Chapter 16

ငါ လုံးဝကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး။ 

ကျိုးယန် သစ်ပင်နဲ့ ထိမိပြီး မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားတာလား… 

ဒါ ဘယ်လို soap opera ဆန်တဲ့ အလှည့်အပြောင်းမျိုးလဲ…

အလှည့်ကျ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးတာလား၊ ဟမ်?

ငါ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးတုန်းက သူ ငါ့ ကောင်လေး ဖြစ်လာပြီး သူ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို လုံးဝ မေ့သွားပြီ။

ငါ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း နီရဲလာတယ်၊ ငါ့နှာခေါင်း စပ်လာတယ်။ 

ပြီးတော့ ကျိုးယန် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားတယ်။ သူ ရုတ်တရက် ထထိုင်ပြီး ငါ့ကို ရယ်မောစွာ ဖက်လိုက်ပြီး ငါ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးတယ်။ 

"မုန်ထင်၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အယုံလွယ်ရတာလဲ"

“တောင်းပန်ပါတယ် မငိုပါနဲ့"

ငါ ပိုလို့တောင် ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ 

"ခင်ဗျား မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ဘူးလား”

"မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ် မင်းကို စနေတာ"

တော်တော်လေး စလို့ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ သူ့ရဲ့ ဆော့ကစားတတ်တဲ့ သဘောသဘာဝက စိတ်ပျက်စရာကောင်းသလို ချစ်စရာလည်း ကောင်းတယ်။ 

ငါ သူ့လက်မောင်းကို ထိုးလိုက်တယ်။ ကျိုးယန် မရှောင်ဘူး။ ပြုံးရင်း ငါ့လက်ကို ကိုင်ပြီး နမ်းလိုက်တယ်။

သူ့သူငယ်ချင်းတွေလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကို ဆူပူကြတယ်။ 

"မင်းအတွက် လမ်းရှင်းပေးဖို့ လူတွေကို ငါ တောင်းဆိုနေတာ၊ မင်းက ဂိမ်းဆော့နေတာလား"

"ငါ မင်းကို မခံနိုင်တော့ဘူး၊ မင်္ဂလာဆောင်ကျရင် လက်ဖွဲ့မပေးတော့ဘူး"

"ငါတို့လည်း မင်းရဲ့ ကစားပွဲရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတာပဲ၊ သေစမ်း"

ကျိုးယန်က အရာအားလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ခံလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး သူတို့ကို ပင်လယ်စာအစုံအလင် တည်ခင်းကျွေးမွေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီး အားလုံးကို တည်ငြိမ်စေတယ်။

သူတို့ ညည်းညူရင်း လျှောက်သွားပြီးနောက် ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ ကားထဲမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ 

ကျိုးယန် သူ့အပြုံးကို သိမ်းလိုက်ပြီး ငါ့ကို အတည်ပေါက် ကြည့်လိုက်တယ်။ 

"မုန်ထင်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် တကယ် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားရင်တောင် မင်းက ကိုယ် အကြိုက်ဆုံးလူဆိုတာ မှတ်မိနေဦးမှာပဲ"

ငါ အသာလေး ချောင်းဆိုးလိုက်တယ်။ 

"ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော့်လို ဖုန်းထဲမှာ မှတ်ထားတာ မဟုတ်လား" 

“မဟုတ်ဘူး"

ဒါပြောရင်း သူ ဖုန်းထုတ်ပြီး နှစ်ချက်သုံးချက် နှိပ်ပြီး ငါ့ကို ပြတယ်။ 

သူ့ရဲ့ ငါ့ contact အတွက် အမှတ်အသားက ‘‌ပေါင်ပေ့’ တဲ့။ 

ငါ့အပေါ် သူ မြတ်နိုးတဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ထင်ဟပ်နေတယ်။ အမြဲလိုပဲ ရင်းနှီးမှုအပြည့်။ 

"ကျိုးယန်၊ ကျွန်တော် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးပြီးနောက် အဲ့တုန်းက ခင်ဗျားကို ဖုန်းမခေါ်ခဲ့ရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မှာလဲ"

"အင်း..." 

ကျိုးယန် ငါ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

"ကိုယ် မင်းကို လိုက်ဖို့ မနေနိုင်တော့ဘူး၊ မင်း ငြင်းရင်တောင်မှပေါ့"

"ကျွန်တော် မငြင်းပါဘူး"

ငါ သူ့ဆီ မှီလိုက်တယ်၊ သူ့အဝတ်အစားတွေပေါ်က သစ်ရွက်နဲ့ အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာနံ့ကို ရှူရှိုက်မိတယ်၊ သူ့လည်ပင်းပေါ်က ခြစ်ရာသေးသေးလေးကို သတိထားမိတယ်။ 

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပထမဆုံး မြင်ကတည်းက စွဲလမ်းသွားတာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မငြင်းပါဘူး" 

"ကျိုးယန်၊ ကျွန်တော်တို့ တွဲကြစို့"

"ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်တည်ငြိမ်နေတုန်း သေချာတွဲကြစို့"

ကျိုးယန် ခဏရပ်လိုက်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုမှုကြောင့် အံ့သြသွားပုံရတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် တောက်ပတဲ့အရောင်တွေနဲ့ ပြည့်လျှံလာတယ်။ ငါ သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းကလိုပဲ။ တောက်ပလွန်းတယ်။ 

ကျိုးယန် က ငါ့ကို မှီလိုက်ပြီး နမ်းတယ်။ အတည်ပေါက်နဲ့ တန်ဖိုးထားစွာပဲ။ 

"ဟယ်လို၊ အခု ကိုယ်က တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ ကောင်လေးပါ”

~~~