Ch 61

၆၁။ ဒီအိမ်ရဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ?

တတိယမြောက် နေ့….

လင်းဖန်သည် တိတ်တဆိတ် ဘောပင်ကို ကိုင်လျက် ပြက္ခဒိန်ထက်၌ နောက်ထပ် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ခြစ်လိုက်၏။

အခန်းတွင်းမှ လေဟာနယ်၌ တင်းကျပ်စွာ တည်ရှိနေသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် ယခင် နှစ်ရက်တာထက် ပို၍ပင် နာကျင်ဖွယ်ရာ ကောင်းလေသည်။

အကြောင်းမူကား... ချောင်းဆိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သုံးရက်မြောက်သော နေ့၌ ဆေးဝါး၏ အာနိသင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်လာမည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

ချူရှောင်၏ အသံကို နားဆင်ရင်း လင်းဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်ဆုံး၌ စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ဘောပင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

မီးဖိုဆောင်မှ ရေတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် တံခါးအား ခေါက်ခြင်းမပြုဘဲ မိမိ၏ အပိုသော့ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ခုတင်ထက်၌ လဲလျောင်းနေသော ချူရှောင်အား ကြည့်ရှုရင်း ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လင်းဖန်၏ လက်သည် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်တာ၌ ချူရှောင်၏ အပြင်ဘက်၌ လှုပ်ရှားနေသော အသံများကို သူ နားထောင်ခဲ့သော်လည်း သူ ဝင်ရောက်မလာခဲ့သည့်အပြင် ဆေးဝါး၏ တက်ကြွမှုကြောင့် ချူရှောင် မည်သို့ ပြုမူသည်ကိုလည်း မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။

ယခု ဖြစ်ပျက်နေသည့်အတိုင်းပင်…

သူ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် ကွေးကောက်လျက် အားအင်မဲ့ကာ လှုပ်ရှား၍မရဘဲ မသက်မသာဖြစ်ခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းတို့ကြောင့် တခါတရံ တုန်ယင်နေလေသည်။ ထိုသူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာကား…

ရဲရဲနီနေလျက် ချွေးများ စိုရွှဲနေကာ သတိလစ်ခြင်းနှင့် သတိကောင်းခြင်း၊ တပ်မက်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်များအဖြစ် ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်လျက် ရှိလေသည်။

"ချောင်း... ရေ သောက်ချင်လား" လို့ လင်းဖန်က မိမိ၏ လည်ပင်းအား လှုပ်ရှားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အွန်း..."

အမှန်စင်စစ် ထိုအသံသည် တိုးတိုးညည်းညူသံဖြစ်သည် သို့မဟုတ် သူ သဘောတူညီ၍ သူ့အား ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို သူ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် လငဖန်သည် မသိစိတ်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ထိုအရာကို ချူရှောင်၏ ခွင့်ပြုချက်အဖြစ် မှတ်ယူလိုက်လေသည်။

သို့ဖြစ်၍ မဆိုင်းမတွဘဲ လင်းဖန်သည် ခုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ချူရှောင်အား ဆွဲထူလိုက်၏။

ချူရှောင်၏ မျက်လုံးများ၌ ဒေါသအရှိန်အဝါတို့ တောက်ပနေသော်လည်း ထိုအချိန်သည် အလွန်မှောင်မိုက်နေသောကြောင့် သူ မမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။

"ရေနည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်" လို့ လင်းဖန်က ခံစားချက်မဲ့သော လေသံဖြင့် ရေခွက်ကို ချူရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းအနီးသို့ တေ့ပေးရင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

သူ၏ အပြုအမူသည် ကြမ်းတမ်းသည်လည်း မဟုတ်သကဲ့သို့ ချူရှောင်နှင့် လေတုံတို့ကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာကို တမင်သက်သက် ဖန်တီးပြခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် ယခုကဲ့သို့ ချူရှောင်အား မျက်နှာချင်းဆိုင်ရသောအခါ လင်းဖန်သည် သူ့အား မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို အမှန်တကယ် မသိရှိပေ။

