Chapter 68

👻Chapter 68

ရှီကျား သင်္ချိုင်းတွင်နောက်ထပ်တစ်နာရီဆက်နေခဲ့လေသည်။ သူထွက်လာချိန်တွင် သင်္ချိုင်းအစောင့်မှာ အထိတ်တလန့်ဖြင့်ဆိုလာခဲ့သည်။ 

"ဘုရားရေ..မင်းနဖူးဘယ်လိုဖြစ်ရတာတုန်း..လာလာ..ဆေးကပ်ခွာလေးကပ်လိုက်..အမြန်ကပ်လိုက်"

ရှီကျားပြုံးလျက် အစောင့်ထံမှ ဆေးကပ်ခွာလေးကိုယူကာ နဖူးမှဒဏ်ရာတွင်ကပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏နဖူးပေါ်မှဒဏ်ရာမှာ သိပ်မဆိုးချေ။ အပေါ်ယံဒဏ်ရာမျှသာဖြစ်ကာ သွေးနည်းနည်းသာထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ တက္ကစီတစ်စီးတားလျက် Sမြို့တော်တွင်းသို့ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ သူအိမ်သို့ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညနေ၆နာရီရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူတံခါးကိုသာဖွင့်လိုက်ရသေးချိန်တွင် နွေးနွေးထွေးထွေးအစပ်ရနံ့ကနှာ၀ကိုလာရောက်တိုးဝှေ့ခဲ့လေသည်။

ရှီကျား၀င်သွားလိုက်ချိန်တွင် ဖက်တီးချန်းထောင်မှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူပြန်လာသည်ကိုတွေ့လျှင် ချန်းထောင်မှာ ဂဏန်းတစ်ကောင်လို လှစ်ခနဲထလာပြီး သူ့ထံပြေးလာခဲ့လေသည်။ 

"ညီကိုကျား မင်းပြန်လာပြီလား..တို့တွေမင်းကိုစောင့်နေတာ..နောက်ဆုံးတော့တို့စားလို့ရပြီ..ဒီနေ့ဟော့ပေါ့စားကြမှာလေ ဘယ်လိုလဲ..ငါရှူနယ်ကနေ ဟော့ပေါ့အနှစ်တကူးတက၀ယ်လာတာ..အရသာကအစစ်အမှန်ပဲ"

သူ၏သူငယ်ချင်းကိုကြည့်လျက် ရှီကျားမျက်ခုံးပင့်လိုက်မိလေသည်။

"မင်းချက်တာမဟုတ်ဘူးပေါ့"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် အေပရွန်၀တ်ထားသောဆရာယဲ့မှာ စားပွဲထံသို့ ဟင်းပွဲများသယ်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူကဆိုသည်။ 

"ဆရာယဲ့ ဘာလို့ချက်နေသေးတာလဲ..ဒီနေ့သူလာမှတော့ သူချက်သင့်တာပေါ့"

ချန်းထောင်မှာ လက်မခံခဲ့ချေ။

"ငါကပါ၀င်ပစ္စည်းတွေ၀ယ်လာပေးတာလေကွာ..မင်းကငါ့ကိုချက်ခိုင်းနေသေးတယ်ပေါ့..ညီကိုကျား မင်းအနိုင်ကျင့်နေတာပဲ"

ရှီကျားရယ်မောလိုက်သည်။ သူကချန်းထောင်နားသို့ကပ်လျက် တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ 

"ဒီနေ့ငါတို့တွေကိုချက်ပေးနေတာဘယ်သူလဲသိရဲ့လား"

ချန်းထောင်မှာအတော်ကြာစဥ်းစားနေပြီးမှ အဖြေပေးလာခဲ့သည်။

"မင်းသူငယ်ချင်းမဟုတ်ဘူးလား..ငါဒီနေ့မင်းဆီလာတာ တံခါးလာဖွင့်တော့သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ အိမ်မှားလာတယ်တောင်ထင်နေတာ ညီကိုကျား မင်းအခြားသူတွေနဲ့ရင်နှီးနေတာ ဒါပထမဆုံးတွေ့ဖူးတာပဲ..မင်းပြောင်းလဲသွားပြီ..မင်းက ဇာတ်၀င်ခန်းတွေများများတောင် လက်ခံလာပြီ"

ရှီကျားမှာဖက်တီးလေးကိုကြည့်လျက်ဆိုလိုက်သည်။ 

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့မင်းအစာအိမ်ကိုကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထား..အနာဂတ်မှာ မင်းဒီလောက်တန်ဖိုးရှိတဲ့ဟော့ပေါ့မျိုးထပ်စားရမှာမဟုတ်ဘူး"

