Ch 67

67 : ဖန်မင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?

ဆယ်ရက်မြောက်နေ့၊ ဤသည်မှာ ဆေး၏ အာနိသင် အပြင်းထန်ဆုံး စတင်သက်ရောက်ချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင် ချူရှောင်တစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး နာကျင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချူရှောင်ကို ထိုသို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သော လင်းဖန်က နောက်ဆုံးတွင် “ကျွန်တော့်ကို ကူပေးစေချင်လား?”

“အဟမ်း... ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ ဆေးအာနိသင်ကို သက်သာအောင် ကူညီပေးမယ်လို့” ဟု လင်းဖန်က ခေတ္တရပ်နားပြီးမှ ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

“အာ… မလိုပါဘူး ကျေးဇူးပဲ” ဆယ်ရက်လောက် ကြာပြီးတဲ့နောက် လင်းဖန်ရဲ့ "ကူညီမယ်" ဆိုတဲ့ စကားကို ချူရှောင်းက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလဲ?

သို့သော်လည်း ချူရှောင်သည် မဆိုင်းမတွပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် ဆေး၏ အာနိသင်က သူ့ကို အကူအညီမဲ့ကာ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေပြီး၊ မြစ်များကို လှန်ပစ်ပြီး ပင်လယ်များကို ကျော်လွှားရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် ဆေးပင်လျှင်… သူ့ထက် ဆယ်နှစ်ကျော်ငယ်သော ကလေးတစ်ယောက်အား ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ကူညီပေးခြင်းမျိုးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

ထိုမျှ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာမျိုးကို သူ မလုပ်နိုင်ပါ။

လင်းဖန်သည် ချူရှောင်၏ ငြင်းဆန်မှုကို အံ့သြခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ချူရှောင်သည် အခြားသူများအား အကူအညီတောင်းခံရခြင်းကို နှစ်သက်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများ သူ့ကို ထိတွေ့ခြင်းကိုလည်း သူ မကြိုက်ပေ။ ရေချိုးခြင်းမှပင် ထိုအချက်ကို သိနိုင်သည်။

ချူရှောင်သည် ဒါရိုက်တာချန်ညွှန်ကြားခဲ့သော ဆေးများကို သောက်ပြီးကတည်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် နံနက်တိုင်း ရေချိုးရန်နှင့် ကျောင်းသို့ မသွားရန် ပို၍ပင် နှစ်သက်လာခဲ့သည်။

ယခုလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချူရှောင်က လင်းဖန်၏ “ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ” ကို လက်မခံခဲ့သကဲ့သို့၊ လင်းဖန်သည်လည်း ချူရှောင်၏ ငြင်းဆန်မှုကို ရွေးချယ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ချူရှောင်သည် အလွန်အမင်း မသက်မသာ ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင် လင်ဖန်သည်လည်း သူ့လက်သီးကို ဆုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချူရှောင် မခုခံနိုင်မီ လင်းဖန်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် တိုက်ရိုက်ထိုင်ချကာ သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ် ဖိလိုက်သည်။

ဟင်း… ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ချူရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ခွန်အားအားလုံး ထုတ်နှုတ်ခံထားရသော အရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် ဖြစ်နေသည်။ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာခံမှုသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက်ခံမှုကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

“မင်း… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?” ချူရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် မေးလိုက်သည်။

“ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ” လင်းဖန်၏ အသံက တည်ကြည်နေ၏။ ချူရှောင်ရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့ဟန်ဆောင်မှုမှ ပုံမှန်နူးညံ့မှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး မငြင်းနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းဖန်သည် မည်သူ့ကြောင့်မှ၊ ချူရှောင်ကိုပါမကျန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်… ချူရှောင်၏ နာကျင်မှု၊ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် စိတ်တိုလွယ်မှုတို့သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် သူထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ လင်းဖန်သည် ဤကဲ့သို့သော ထိန်းချုပ်မရသော ခံစားချက်မျိုးကို မနှစ်သက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချူရှောင်ကို မသက်မသာ ခံစားရစေရန် ခွင့်မပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က နာကျင်မှုသည် အခြားအမူအရာတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးနိုင်ပေသည်။

“ငါ မလိုဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ…” ချူရှောင်သည် ခက်ခဲစွာဖြင့်၊ သို့သော် ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ကာမဆန္ဒက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူက ဘယ်လိုလုပ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ကူညီခိုင်းရမှာလဲ?

