Ch 70

70 : ဆေးကူလိမ်းပေးခြင်း

“သူဌေး၊ ညစာ စားပြီးတာနဲ့ ပြန်ကြမလားဗျာ။  ဒါက သူတို့ကို ပညာပေးဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်တာပေါ့” ဟု ချင်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လေ့ဝူက လင်းဖန်၏ ထွက်ခွာခြင်းကို တားဆီးရန် ပါးစပ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

“‌ဟင့်အင်း” လင်းဖန်က နာရီကို ကြည့်ပြီးနောက် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

အချိန်က တော်တော်ပင် နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။

“မလုပ်ပါနဲ့ သူဌေး ကျွန်တော်တို့ စာလုံးရေ ၁၅၀၀ ရှိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝေဖန်တာကို ရေးပြီးပြီဗျ။ အခုပဲ ဖတ်ပြဖို့ အသင့်ပဲ။ ပြီးတော့ သူဌေးလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိပဲ ဘာလို့ အလျင်လိုပြီး ပြန်မလို့လဲဗျာ?”

“ထားတော့” လင်းဖန်က လေ့ဝူကို ကျောမှီရင်း ပြောလိုက်ပြီး သတိမထားမိဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်မိလိုက်သည်။

အချိန်က ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ အခုထိ အိမ်မပြန်နိုင်သေးပေ။ အိမ်မှာရှိတဲ့သူတွေလည်း အခုဆိုရင် ဘာအစားအစာမှ မစားရသေးလောက်တော့ပင်။

အာ... သူက ဒီလိုကိစ္စတွေကိုတောင် ဂရုစိုက်ရသေးတာလား။ သူ့အိမ်မှာ တကယ်ကို 'ကြီးမားတဲ့ ဘုရားကြီး' တစ်ပါး ရှိနေသလိုပဲ။

လင်းဖန်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှောင်ပြောင်ရင်း ကားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

….

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းဖန်က အောက်ထပ် စားသောက်ဆိုင်မှ ဝယ်လာသည့် အစားအစာများကို ကိုင်ထားသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချူရှောင်က သူ ဘာလို့ဒီလောက်နောက်ကျပြီး ပြန်လာရတာလဲဟု မေးမည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ ယူလာသည့် အစားအစာများကို ဂရုစိုက်မည်လားဟု လင်းဖန်က စဉ်းစားနေမိသည်။

သို့သော်လည်း ချူရှောင်က လင်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ချူရှောင်က လင်းဖန်၏ မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို အရင်ဆုံး သတိထားမိခဲ့ခြင်းပင်။

“မင်းမျက်နှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဘာဖြစ်လာတာလဲ?  လင်းဖန်က တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများနှင့် ထိုးကြိတ်ခံရသည့် ခြေရာလက်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချူရှောင်က အရင်ဆုံး တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အထိုးခံလာရတာလား?” လက်ထဲတွင် အိတ်တစ်လုံး ကိုင်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် လင်းဖန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချူရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် အံ့သြဖို့ လိုလို့လား? ဒီလို ထင်ရှားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက သူ့ကို မျက်ကွယ်ပြုထားမယ်လို ထင်နေတာလား”

“အင်း၊ လမ်းမှာ လူမိုက်တချို့ရဲ့ ရိုက်တာခံလာရတာပါ” လင်းဖန်က ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

အာ… ယဲ့မိသားစုက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ထားတဲ့ လူမိုက်တချို့ပေါ့

“အဲ့ဒါကြောင့် ဒီလောက်နောက်ကျပြီးမှ ပြန်လာတာလား” ချူရှောင်က မေးလိုက်သည်။ သူ့အသံက ကျောင်းမှာ ကလေး အရိုက်ခံခဲ့ရတာ ဘာလို့လဲဟု မိဘတစ်ယောက်က မေးသကဲ့သို့ပင် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိထားမိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်မျိုးလေး ကွဲပြားနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

ဘာကွာခြားလဲဆိုတာကိုတော့ ချူရှောင်က အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“အင်း” ချူရှောင်၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းဖန်က ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ပါးစပ်ထောင့်စွန်းက ကွေးညွှတ်လာပြီး ဒဏ်ရာကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

“ဟစ်!”