ချန်းထောင်မှာနားမလည်ခဲ့ချေ။

"ငါဟင်းခတ်အနှစ်လေးတွေပဲ ကြုံသလို၀ယ်ခဲ့တာပါ"

ရှီကျား" ပြဿနာကပါ၀င်ပစ္စည်းမဟုတ်ဘူး..ဆရာယဲ့ရဲ့လက်တွေကတန်ဖိုးရှိတယ်ကွ..မင်းလျှာလည်သွားမယ်..ဆရာယဲ့ကအချက်အပြုတ်ကရှယ်ပဲ"

ချန်းထောင်ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ 

"ဟော့ပေါ့လေးပဲမဟုတ်လား..အသီးအရွက်တွေဆေးရုံပဲကို ချက်နည်းပြုတ်နည်းလိုလို့လား"

သို့သော်၃ယောက်သားစားပွဲတွင်ထိုင်ချပြီးနောက် ချန်းထောင်မှာ တရုတ်ဂေါ်ဖီထုတ်ကလေးကိုတစ်ကိုက်မျှကိုက်ကြည့်ပြီးသော် သူ၏ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းများလွတ်ထွက်သွားတော့သည်။

"ငလူး..ဒါကြီးကသောက်ရမ်းအရသာရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား..ရှုနယ်ဘက်က ဟော့ပေါ့အနှစ်ကဒီလောက်တောင်မိုက်နေတာလား"

ရှီကျားမှာသူ၏ရှော့ခ်ရနေသော အမူအယာကိုကြည့်လျက် အမဲသားတစ်ဖတ်ကိုလှမ်းနှိုက်လိုက်လေသည်။ မျှော်လင့်ထားသလို သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် အမွှေးအကြိုင်နှင့် အစပ်အရသာတို့ကို အလွန်ပနံ့သင့်စွာပျော်၀င်လာခဲ့လေသည်။ ၄င်းမှာ စားသောက်ဆိုင်တွင်စားရသော ဟော့ပေါ့ထက်ပို၍အရသာရှိလေသည်။

ရှီကျားမှာ ချန်းထောင်အား ဆရာယဲ့၏လက်ရာအလွန်ကောင်းသည်ဟုဆိုခဲ့စဥ်က ၄င်းမှာ ဤအတိုင်း သာမာန်ကာလျှံကာပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟော့ပေါ့မှာ မည်သည့်အချက်အပြုတ်နည်းလမ်းမျှမလိုအပ်ချေ။ အသီးအရွက်များဆေးကြောရုံသာဖြစ်သည်။ ဆရာယဲ့၏အချက်အပြုတ်အစွမ်းနှင့်မည်သို့ဆိုင်လိမ့်မည်နည်း။  

ဒီဟော့ပေါ့ကဒီလောက်တောင်မှစားကောင်းမယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ.. 

စားသောက်နေစဥ်အတွင်းချန်းထောင်မှာ စားကောင်းတယ် ဟုတချိန်လုံးရေရွတ်နေပြီး ရှီကျားမှာ'ဆရာယဲ့လက်နဲ့ထိလိုက်သမျှဘာဖြစ်ဖြစ် အရာသာရှိတာလား'ဟုမတွေးမိပဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။

အသီးအရွက်များကိုရှင်းလင်းပြီးနောက် အမဲအူကြမ်း အသားနှင့် အခြား၀က်ဗိုက်သားအနည်းငယ်မျှသာ စားပွဲပေါ်တွင်ကျန်ရစ်လေသည်။

၀က်ဗိုက်သားတစ်ဖက်ကို သူ၏ပန်းကန်ထဲကိုထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှီကျားမှာ ဆရာယဲ့ကိုကြည့်လိုက်သော် အမဲအူကြမ်းကိုနှိုက်လျက် သူအိုးထဲသို့ထည့်လိုက်သည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထို့နောက်တူကိုကိုင်လျက် ၄င်းကိုစိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်နေခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီ၏မျက်လုံးများမှာ ဆူပွက်နေသော ဟော့ပေါ့အိုးကိုစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သို့သော် မိနစ်၀က်ခန့်ကျော်လွန်သွားပြီးသည့်တိုင် သူကအမဲအူကြမ်းကိုဆယ်မယူသေးပဲ အိုးကိုစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

ရှီကျားမှာ ထိုအမဲအူကြမ်းကိုသူ၏တူနှင့်ဆယ်လျက် ယဲ့ကျင်းကျီ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့အားတုန်လှုပ်လျက်စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ရှီကျားပြုံးလျက်ဆိုသည်။

"ဆရာယဲ့ အမဲအူကြမ်းက စက္ကန့်ပိုင်းလေးဆိုရပြီ..အကြာကြီထည့်ထားရင်မာသွားရော.."

