71 : ဝေခွဲမရတဲ့
လေထု
"စနေပြီလား" ချူရှောင် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်ကို
မြင်သောအခါ လင်းဖန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာကိုပြောနေသည်ဆိုသည်ကို သိရှိကြသည်။
"ဟင်း" ချူရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ရုတ်တရက်
ပြန်ဖြေလိုက်၏။
ဆေးအာနိသင်သည် ပို၍ ပြင်းထန်လာပုံရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်၏
ခွန်အားများ လုံးဝကုန်ခန်းသွားသောအခါ ပို၍ စောစီးစွာ ခံစားရသည်။
"ခင်ဗျားကို ချီသွားပေ မယ်" လင်းဖန်က ဆိုဖာပေါ်တွင်
အားလျော့စွာ လဲကျနေသည့် ချူရှောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို မည်သည့်စကားမှ
ပြောခွင့်မပြုဘဲ ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။
ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်
ချူရှောင်သည် လင်းဖန်၏ ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။
"ငါ မင်းကို ဒီမှာ မလိုဘူး။ မင်း လုပ်စရာရှိတာကို
သွားလုပ်" ချူရှောင်က အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လင်းဖန်ကို
ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ကြုံတွေ့နေကျ အရာများအတွက် အသားကျနေခဲ့လေပြီ။
ထို့အပြင် ချူရှောင်သည် အိပ်ရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏
ပြုစုမှုကို လိုအပ်လောက်အောင် အားနည်းသူ မဟုတ်ပေ။
ထို့အတူ ဆေးစတင်တိုက်ခိုက်လာသည့်အခါ သူမည်သို့ဖြစ်မည်ကို
လင်းဖန် မြင်စေချင်စိတ် လုံးဝမရှိပေ။
အကြောင်းရင်းမှာမူ သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်းပြနိုင်ခြင်း
မရှိပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမြင်စေချင်စိတ် မရှိခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
၎င်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်ပြီးနောက် ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်သည်မှာ
ဝမ်းနည်းစရာပင်။ မနေ့ကလိုပင် လင်းဖန်သည် ချူရှောင်ပြောသည့်အတိုင်း အခြားမည်သည့်အရာမှ
မလုပ်ဘဲ နေခဲ့သည်။ ယင်းအစား သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်လှောရင်း ရပ်နေခဲ့သည်။
သူက စာဖတ်နေသည်ဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် လင်းဖန်
ကိုယ်တိုင်သာ သူ တကယ်ဖတ်နေသည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိ၏။
အနည်းဆုံးတော့ သူသည် နာရီကို အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော်
ကြည့်ခဲ့ပြီး၊ သူ့အကြည့်က စာမျက်နှာ၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းပေါ်တွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။
"ဆယ့်နှစ်နာရီတောင် ထိုးနေပြီ..." လင်းဖန်သည်
နာရီလက်တံကို ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
နာကျင်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ဆင်းသက်လာတော့မည်ကို သိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်
လင်းဖန်၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု
လျှပ်တစ်ပြက်ပေါ်လာသည်။
သို့သော်လည်း…
ထိုနာကျင်မှုက သူ့အပေါ်မှာ မရှိပေ။
သို့သော် ဝမ်းနည်းမှုအပြင်၊ သူ့နှလုံးသား၏ မှောင်မိုက်သောဘက်ခြမ်းတွင်
နာမကျန်းဖြစ်လုနီးပါး မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။
မည်သည့်ခံစားချက်မျိုးပင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
မဟုတ်လား?
"ကျွန်တော့်ကို ကူညီခွင့်ပေးပါဦး" ကုတင်ကို
ကြည့်နေသော ချူရှောင် မျက်နှာက ပြောင်းလဲလာပြီး၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းမှ
မနေနိုင်တော့သည့် အမူအရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ မနေ့ကလိုပင်။
အင်း၊ ဖြစ်နိုင်တာပဲ….