သို့သော် ချူရှောင်သည် လင်းဖန်၏ လုပ်ရပ်များကို အယောင်အမှား သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းတစ်ခုအဖြစ် သဘောမထားပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများ၌ လင်ဖန်၏ လုပ်ရပ်များသည် သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ချူရှောင် ထိုသို့ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားလေသည်။

"ဒါ အဆိပ်ပဲ" လို့ ချူရှောင်ရဲ့ မှိုင်းညို့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အကူအညီမဲ့စွာ ပြောကြားလိုက်၏။ ထို့နောက် ချူရှောင်သည် သူ့အား နောက်မှ သတ်ဖြတ်သည်ဖြစ်စေကာမူ သူသည် ခွက်ကို စောင်းလျက် ချူရှောင်၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ရေကို လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

ဆေးဝါး၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်၌ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသိစိတ်ကြောင့် ချူရှောင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်၌ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

အေးစက်သော ရေသည် သူ၏ ပူလောင်နေသော ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသောအခါ ချူရှောင်၏ သတိသည် ခဏတာ ပြန်လည် လည်ပတ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအရာသည် ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အလွန် လျင်မြန်စွာပင် အပူရှိန်၊ တပ်မက်မှုနှင့် မဖော်ပြနိုင်သော စိတ်မရှည်မှုတို့သည် ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။

ဤခံစားချက်သည် သူတို့ ဘား၌ ရှိခဲ့သော အချိန်က ခံစားချက်နှင့် အလွန်တူညီလေသည်။ ထိုအရာသည် ရိုးရိုးသားသား တပ်မက်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ…

သို့သော် ထိုအချိန်၌ ဖန်မင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူ့အား စိတ်ထွက်ပေါက် ရရှိစေရန် ကူညီပေးခဲ့လေသည်။

ဖန်မင်…

ထိုသူအကြောင်းကို သူ စဉ်းစားမိသောအခါ ချူရှောင်၏ အတွေးများသည် ပြန်လည် ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

အဲဒီလို ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုးကို သူ့ကို လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိ ဘယ်က ရတာလဲ?! ပြီးတော့ အဲဒီလို ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးခဲ့သေးတယ်!

သို့သော်... ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့ပါမူ ထိုအချိန်၌ သူ သောက်သုံးခဲ့သော ဆေးဝါးသည် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်သင့်ပေသည်…

ထို့အပြင် ထိုသို့ ရှင်းပြလိုက်သောအခါ ထိုကောင်လေးသည် သိပ်မဆိုးလှပေ…

အီး...  Damn it၊ ငါ ဘာလို့ အဲဒီကောင်ကို ကာကွယ်ပေးရမှာလဲ?!

ချူရှောင်သည် ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလျက် နောက်ဆုံး၌ သူ၏ အာရုံကို သူ၏ ရှေ့မှ တစ်စုံတစ်ဦးဆီသို့ ပြန်လည် စူးစိုက်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ လင်းဖန်က သူ့ဆီသို့ ပြန်လည် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူရှောင်က ခက်ခဲစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူ၏ အသံသည် အားနည်းသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရက်စက်သော အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ရှိလေသည်။

"ချွေးတွေ ရွှဲနေတာကို ကြည့်ရတာ ခင်ဗျား ဒါ လိုမယ်ထင်တယ်" လို့ လင်းဖန်က မျက်နှာသုတ်ပဝါကို လျှော့ရဲရဲ ကိုင်ရင်း ပြောကြားလိုက်သည်။ သူသည် သူ့အား သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ မပေါ်ပေ။

"ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် မှန်တယ်ထင်တယ်" လို့ သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည့်အတိုင်း ချူရှောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်က သဘောတူသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ယူဆောင်ကာ ချူရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ချူရှောင်အတွက်မူ ဆေးဝါး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် သူသည် အရင်ကတည်းက စိတ်ဆိုးနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖန်မင်အကြောင်းကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေးမိခြင်းက သူ့အား ပို၍ပင် စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ ယခု ထိုအရူး၏ ဆူညံသော အရှိန်အဝါသည် သူ့အား ပို၍ပင် စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်၍ လင်းဖန်သည် သူ့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ချူရှောင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော ပုံစံကို ပြသလေသည်။

“မလိုဘူး! ထွက်သွားစမ်း!"

