Ch 65

65 : မင်း ဘယ်သူက အပေါ်ကလို့ ထင်လဲ?

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လင်းဖန် နိုးထလာခြင်း မရှိသေးပေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဒါရိုက်တာချန် ညွှန်ကြားထားသော ဆေးကို သောက်ပြီးနောက် ချူရှောင်သည် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အင်အားအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိကာ ဦးစွာ ထလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော လင်းဖန်ရှေ့သို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လျှောက်သွားကာ စာရွက်အနည်းငယ်ကို သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ?" မျက်လုံးများ မှေးစင်းလျက် ငိုက်မြူးသော အကြည့်ဖြင့် လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။ ညက မည်သို့သော ရှင်းပြ၍မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကြောင့်မှန်းမသိ သူသည် မနက် ၂ နာရီအထိ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ…

"ရေးထားတဲ့ဟာ အကုန် ငါ့အတွက် ပြန်ဝယ်ပေး" ချူရှောင်က ကြမ်းတမ်သော‌လေသံ ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ မနိုးသေးသော်လည်း တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ!

တစ်ညလုံး သူ ဘယ်လို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ကို ကောင်းကင်ဘုံသာ သိသည်။

ဒါ တော်တော် ဆိုးတယ်! ပြီးတော့ အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကြီး! Damn it!

ချူရှောင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လင်lဖန်သည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူ့လက်ထဲရှိ အရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

စာရွက် သုံးရွက်…

အင်း... တိတိကျကျပြောရလျှင် ၎င်းသည် ငွေချေးစာရွက် တစ်စောင်နှင့် ဈေးဝယ်စာရင်း နှစ်စောင် ဖြစ်သည်။

စာရင်းတွင် အဝတ်အစားများ၊ ဘောင်းဘီများနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အရာများ အားလုံး ပါဝင်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အမှတ်တံဆိပ်၊ အရွယ်အစားနှင့် အရောင် အသေးစိတ်ကိုလည်း မှတ်သားထားသည်။

အဝတ်အစားတွေ... ဟွန်း...

အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသည်။ မနေ့ညက ချူရှောင်အတွက် တစ်ညလုံး ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ တကယ် ခက်ခဲခဲ့သည်။

သို့သော်…

အမှတ်တံဆိပ်များကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ် တွန့်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် နိုင်ငံတကာ အမှတ်တံဆိပ်များ၊ အဆင့်မြင့် အမှတ်တံဆိပ်များ အားလုံး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် လူအနည်းငယ်သာ ရဲရဲဝင်ဝယ်လေ့ရှိသော ဈေးဝယ်စင်တာသို့ လေ့လေ့အတွက် အမှတ်တံဆိပ် အဝတ်အစားများ ဝယ်ရန် မသွားခဲ့ကြလျှင် သူသည် လင်းဖန်၏ "သမိုင်း" တွင် ချူရှောင်၏ စာရင်းတွင် ရေးထားသော အမည်များကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အွန်း၊ သူ့မှာ တကယ် အကြိုက်ပုံစံ ရှိတာပဲ…

သို့သော်…

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ငွေချေးစာရင်း ရေးပေးခဲ့ပေမဲ့ အဝတ်အစားတွေကတော့... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ ငွေကြေးအင်အားနဲ့ ဘယ်လောက်တန်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ?" လင်းဖန်သည် စာရွက်များကို သူ့လက်ထဲတွင် လွှဲယမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုအဝတ်အစားများကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ငွေကြေးမရှိသော မမြင်ရသည့် သူဌေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေသည် မိဘများအပေါ် မှီခိုနေရသော ဆင်းရဲသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူသည် ထိုအဝတ်အစားများကို တကယ် ပြန်ဝယ်ပေးခဲ့လျှင် ချူရှောင်အတွက် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းဖန်၏ စကားများသည် ချူရှောင်ကို သတိရစေသည်။

ယခင်က သူသည် ထိုအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော်လည်း သူသည် သာမန် ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ချူရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ နောင်တရသွားသည်။

"အဟမ်း၊ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ ဒီအရာတွေ အကုန်လုံးက အတုတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က တကယ့် ပစ္စည်းတွေကို မဝယ်နိုင်ဘူး အတုတော့ တတ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် အတုတွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သိတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ ပစ္စည်းတွေက တော်တော် ကောင်းတယ်…"

"တိတ်စမ်း"

အတုတွေ? သူ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ? သူက အတုတွေ ဝတ်မယ့် လူမျိုးလား?