ယဲ့ကျင်းကျီအေးခဲသွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်မျက်နှာပူစွာခေါင်းကိုငုံ့ချလျက်ဆိုလာခဲ့သည်။ 

"ဆောရီး..ကိုယ်ဒါမျိုးတစ်ခါမှမစားဖူးလို့"

ရှီကျားမှာ တန့်သွားခဲ့မိသည်။ သူ၏ပါးစပ်ကိုမဖွင့်ရသေးမီမှာပင် ချန်းထောင်မှာ အံ့အားတကြီးဆိုလာခဲ့သည်။

"ဘာရယ်..ဘရို..အမဲအူကြမ်းတစ်ခါမှမစားဖူးဘူးပေါ့..ဟော့ပေါ့စားရင် အမဲအူကြမ်းတစ်ခါမှမစားဖူးဘူးပေါ့လေ..ဒါသဘာ၀အရင်းအမြစ်တွေကိုဖြုန်းတီးနေတာမဟုတ်ဘူးလား"

ယဲ့ကျင်းကျီ " ဟော့ပေါ့တစ်ခါမှမစားဖူးတာပါ"

ချန်းထောင်ချက်ချင်းပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့လေသည်။ ဖက်တီးလေးမှာ ရှီကျားအားအဓိပ္ပါယ်ပါပါအကြည့်တစ်ချက်ပေးလာပြီး မေးလာခဲ့သည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ ဟွာရှားမှာနေပြီး ဟော့ပေါ့မစားဖူးတဲ့သူလည်းရှိသေးတယ်ပေါ့..မင်းသူငယ်ချင်း ငါ့ကိုနောက်နေတာတော့မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ရှီကျားနားလည်သွားခဲ့လေသည်။ သူကချန်းထောင်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ ထိုအစားချန်းထောင်ကိုကူညီ၍ အမဲအူကြမ်းကိုချက်ပြုတ်ပေးကာ စွက်ပြုတ်ဇွန်းဖြင့် ဟင်းရည်ကိုခပ်ယူကာ ဆရာယဲ့၏ပန်းကန်ထဲထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ကြောင်တောင်တောင်လေးနှင့် ရှီကျားကိုကြည့်လာလျှင် ရှီကျားမှာအသာပြုံးလိုက်လေသည်။ 

"ဆရာယဲ့ကြိုက်ရင် နောက်လည်းဒါမျိုး ခဏခဏစားလို့ရတယ်လေ"

နက်မှောင်သောမျက်၀န်းများမှာ အသာတုန်ရီသွားခဲ့ကာ ယဲ့ကျင်းကျီမှာခေါင်းညိတ်လျက် ဆက်၍စားလိုက်လေသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းကျီပန်းကန်များသွားဆေးချင်ခဲ့သေးသော်လည်း ရှီကျားက သူ့ကိုတားလျက်ဆိုလိုက်သည်။

"ဖက်တီးလေးကိုဆေးခိုင်းလိုက်ပါ..သူပြောတော့ သူချက်ကျွေးမယ်ဆိုပြီး ဆိုဖာပေါ်သခင်ကြီးကိုလှဲပြီးစောင့်နေတာလေ..ထောင်ကျစ် မင်းများတယ်ကွာ..မင်းပြောတော့ ငါ့ကိုချက်ကျွေးမယ်ဆို..ငါ့မှာတော့မျှော်နေလိုက်ရတာ..ပြီးလည်းပြီးကျတော့ဟော့ပေါ့တဲ့..မင်းကအသီးအရွက်တောင် ၀င်မဆေးဘူး"

ချန်းထောင်မှာ ရယ်မောလျက် မီးဖိုချောင်တွင် ပန်းကန်များကိုသွားဆေးနေခဲ့လေသည်။ 

ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင်ထိုင်လျက် တီဗွီအတူကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ဆရာယဲ့မှာခေါင်းငုံ့လျက် ပန်းသီးအခွံနွှာနေခဲ့သည်။ အစမှအဆုံးအထိ ပန်းသီးအခွံမှာတစ်ချက်မျှ ပြတ်ကျမသွားခဲ့ချေ။ ပန်ူသီးကိုအခွံနွှာပြီးနောက် သူကရှီကျားကိုပေးလိုက်လေသည်။ ရှီကျားကလည်းသူ့အား တရုတ်လိမ္မော်သီးကိုကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ဆရာယဲ့မှာလိမ္မော်သီးကိုယူလျက် ပျော်ရွှင်စွာစားသောက်နေတော့သည်။ ရှီကျားနူးညံ့စွာမေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာယဲ့ ..အရင်တုန်းကဘာလို့ဟော့ပေါ့မစားဖူးတာလဲ"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ လိမ္မော်သီးကိုအခွံခွာနေတုန်းတ၀က်မျှတွင် ၄င်းကိုကြားလိုက်ရလေသည်။ သူကပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။