သူသည် မနေ့ကအတိုင်း ထိန်းချုပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းဖန်၏စကားများကို ကြားရသောအခါ
ချူရှောင်၏မျက်နှာတွင် မနေ့ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"မလိုဘူး" ချူရှောင်က အေးစက်စက်ပြောလိုက်ပြီး
ဆေး၏ အာနိသင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ထို့နောက် သူက လင်းဖန်ကို သတိပေးသည့်အကြည့်ဖြင့်
ကြည့်ကာ "မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက် မင်းမှာထပ်လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"
ချူရှောင်၏ သဘောထားက ခိုင်မာသည်။ ဆေးအာနိသင်က သူ့ကို
ရူးသွပ်စေခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်းပင်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ့ဇွဲ၏အကြောင်းရင်းက ရယ်စရာပင်။
၎င်းသည် တကယ်တော့ ဖန်မင်ကြောင့်ပင်။ ထိုကောင်က မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကိုပင်
သူ မသိခဲ့ပေ။
သို့သော် မနေ့ညကတည်းက ဖန်မင်အပေါ် သူ၏ခံစားချက်များကို
ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိပြီးနောက် ချူရှောင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ်လုပ်ခဲ့သည့်အရာများကို
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ ဆင်ခြင်တုံတရားအရပါ လက်မခံနိုင်တော့ပေ။
လင်းဖန်က သူ့ကို ‘’နာကျင်မှု’မှ သက်သာရာရစေရန် ကူညီပေးချင်ရုံသက်သက်ဖြစ်သော်လည်း
လင်းဖန်သည် သူ့အောက် တစ်ဆင့်နိမ့်သူဖြစ်နေပြီး၊ ဤလူငယ်က သူ့အမွေခံအဖြစ် ထားရန် ရည်ရွယ်ထားသူဖြစ်နေသော်လည်းပင်။
ချူရှောင်၏ ငြင်းဆန်မှုကြောင့် လင်းဖန်၏မျက်နှာပေါ်မှ
အမူအရာက တောင့်တင်းသွားပြီး သူသည် မရှင်းပြနိုင်သော စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် ဤကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုက လင်းဖန်ကို
အဆိုးဆုံး ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ချူရှောင် အိပ်ရာပေါ်တွင် အားနည်းစွာ ကိုင်းညွှတ်နေသည်ကို
ကြည့်ရင်း၊ ချူရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ချူရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်
လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန္ဒနှင့် ဖိနှိပ်မှုတို့ ရောယှက်နေသော နာကျင်သောအမူအရာကို ကြည့်ရင်း
လင်းဖန်က ဤအရာက သူ့ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခြင်း သို့မဟုတ် ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက်ထိုးခြင်းထက်
ပိုမိုမသက်မသာဖြစ်စေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
နောင်တရခြင်း…
ဤစကားလုံးသည် လင်းဖန်၏ အတွေးထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်
ပေါ်လာခြင်းပင်။
သူ့ဒေါသကို ဖောက်ထုတ်ရန် ပြန်ပေးဆွဲရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပါက
အရာအားလုံးက မြို့တော် N နှင့် ချူအုပ်စု၏ ဥက္ကဋ္ဌ မြေအောက်ဧကရာဇ် ချူရှောင်နှင့်အတူ
ငြိမ်းချမ်းစွာ ရှင်သန်နေပေလိမ့်မည်။
လေ့ဝူက ချူရှောင်ကို ထိုဆေးမျိုး ထိုးခွင့်မပြုခဲ့ပါက
ချူရှောင်သည် မခံစားရပေ။
အကယ်၍... သူက ချူရှောင်ကို ထိုလမ်းကြားမှ အိမ်သို့
မခေါ်လာခဲ့ပါက... ထို့နောက် သူ့နာကျင်မှု မခံစားရမီ မရှင်းပြနိုင်သော နာကျင်မှုထဲသို့
ကျရောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ဟုတ်တယ်၊ နာကျင်မှုပင်။
လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကိုက်ပြီး အသက်ရှုကျပ်လုနီးပါး
ဖြစ်စေသော နာကျင်မှု…
"လင်းဖန်"
လင်ဖန်သည် ကိုယ်ပိုင်ပဋိပက္ခတစ်ခုတွင် ဖမ်းမိနေသည်ဟု
ထင်ရချိန်တွင် ချူရှောင်၏အသံက ရုတ်တရက် လင်ဖန်ကို လက်တွေ့ဆန်မှုဆီသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
"ခေါ်သွား... ခေါ်သွားပေးပါ... ဟင်….ရေချိုးခန်းကို…"
ချူရှောင်က အနည်းငယ် ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝါကျ၏ အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်း၏။
ဤအရာအတွက် လင်းဖန်က စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့သည်ဟု ပြော၍မရပေ။
"ရေအေးဖွင့်လိုက်" ချူရှောင်က ရေချိုးခန်းသို့
ရောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည်။
သူ မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဆေးက ဘယ်လောက်ပြင်းတယ်ဆိုတာ သူ
မှန်းဆနိုင်ခဲ့သည်။
မဟုတ်ပါက ချူရှောင်သည် ထိုကဲ့သို့ တောင်းဆိုမှုမျိုး
ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော်…
