Chapter 73

👻Chapter 73

ထိူစဥ်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းမှ စူးရှသော အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဘုရားရေ..နှစ်၅၀ဖုတ်အလောင်းတစ်ခုကို point 500ပဲလား..၀ယ်မယ် ..ဒီဖုတ်အလောင်း ၂ခုလုံး ငါ့ဟာပဲ..ဟား ဟား ဟား..."

ရှီကျား စိတ်တွက်တွက်လိုက်သည်။

တစ်ကျင်းရှီကို point ၁၀၀ ... ၂ခုကို point ၂၀၀.. point ၂၀၀မှာ အမြတ်၂၀ရာခိုင်နှုန်း ဆိုတော့ point ၄၀ပေါ့ သိပ်ကောင်းတယ်...

အစပိုင်းတွင် သူသတိမထားမိသော်လည်း ယခုမူ မရေတွက်နိုင်သော အသံများရှီကျားနားထဲဖောက်၀င်လာခဲ့လေသည်။

"Point ၅၀လား ၀ယ်မယ်ကွာ..." 

တင်းတောင်...အကောင့်ထဲ ၁၀ point ၀င်လာပြီ...

"ဒါကတကယ်ကြီး point ၃၀၀ထဲလား..ဒါ...ဒါ...ဟုတ်ပြီ ၀ယ်တယ်ကွာ.. "

တင်းတောင် point ၆၀...

"လောင်ကျစ်က နှစ်တ၀က်စာpointတွေစုလာတာကွ..လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်၀က်တည်းက ဖော့ယန်သရဲစျေးမှာ သုံးလို့ရတဲ့ မှော်လက်နက်၀ယ်ချင်နေတာ..တာအိုရောင်းရင်း..မင်းပစ္စည်းငါ၀ယ်မယ်..ဒီမှာ point ၁၀၀၀ ယူသွား... "

တင်းတောင်...point ၂၀၀...

ရှီကျားမှာ သူ၏ဘေးမှ ဆရာယဲ့အား ကြောင်တောင်တောင် သနားစဖွယ်အကြည့်လေးနှင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည်ဆရာယဲ့ကိုနားလည်သွားပြီးနောက် ထို၀ိုင်ခွက်များကို လက်ခံသင့်မခံသင့် ရုတ်ချည်း ဝေခွဲမရဖြစ်လာတော့သည်။

Point ၅၀ကများလား..ဆရာယဲ့အတွက် အဲဒါက ပါမွှားလေးပဲကွ...

သူမှားသွားခဲ့သည်။ ဆရာယဲ့၏မျက်လုံးထဲမှ point ၅၀မှာ သူ့မျက်လုံးထဲမှ point ၅၀နှင့် အနည်းငယ်မျှမတူညီချေ။ ၄င်းမှာ ၅ ယွမ် ၅ပြားမျှသာဖြစ်သည်။

သူ၏စိတ်အစဥ်မှာညှိုးကျသွားခဲ့လေသည်။

သူကအလွန်ပင်ပန်းသွားလေရာ အကြာကြီးနားနေခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့ကိုအဖော်ပြု၍ အတူနားနေခဲ့သည်။ သူတို့နောက်တစ်ဖန်သရဲစျေးကိုပတ်ကြည့်ကြရာတွင် ရှီကျား၏ တိတ်တခိုးအကြည့်တို့က ယဲ့ကျင်းကျီထံ ရံဖန်ရံခါရောက်ရောက်သွားခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်တော့သူနားလည်သွားခဲ့လေသည်။

သူအထဲကို၀င်တဲ့အခါ မျက်နှာဖုံးမ၀တ်သွားရင် သူများတွေမသက်မသာဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ပြောတာ အံ့သြစရာမဟုတ်ဘူးပဲ...