"ဒီနားမှာ သာမန် ဈေးဝယ်စင်တာ

ရှိသေးလား?" ချူရှောင်သည် လင်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှိတယ်"

"ငါ့ကို ခေါ်သွား"

"ကျွန်တော့်မှာ တက်ရမယ့် အတန်းတွေ ရှိသေးတယ်…" လင်းဖန်က သေသေသပ်သပ် ပြောလိုက်သည်။

"ခွင့်တိုင်လိုက်"

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မနေ့ညက သူ အင်္ဂလိပ်စာလုံးတွေကို ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့ အခြေအနေအရ ဒီကောင်လေးဟာ အဆင့် C ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တယ်။ သူ အတန်းတစ်ခု နှစ်ခု လွတ်သွားရင် ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။

ထို့ပြင် သူ လွတ်သွားသော အတန်းများအတွက် သူ ကူညီသင်ကြားပေးလိမ့်မည်။

ချူရှောင်သည် သူ့ကို အဆင့် C ကျောင်းသားအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးကြောင်း လင်းဖန် မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် ချူရှောင်၏ တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းခဲ့ပေ။

အကူအညီမဲ့ကြောင်း သင့်တော်စွာ ပြသပြီးနောက် လင်းဖန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းအုပ်ဆရာကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူ ဖုန်းခေါ်နေစဉ် ချူရှောင်၏ အကြည့်ကို တမင် ရှောင်ဖယ်ခဲ့သည်။

သူသည် လျူလီကို ဖုန်းခေါ်နေကြောင်း ချူရှောင်ကို သိစေခဲ့သည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

….

"မင်း ခွင့်ထပ်တောင်းနေတာလား?" လင်းဖန် ခွင့်တိုင်သည်ကို ကြားသောအခါ လျူလီသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းအုပ်ဆရာအနေဖြင့် ကျောင်းသားများသည် ခွင့်မကြာခဏ တောင်းလျှင် ထိုအရာသည် သူတို့၏ စာမေးပွဲအတွက် မကောင်းပေ။ ထို့ပြင် အတန်းချိန်အတွင်း လင်းဖန် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ တာဝန်ယူရလိမ့်မည်။

"မင်း ဘာကိစ္စနဲ့ ခွင့်ယူချင်တာလဲ?" လျူလီသည် ခဏရပ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် ခင်ပွန်းကို သူ သူ ငါ့ဟာကို မဝတ်ချင်ဘူးဆိုလို့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ဖို့ ဈေးဝယ်စင်တာကို ခေါ်သွားမလို့

လင်းဖန်သည် စိတ်ထဲတွင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တွေးနေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ စဉ်းစားနေရုံသက်သက်ပါ။ သူ လျူလီကို တကယ် ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ကျွန်တော့် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်လာလို့ ဆေးစစ်ဖို့ ဆေးရုံကို သွားချင်လို့ပါ" လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းပြချက်ကို ခြောက်ကြိမ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ကြိမ်ခန့် သုံးပြီးပြီဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ မအောင်မြင်ခဲ့တာမဖြစ်ခဲ့ဖူဘူး…

သေချာတာပေါ့၊ လင်းဖန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လျူလီသည် သူ၏ စကားကို မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ် မမေးတော့ချေ။

ယခင်က လင်းဖန်သည် ပြဿနာရှာတတ်သော ကျောင်းသားအုပ်စု၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ခေါင်းတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို ပြောရလျှင် ကျောင်းနှင့် လင်းဖန်၏ ကျောင်းအုပ်ဆရာသည် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

"မင်း ခွင့်တောင်းလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းပြင်ပမှာ မင်းကို ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ဘူး" လျူလီက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ် ဆရာ။ ဘာ မတော်တဆမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အကြီးမားဆုံးသော အန္တရာယ်သည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ တခြား ဘာ မတော်တဆမှု ရှိဦးမှာလဲ?

ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းဖန်သည် စိတ်ထဲမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးပြီလား?"

