အခန်း(၇)

အခန်း ၇

"ဘယ်လိုလဲ...ဒီမှာ ဆက်နေနိုင်သေးလား?"

ကပ္ပတိန်က ကျောက်ယွီကို ကြည့်ပြီး 

မေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျားလေး ပညာတတ်လူငယ်က

ဒီမှာနေနိုင်ပေမယ့် မိန်းကလေး 

ပညာတတ်လူငယ်တွေကတော့ 

နည်းနည်း အခက်အခဲရှိတယ်

ဒီအိမ်မှာ လူတစ်ယောက်ပဲ နေလို့ရမယ်

ကျွန်မတို့က ဂိုဒေါင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ လူနှစ်ယောက်အိပ်ဖို့က အရမ်းကျဉ်း​နေတယ် သူတို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလုပ်ဖို့ကိုနေရာမရှိဘူး အိမ်သာနဲ့ကလည်း အရမ်းနီးတော့ အနံ့က

အရမ်းဆိုးလို့ ဘယ်သူမှ မခံနိုင်​လောက်ဘူး" 

ဂိုဒေါင်မှူးလည်း ကျောက်ယွီပြောတာကိုနားလည်၏။ ဒီနေ့ နေ့လည်မှာ ကျောက်ယွီက

လူတိုင်းနေဖို့ နေရာမလောက်ဘူးဟု ပြောခဲ့​သောကြောင့် သူက ပညာတတ်လူငယ် အဖွဲ့ချုပ်ရုံးကို ကြည့်ရှုရန် အရင်သွားနှင့်ခဲ့သည်။

"​ကောင်းပြီ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာ​တော့ဒါအကုန်ပဲ

ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မိန်းကလေး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်က ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းထဲမှာနေမယ်၊ ကျန်နှစ်ယောက်ကတော့ နေရာအပိုရှိတဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ သွားနေရမယ် အဖွဲ့က စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့ကြေး နည်းနည်းပေးမယ် မင်းတို့ ပညာတတ်လူငယ်သုံးယောက်၊ ဘယ်လိုခွဲဝေမလဲဆိုတာ မဲနှိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် ဆွေးနွေးကြမလား" 

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကပ္ပတိန် ကျွန်​​တော်တို့ယောင်ယောင် မဲနှိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး သူမအတွက် အခန်းကို ကျွန်​တော်တို့​တွေ အားလုံး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးပါပြီ" 

ဟန်ကျင့်ရန်က စကားပြောရန် အခွင့်အရေးရတုန်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် 

ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းက သူမမိဘတွေနဲ့ 

ငယ်ငယ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းတွေပါ 

သူမ မွေးတုန်းကတည်းက ကျမတို့ရဲ့ ​

သမီးအဖြစ် မွေးစားခဲ့တာပါ" 

ကျန်းလင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ 

သူမစကားဆုံးတာနှင့် အခန်းထဲက လူတိုင်း 

အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။ယဲ့မုန့်ယောင်က ပြုံးပြီး ကျန်းလင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

သူမ မသိတာက လူအုပ်ထဲတွင် သူမကို မနာလိုဖြစ်​နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုပါပဲ။ ထိုမိန်းကလေးက လျိုရှန်းရှန်းဖြစ်ပြီး စာရင်းကိုင်လျို၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်​၏။

သူမက ဟန်ရှုယောင် ချင်းရွှေရွာကို ပထမဆုံးရောက်လာကတည်းက သူ့ကို ချစ်မိသွားခဲ့သည်။ ဟန်ရှုယောင်ကရောက်ပြီး မကြာခင် အသားထုတ်လုပ်သည့်စက်ရုံသို့ မသွားခင်အထိ သူမဟာ နေ့တိုင်း ဟန်ရှုယောင်ရှေ့တွင် သူမရှိနေကြောင်း သိသာအောင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

သို့ပေမဲ့ ဟန်ရှုယောင်က သူမကို လုံးဝလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ဟန်ရှုယောင်ဟာ အသားထုတ်လုပ်သည့်စက်ရုံမှာ သွားအလုပ်လုပ်ရ​​သောအခါ သူကအလုပ်သွားဖို့သာ အချိန်ရှိပြီး ဟန်ရှုယောင်ရှေ့တွင် သူမလူလုံးပြဖို့ရန် အချိန်မရှိတော့​ပေ။ 

ယခု သူမကို မှတ်မိသေးရဲ့လားဆိုတာ မ​​သေချာ​ပေ။ လျိုရှန်းရှန်းက ဟန်ရှုယောင်နှင့်ယဲ့မုန့်ယောင်တို့ ပညာတတ်လူငယ်အိမ်၏ အဝင်ဝတွင် အတူတူ စကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရင်းနှီးနေပုံရ၏။ သူတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ ခင်မင်ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးရှိမယ်လို့ သူမ မထင်ထား​ချေ။ 