ဆိုရလျှင် ဒယ်ဒီမားမှာ 11/11စျေးရောင်းပွဲအတွင်း ရုတ်ချည်းလျှောက်၀င်လာပါက မည်သည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှ ဖင်မတုန်မိပဲနေ၀ံ့လိမ့်မည်နည်း။ ၄င်းမှာ ဘော့စ်မှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှူစစ်ဆေးနေခြင်းပင်။

ဆရာယဲ့က ဖော့ယန်သရဲစျေးကို ၃နှစ်လောက် မလာဖြစ်တာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး...

သူ့အတွက် ရောင်းစရာ ၀ယ်စရာအဘယ်မှာလိုလိမ့်မည်နည်း။ ထိုလူများအားလုံးက သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှီကျား၏ရင်ထဲ ခံစားခံစားချက်အမျိုးစုံမွှေနောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော်ဆရာယဲ့မှာတော့ တကိုယ်လုံးတောင့်တင်းလျက် ခေါင်းမှလည်းထူပူနေကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ချေ။

ရှီကျားက ဘာလို့ သူ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ...

သူဒီနေ့၀တ်လာတာကြည့်မကောင်းလို့များလား..သူကိုယ်အနေအထားကဆိုးနေလို့လား..မဟုတ်ရင် သူကပဲရုပ်ဆိုးနေလို့လား...

မဟုတ်လောက်ဘူး..

သူကအခုမျက်နှာဖုံး၀တ်ထားခြင်းဖြစ်လေရာ မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ချေ။

ဒါပေမယ့်ဘာလို့သူ့ဇနီးလေးက သူ့ကိုကြည့်နေတာလဲ...

ဆရာယဲ့မှာ လမ်းဘယ်လိုလျှောက်ရမှန်းတောင် မသိတော့ချေ။ သူ၏အာရုံတစ်ခုလုံးအား ကျော့ရှင်းရည်မွန်စွာ လမ်းလျှောက်နိုင်ရန်တွင်သာ စုပြုံလျက် သူ၏ဇနီးနှ သူ၏ချောမောခန့်ညားသော ဘက်ခြမ်းကိုသာမြင်နိုင်စေရန် အားစိုက်ထုတ်နေခဲ့လေသည်။

အချိန်များကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဆရာသခင်များနှင့် ပိုများသော ၀ိညာဥ်ရိုင်းများမှာ သရဲစျေးအတွင်းလွှာကို ၀င်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ရေကန်၏အပေါ်တွင် လူများကြိတ်ကြိတ်တိုးလာခဲ့ကြလေသည်။ သရဲစျေးတွင် သရဲတိုင်းမှာ ကိုယ်ထည်ရှိလျက် လူများကို ဖောက်ထွင်းမသွားနိုင်ကြချေ။

ရှီကျား စိတ်ကျဥ်းကြပ်သလိုခံစားရ၍ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိလေသည်။ သူကခေါင်းကိုမော့လျက် ယဲ့ကျင်းကျီကိုပြောလိုက်၏။ 

"ဆရာယဲ့..ကျွန်တော်တို့အတော်လည်း ၀ယ်ပြီးကြည့်ပြီးသွားပြီပဲ ..နောက်လည်းကျနေပြီ..ကျွန်တော်တို့အရင်ပြန်ကြ ..."

ဘန်း...

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် စူးရှသောပေါက်ကွဲသံတစ်ခုကို မလှမ်းမကမ်းမှကြားလိုက်ရလေသည်။

ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ အသံလာရာသို့အလျင်အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"မင်းအမေပဲ..ငလူး..မင်းအဘိုးတုရဲ့လက်ကနေတောင် လုယက်ရဲနေတယ်ပေါ့လေ...ဒီလောင်ကျစ်ရဲ့ပစ္စည်းကိုခိုးရဲတယ်ပေါ့ ..လောင်ကျစ်က ထျန်းကုန်းပွဲကြည့်စင်ရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့် တိုင်းတာမှုကွ...လောင်ကျစ်ပြောမယ် ရပ်နေစမ်း..ဒီလောင်ကျစ်ကမင်းကိုဘယ်လိုဖမ်းပြီး သရဲတစ်ရာ အစီအရင်ထဲပစ်ထည့်လိုက်မလဲ စောင့်ကြည့်နေလိုက်"