“အမ်... လမ်းကြုံလို့ စားသောက်ဆိုင်ကနေ အစားအစာတွေ နည်းနည်း ဝယ်လာတယ်” လင်းဖန်က ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းဟန့်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်က ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အမူအရာကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစားအစာများကို ချူရှောင်ရှေ့တွင် ထားလိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် အဝတ်လဲရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ ဒီလောက် ညစ်ပတ်ပြီး ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မနေခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။

“ခဏလေး!” ချူရှောင်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“ဟင်?”

“မင်းအိမ်မှာ ဆေးရှိလား” ချူရှောင်က မေးလိုက်သည်။

“အင်း… ရှိတယ်လေ”

အရင်တုန်းက အစ်ကိုLeopard၏ မြေအောက်ကွင်းပြင်မှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က အရိုက်ခံရခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒီလို ဒဏ်ရာတွေအတွက် ဆေးဝါးတွေက ပေါများစွာပင် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လင်lဖန်က အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဆေးဝါးတွေ တော်တော်လေး လိုအပ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း ချူရှောင်က ဒီအကြောင်းကို မေးလာတော့….

ဒီအကြောင်းအရာတွေကို သူ့စိတ်ထဲမှာ မတွေးမိအောင် ထိန်းချုပ်ဖို့ လင်းဖန်အတွက် ခက်ခဲခဲ့သည်။

“ယူလာခဲ့။ မင်းဒဏ်ရာတွေကို ငါ ဆေးလိမ်းပေးမယ်” လင်းဖန်နှင့် မတူဘဲ ချူရှောင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အို...ကျေးဇူးပါ”

လင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆေးလိမ်းပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် မလွဲမရှောင်သာ အလွန်ပင် နီးစပ်ခဲ့ကြသည်။

ဒီလို “စိတ်တည်ငြိမ်သည့် အခြေအနေ” ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့မှုပင်ဖြစ်သည်။ ဆေး၏ ပြင်းထန်သော အနံ့အောက်တွင် လင်းဖန်က ချူရှောင်၏ ကိုယ်သင်နံ့ သူ ကြိုက်နှစ်သက်သည် ဟု ထင်ရပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံကလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

လင်းဖန်၏ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ ချူရှောင်၏ လက်က ရပ်တန့်သွားပြီး သူ ရုတ်တရက်ပင် တစ်မျိုးလေး ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာလို့ အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ? အထိုးခံရလို့ ရူးသွားတာလား?” ချူရှောင်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက လှတယ်လေ” လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော်လည်း ဆေးလိမ်းနေချိန်တွင် ဒီလူက စိတ်ထဲမှာ ရယ်နေကြောင်းကို ချူရှောင်က သူ့မျက်လုံးထဲက အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ပြောနိုင်သေး၏။

လှတာတဲ့လား? ကြည့်ကောင်းတာတဲ့လား? ဒီစကားလုံးတွေက ချူရှောင်အတွက် တားမြစ်ထားသော စကားလုံးများပင်။

ဒီကလေးက ဒါကို ပြောဝံ့တယ်ဆိုတာ!

သူ လွန်လွန်းနေပြီ! ပိုပြီးရိုးရိုးလေးပြောရရင်တော့ သူက သူ့သေတွင်းသူတူးနေတာပဲ!

“သေချင်နေတာလား?” ချူရှောင်က လင်းဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုများက တမင်တကာပင် ပိုမိုတင်းမာလာသည်။

“အား!” ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကြောင့် လင်းဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လင်းဖန်၏ ပုံမှန် ဆေးလိမ်းအားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူရှောင်က နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီး လင်းဖန်ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့တောင် ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား အထိုးခံရတာ မရှက်ဘူးလား?”

“အဟမ်း... လူအင်အား မမျှလို့ပါဗျာ၊ သိတယ်မလား” ဟု လင်းဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ယဲ့မိသားစုက လူဆိုးတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့က ပြဿနာမရှိပေ။ သူက ပြန်မတိုက်ချင်ရုံ သက်သက်ပင်။

ပြောရမယ်ဆိုရင် ချူရှောင်လည်း ဒီလောက် အရိုက်ခံရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ရဲ့ ‘ပံ့ပိုးမှု’ တွေကြောင့်ပင်။

ဟုတ်ပါတယ်။ လင်းဖန်က ဒါကို ဝန်ခံချင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“မင်း ငတုံးလား? ဘာလို့ မပြေးတာလဲ?”