"အွန်း၊ ပြီးပြီ"

"ဒါဆို သွားကြစို့" သူသည် ထိုကောင်လေး ၏ အဝတ်အစားများကို နောက်တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဝတ်ဆင်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ!

"အဟမ်း၊ အနည်းဆုံး မနက်စာတော့ စားလိုက်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ဈေးဝယ်စင်တာ ဖွင့်မှ သွားကြတာပေါ့…." လင်းဖန်က ခြောက်ကပ်ကပ် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

….

"ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား? အွန်း၊ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက မနေ့က ဆရာဝန် ညွှန်ကြားထားတဲ့ ဆေးထိုးပြီးတော့လေ"

"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ အပြည့်အဝတော့ မသက်သာသေးပေမဲ့ တစ်နေ့တာ ပုံမှန်အတိုင်း နေနိုင်ဖို့တော့ ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားရမှာပဲ" ချူရှောင်သည် လင်းဖန်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ညတုန်းကအတွက်ကတော့…

သူသည် ထိုအရာကို ပြန်သတိရလိုစိတ် မရှိတော့ပေ!

"အို့၊ ဒါဆို သွားကြတာပေါ့" လင်းဖန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယခုမှပင် ချူရှောင်သည် ဈေးဝယ်စင်တာတွင် ထိုအရာကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ဝန်ခံလိုစိတ် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရုတ်တရက် ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အိုကေ" လင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိမထားမိဘဲ ချူရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

…

ချူရှောင်၏ တောင်းဆိုချက်အရ လင်းဖန်သည် ချူရှောင်ကို အနီးအနားရှိ သာမန် ဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ အွန်း၊ သင့်တင့်တဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခုပေါ့

ဟုတ်ပါတယ်၊ လင်းဖန်သည် ထိုဈေးဝယ်စင်တာကို ရွေးချယ်ရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ နီးသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သူ ဝယ်ယူထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သီအိုရီအရ ၎င်းသည် သူ၏ ဈေးဝယ်စင်တာ ဖြစ်သောကြောင့် ချူရှောင်၏ အမည်ပေါက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

ချူရှောင်အတွက်မူ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း အဝတ်အစားရွေးချယ်ရာတွင် အလွန်မြန်ဆန်သောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အနီးကပ်ကြည့်စရာမလိုဘဲ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံအနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အလွန်အလျင်စလို ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မနက်စောစောရောက်လာပြီး ဈေးဝယ်စင်တာတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် လင်ဖန်သည် ထိုအချိန်တွင် လျူလီကို ဤနေရာတွင် တွေ့လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ!

လျူလီကို မြင်လိုက်သောအခိုက်အတန့်တွင် လင်ဖန်သည် ကုလားကာကို ဖွင့်ကာ မစဉ်းစားဘဲ အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းသည် ချူရှောင် ဝင်သွားသော အခန်းဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ဝင်လာတာလဲ?" အဝတ်အစားလဲနေသော ချူရှောင်သည် အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် လင်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အွန်း... ကျွန်တော် ဝင်လာတာက ခင်ဗျား အကူအညီများ လိုသေးလားလို့ ကြည့်မလို့ပါ"

"မလိုဘူး၊ ထွက်သွား!"

"အွန်း၊ အဲဒီအဝတ်အစားတွေ ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်ရဲ့လား နည်းနည်း အကြံပေးမလို့ပါ" လင်ဖန်က "ကျွန်တော် လုံးဝ ထွက်မသွားဘူး” ဆိုတဲ့ မျက်နှာနှင့် ဆက်ပြောသည်။

သူ ဘာလုပ်သင့်လဲ? သူ့ကို ဆရာလျူလီကို ရှောင်ဖို့ ဝင်လာတယ်လို့ ပြောရမလား?

ဒါပေမဲ့... သူ အဲဒီအချိန်မှာ အတန်းထဲမှာ ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? လျူလီ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?