ရှေ့မီတာ၁၀၀ခန့်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။ အကွာအဝေးမှာ ရှီကျားသဲသဲကွဲကွဲမြင်နိုင်ရန် ဝေးလွန်းနေသည်။ အနီးအနားမှ ဆရာသခင်များက တတွတ်တွတ်ဆိုလာခဲ့ကြသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုတုက သူခိုးတစ်ကောင်နဲ့သွားတိုးတာပဲ...အဲဒီသရဲလေးကလည်း ကံဆိုးချက်ကတော့ စီနီယာတုကိုမှ သွားရန်စရတယ်လို့..သွားပြီပဲ..."

"အဟုတ်ပဲ ..စီနီယာအစ်ကိုတုက ဒီလောက်သဘောကောင်းတာ..သူဒီလောက် အကျယ်ကြီးအော်ဆဲနေပုံထောက်ရင် အရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုခုပါသွားတာဖြစ်မယ်..."

"ငါကြားတာတော့ စီနီယာအစ်ကိုတုက ဒီနှစ် အရည်အသွေးမြင့် ၀ိညာဥ်ဓါးတစ်ချောင်းကို သန့်စင်ခဲ့တယ်တဲ့..ဆရာသခင်တွေရော..သရဲတွေရောသုံးလို့ရတယ်ဆိုပဲ...အဲဒီဓါးများလား...အဲဒီဓါးက point ၅၀၀၀တောင်တန်တာ...စီနီယာအစ်ကိုတုက အဲဒါကိုသာ ဒီသရဲစျေးမှာရောင်းဖို့ယူလာရင် မော့သို့အဆင့် ၁၀ထဲက သူတွေပဲ၀ယ်နိုင်မှာ..အဲဓါးကိုသာအခိုးခံရလို့ကတော့ စီနီယာအစ်ကိုတုလည်း အဲသရဲနဲ့ ရေကုန်ရေခမ်းချမှာပဲ..."

ယဲ့ကျင်းကျီမှာခေါင်းငုံ့လျက် ရှီကျားနားသို့ကပ်ကာဆိုသည်။ 

"တိုင်းတာမှုက သရဲဖမ်းတဲ့နေရာမှာ အတော်ကြီးမဟုတ်ပေမယ့် သူက မော့သို့အဆင့်၃၀ထဲကဆိုတော့ ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ် .. "

ရှီကျားခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော်ထိုစကားအဆုံးမှာပင် လူအုပ်နှင့် သရဲအုပ်များမှာစတင် ပရမ်းပတာရှုပ်ထွေးလာကြလေသည်။ ရှီကျားမှာ သတိလက်လွတ်နှင့် ယဲ့ကျင်းကျီနှင့် လူချင်းကွဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့အကြားတွင် သရဲ၃ကောင်နှင့် ဆရာသခင်၂ဦးခြားနေခဲ့လေသည်။

ထိုစဥ်မှာပင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုမှ အဝေးမှပြေး၀င်လာခဲ့သည်။ ဗိုလ်ကေတိုကပ်ကပ်ညှပ်ထားသော ဆံပင်နှင့်လူရွယ်လေးတစ်ဦးမှာ ၄င်း၏နောက်မှပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။ 

"ငလူး...လောင်ကျစ်အတွက်ရပ်နေစမ်း...အစ်က်ိုနန်...တာအိုရောင်းရင်းနန် .ဘယ်ရောက်နေတာတုန်း..အမြန်လာပြီး ကူပေးဦး...နှစ်၄၀၀၀ိညာဥ်ရိုင်းရှိနေတယ်...အာ..ယဲ့ကျင်းကျီ..?"