“အမ်…” ဒါဆို၊ သူက တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံ တချို့ကို သင်ပေးချင်တာလား?

ဟုတ်ပါတယ်၊ သေချာပေါက်ပါပဲ။

“နောင်ဆို ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကြုံလာရင်၊ တကယ်လို့ တိုက်နိုင်ရင် သေအောင်သာ တိုက်လိုက်။ မင်းကို မြင်တာနဲ့ သူ ချက်ချင်းပြေးသွားအောင်သာ လုပ်လိုက်။ တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... ပြေး။ နောက်မှ အခွင့်အရေးရှာပြီး ပြန်လက်စားချေ” ချူရှောင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဒီစကားလုံးတွေက အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး အာဏာရှိသည့် N မြို့၏ မြေအောက်ဘုရင် ချူရှောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့်အခါ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း လင်းဖန်က ချူရှောင်၏ အမြင်ကို သဘောတူခဲ့ရပေသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ သူက သူ့နှလုံးသားထဲကနေ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြောဆိုခဲ့ခြင်းပင်။

လုံးဝ ဉာဏ်ကောင်း၏။ လုံးဝ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိ၏။ ပြီးတော့ လုံးဝ… ရက်စက်၏။

လုံးဝဉာဏ်ကောင်းတယ်။ လုံးဝဆင်ခြင်တုံတရားရှိတယ်။ ပြီးတော့ လုံးဝ... ရက်စက်တယ်။

ချူရှောင်က ဒီလိုလူစားမျိုးပဲ။ ဟားဟား... ဒါက မဆိုးဘူးပဲ။

“မေးစရာလေးရှိလို့”

“ဘာလဲ”

“အင်း... ခင်ဗျားကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်တဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ကြုံလာရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ?” အရင်က ပြောနေကျ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လင်းဖန်က ရုတ်တရက် အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

လင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက တကယ်ပင် အလေးအနက်ထားလွန်းသည်ဖြစ်သောကြောင့် ချူရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

“ဘာလို့ ဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးရတာလဲ?”

“ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ သိချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို အရမ်းလိုချင်နေတယ်ဆိုပါစို့၊ ဆိုလိုတာက လိုချင်နေရုံပဲ၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလဲ?”

လင်းဖန်က သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာကို မေးလိုက်သည်။

မူလက သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ကားမတော်တဆမှုကို ချူရှောင်က စီစဉ်ခဲ့တယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကားမတော်တဆမှု မအောင်မြင်တဲ့အခါ သူ့ကို ထောင်ထဲ ထည့်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချူရှောင်နှင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် လင်းဖန်က သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုကို သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ ချူ‌ေရှာင်က အဲ့ဒီလို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ခဲ့တာလား…

ဒါ့အပြင်၊ ချူရှောင်က အဲ့လိုလုပ်မယ့်လူမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူးနဲ့တူတယ်။

“ဟဲဟဲ၊ မင်းပြောသလိုပဲ၊ အဲ့ဒီလူက လိုချင်နေရုံပဲ။ ပြီးတော့၊ အဲ့ဒါက ငါသဘောကျတဲ့ တစ်ခုခုဆိုရင်တောင်၊ အဲ့ဒီလူက လိုချင်နေရင်တောင်၊ ရမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ချူရှောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အသံက အသာစီးရလိုသည့် စွမ်းအားမျိုးနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

အဖြေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်။

“အဲ့ဒီလူရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လိုဆိုရင်ရော” လင်းဖန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

“တကယ်ကြီးလား? တကယ်လို့ တခြားတစ်ဖက်က ပြိုင်ဘက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရရင် ငါသူ့ကို ပျောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လိုဆိုရင်တော့... သူ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့မလိုဘူးလေ။ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်လို့လား” ချူရှောင်က နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချူရှောင်က လင်းဖန်၏ နားမလည်နိုင်သော မေးခွန်းကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း သူကတော့ အလေးအနက်ပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

လင်းဖန်က အမွေခံဖြစ်ပြီး သူပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ စီစဉ်ထားသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက လင်းဖန်ကို အထက်တန်းလွှာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သင်ယူစေချင်ခဲ့သည်။