အဆိုးဆုံး အရာက ဆေး၏ အာနိသင်ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆဲလ်တိုင်း အလွန်အမင်း ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ထိုနှစ်ဦး ရုတ်တရက် နီးကပ်သွားသောအခါ ချူရှောင်သည် ပို၍ပင် လဲကျသွားသည်။

ချူရှောင်က လင်းဖန်သည် ထိုအရာများကို နားမလည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ မကောင်းမှုရဲ့ ရှေ့ဆောင်ဖြစ်တဲ့ လင်းဖန်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလဲ?

ထို့ပြင် လင်းဖန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသောကြောင့် သူ လုံးဝရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မရှိပေ။

အခုတော့၊ နောက်ဆုံးပြောစရာ ရှိတာက…

လင်းဖန်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ချူရှောင်၏ ငြင်းဆန်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် ချူရှောင်ကို လက်မောင်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်သည်။

“…! ဟင့်အင်း… သူ့ဆန္ဒကို လင်းဖန်က အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ပင် ချူရှောင်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိုပကတိ အေးစက်သော မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ဒေါသ၊ မလိုချင်မှု၊ ပြီးတော့... စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတွေ ရောထွေးနေတာပါ။

“ငါ မင်းကို ရပ်လို့ ပြောနေတယ်လေ…” ချူရှောင်သည် သူ့သွားများကို ကြိတ်ရင်း ဤဝါကျကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုအရာသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လင်းဖန်ရှေ့၌ အကြာကြီး မပြသခဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သို့သော်…

စပြီးနေပြီဆိုတော့ လင်ဖန်က ဘယ်လိုလုပ် ရပ်လို့ရတော့မှာလဲ?

ထို့အပြင် လိင်စိတ်ဆန္ဒသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှော်ဆန်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သင် မထိတွေ့လျှင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေနိုင်သော်လည်း၊ ဤအရာ စတင်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုဆန္ဒသည် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယခုလက်ရှိ ချူရှောင်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အစပိုင်းတွင် မလိုချင်ဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း လင်းဖန်၏ လက် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် တုံ့ပြန်လာသည်။

ထို့အပြင် ဆယ်ရက်တာ ဖိနှိပ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု…

သူ ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော တိုးတိုးလေး ညည်းညူသံသည် တဖြည်းဖြည်း မောပန်းသော ဟောဟဲသံ ဖြစ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အဝတ်အစားများဖြင့် ခြားနေသော်လည်း လင်းဖန်သည် ချူရှောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ယင်နေခြင်းကို သူ့ထိတွေ့မှုတိုင်းဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။

ချူရှောင် မမြင်နိုင်သော ထောင့်မှ လင်ဖန်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ သူသည် ချူရှောင်၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိနေသည်။

လင်းဖန် မမြင်နိုင်သော ထောင့်မှကြည့်လျှင်မူ ဤအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပြင် ချူရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာသည်လည်း သူ့မူလ ခံနိုင်ရည်နှင့် ခုခံအားကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

သူ၏ မူလ အေးစက်သော မျက်နှာသည် ဆန္ဒများကို ထုတ်ဖော်ရန်အတွက် ကြာမြင့်စွာကတည်းက စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။ ထိုရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများတွင် မူလ အေးစက်မှုနှင့် ဒေါသတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် အစားထိုးခံရသည်။

ဒါဆို ဒါက ဆေးအရှိန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေ ထုတ်ဖော်ခံရပြီး သက်သာသွားတာလား?

ချူရှောင်သည် စိတ်ကူးယဉ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

“အာ… ”

ချူရှောင်၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိသော သတိတစ်ပိုင်းသည် လင်းဖန်ကို ရပ်တန့်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့မူလစကားလုံးများက သက်သောင့်သက်သာဖြစ်ပြီး မကျေနပ်သော ဟွန်းခနဲ မြည်သံနုနုလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“သက်တောင့်သက်သာရှိလား?” လင်းဖန်သည် ခေတ္တရပ်နားပြီး မေးလိုက်သည်။

ချူရှောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ထိုသို့သော သဘောထားမျိုးသည် လင်းဖန်ကို သူ၏ လုပ်ရပ်များ၊ သူ၏ အလိုဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပျော်အပါးလိုက်စားမှုမျိုးဟု ထင်စေရန် လုံလောက်သည်။

လင်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းဖန်သည် ရှေ့ဘက်မှလွဲ၍ အခြားနေရာများကို ထိတွေ့ရန် မရဲရင့်ပေ။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင်ပင် လင်းဖန်သည် ယခင်က ဘားတွင် လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း သူ့လက်စားချေမှုကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် အချို့အကြောင်းများကြောင့် လင်းဖန်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို တန်ဖိုးထားပြီး ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကြောင့် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မလိုချင်ပေ။

သို့သော်လည်း ရှေ့ဘက်မှ ထုတ်ဖော်ခြင်းက ချူရှောင်၏ စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေရန် လုံလောက်သည်။