တိုင်းတာမှုမှာ လူနှင့်သရဲများကြားမှာ ဆရာယဲ့ကို ခိုင်မာစွာစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ မျက်နှာဖုံး၀တ်ထားသည့်တိုင် သူ၏အမည်ကို ထုတ်ခေါ်လာခဲ့သည်။

၄င်းအမည်ကိုကြားသည်နှင့် ပွတ်လောရိုက်နေသောလူအုပ်ကြီးမှာ ရှဲသွားကုန်သည်။ သရဲများမှာ ခြေဦးတည့်ရာလှည့်ပြေးကြကုန်သည်။ ဆရာသခင်များစွာ၏အကြည့်များမှာလည်း ယဲ့ကျင်းကျီအပေါ်ကျရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီဟူသော အမည်ကိုကြားသည်နှင့် တိုင်းတာမှုလိုက်ဖမ်းနေသော သရဲလေးမှာ ခြေမခိုင်တော့ပဲ လဲကျသွားလေတော့သည်။

တိုင်းတာမှုကရယ်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...နန်ရိနဲ့ ကျန်တဲ့ကျစ်ဝေ့ရှင်းခန်းမကလူတွေလည်း သရဲစျေးဟိုဘက်မှလေ..သူအချိန်မီရောက်မလာလည်းရတယ်..ဒီကတာအိုရောင်းရင်းယဲ့...အမြန်..ဒီသရဲကတအားအဆိပ်ပြင်းတယ်..ငါဖမ်းလို့မရဘူး..ကူပေးပါဦး.."

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဘိုကေနှင့်လူရွယ်လေးမှာ သူ၏ချန်ခွန်းအိတ်ထဲမှ မှော်လက်နက်တစ်ခုကိုထုတ်ယူလျက် ထိုသရဲလေးအား ၄င်းနှင့်တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်လိုက်လေသည်။

 သရဲလေးမှာ ကြောက်လွန်း၍ ခေါင်းအစခြေအဆုံးတဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် ၄င်းမှာ တိုင်းတာမှုကိုကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ချေ။ ထိုအစား ယဲ့ကျင်းကျီကိုသာစိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည်ရုတ်ချည်း စိတ်ဖောက်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုသရဲလေးမှာ ရုတ်ချည်း အနီးမှ လူတစ်ဦးကိုဆွဲယူလျက် လည်တိုင်ပေါ် ခိုးယူလာသော ၀ိညာဥ်ဓါးနှင့် ထောက်ထားလိုက်သည်။

"မ..မလာနဲ့နော်..ရှေ့တိုးလာရင် .ဒီလူကိုသတ်လိုက်မှာ"

လည်ပင်းတွင်ဓါးထောက်ခံထားရသော ရှီကျား"...."

ယဲ့ကျင်းကျီ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အ၀ါမှာ ၀ုန်းခနဲတမဟုတ်ချင်း ထတောက်လာ၏။

တိုင်းတာမှု၏ နှုတ်ခမ်းတောင့်တို့ တဆတ်ဆတ်တုန်သွားလေသည်။

"သရဲစုတ်..မင်းကငါ့ဓါးကိုလည်းခိုးသေးတယ်..မင်းအမှားဆိုတာ အသိသာကြီး .အခုမင်းကဓါးစာခံတောင်ဖမ်းလိုက်သေးတယ်ပေါ့..ဖော့ယန်သရဲစျေးမှာ ဒီလိုလုပ်ရင် ဖော့ယန်သရဲစျေးရဲ့စည်းမျဥ်းကိုဖောက်ဖျက်ပြီး ၀ူရှန်းတောင်ကို ရန်စတာနဲ့တူတူပဲဆိုတာရော သိရဲ့လား...မင်း၀ူရှန်းတောင်ကိုတော့သိပါတယ်နော် ..ငရဲဘုရင်ယဲ့ကဒီမှာရပ်နေတယ်နော်..ပိုင်ရှင်ရှေ့မှာ သူ့စျေးကိုဖျက်ဆီးနေတာ မင်းဒီနေ့ဒီနေရာကနေဒီတိုင်းထွက်သွားနိုင်မယ်များထင်နေလား...မင်းလည်း နှစ်၄၀၀ကျော်နေလာရဖို့လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး..တအားအားယားနေလို့ သေလမ်းရှာနေတာလား"