ထိုအတွေးကို တွေးမိသောအခါ လင်းဖန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လျူလီသည် သူ့ကို ရှာရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာတာ မဖြစ်နိုင်ပေ…

ထိုအချက်တွင် လင်းဖန် မှန်မှန်ကန်ကန် ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ လျူလီသည် သူ၏ ကျောင်းသားများ အတန်းပျက်သည်ကို စစ်ဆေးရန် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝေဒုံထံမှ သတင်းအရင်းအမြစ်တစ်ခုကို ရရှိထားပြီး ချူရှောင်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျူလီသည် ချူရှောင်ကဲ့သို့ လူမျိုးတစ်ဦးသည် ထိုသို့သော သာမန် ဈေးဝယ်စင်တာတွင် ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု မထင်သော်လည်း ဝေဒုံ၏ စွမ်းရည်ကို သူ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ... သူသည် ချူရှောင်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမျှ လွတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လျူလီသည် ဈေးဝယ်စင်တာတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့သောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင် လျူလီ ထွက်သွားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လင်ဖန်သည် အဝတ်လဲခန်းထဲမှ ချူရှောင်၏ ရက်စက်သော အကြည့်များအား အံတု၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချူရှောင်လည်း ထွက်လာခဲ့သည်။

အွန်း... သူ့မျက်နှာ ပျက်နေတယ်။

"အဟမ်း၊ အဟမ်း၊ သူ အခုလေးတင် ဝတ်ကြည့်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန် ထုပ်ပေးပါ" လင်းဖန်သည် ကတ်ကို ထုတ်ယူကာ ငွေရှင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အွန်း၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ" ငွေရှင်း၏ အမူအရာသည် အလွန် ဖော်ရွေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များသည် မရေရာသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ မှားမသွားဘူးဆိုရင် ဧည့်သည်နှစ်ဦးသည် အခုလေးတင် အဝတ်လဲခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ပုံရသည်၊ ဟုတ်တယ်မလား?

"ခဏလေး" ငွေရှင်းသည် လင်းဖန်၏ ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချူရှောင်သည် ရုတ်တရက် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေကို အတူတူ ထုပ်ပေး" ချူရှောင်သည် လင်းဖန်၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ဘေးနားရှိ အဝတ်အစားများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချူရှောင်သည် ငွေချေးစာရင်း ရေးပေးခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် ငွေကို ကတ်မှ ပေးချေခဲ့သည်။

ထို့ပြင်... ချူရှောင် အရင် ရွေးချယ်ခဲ့သော အဝတ်အစားများသည် အများအားဖြင့် အရောင်ရင့်ရင့်များ ဖြစ်သည်။ ယခု ရွေးချယ်လိုက်သော အရောင်ဖျော့ဖျော့ အနည်းငယ်သည် သူ၏ ယခင် အပြုအမူကို လက်တုံ့ပြန်ရန် ဖြစ်ပုံရသည်။

တစ်ဖန် လင်းဖန်သည် ချူရှောင်ကို သူ ရည်ရွယ်ထားသော ဈေးဝယ်စင်တာသို့ တကယ် မခေါ်သွားသောကြောင့် ဝမ်းသာသွားသည်။

သို့သော် သူ ညည်းညူနေစဉ် လင်းဖန်သည် နာကျင်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ ကတ်ကို ဆက်လက် ထုတ်ပေးနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအဝတ်အစားများကို သယ်ဆောင်ရသည့် အလုပ်သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လင်းဖန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် လင်းဖန်နှင့် ချူရှောင် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ဆိုင်မှ ငွေရှင်းအချို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အတင်းအဖျင်းပြောလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စုရုံးလာကြသည်။

"ဝိုး၊ သူတို့နှစ်ယောက် တော်တော် ချောတာပဲ!"

"အေးလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုးလို့ မထင်ဘူးလား? ခုနက သူတို့ အဝတ်လဲခန်းထဲက အတူတူ ထွက်လာတာ ငါ မြင်လိုက်တယ်နော်!"

"မဟုတ်လောက်ပါဘူး... ဖြစ်ချင်ဖြစ် ညီအစ်ကိုတွေပဲ နေမှာ!"

"ငါတော့ အဲလို မထင်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်း ချောပေမဲ့ တစ်ယောက်က ဆိုးသွမ်းတဲ့ ချောမောမှုမျိုး၊ နောက်တစ်ယောက်က နေရောင်ခြည်လို လင်းလက်တဲ့ ချောမောမှုမျိုး၊ သူတို့ မတူဘူးလေ…"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ အဲလိုဆိုရင်တော့... ဟီဟိ…"

"မင်း ဘယ်သူက အပေါ်ကလို့ ထင်လဲ?"

"ငါ ထင်တာက..."