ချူရှောင်သည် အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့ မူးယစ်ဆေးဝါး သုံးစွဲထားရ၍ အားအင် မရှိခဲ့ပါမူ ယခုကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းကြောင့် အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ်မှ လူများသည် သူ့အား ဆူပူကြမည်မှာ သေချာပေသည်။

သို့သော် ချူရှောင်၏ အော်သံသည် လင်းဖန်၏ လက်အား လေထဲ၌ တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်း၌ပင် လင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည်လည်း တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် လက်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာဖြင့် ဆက်လက် တည်ရှိနေလေသည်။ နောက်ဆုံး၌ လင်းဖန်သည် ဘာမျှ မပြောကြားဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဟင်း... ဒါဆို ဒီအိမ်ရဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ? အရာအားလုံးအတွက် ပိုက်ဆံပေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ? နောက်ဆုံးမှာ... ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တာလဲ?

ယခုအချိန်အထိ လင်းဖန်သည် သူ့အား ပြန်ပေးဆွဲသွားသူသည် ရန်သူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အနည်းငယ် သံသယဝင်နေလေသည်။

ထိုအတွေး ရရှိလိုက်သောအခါ လင်းဖန်သည် မိမိကိုယ်ကို ပြုံးလိုက်ပြီး သူ ယခုမှ ရရှိထားသော နားကြပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

......

နောက်တစ်နေ့ နံနက်၌ ချူရှောင်သည် ခုတင်ထက်၌ လဲလျောင်းလျက် ဆေးဝါး၏ အာနိသင် မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကို စဉ်းစားနေလေသည်။ လငဖန်သည် တံခါးကို ဖွင့်လျက် ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ လက်၌ ပေါင်မုန့်နှင့် ကြက်ဥကြော်ပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကား…

သူ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသော ညကအတိုင်းပင်…

ပန်းကန်ကို ချထားပြီးနောက် လင်းဖန်သည် အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ဟေ့!" ထိုအချိန်၌ ချူရှောင်သည် ရုတ်တရက် သူ့အား တားဆီးရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းဖန်၊ လင်းဖန်လို့" လို့ လင်းဖန်က လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောကြားလိုက်သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား "ဟေ့" လို့ ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ စိတ်ဆိုးသွားလေသည်။

လင်းဖန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချူရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ဆေးရုံခေါ်သွားပေး" ဆေးဝါး၏ အာနိသင်သည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။ သို့ဖြစ်၍ အသိအမှတ်ပြုခံရသော အန္တရာယ်ရှိသည်ဆိုဦးပင် သူ ဆေးရုံသို့ သွားရပေမည်။

မနေ့ညက ဆေးဝါး၏ အာနိသင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်ပုံရလေသည်။ ခံစားချက်ကား... သူ ပြန်လှည့်ကြည့်ချင်စိတ် မရှိပေ။

"ကျွန်တော် ကျောင်းသွားရဦးမယ်" လို့ လင်းဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လျက် ပြောကြားလိုက်သည်။

"ခွင့်တောင်းလေ"

"အဲဒါ ကောင်းပါတယ်" လို့ လင်းဖန်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောကြားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ ဆေးဝါး၏ အာနိသင်ကို သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့... ခင်ဗျား နောက်ထပ် အကြွေးစားရင်း တစ်ခု ရေးပေးရမယ်"

"ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ချူရှောင်သည် ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်မတတ်။ သူ ဘယ်လောက် ရဲတင်းတာလဲ? အရင်တုန်းကဆိုရင် သူ သူ့ကို ယန်ဝမ်ယဲ (ငရဲမင်း) ဆီကို သတင်းပို့ခိုင်းပြီးလောက်ပြီ။

“ဘာဆိုင်လို့လဲ ဟုတ်လား? တက္ကစီငှား၊ စာရင်းသွင်း၊ ဆရာဝန်ပြ၊ ဘယ်သူက ပိုက်ဆံ မလိုဘူးလဲ။ ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံ ရှိလား"

Damn it…

ချူရှောင် သွားကြိတ်လျက် နောက်ဆုံး၌ ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးသားလိုက်လေသည်။

အကြွေးတွေ အများကြီးရှိနေရတာက အကြွေးတွေ မရှိသလိုပဲ ခံစားရတယ်။

ယခုတစ်ကြိမ်၌ ချူရှောင်သည် တိုက်ရိုက်ပင် အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ရေးသားလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ သွားလို့ရပြီလား" လို့ ချူရှောင်က သွားကြိတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့"

လင်းဖန်သည် ခွင့်တောင်းရန် ဖုန်းဆက်ပြီး တက္ကစီတစ်စီးကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

"နံပါတ်သုံး ဆေးရုံ" ချူရှောင်သည် ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး လင်ဖန်သည် ယာဉ်မောင်းအား သူတို့၏ ဦးတည်ရာကို ပြောကြားလိုက်လေသည်။

“အိုကေ" လို့ ယာဉ်မောင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

တက္ကစီယာဉ်မောင်း အချို့သည် စကားပြောရသည်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း အချို့က ခရီးသည်များနှင့် စကားပြောရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး လမ်း၌ သတင်းအချက်အလက်များ ပိုမို သိရှိလာကြသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် ဤယာဉ်မောင်းသည် နောက်ပိုင်း အမျိုးအစား၌ ပါဝင်လေသည်။

"ဘာရောဂါလဲ? ဆေးရုံကို သွားရလောက်အောင် ဆိုးရွားတာလား"

"အစာအိမ်" လို့ လင်းဖန်က အေးစက်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

"အို... အစာအိမ်တဲ့လား အစာအိမ်နာတာ မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘာလို့ အစာအိမ်နာ ဖြစ်ရတာလဲ" လို့ ယာဉ်မောင်းက လင်းဖန်၏ စကားများကို ကြားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ယာဉ်မောင်းသည် နောက်ခန်း၌ ထိုင်နေသော သူတို့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းငုံ့ထားသောကြောင့် သူ ကောင်းစွာ မမြင်တွေ့ရပေ။ သို့သော် သူ တစ်ခုခုကို အနည်းငယ် ရိပ်မိလိုက်လေသည်။

"ဒါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုလား မင်းတို့ ရုပ်သိပ်မတူဘူးနော်... ဒါပေမဲ့ မင်းက..."

"မြန်မြန်မောင်းပါ ဆရာ" လို့ လင်းဖန်က ယာဉ်မောင်းရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ချူရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကားပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး ချူရှောင်က သူ့ဘက်သို့ မှီလိုက်သည်နှင့် ယာဉ်မောင်း၏ မြင်ကွင်းကို အောင်မြင်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်သည် လုံးဝ သံသယ မရှိပေ။ နောက်ထပ် နှစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ယာဉ်မောင်းသည် ချူရှောင်ကို မှတ်မိသွားမည်မှာ သေချာလေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချူရှောင်သည် Nမြို့၏ နာမည်ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လူအနည်းငယ်သာ သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသော်လည်း သူတို့သည် သတင်းစာများနှင့် မဂ္ဂဇင်းများ၌ အမြဲတမ်း မြင်တွေ့နေရသည်။

ထို့အပြင် ချူရှောင်သည် သူတို့၏ ယခုလက်ရှိ အနေအထားကို မကျေနပ်သော်လည်း သူသည် သည်းခံခဲ့လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာသည် အလွန် ထိလွယ်ရှလွယ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ဖြစ်နိုင်သမျှ ထိုအချိန်၌ မလိုအပ်သော ပြဿနာများထဲသို့ ပါဝင်လိုပုံ မပေါ်ပေ။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိဘဲ လင်းဖန်သည် ထိုပြဿနာများကို အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားနိုင်လေသည်။

......