သရဲလေးမှာ အော်ဟစ်လာခဲ့သည်။

"ပါး..ပါးစပ်ပိတ်ထား...ငါတကယ်သတ်လိုက်မှာနော်..ငါတကယ်သတ်လိုက်မှာ"

တိုင်းတာမှုမှာ စိတ်ရင်းဖြင့် အကြံပေးလာခဲ့သည်။ 

"ဘော်ဒါ မင်းလူသတ်လိုက်တာနဲ့မကောင်းဆိုး၀ါးဖြစ်လာမှာနော်...မင်းတကယ်သတ်ချင်လို့လား"

သရဲလေးမှာ အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ၏မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပစ်လိုက်ကာ ခြေထောက်ကိုမြှောက်လျက် လျှောက်လာနေခဲ့ပေပြီ။

ပတ်၀န်းကျင်မှ ဆရာသခင်တို့မှာ ယဲ့ကျင်းကျီ မျက်နှာဖုံးချွတ်လိုက်သည်အား တွေ့လိုက်ရသည်နှင် လေအေးများကိုရှူသွင်းလျက် မမြင်ကွယ်ရာသ်ို့အမြန်ပုန်းလိုက်ကြလေသည်။

ရှီကျားမှာ ဆရာယဲ့ ဤမျှဒေါသထွက်နေသည်ကို တခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သူကလက်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ၀ူရှန်းချင်းလီကို ချန်ခွန်းအိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ပြင်းထန်သောအရှိန်အ၀ါတစ်ခုက သူကိုယ်မှထွက်လာပြီး သူ့ကိုလည်ပတ်နေခဲ့သည်။ ယဲ့ကျင်းကျီ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအတွင်းမှ အနက်ရောင်မှည့်လေးမှာ သွေးနီရောင်ပြောင်းသွားပြီးမှ မူလပုံစံသို့ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ထိုစဥ် စစ်ဝေ့ရှင်းခန်းမ..ရှန်းနုန်တောင်ကြား လောင်ဟူတောင်အသီးသီးမှ ဆရာသခင်များအားလုံး ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။

လောင်ဟူတောင်၏ အကြီးဆုံးတပည့်အနေနှင့် ဟူတျဲ့မှာ မူလကဤနေရာတွင် အပျင်းပြေပွဲကြည့်ကာ တိုင်းတာမှု၏ အရည်အသွေးမပြည့်မီမှုကို ဝေဖန်ရန်ပြင်နေစဥ် တိုင်းတာမှု၏ ပစ္စည်းမှာအခိုးခံလိုက်ရလေသည်။ ထို့နောက်သူသည်ယဲ့ကျင်းကျီကို ရုတ်ချည်းတွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သရဲလေးထံမှ ဓါးစာခံဖမ်းခံထားရသော မျက်နှာဖုံးမရှိတော့သည့် ရှီကျားကိုတွေ့သော် သူအသက်ကိုပြင်းပြင်းတချက်ရှူလိုက်မိလေသည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲ ပုံရိပ်တစ်ခုရုတ်ချည်းပေါ်လာခဲ့လေသည်။

၄င်းမှာ ရှီကျားမှ သရဲအိုကြီးကို ကောက်မလျက် ပွက်ပွက်ဆူနေသောဆီပူအိုးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သော မြင်ကွင်းပင်။ 

