Chapter 5

ငါ ဖေကျစ်လင်နဲ့အတူ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဗီလာထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ဦးလေး‌ဖေနဲ့ အန်တီပိုင်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်နေတယ်။

သူတို့ရဲ့ အမူအရာတွေက ပုံမှန်ပဲ။

ဒါပေမယ့် ငါ စိတ်ထဲမှာ တင်းကျပ်နေတာကို မထိန်းနိုင်ဘူး။ 

ဖေကျစ်လင်က ကျွန်တော့်လက်ကို မဆိုင်းမတွ ကိုင်ထားတယ်။

ငါ မနားလည်ခင်မှာပဲ သူက ငါ့ကို သူတို့ရှေ့ကို ခေါ်သွားတယ်။ 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့ကို ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။ ဒီပြဿနာက ငါ့ကြောင့် ဖြစ်တာ။ ဖေကျစ်လင်ကို ငါ့အတွက် အပြစ်ခံစေလို့ မဖြစ်ဘူး။

ငါ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဖေကျစ်လင်ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့ကို တိုးလိုက်တယ်။ 

"ဦးလေးဖေ၊ အန်တီပိုင်၊ အကုန်လုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ ကျွန်တော် မင်္ဂလာမဆောင်ချင်လို့ ကျစ်လင်ကောကို ကူညီဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့" 

ဒါပေမယ့် ဦးလေးဖေက ဖေကျစ်လင်ကို တစ်ချက်ပဲ ကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါ့နောက် စာကြည့်ခန်းကို လိုက်ခဲ့" 

ဘာဖြစ်တာလဲ။ တံခါးပိတ်ပြီး သင်ခန်းစာပေးတော့မှာလား။

ကျွန်တော် စိတ်ပူနေတယ်။ 

"ဦးလေးဖေ ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း..."

ငါ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဖေကျစ်လင်က ငါ့ကို ဆွဲပြီး ကြားဖြတ်လိုက်တယ်။ စိတ်ချပါလို့ ပြောတဲ့ပုံစံနဲ့ ငါ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ 

"ရတယ်၊ ငါပြန်လာတာကို စောင့်နေ"

ဖေကျစ်လင် ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ငါ့ရင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ 

အန်တီပိုင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့အသံက နောက်ကွယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ယီယီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ စကားပြောနေကြတာပါ၊ လာထိုင်"

ငါ အန်တီပိုင်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ထိုင်ပြီး ထပ်ရှင်းပြဖို့ စလုပ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ မေးတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ 

"ကျစ်လင် မင်းကို လိမ်တာလား"

ငါ့ကို လိမ်တာလား။ ငါ့မှာ ဘာလိမ်စရာတန်ဖိုးရှိလို့လဲ။ ပိုက်ဆံလား။

ဒါပေမယ့် အဲဒါက ကျစ်လင်ကောကို ပေးဖို့ပဲလေ။ ခဏလောက် စဥ်းစားပြီး ငါ ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ခါလိုက်တယ်။

"ကျစ်လင်ကော ကျွန်တော့်ကို မလိမ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာပါ"

ဒါပေမယ့် အန်တီပိုင်က သူ့နဖူးကို ကိုင်ပြီး ရယ်လိုက်တယ်။ 

"ယီယီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူပြောတာကို မင်း ဒီအတိုင်း ယုံပြီး မလုပ်သင့်ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား" 

ငါ စဥ်းတောင်မစဥ်းစားဘဲ တိုက်ရိုက်ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒါက သေချာပေါက် လုပ်လို့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ကိုယ်ပိုင်အမြင်မရှိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘဲကို။

ငါ ခေါင်းညိတ်တာကို မြင်တော့ ဗိုင်အန်တီက သက်ပြင်းချပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။

"မင်း ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦး၊ ဒီဒုက္ခတွေကြောင့် မင်း ပင်ပန်းနေမှာ သေချာတယ်၊ ငါ သူတို့ဆီကို စာကြည့်ခန်းထဲ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သူ ထွက်သွားတာကို ငါ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်တော်ထိန်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ငြင်းပယ်ပြီး ဖေကျစ်လင်အခန်းထဲကို ခိုးဝင်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ 

နှစ်နာရီကြာသွားပြီ၊ သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး၊ ငါ မျက်လုံးဖွင့်ထားလို့တောင် မရအောင် အိပ်ငိုက်နေပြီ။

~~~