Chapter 6

ပြန်နိုးလာတော့ ဖေကျစ်လင်က ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက အခုထိ ယောင်နေတုန်းပဲ။ 

သူ အရိုက်ခံထားရတာပဲ! 

ငါ့ရဲ့ မူလက ဝေဝါးနေတဲ့ သတိက ရုတ်တရက် ကြည်လင်လာပြီး ကျွန်တော် ထထိုင်လိုက်တယ်။ 

"ကျစ်လင်ကော... တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်း အရိုက်ခံရတာ ငါ့အမှားပါ"

ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း ဘေးနားက ဗီဒိုထဲမှာ ဆေးရှာလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ ကျနေတဲ့ ဖေကျစ်လင်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူက မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့၊ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ Aura တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။

ငါရင်ထဲမှာ နာကျင်လာတယ်။ အစကတည်းကသာ သိခဲ့ရင် သူ့နောက်လိုက်ခဲ့မှာ။ ဒါဆို အရိုက်ခံရမယ့်သူက ငါ ဖြစ်မှာ။ ကံဆိုးတာက ကြိုတင်မြင်နိုင်တဲ့ ဦးနှောက် မရှိဘူး။ 

ငါသူ့ဘေးမှာ အမြန်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်တယ်။

"အရင် ဆေးလိမ်းရအောင်" 

အဖြူရောင် လိမ်းဆေးကို အမြန်လိမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဖေကျစ်လင်က ငါ ပြန်ချတော့မယ့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ 

"ပေါင်ပေ့ ကိုယ့်မျက်နှာက အရမ်းနာတယ်"

သနားစရာကောင်းတဲ့ လေသံမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဖြားယောင်းမှုတစ်ခု ရှိနေတယ်။ 

ငါ သတိထားပြီး ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး မှုတ်ပေးလိုက်တယ်။ 

"မှုတ်ပေးရင် ပိုကောင်းလာမလား"

ဖေကျစ်လင်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ငါ စိုးရိမ်နေပေမယ့် သူပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"နမ်းလိုက်ရင် နာကျင်တာ ရပ်သွားတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်" 

"မင်း ကိုယ့်ကို နမ်းပေးလို့ရမလား"

ဒါပေမယ့်၊ အနမ်းဆိုတာ ချစ်သူတွေကြားမှာပဲ ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အာ... သိပ်တော့ မမှန်ဘူး။

နိုင်ငံခြားသားတွေမှာ နှုတ်ဆက်အနမ်းတွေ ရှိတယ်။ ခင်မင်တဲ့ ညီအစ်မတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း နမ်းကြတယ်။

ဒါ့အပြင် ဖေကျစ်လင်နဲ့ ငါက ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတာပဲကို။ သူ ငါ့ကို လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို အနမ်းဆိုတာ လုပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပဲ! 

ဒါကို သဘောပေါက်လိုက်တာနဲ့ ငါ ခေါင်းထောင်ပြီး ဖေကျစ်လင်ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်တယ်။ 

"ကော၊ ခေါင်းငုံ့လိုက်" 

သူ နာနာခံခံပဲ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။

ငါ ရင်ခုန်သံတွေ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ခေါင်းထဲ မူးနေရင်း အကွာအဝေးကို နီးစပ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။

မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နမ်းလိုက်တဲ့အခါ စိုစွတ်နူးညံ့မှုတစ်ခု ပိုလာတယ်။

ငါ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ဖေကျစ်လင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို နမ်းမိသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သတင်းကောင်းကတော့‌ ဖေကျစ်လင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ငါ အရင်က ထင်ထားသလို နမ်းချင်စရာ တကယ်ကောင်းနေတယ်။ 

သတင်းဆိုးကတော့ ငါ ပေ့ကျစ်လင်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ညစ်ညမ်းအောင် လုပ်လိုက်မိပုံပဲ!

ဒါပေမယ့်၊ ငါ နေရာကို သေသေချာချာ ကောင်းကောင်း သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ။ 

ငါ နမ်းချင်တဲ့ နေရာက နှုတ်ခမ်းထောင့်နဲ့ အဝေးကြီးပဲ။

ဖေကျစ်လင် တမင်တကာ လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်မလား။

ငါ သံသယရှိစွာ ကြည့်လိုက်တော့ ဖေကျစ်လင်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မေးခွန်းကိုသာ ပြန်ရလိုက်တယ်။

"ပေါင်ပေ့ မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ပါးစပ်ကို နမ်းတာလဲ" 

ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ 

ငါ့စိတ်ထဲမှာ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေတယ်။ ဘာအဖြေမှ မရှိဘူး။

ငါ ဖေကျစ်လင်ကို ထပ်မေးချင်တဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ကြားဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်။

ငါ့ဖုန်း မဟုတ်ဘူး၊ ဖေကျစ်လင်ရဲ့ ဖုန်း။ သူ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းဖြေလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရေချိုးခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။ 

ငါ နားထောင်လို့ မရဘူးလား။ ဘာလို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ မူလက ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ နှလုံးသားက ငြိမ်သက်သွားပြီး ခါးသီးမှုက တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာတယ်။ 

ငါ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ဖေကျစ်လင်က ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ 

"‌ပေါင်ပေ့ မင်း ဒီနေ့ ဒီမှာပဲ နားလိုက်၊ ငါ အရေးပေါ်ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ အပြင်သွားရဦးမယ်၊ ဖေအိမ်ကနေ မထွက်သွားနဲ့" 

ငါ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ ထပ်ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေမိတယ်။

~~~