ဟူတျဲမှာ သူ၄င်းကိုမေ့မေ့ပျောက်ပျောက်ဖြစ်နေပြီဟုထင်ထားသည်။ ယခုမူထိုအတွေးမှာ သူ၏အာရုံထဲ တဖန်ပြန်လည်၀င်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ဖော့ယန်ကန်ပေါ်တွင် နှစ်၄၀၀ကျင့်ကြံစွမ်းအားဖြင့် သရဲတစ်ကောင်မှာ ယင်စွမ်းအင်များလျှံထွက်နေသော ဓါးတစ်ချောင်းဖြင့် ရှီကျားလည်တိုင်ကိုထောက်ကာ ဖမ်းထားခဲ့လေသည်။ ၄င်းမှာ တိုင်းတာမှုကိုတလှည့် သူ့ထံပြေးလာနေသော ရွှမ်းရွှယ်လောကမှ ဆရာသခင်များကို ပူပန်စွာတချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူ၏အကြည့်တို့မှာ ရေခဲတမျှအေးစက်သော အရှိန်အ၀ါဖြင့် သူ့ထံတလှမ်းချင်းလှမ်းလာနေသော ငရဲဘုရင်ယဲ့ထံတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ယဲ့ကျင်းကျီက အနက်ရောင်မိုးကာသားအင်္ကျီကို၀တ်ဆင်ထားကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တွင်းနက်ကြီးများသဖွယ် မှောင််မိုက်နေခဲ့လေသည်။ သူသည်ဖော့ယန်ကန်ရေပြင်ပေါ် တစ်လှမ်းချင်းခိုင်မာစွာ လှမ်းလာနေခဲ့သည်။ ခြေတစ်လှမ်းစီတိုင်းတွင် ရေလှိုင်းများမှာ ငလျင်နှယ်ပျံ့နှံ့သွားလျက် ကန်ရေပြင်ပေါ်မှ ဆရာသခင်များနှင့် သရဲများကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

"သူကိုလွှတ်ပေးလိုက် ..မဟုတ်ရင်.. ငါယဲ့ကျင်းကျီက မင်းငရဲပြည်၁၈လွှာမှာ အဆုံးမရှိခံစားရပြီး ဘယ်တော့မှပြန်မ၀င်စားနိုင်အောင်လုပ်ပစ်မယ်"

အေးစိမ့်ကာအကြင်နာကင်းမဲ့သောစကားတို့က တင်းတင်းစေ့ထားသော သွားကြားတို့မှ တလုံးချင်းတိုးထွက်လာခဲ့သည်။

သရဲလေးမှာ တကိုယ်လုံးတုန်းယင်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ဓါးမှာလည်း တုန်သွားလျက် မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် တလှမ်းချင်းစီနီးကပ်လာသော ယဲ့ကျင်းကျီကို တွေ့နေရသော်လည်း စကားတလုံးမှမဆိုရဲချေ။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ၏ရှေ့၃မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သည်ကိုတွေ့လျှင် သရဲလေးမှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလားဆိုလာခဲ့သည်။

"ငရဲဘုရင်ယဲ့က သရဲစျေးကိုမလာတာ ၃နှစ်ရှိပြီမဟုတ်ဘူးလား...ဘယ်သူကငါ့ကိုလိမ်တာလဲ....ဘယ်သူကငါ့ကိုလိမ်တာလဲလို့...ငါသေရတော့မယ်..တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ငါ့လိုပဲထပ်တူခံစားသင့်တယ်...အား..."

စကားဆုံးသည်နှင့် သရဲလေးမှာ ၀ိညာဥ်ဓါးကို ရှီကျား၏လည်တိုင်ဆီလွှဲကာခုတ်ချလိုက်တော့သည်။ 

ယဲ့ကျင်းကျီ၏မျက်လုံးတို့ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ၏ညာဘက်မျက်လုံးမှ အနက်ရောင်မှည့်ကလေးမှာ လုံး၀သွေးနီရောင်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သွေးနီရောင်များမှာ မှည့်ကလေးထံမှ လျှံထွက်လာပြီး မျက်လုံးတ၀က်ကိုဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ညာမျက်လုံးမှာ အနက်တစ်၀က် အနီတ၀က်ဖြစ်လာခဲ့ကာ ထူးဆန်းကာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူသည်သူ၏လက်များနှင့် ထိုထက်မြသော ၀ိဥာဥ်ဓါးသွားကိုဖမ်းဆုပ်တားဆီးရန်အလို့ငှာ ရှေ့သို့တရှိန်ထိုးပြေး၀င်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော်ယဲ့ကျင်းကျီမှာ လေကိုသာဖမ်းဆုပ်မိခဲ့သည်။ သူ၏လက်ဗလာတို့ဖြင့် ထို၀ိညာဥ်ဓါးကိုဖမ်းဆုပ်မိလုနီးနီး..အနည်းငယ်မျှသာ ချော်သွားခြင်းဖြစ်လေသည်။