အခုတော့ ယဲ့မုန့်​ယောင်က သူ့အိမ်မှာ သွားနေရတော့မည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်တာနဲ့ ယဲ့မုန့်ယောင်အားချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်တော့သည်။

ယဲ့မုန့်ယောင်က တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၍ ဘယ်သူကြည့်နေလဲဆိုတာကို လှည့်ကြည့်လိုက်​​သောအခါ မိန်းကလေးတစ်ယောက် သူမကို စိုက်ကြည့်နေ​ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ဒီနေ့မှ ရွာကိုရောက်လာပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှလည်းမစော်ကားခဲ့ဖူးတာကြောင့် နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ယောင်ယောင် သမီး ဘာဖြစ်လို့လဲ" 

ကျန်းလင်းက ယဲ့မုန့်ယောင် မိန်းကလေး တစ်ယောက်အား ကြည့်နေတာကို မြင်​သောအခါသူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ​အမေ" 

"ဒါဆိုရင် ကောင်းတယ် 

ကပ္ပတိန်က အ​မေတို့ကို နေစရာနေရာ 

သတ်မှတ်ပေးပြီးရင် ပြန်လို့ရပြီ" 

ကျန်းလင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" 

ယဲ့မုန့်ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်​​ဖြေလိုက်သည်။ သူမကို စိုက်ကြည့်နေ​သော မိန်းကလေးအတွက်​တော့ ဘာကြောင့်လာကြည့်နေလဲဆိုတာကို 

နားမလည်နိုင်လို့ သူမအား တခဏမေ့ထားလိုက်မည်။ တံခါးအပြင်တွင် ရွာသားအများစုက ပျော်ပွဲကြည့်ဖို့ ရောက်လာကြပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ရွာလယ်ကွင်းထိပြန်သွားပြီး ရှင်းပြဖို့ရန်မလိုလား​သောကြောင့် ဘယ်မိသားစုက ပညာတတ်လူငယ်တွေကို သူတို့အိမ်မှာနေခွင့်ပေးမလဲဆိုတာကို တိုက်ရိုက်ပဲ မေးလိုက်​တော့မည်။

"ဒါဆိုရင် မိန်းကလေး ပညာတတ်လူငယ် 

တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်

သူမက ရွာသားတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ နေရမယ်" 

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အသိပြန်ဝင်လာပြီး 

တံခါးအပြင်က ရွာသားတွေကို ကြည့်ပြီး 

မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ့မှာ အခန်းပိုရှိပြီး 

ပညာတတ်လူငယ်ကို နေခွင့်ပေးနိုင်မလဲ ထွက်လာ​ပေးပါဒီအတွက် အဖွဲ့က တစ်နှစ်ကို 

အလေးချိန်ကီလိုဂရမ် ၁၀၀ ရှိတဲ့ ကန်စွန်းဥ 

ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်"

ဤစကားပြောပြီးတာနဲ့ ရွာသားတွေကအချင်းချင်း 

စကားပြောဆိုလာကြသည်။ 

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ပညာတတ်လူငယ်များ ပထမဆုံး ကျေးလက်ကို ရောက်တုန်းက ပညာတတ်လူငယ်တွေအတွက် အိမ်ရာမရှိသေး​ချေ။ အသစ်ရောက်လာ​သော ပညာတတ်လူငယ်များလည်း ရွာသားများ၏ အိမ်တွေမှာပဲ နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏မတူညီ​သော နေထိုင်မှုပုံစံများကြောင့်အငြင်းပွားမှုများ အမြဲ ရှိခဲ့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်များက အလုပ်က

ပြန်လာတိုင်း နေ့တိုင်း ရေချိုးကြသည်။ နွေရာသီတွင် အဆင်ပြေပေမယ့် ဆောင်းရာသီမှာတော့ ပညာတတ်လူငယ်များက ရေနဲ့ ထင်းတွေကို ဖြုန်းတီးနေတယ်လို့ ရွာသားတွေက ထင်ခဲ့ကြသည်။ 

ရွာက အိမ်​များ​တွေရေတွင်းမရှိ​ချေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် ရေနဲ့ ထင်းတွေကို သွားခပ်ယူရ၊​ကောက်ယူရသည်။ သူတို့ဘက်ကိုလည်း စဉ်းစားကြည့်ရ​ပေမည်။။

ပညာတတ်လူငယ်အများစုက ရွာသား​တွေဟာ သန့်ရှင်းမှုမရှိဘူး၊ ပညာမတတ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ကို အထင်သေးခဲ့ကြသည်။ လိုက်​လျောညီ​ထွေဖြစ်သည့်ပညာတတ်လူငယ်အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ပညာတတ်လူငယ်များ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကတော့ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။

