဲ့ လေ့လေ့ ဖခင်နဲ့သားနောက်ကနေ လိုက်ပါလာတဲ့ သူတစ်ယောက်ပင်။

ဖခင်နဲ့သားရဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှုကို သူ ခံစားရသည်ပင်။

သူ့အတွက်တော့ အထီးကျန်မှုနဲ့ မနာလိုမှုသာ ရှိခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကွဲပြားနေသည်ဟု ထင်ရ၏။ သူက နောက်ကနေ လိုက်နေသေးပေမဲ့ ပြင်ပလူတစ်ဦးလို့ မထင်ခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီလိုမျိုး နွေးထွေးပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ ကျေနပ်မှုက ဘာမှမရှိတဲ့ လင်းဖန်လို လူမျိုးအတွက် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုပင်။

ဒါဆို သူလည်း ရနိုင်မှာလား?

မသိစိတ်ကနေ လင်းဖန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်သည်။

သူ အရမ်း ကျေနပ်နေခဲ့သည်ပင်။

…

ဒီအချိန်မှာ ချူရှောင်က အနည်းငယ် ရှေ့ရောက်နေခဲ့ပြီး လင်းဖန်က လိုက်မလာတာကို တွေ့တော့ ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းဖန်က သူ့နောက်ကနေ မဲ့အပြုံးဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ဟုတ်တယ်၊ လင်းဖန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ချူရှောင်အတွက်တော့ မဲ့အပြုံးတစ်ခုလိုပင်။

အင်း... စိတ်ရှုပ်စရာ မဲ့အပြုံးတစ်ခု။

"မင်း အရမ်း ဖြည်းဖြည်းလေး လျှောက်နေတာပဲ" ဟု ချူရှောင်က လင်းဖန်ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူက သူ့ကို တကယ် စောင့်နေခြင်းပင်။

ဒါကိုကြားတော့ လင်းဖန်က ပြုံးပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ခုနက ဖြတ်လာတဲ့ စျေးဝယ်စင်တာမှာ ကလေးအဝတ်အစားတွေ ရှိလား?" ဟု ချူရှောင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လေ့လေ့ကို စာရေးနေသော သူ့အဝတ်အစားများဖြင့် "ကျွန်တော် နည်းနည်းချမ်းသာတယ်!" ဟု ရေးနေသော လေ့လေ့ကို သနားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းဖန်က လေ့လေ့အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့သော အဝတ်အစားများက တကယ်တော့ အရမ်းဈေးကြီး၏။ သို့သော် ကြွယ်ဝသော လေထုကို ဖန်တီးရန် သို့မဟုတ် သူ့ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ဒီကလေးပေါက်စလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းသည်၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ကို...

တစ်ဖန် ချူရှောင်က လင်းဖန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“အဟမ်း၊ ဟုတ်တယ်” လင်းဖန်က ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ချူရှောင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သူသိနေခဲ့၏။

အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝနဲ့ ဒီဘဝမှာ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပင်။ ဒီလိုမျိုး ဈေးကြီးတဲ့ အရသာတွေအကြောင်း သူ တကယ် မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လေ့လေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် သူ ဝယ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေက အခြေခံအားဖြင့် အဈေးအကြီးဆုံးပင်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူက လိုက်ဖက်မှု ပြဿနာတွေကို အရမ်း အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

အခုတော့ သူ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒီကလေးပေါက်စလေးက အရမ်း ပုံဆိုးပန်းဆိုးဖြစ်နေသလိုပင်။

"လေ့လေ့အတွက် သာမန်အဝတ်အစားတချို့ သွားဝယ်ကြရအောင် ဆိုလိုတာက မျက်စိပသာဒဖြစ်မယ့် အဝတ်အစားတွေ" ဟု ချူရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ လင်းဖန်က ဖန်မင်ဆိုလျှင် သူနောက်ဆုံး လိုအပ်တာကတော့ ပိုက်ဆံပင်။ ပြီးတော့ ဒီခွေးသူတောင်းစားအတွက် ပိုက်ဆံစုဖို့ သူ စဉ်းစားစရာ မလိုခဲ့ပေ။