ချူရှောင်သည် ဆေးနှင့် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန္ဒကြောင့်
ဖြစ်သော နာကျင်မှုကို ယာယီသက်သာစေရန် ထိုကဲ့သို့ မိုက်မဲသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခြင်းသည်
သူ၏ 'ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်' ကို လက်ခံခြင်းထက် ပို၍ ကောင်းမည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။
ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ လင်းဖန်သည် သူ့သွားများကို
ကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် မြူမှုန်များ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူက ချူရှောင်ပြောသည့်အတိုင်း ရေချိုးကန်ထဲသို့
ရေအေးများကို ဆက်လက်ဖြည့်ထည့်နေခဲ့သည်။
"ဒါလိုချင်တာ သေချာရဲ့လား?" ရေချိုးကန်ထဲ
ရေအပြည့်ဖြည့်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်က လက်မလျှော့ဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။
"မြန်မြန်လုပ်..." ချူရှောင်က မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ
စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သိသာပါသည်။ သူ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်လုနီးပြီဖြစ်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့" လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူသည် ချူရှောင်ကို ရေအပြည့်ရှိသော ရေချိုးကန်ထဲသို့
တကယ်မပစ်နိုင်ပေ။
ချူရှောင်၏ လက်မောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း
လင်းဖန်က သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် သေချာစွာ ရေချိုးကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်
လင်းဖန်လည်း ဝင်သွားခဲ့သည်။
တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ?
ချူရှောင်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားနိုင်လောက်အောင်ပင်
အားမရှိပေ။ ရေချိုးကန်ထဲကနေ ချော်ကျသွားရင် သူ ရေနစ်နိုင်သည်ပင်။
ဒါကြောင့် သူက လူကောင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့သည်။
ဒါက လင်းဖန် သူ့ကိုယ်သူ တုန်လှုပ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပင်။
ရေအေးတွေ လောင်းချလိုက်တော့ နှစ်ယောက်လုံး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်သွားကြသည်။
သို့သော် ဤအရာက သူတို့၏ အာရုံစူးစိုက်မှု၏ အဓိကအချက်
မဟုတ်ပေ။
ရေချိုးကန်က မကြီးပေ။ ယခု လင်းဖန် ဝင်ရောက်လာသောကြောင့်
မူလက ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာက ပို၍ပင် ကျဉ်းသွားသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်
လက်တွေ့ကျကျ တွယ်ကပ်နေကြသည်။
မူလက သူတို့ကို ကွဲကွာစေသော အဝတ်အစားနှစ်ထပ်ရှိခဲ့သော်လည်း
ရေစိုသွားသောကြောင့် ထိုအဝတ်အစားနှစ်ထပ်သည် အခြေခံအားဖြင့် မရှိသလောက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လင်းဖန်က ထိုအဝတ်အစားများကို အလွန်အမင်း
ပြဿနာရှိသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။
"နေဦး... မချွတ်နဲ့…" လင်းဖန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို
ရိပ်မိသောအခါ သူ၏လုပ်ဆောင်မှုကို သတိထားမိသည့် ချူရှောင်က အံ့အားသင့်ကာ သူ့ကို လျင်မြန်စွာ
ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ"
"ဟင်း၊ ဟုတ်ပါပြီ..." လင်းဖန်က သူ့လှုပ်ရှားမှုများကို
ရပ်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်က ချူရှောင်၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဝေးရာသို့ မရွေ့သွားပေ။
"အဟမ်း... အဲဒါဆို…. နေလို့ကောင်းလာပြီလား?"
လင်းဖန်သည် ရင်ဘတ်ထဲမှ တင်းမာနေသော စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ
မေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများက ချူရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်
လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ ပုံရိပ်နှင့် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်၍ကြည့်ရန်
ကြိုးစားခဲ့သည်။
"ဟမ်... အင်း..." ချူရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရေအေး၏ လှုံ့ဆော်မှုက သူ့ကို သတိပြန်ရစေရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး
ဆေးကြောင့် ဖြစ်သော ပြင်းပြသည့်ဆန္ဒကို ပြေလျော့စေခဲ့သည်။
သို့သော်…
ယခုမူ အားလုံး ကောင်းမွန်သွားပေပြီ။ နောက် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ?
