Chapter 7

ငါလှည့်ပတ်နေရင်း အိပ်ပျော်သွားတယ်။

နိုးလာတော့ ဖေကျစ်လင်ဆီက ဘာသတင်းမှ မရှိဘူး။ ငါတို့ရဲ့ စကားပြောခန်း (ဖုန်းထဲက dm chat) ကို ကြည့်လိုက်တော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတယ်။ 

စာရိုက်လိုက်၊ ဖျက်လိုက် ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်နေမိပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ Chat App ကနေ ထွက်လိုက်ပြီး ဖေကျစ်လင်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။

အလုပ်များနေတဲ့ ဖုန်းသံက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ငါ့ကို ငြင်းပယ်တာကို သက်သေပြနေတယ်။

ငါ တုန်လှုပ်သွားတယ်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဖေကျစ်လင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့သူငယ်ချင်း ရွှီကျင့်ပဲ။

"နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်များနေတဲ့လူက ငါ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလာပြီလား၊ အွန်လိုင်းမှာ ပေါက်ကွဲနေပြီ၊ ငါ မင်းကို ငါ့အိမ်ကို သွားဖို့ လာခေါ်မယ်၊ ပြဇာတ်ကို လက်တွေ့မျက်မြင်သက်သေ လုပ်ခွင့်ရမလား"

ငါ ညင်ညင်သာသာ သဘောတူလိုက်တယ်။ ကောင်းပြီ၊ ရွှီကျင့်နဲ့အတူရှိတာ ကောင်းမှာပဲ။

ဖုန်းချပြီး ငါ ရွှီကျင့်ဆီကို ငါ့ တည်နေရာ ပို့လိုက်တော့ သူ ပြန်ပို့လာတယ်။ 

[ ပို့ဖို့တောင် လိုသေးလား၊ ဖေကျစ်လင်ဆီမှာ မင်းကို ရှာရမှန်း အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဘယ်သူ မသိမှာမလို့လဲ ] 

ရွှီကျင့်က အရမ်းအလုပ်လုပ်လွန်းတယ်။ အမြန်ပဲ ငါ့ကို သူ့ဗီလာလေးဆီ ခေါ်သွားတယ်။ 

သူ နို့လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ကိုင်ထားပြီး ငါ့ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြတယ်။ 

"ပြောပါဦး၊ မင်းနဲ့ ဖေကျစ်လင်က တွဲနေကြပြီလား"

ငါ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ ဒီလိုမေးတာလဲ။ 

ငါငြင်းဆိုလိုက်တယ်။ 

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ကျစ်လင်ကောက ငါ့ကို ကူညီပေးရုံသပ်သပ်ပါ၊ ဒါက ခဏတာ အစီအစဥ်သပ်သပ်ပဲ" 

ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကနေ ထပ်ပြီး အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေ မဖြစ်အောင်လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို စာချုပ်လက်ထပ်ပွဲ ကြေညာတဲ့အကြောင်းလည်း ပြောပြလိုက်တယ်။ 

ရွှီကျင့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့သြစွာ ပြူးကျယ်လာတယ်။ သူ့ပုံစံက သနားနေတဲ့ ပုံစံနဲ့။

"တကယ်လို့ မရဘူးဆိုရင် မင်းအတွက် ဦးနှောက်အားဖြည့်ဆေး နည်းနည်းဝယ်ပေးရမလား၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုးတောင် အထင်လွဲနိုင်တာလဲ"

ငါ မယုံဘူး။ ဖေကျစ်လင်က အရင်ဆုံး အဆိုပြုခဲ့တာပါ။ 

ဘယ်သူ သိမလဲ၊ ရွှီကျင့်က ပိုလို့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာတယ်။ 

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သင်္ဘောက အတုမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဖေကျစ်လင်က မင်းကို အမြဲတမ်း ကြိုက်ခဲ့တာ!" 

ကျစ်လင်ကော ငါ့ကို ကြိုက်တာလား။

ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ရောက်လာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ဘောင်တစ်ခုက ဖိနှိပ်ထားလိုက်တယ်။ 

ငါ ရွှီကျင့်ရဲ့ အကြည့်ကို ရှောင်လိုက်တယ်။

"မင်း မသိဘူး၊ သူ့မှာ သူကြိုက်တဲ့သူ ရှိတယ်၊ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ သူ အရင်က ရေးခဲ့တဲ့ ရည်းစားစာကို ငါ မြင်ဖူးတယ်"

စကားတွေ ထွက်လာတာနဲ့ ရွှီကျင့်ရဲ့ အမူအရာက အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ လက်ထဲမှာ လက်ကိုင်ပဝါနဲ့ ငိုတော့မတတ်ပဲ။

ငါ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ချင်ပေမယ့် ပါးစပ်မဖွင့်နိုင်ဘူး။ ငါ့အသံ တုန်သွားမှာ ကြောက်တယ်။ လေထုထဲမှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာတယ်။ 

ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ပြိုကွဲသွားခဲ့တယ်။ ရွှီကျင့်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ငါ့ရှေ့မှာ ထိုးပြလိုက်တယ်။ 

"သတင်းကြီး! သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် တွဲသွားတာလဲ"

ငါ သေချာကြည့်လိုက်တယ်။ ပုံက မှောင်နေပြီး နည်းနည်းဝါးနေတယ်။ ဘားတစ်ခုထဲမှာလိုပဲ။ ပုံထဲက ဝမ်ကျားကျားက ဖေကျစ်လင်ရဲ့ ကော်လာကို ဆွဲချနေတယ်။ နမ်းတော့မလိုလို ဝိုးတဝါးပုံစံမျိုးပဲ။

ငါ့ရင်ခုန်သံ ကျော်သွားပြီး အသက်ရှူရပ်သွားတယ်။ ဖေကျစ်လင်ပြောတဲ့ ကိစ္စဆိုတာက ဝမ်ကျားကျားကို သွားတွေ့တာလား။

ဒါပေမယ့် ငါ ဒါကို ကျယ်ကျယ် မပြောဘဲ ခုခံလိုက်တယ်။ ရွှီကျင့်က အရင်ဆုံး ပေါက်ကွဲသွားတယ်။

ငါ့ကို ဆိုဖာပေါ်ကနေ ဆွဲချပြီး အပြင်ထွက်ရင်း အော်လိုက်တယ်။

"လူယုတ်မာ! အချစ်လေး ငါတို့ သစ္စာဖောက်ကို ဖမ်းကြစို့!"

~~~