ရွာသားများက ပညာတတ်လူငယ်တွေကို

အိမ်မှာထားဖို့ ခက်ခဲတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အရင်တုန်းက သူတို့ အချင်းများခဲ့ကြပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူတို့ကို ခွဲထားလိုက်တာ 

ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာကြောင့် လက်ရှိ ပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့ချုပ်ခြံဝန်းကို တည်​ဆောက်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။

ယခု အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကမေး​​​သောအခါ ရွာသားတွေက ကန်စွန်းဥ ကီလိုဂရမ် ၁၀၀ ထောက်ပံ့ကြေးကို လိုချင်ကြ​သောလည်း ပညာတတ်လူငယ်တွေက ပြုစုဖို့ ခက်ခဲ​နေမှာကိုလည်း ကြောက်နေကြသည်။ ဘယ်သူကမှ ပညာတတ်လူငယ်ကို သူတို့အိမ်မှာ အိပ်ခွင့်ပေးဖို့ မဝံ့ရဲကြဘူး။

"အဖေနဲ့အမေ သမီးတို့အိမ်မှာ 

သမီးသူငယ်ချင်းနဲ့ အတူနေလို့ရမလား"

ယဲ့မုန့်ယောင်က ကျန်းလင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သမီးအရင်တုန်းက ပေကျင်းမှာ 

ကျန်ယင်းယင်းဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်းအကြောင်း 

ပြောဖူးတယ်မလား"

ကျန်းလင်းက မေးလိုက်သည်။ 

ကျန်းလင်းက ကျန်ယင်းယင်းကို ယခင်က မမြင်ဖူး​သောကြောင့် သူမနာမည်ကိုကြားဖူးသည်။ ယခု သူမနာမည်ကို ကြားလိုက်တော့ အလွန်ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်တယ် အ​မေ အဲဒါ သူပဲ" 

"ကောင်းပြီလေ ​သမီး ​ခေါင်းကိုင်အဖေရဲ့

အရင်အခန်းမှာ နေပါ​စေ၊ သမီး မိဘတွေလာဖို့အတွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ သမီးမိဘတွေ 

ဘယ်တော့လာမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး" 

"အရမ်းကောင်းတာပဲ"

ယဲ့မုန့်ယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အ​မေတို့အိမ်မှာ အခန်းကျန်သေးတယ်" 

ကျန်းလင်းက ပြော​လေသည်။

"အဖေ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ 

အခန်းတစ်ခန်း မကျန်တော့ဘူးလား

ဘယ်သူမှ မနေချင်ဘူးဆိုရင် ​ကျန်ယင်းယင်းကို ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူနေခွင့်ပေးလိုက်ပါ"

အသံနှစ်သံက တစ်ချိန်တည်းမှာ ထွက်လာတယ်။ 

ယဲ့မုန့်ယောင်က အသံလာရာ​နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လီမင်ဟွေ့ပြောတာမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ကပ္ပတိန်က လီမင်ဟွေ့၏ ရုတ်တရက်ထွက်လာသည့်

စကားသံကြောင့် မကျေမနပ် မဖြစ်ခဲ့​ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူလည်း ဤအတိုင်းပဲ တွေးနေခဲ့တာပင်။ မည်သူကမှ ​ခေါ်မထားချင်ဘူးဆိုရင် သူက ပညာတတ်လူငယ်ကို သူ့အိမ်တွင် နေခွင့်ပေးမှာ ဖြစ်သည်။

သူတို့အိမ်မှာ အခန်းတစ်ခန်းလွတ်နေ​သေးပြီး ထိုအခန်းကို မြေးတွေကြီးလာရင်နေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဆို​သော်လည်း ယခုထိ သူတို့က ငယ်သေးပြီး မိဘများနှင့် အတူနေ​နေ​သောကြောင့် အခန်းက အခုထိ လွတ်နေဆဲပင်။

သို့ပေမဲ့ သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေတဲ့အရာက သူ၏ဒုတိယသားဟာ အရင်က ဤကိစ္စတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့​​ချေ။ဒါပေမဲ့ ယခုအခါမှာ သူကိုယ်တိုင် စကားစပြောပြီး ကျန်ယင်းယင်းကို 

သူ့အိမ်မှာ အတိအကျ နေခွင့်တောင်းတာပဲ။

သူက ဟန်မိသားစုက နောက်ထပ်ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူတို့အိမ်မှာ နေခွင့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့​ချေ။ သို့​သော် သူတို့အိမ်တွင် ပညာတတ်လူငယ်နှစ်ယောက် နေခွင့်ပြု၍မရ​ချေ။ ဤကြောင်းကို တွေးပြီး​နောက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ​ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ မင်းတို့မိသားစုက ပညာတတ်

လူငယ်တစ်ယောက်ကို အတူနေခွင့်​ပေးပြီပဲ 

ဒီတစ်ယောက်ကို​တော့ ငါ့အိမ်မှာ နေခွင့်ပေးလိုက်မယ်"