"ကိုယ်ကြားဖူးတာတော့ ဟော့ပေါ့စားတယ်ဆိုတာ လူများများနဲ့စားရတာတဲ့..ကိုယ်ကအမြဲတစ်ယောက်တည်းစားတာများတယ်..ဟင်းတစ်ပွဲဆိုလောက်ပြီ..အပြင်မှာသရဲဖမ်းထွက်နေတုန်းဆို ပေါင်မုန့်လောက်နဲ့ပြီးသွားတာပဲ..အဆင်ပြေတာပဲလေ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူကလိမ္မော်သီးကိုအခွံခွာပြီးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်၀က်ခြမ်းချက်ရှီကျားကိုပေးလိုက်လေသည်။

ရှီကျားမှာ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ လိမ္မော်သီးကိုတ၀က်ခြမ်းလျက် သူ့ကိုပေးလာမည်ဟုထင်မထားချေ။ သူကငေးမောနေရင်း လိမ္မော်သီးတစ်ခြမ်းကိုယူလိုက်မိသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီကပြုံးလျက်ဆိုလာသည်။

"စားလိုက်..အရမ်းချိုတယ်"

နွေးထွေးသောခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူ၏နှလုံးသားအောက်ခြေမှဆန်တက်လာခဲ့လေသည်။ ရှီကျား၏လက်တစ်ဖက်မှာ အခွံနွှာထားသော ပန်းသီးနှင့် ကျန်တစ်ဖက်မှာ လိမ္မော်သီးတ၀က်ကိုကိုင်ထားခဲ့သည်။ တီဗွီပေါ်တွင် ည၈နာရီ ဇာတ်လမ်းတွဲလာနေပြီး ငရဲဘုရင်ယဲ့မှာ ညင်သာသောအပြုံးလေးဖြင့် ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

တစ်ခုခုကပုံမှန်မဟုတ်သလိုပင်။ ရှီကျား၏နှုတ်ခမ်းတို့မှာလှုပ်ရှားသွားလျက် သူတစ်ခုခုပြောလိုသော်လည်း ဘာတစ်ခုမှထွက်မလာခဲ့ချေ။

ထိုစဥ် ချန်းထောင်မှာမီးဖိုချောင်ထဲမှ လှမ်းအော်လာခဲ့သည်။

"ညီကိုကျား..မင်းပန်းကန်ဆေးဆပ်ပြာကုန်နေပြီ..ဒီအိုးကိုဆေးဖို့မနက်ဖြန်အထိစောင့်ရလိမ့်မည်..ဆီတွေချည်းပဲဆိုတော့ ဆပ်ပြာမရှိပဲဆေးလို့မရဘူး"

ရှီကျားမှာရုတ်ချည်းစိတ်ထဲပြန်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

"အိုကေ"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ လိမ္မော်သီးကိုစားပြီးသွားခဲ့ချေပြီ။ သူကရှီကျားတွန့်ဆုတ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ သို့နှင့်မမေးဘဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"မင်းရဲ့နဖူးကဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ရှီကျားမှာ နဖူးကိုပွတ်သပ်ရင်း ပန်းသီးကိုတစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်လေသည်။ 

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..ဒီနေ့မတော်တဆတိုက်မိတာ.."

ငါ့နှလုံးခုန်မြန်နေသေးသလိုပဲ..ဘာတွေဖြစ်နေတာပါလိမ့်..

ယဲ့ကျင်းကျီခေါင်းညိတ်လျက် သူ၏အိတ်ထဲမှ ဆေးအဆီကိုထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်လိမ်းပေးမယ်"

ရှီကျားမှာထိုဆေးကိုမှတ်မိလေသည်။ ၄င်းမှာpointတချို့တန်သောဆေးဖြစ်သည်။ ဖေးယွီစကားအရဆိုလျှင် ၄င်းမှာရှန်းနုန်တောင်ကြား၏ ပြင်ပဒဏ်ရာများအတွက်ရောင်းအကောင်းဆုံး စိတ်၀ိဥာဥ်ဆေးဖြစ်သည်။ သူ၏နဖူးမှာ အရေပြားအနည်းငယ်ပွန်းပဲ့သွားခြင်းမျှသာ..ထိုသို့ဆေးကောင်းတစ်လက်ကိုဖြုန်းတီးစရာမလိုချေ။ သို့သော်ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့အတွက်ဆေးလိမ်းပေးရန်အတင်းတိုက်တွန်းနေခဲ့လေသည်။ ရှီကျားမှာ မငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့ပြန်ချေ။