ချူရှောင်ကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။
ရေအေး၏ လှုံ့ဆော်မှုမှ သူ့သတိက အခြားထူးဆန်းသော ကဏ္ဍတစ်ခုသို့
ပြောင်းရွှေ့သွားသည်ကို သူ သဘောပေါက်သောကြောင့်ပင်။
လင်းဖန်၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အများစုသည်
အခြားတစ်ဖက်သို့ မှီနေသည်။
ထိုမျှ နီးကပ်စွာရှိနေခြင်းကြောင့် ချူရှောင်သည်
အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် သူ၏ အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း
ခံစားနိုင်ပေသည်။
ထို့အပြင် လင်းဖန်၏ အသက်ရှူသံက ပြင်းထန်လာသည်ကို
သူ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး ဤလူငယ်သည် ဇီဝကမ္မဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု စတင်ခံစားလာရသည်ပင်။
ဒီကောင်လေးမှာ တကယ်ပဲ ဇီဝကမ္မဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှု
ရှိနေတာလား!
သာမန်အားဖြင့် သူအားမရှိတော့ပါက သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ပစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။
ချူရှောင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း
နောက်ဆုံးတွင် သွားများကို ကြိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူ တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ?
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသအပြင်
ချူရှောင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။
တကယ်တမ်း…
ဤခံစားချက်မျိုးသည် ဘားရှိ ထိုအချိန်က ခံစားချက်နှင့်
အလွန်ဆင်တူနေသည်။
သူနှင့် ဖန်မင်…
ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း ဤမျှနီးကပ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ထိုအချိန်က သူက သူ့အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ခဲ့သောအခါ
ထိုလူငယ်ကလည်း တုံ့ပြန်ခဲ့ပုံရသည်။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ အပြည့်အဝ မလုပ်ခဲ့တာလဲ?
ချူရှောင်သည် အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး သူ၏
အမူအရာက ပြောင်းလဲလာသည်။
"လင်းဖန်!" သူက ကောင်လေး၏ လက်တစ်ဖက် စတင်ထိတွေ့လာသည်ကို
ခံစားရသောအခါ သတိပေးသည့် လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်း?"
"ရပ်လိုက်!" ချူရှောင်က ပြောလိုက်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လင်ဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ယင်သွားသည်။
"ဟမ်၊ အင်း" လင်းဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ ဘယ်နေရာတွင် ရပ်ရမည်ကို သိသည်။
"ပြီးတော့ ဒါမျိုး ထပ်မလုပ်ရဘူး"
မဟုတ်ရင် မင်းက ငါ ကြိုက်တဲ့သူ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ
ဘယ်လိုမှ ညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ချူရှောင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူသည်
လင်းဖန်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် သို့မဟုတ် သူ့ပိတ်ပင်ထားသော အရာများကို ချိုးဖောက်ခဲ့သော
အခြားလူများကို ငရဲသို့ပို့ရန် မတွေးခဲ့ပေ။
"ဟမ်၊ အင်း" လင်းဖန်က 'ဟမ်' ဟု ထပ်ဖြေလိုက်သော်လည်း
သူက သိသိသာသာ အာရုံစိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
…
၎င်းသည် ပုံမှန် စကားပြောဆိုမှု တစ်ခုပင်။
အကြီးတန်းတစ်ယောက်က လူငယ်တစ်ယောက်ကို သင်ခန်းစာပေးနေသလိုပင်။
အနည်းဆုံးတော့ ချူရှောင်က ထိုသို့ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူက ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားက
လေထုက ထပ်မံ၍ သိမ်မွေ့လာသည်။
ရေအေး၏ အပူချိန်သည် ပူနေသော ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကြားတွင်
မရှိတော့ပေ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ဤသေးငယ်သော ရေချိုးခန်းလေးတွင်
ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူခြင်းသည် ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်းနေသည်။ ၎င်းသည် လင်းဖန် သို့မဟုတ်
ချူရှောင်နှင့် သက်ဆိုင်သည်လား မရှင်းလင်းသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။
ဖြစ်နိုင်တာက နှစ်ဦးစလုံး၏အသက်ရှူသံပင်။