တိုင်းတာမှုကအလျင်စလိုဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါ့ဓါးက နှစ်၅၀၀ဖုတ်အလောင်းရဲ့ယင်စွမ်းအင်နဲ့လုပ်ထားတာ..ဓါးသွားကအရမ်းထက်လွန်းလို့ ထိတာနဲ့သေမှာပဲ..ယဲ့ကျင်းကျီ မင်းထိလို့မရဘူး..မင်းယင်စွမ်းအင်ဆီကနေ တိုက်ခိုက်ခံရ..."

"ခရက်..."

ခွက်ခနဲအသံတစ်ခုက ဖော့ယန်ကန်ရေပြင်ထက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်၄၀၀သရဲမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ဓါးကျိုးတစ်၀က်ကိုဆုပ်ကိုင်ထား၏။ သူ၏မျက်လုံးအစုံမှ ထွက်ကျမတက်ပြူးကျယ်လျက် ဖော့ယန်ရေကန်ထဲ ပလုံခနဲနစ်မြုပ်သွားသော ၀ိဥာဥ်ဓါးတစ်၀က်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ဖော့ယန်ကန်ရေပြင်ပေါ် အပ်ကျသံပင်ကြားရမတက် တိတ်ဆိတ််မှုက လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေသည်။

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ရှီကျားကို ချက်ချင်းပင် လှမ်း၍ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးမှာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကျမှုကြောင့် နီရဲနေ၏။ သို့သော် ညာဘက်မျက်လုံးမှ သွေးနီရောင်များမှာမူ မှည့်နက်ကလေးထဲ တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်၀င်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

သရဲလေးမှာ ဖော့ယန်ကန်ရေပြင်ပေါ် အရူးနှယ်တောင့်တင်းစွာရပ်နေခဲ့သည်။ ၄င်း၏လက်ထဲတွင် ၀ိညာဥ်ဓါးကျိုးတ၀က်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့လေသည်။

တိုင်းတာမှု၏ပါးစပ်မှာ အောက်သို့ပြုတ်ကျမတက် ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်ဟနေ၏။ သ ရုတ်ချည်း ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ပြီး ကန်ရေပြင်ပေါ် သူ့ခေါင်းနှင့် တဒုန်းဒုန်းဆောင့်ချနေတော့သည်။ သရဲ၀င်ပူးခံလိုက်ရသည့်အလား သူကတတွတ်တွတ်မြည်တမ်းလာခဲ့သည်။

"ငါ့ဓါးက မကျိုးနိုင်ဘူး..ငါ့ဓါးကကျိုးစရာအကြောင်းမရှိဘူး..ဘယ်လိုကျိုးသွားရတာလဲ...ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

Point ၅၀၀၀တန် အရည်အသွေးမြင့် ၀ိညာဥ်ဓါးမှာ ရှီကျား၏ အရည်ပြားကိုထိလိုက်သည်နှင့် ခွက်ခနဲကျိုးကျသွားခဲ့လေသည်။ ဓါးကျိုးတ၀က်မှာ သရဲလေး၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်တ၀က်မှာ ဖော့ယန်ကန်ရေပြင်ထဲနစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှီကျားမှာ သူ၏လည်တိုင်ကို ပွတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှထွေထွေထူးထူးမခံစားရချေ။ သို့သော်သူ၏ကျောမှ အပ်များဖြင့်ထိုးခံရသလို စူးခနဲခံစားမှုကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

မရေတွက်နိုင်သော ဆရာသခင်များနှင့် သရဲများမှာ သူ့အား ကြောင်တောင်တောင်နှင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

သနားစရာဓါးစာခံလေးရှီကျား "...."

အဲတော့ ဓါးကျိုးသွားတာက သူ့အပြစ်လား..

👻