"ခဏလေးစောင့်ပါဦး။ နံပါတ်ရဖို့ ကျွန်တော် တန်းစီလိုက်ဦးမယ်" လို့ သူတို့ ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိပြီး လူရှင်းသော နေရာ၌ ချူရှောင်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် တန်းစီရန် သွားလိုက်လေသည်။

ချူရှောင်ကဲ့သို့သော လူမျိုးများသည် ကိုယ်ပိုင် ဆေးရုံ သို့မဟုတ် သီးသန့် ဆရာဝန် မရှိပါက VIP အဆင့်ဖြင့် ကုသခံယူသင့်သည် မဟုတ်ပါလား?

သို့သော် သူ၏ ယခုလက်ရှိ အနေအထားသည် သာမန် ပြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထိုနေရာ၌ လော့ဒ်ရှောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

ယခု ချူရှောင်သည် စိတ်မရှည်တော့ဘူး ထင်သည်။

ထိုသို့ စဉ်းစားရင်း လင်းဖန်သည် မသိစိတ်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်၌ လင်းဖန် မှားသွားလေသည်။

လင်းဖန်သည် ခန်းမ၌ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ချူရှောင်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်ကို မပြသခဲ့ပေ။

ဤကောင်လေးသည် တကယ်တော့ အလွန် လိမ္မာပါးနပ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောရလျှင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လင်းဖန်သည် ရဲအား ဖုန်းမဆက်ခဲ့သည့်အပြင် သူ့အား ကျေနပ်လောက်သော အရာကိုလည်း မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

အင်း... သူ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် သူသည် ဤကောင်လေးအား အကြွေးစာရင်း ၌ ရေးထားသော အရေအတွက်ထက် ဆယ်ဆ ပိုမို ပေးချေမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်၌လည်း လင်းဖန်သည် ချူရှောင်၏ စိတ်ထဲ၌ သူ့အား မည်သို့ သုံးသပ်နေသည်ကို မသိရှိပေ။ သူသည် သူ့အား အရူးတစ်ဦးမှ အသုံးမကျသောကောင်အထိ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် ချူရှောင်ထံ စာရင်းသွင်းစာရွက်နှင့် ရက်ချိန်းစာရွက်များဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"စာရင်းသွင်းနံပါတ် ရပြီ။ ရှေ့မှာ ၁၃ ဖွဲ့ ကျန်သေးတယ်”

လင်းဖန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချူရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းဖုန်း ငါ့ကို ပေး"

လင်းဖန် ဘာမျှ မငြင်းပေ။

"ဒီနံပါတ်ကို ခေါ်" ချူရှောင်သည် နံပါတ်တချို့ကို ရိုက်ထည့်ပြီးနောက် ဖုန်းကို လင်းဖန်ထံ ပြန်ပေးလိုက်လေသည်။

လင်းဖန်လည်း ဘာမျှ မငြင်းပေ။

သူတို့ ဖုန်းခေါ်ပြီးနောက် တန်းစီစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်သည်။

ချူရှောင်သည် ဤဆေးရုံ၌ အဆက်အသွယ်များ ရှိသောကြောင့် လင်းဖန်သည် ဘာမျှ အံ့သြမသွားပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ အရင်ဘဝများ၌ ကားအက်ဆီးဒင့် ဖြစ်ပြီးကတည်းက သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်…