"ဟင်း... ဖန်... ဖန်မင်…”

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအချိန်တွင် သူ၏ လုံးဝအားအင်မရှိသော ဟန်ပန်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ပင် အားနည်းနေသည်။ သို့မဟုတ် ဆေးကြောင့်ဖြစ်သော ခံစားချက်က ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထိုဆေး၏ အာနိသင်နှင့် ဆန္ဒသည် လူများကို အမှန်တကယ် ရူးသွပ်စေနိုင်ပေသည်။

မသိစိတ်မှပင် သူ၏ ကာမစိတ် တက်ကြွချိန်တွင် ချူရှောင်သည် ဖန်မင် ဟူသော နာမည်ကို အမှန်တကယ် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ချူရှောင်၏ အသံနှင့် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရာတွင် လုံးဝ သတိမရှိခဲ့ပေ။

ချူရှောင်သည် မသိစိတ်မှ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လင်းဖန် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အံ့သြသွားတာပေါ့။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် "ဖန်မင်" ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဘာလို့ သူ့ရန်သူရဲ့ နာမည်ကို အော်ခေါ်ရတာလဲ။

မည်သည့် လက္ခဏာ သို့မဟုတ် သတိပေးမှုမျှ မရှိဘဲ…

အင်း… ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် လင်းဖန် မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။

တုန်လှုပ်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုအပြင်၊ ဖော်ပြမရသော ခံစားချက်တစ်မျိုး သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ဖြတ်ပြေးဝင်လာသည်။

သို့သော်လည်း ထိုခံစားချက်… မဆိုးပါ။

ချူရှောင်က "ဖန်မင်" ဟု ခေါ်ဆိုသည်ကို ကြားလိုက်သည့်အခိုက်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။

ချူရှောင်၏ အသံသည် နားထောင်ရသည် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ၎င်းသည် ကာမဆန္ဒဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး အနည်းငယ် တိုးအက်နေသော အသံဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအသံနဲ့သာ "လင်ဖန်" လို့ ခေါ်လိုက်ရင် ပိုပြီး လိင်စိတ် ထကြွတဲ့ ခံစားမှုရမလား?

လင်းဖန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအတွေးသည် မကြာမီပင် သူ့စိတ်ထဲမှ “ဘာလို့လဲ?" ဟူသော မေးခွန်းများဖြင့် အစားထိုးခံရသည်။

ဒါဆို ချူရှောင်းက ဘာလို့ သူ့ကို၊ အမ် 'ဖန်မင်' လို့ ခေါ်ရတာလဲ?

လင်းဖန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

အနည်းငယ်မျှပင်၊ လင်းဖန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် မကြာမီပင် ဤရူးသွပ်ပြီး ရယ်စရာကောင်းသော အတွေးကို သူကိုယ်တိုင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ချူရှောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ပျော့ခွေနေသည်ကို  ကြည့်ရင်း ဆေးအရှိန်နဲ့ ရုတ်တရက် ဆန္ဒရဲ့ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေတာကြောင့် သိသာစွာပဲ မူးမေ့လဲကျသွားတာကို ကြည့်ပြီး လင်ဖန် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ 'ညစ်ပတ်မှု' နဲ့ ချွေးတွေ တစ်ကိုယ်လုံးကို သန့်ရှင်းပေးဖို့ နောက်ဆုံးတော့ ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြမရသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယခုပင် သူ့အဝတ်များကို အလျင်အမြန် ချွတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ့ဘောင်းဘီကို ဝတ်ပေးရန် အချိန်ရောက်သောအခါ လင်းဖန် အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ့လက်များ တောင့်တင်းနေပြီး လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးသည်။

သူသည် သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံး စာမေးပွဲဖြေဆိုချိန်တွင်ပင် ထိုမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားပုံ မရခဲ့ပေ။

Holy Shit…!

လင်းဖန်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ချူရှောင်ကို တင်းကျပ်စွာနှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ သန့်ရှင်းပေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဆုတ်သွားသည်။

ချူရှောင် ပြန်နိုးလာချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချူရှောင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လင်းဖန်သည် အိပ်ရာဘေးက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့သြသွားသည်။ သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

နာရီအနည်းငယ်အကြာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ယခု လင်ဖန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချူရှောင်သည် အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

“ဘာလို့ အိပ်မနေဘဲ ဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ?” ချူရှောင်သည် သူ့အသံတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ဤကောင်လေးကို ရပ်တန့်စေခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းဖန်သည် သူ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ ထူးဆန်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို အစားမေးလိုက်သည်။

“ဖန်မင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?”