Chapter 11

ဘာလဲ! ငါ ညက ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ!! ငါ တကယ်ပဲ လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဟ! ပိုဆိုးတာက ငါ ကျိုးယန်ဆီက ငြင်းခံရတယ်!

ဒါက ငါ့ကို အရမ်းရှက်စေလို့ ရပ်လျက်ပဲစီးရတဲ့ လက်မှတ်တစ်စောင်ဝယ်ပြီး ဂြိုဟ်ကနေ ထွက်သွားချင်မိတယ်။ 

ရှက်ရွံ့မှုပြီးတော့ ငါ ဝမ်းနည်းလာတယ်။ 

ကျိုးယန် ဘာလို့ ငါ့ကို ငြင်းတာလဲ။ 

သူ ငါ့ကို ပျော်စရာအတွက်ပဲ လုပ်နေတာလား။ 

ငါ အရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်။ 

ဒါကြောင့် ငါ အိပ်ရာကနေထပြီး ရေချိုးဖို့ ကြိုးစားတုန်း သတိမထားမိဘဲ လေထဲကို ခြေချမိတယ်။ ငါ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်မိတယ်။ 

"အား..." 

နာကျင်မှုက ငါ့ကို အသက်ရှူမှားစေတယ်။ ကံမကောင်းလို့ အဆောင်က ဗလာဖြစ်နေပုံရတယ်။ 

ငါ ထဖို့ ရုန်းကန်နေတုန်းမှာပဲ ခေါင်းမူးလာပြန်တယ်။ 

မှတ်ဉာဏ်တွေ အများကြီး ရုတ်တရက် ငါ့ခေါင်းထဲကို စီးဝင်လာတယ်။ ရှုပ်ထွေးပြီး ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတယ်။ 

ဒါကြောင့် အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး ငါ မေ့လဲသွားခဲ့တယ်။ ငါ ထပ်နိုးလာတော့ ဆေးရုံမှာ ရောက်နေပြီ။ 

ငါ့အခန်းဖော် အားဟေး က ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။ 

"ဟေး၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီ မုန်ထင်"

ငါ့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးနေပြီးသား ဦးနှောက်က ပိုလို့တောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။ 

"အားဟေးလား ငါ ဘာလို့ ဆေးရုံရောက်နေတာလဲ"

"ငါတို့ internet cafe မှာ တစ်ညလုံး အင်တာနက်ကြည့်ပြီး ပြန်လာတော့ အဆောင်ထဲ ဝင်လိုက်တော့ မင်းကြမ်းပြင်ပေါ် လဲနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်လေ လှုပ်တောင် မလှုပ်ဘူး၊ ဒါနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း ဆေးရုံပို့လိုက်တာ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း ခေါင်းနည်းနည်းပဲ ထိသွားတာ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ မင်း ကောင်လေး မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ" 

ငါ နဖူးကို ပွတ်ရင်း ခဏရပ်လိုက်တယ်၊ ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ 

"ငါ့ ကောင်လေးလား၊ ငါ ဘယ်တုန်းက ကောင်လေး ရလာတာလဲ"

~~~