အစကတည်းက သူက မိသားစုနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ဆင့်ချင်းစီပင် ယနေ့ N မြို့တွင် အကြီးမားဆုံး အင်အားစုအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သူ့ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး သူ့ကို သတ်ချင်သည့် လူအများအပြား ရှိခဲ့ကြသည်။ N မြို့တစ်မြို့လုံး သို့မဟုတ် J ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် အနည်းဆုံး တစ်နေ့ကို ၃၀% သော လူများ ရှိခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူ အဲ့ဒီလူတွေအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကို ၄၈ နာရီလောက် လိုအပ်မည်ပင်။

လင်းဖန်က ချူရှောင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက်ပင် ပြုံးလိုက်သည်။

စိတ်သက်သာရာရသည့် အပြုံးတစ်ခုပင်။ သူ့လည်ချောင်းထဲက ငါးရိုးက ရုတ်တရက် ထုတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက သူက ချူရှောင်ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး သူ့ကို တန်ပြန်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကိုတောင် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ရှင်းရှင်းပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါတွေအားလုံးက ကားမတော်တဆမှုနဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ထောင်ကျခဲ့တာတွေကြောင့်ပင်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့…

ချူရှောင်က အဲ့ဒီအဖြေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပေးခဲ့ပေ။ တကယ်တမ်းကျတော့ အဖြေကို အတည်ပြုလို့မရပေ။

သို့သော်လည်း ချူရှောင်၏ စကားလုံးများက လင်းဖန်ကို ချူရှောင်က သူ့ကို ဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ယုံကြည်စေဖို့ လုံလောက်ခဲ့သည်။

အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းတုန်းက သူက သာမန်အရပ်သားလေးတစ်ယောက်ပင်။ တကယ်လို့ ချူရှောင်က သူ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် သူ့ကို ခေါင်းကို ပစ်ပြီး သတ်လိုက်ရုံပဲ။ ဒီလို ရှုပ်ထွေးပြီး ဟန်ဆောင်မှုများတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးကို သုံးစရာ မလိုပေ။

ဒါဆို ဒီအရာတွေကို လုပ်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ?

ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည်နှင့် လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများက သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် လင်းလက်လာသည်။

အဖြေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဖြစ်နေ၏။

သို့သော်လည်း သူက သတိထားတတ်သူဖြစ်သောကြောင့် အစောကြီး ကောက်ချက်ချမည် မဟုတ်ဘဲ ချူရှောင် ဖြစ်နိုင်ခြေကို လုံးဝ ဖယ်ထုတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူက ဒီကိစ္စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုံစမ်းသွားမည်ပင်။

ဘယ်လို စုံစမ်းမလဲဆိုတာတော့…

ဖြစ်နိုင်တာက ချူရှောင်လက်အောက်က လူတွေကို စုံစမ်းဖို့ စတင်သင့်ပေသည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ကားမတော်တဆမှုနဲ့ ထောင်ကျခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအားလုံးက ချူရှောင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေနဲ့ ပတ်သက်နေခဲ့တာပင်။

“ဘာလဲ? မင်းကို ရိုက်ခဲ့တဲ့သူတွေကို ဘယ်လိုပြန်ကလဲ့စားချေရမလဲ စဉ်းစားနေတာလား?” လင်းဖန် ရုတ်တရက် မျက်နှာညိုညစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူရှောင်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” သို့သော်လည်း သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝအကြောင်းအရာတွေကတော့…

“နည်းနည်းသက်သာလာမှ ပြောကြတာပေါ့။ ကဲ၊ ဆေးပုံးကို သိမ်းလိုက်တော့”

“အင်း၊ ကောင်းပြီ” လင်းဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ချူရှောင်ဆီကနေ ဆေးဘူးကို ယူလိုက်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အခု အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေသည်ပင်။ အရာအားလုံးက…

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လင်းဖန်ရဲ့ ရုတ်တရက် တိုတောင်းပြီး ပြည့်စုံတဲ့ စကားလုံးတွေကို ချူရှောင်က မသုံးတတ်တော့ဘူး။

ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက ဒီလူက စကားများလွန်းတယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စကားနည်းသွားတာလဲ?

ချူရှောင်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး လင်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ညစာစားပြီးပြီလား?”

“မစားရသေးဘူး”

“ဒါဆို အတူတူ စားကြတာပေါ့”