လိမ်းပြီးနောက် ရှီကျားမှာ မနေနိုင်ပဲဆိုလိုက်မိသည်။ 

"ဆရာယဲ့..အဲဒီဆေးကစျေးကြီးပါတယ် ...နောက်ဆိုမဖြုန်းနဲ့တော့"

ယဲ့ကျင်းကျီက သာမာန်ကာလျှံကာဆိုလာသည်။ 

"စျေးမကြီးပါဘူး"

ရှီကျား"...အင်း..မကြီးပါဘူးလေ" 

ခင်များအတွက်တော့မကြီးဘူးပေါ့ဗျာ..ဒါပေမယ့်ဖေးယွီနဲ့အခြားသူတွေကငိုပြလိမ့်မယ်သိလား"

ယဲကျင်းကျီမှာ ရှီကျားအား နားမလည်စွာကြည့်လာခဲ့သည်။ 

ချန်းထောင် ပန်းကန်များကိုဆေးကြောပြီးနောက် လျင်မြန်စွာထွက်လာခဲ့လေသည်။ ဖက်တီးလေးမှာ စကားပြောအင်မတန်ကောင်းလှသည်။ သူရှိနေသည်နှင့် အိမ်၏လေထုမှာလည်း အသက်၀င်လာခဲ့တော့သည်။ ယဲ့ကျင်းကျီပင်လျှင် တစ်ခွန်းစနှစ်ခွန်းစ၀င်ပြောနိုင်လာခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချန်းထောင်မှာ သူ၏အိတ်ကိုဆွဲလျက် ပြန်ရင်ပြင်လိုက်လေသည်။ မနက်စာစားပြီးချိန်တွင် ယဲ့ကျင်းကျီအပြင်ထွက်သည်နှင့် တိုက်ဆိုင်လေသည်။ သူတို့၂ဦးသားဓါတ်လှေကားမှအတူဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။ ဓါးလှေကားထဲတွင် ဖက်တီးလေးကအပြုံးနှင့်မေးခဲ့သည်။ 

"ဆရာယဲ့ အလုပ်သွားမလို့လား"

ယဲ့ကျင်းကျီတွေးလိုက်မိသည်။

သရဲဖမ်းတာလည်း အလုပ်ပဲလေ..

"အင်း.."

ချန်းထောင်ရယ်မောလိုက်လေသည်။ 

"ခင်များလက်ရာတကယ်ကောင်းတာဗျာ..ညီကိုကျားက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့လက်ရာကိုစားရတာတကယ်ကံကောင်းတာပဲ ..မနေ့ကဟော့ပေါ့ကတကယ့်ဆွေမျိုးမေ့ပဲ.."

ဆရာယဲ့မှာ ဆွေမျိုးမေ့ဟူသော ဗန်းစကားကိုမည်သို့နားလည်ပါမည်နည်း။ သို့နှင့်ခေါင်းအသာညိတ်၍သာတုန့်ပြန်လိုက်လေသည်။

သူတို့၂ဦးသားမှာ အိမ်ယာ၀န်းအ၀င်၀တွင် လူချင်းခွဲလိုက်ကြလေသည်။ ဆရာယဲ့မှာ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားစဥ်တွင် ချန်းထောင်မှာ သူ့အားလာကြိုမည်ကိုစောင့်နေခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ နှုတ်ဆက်စကားဆိုပြီး လှည့်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူခြေတစ်လှမ်းမျှသာလှမ်းရသေးချိန်တွင် နောက်မှအသံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။ 

"ဆရာယဲ့နဲ့ ညီကိုကျားက ဆက်ဆံရေးတကယ်ပဲကောင်းတာလား"

ယဲ့ကျင်းကျီခြေလှမ်းတို့တန့်သွားလျက် ချန်းထောင်အား ရှုပ်ထွေးစွာလှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့စဥ် ဖက်တီးလေး၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အပြုံးမှရှိမနေချေ။ သူကချောမောသောအမျိုးသားကို လေးနက်စွာကြည့်နေခဲ့လေသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူကထပ်မေးလာခဲ့သည်။ 

"ခင်များတို့ချင်း..ရင်းနှီးကြသလိုပဲနော်"

ယဲ့ကျင်းကျီနားရွက်ဖျားတို့နီရဲလာခဲ့လေသည်။ 

အနာဂတ်မှာလက်ထပ်မယ့်စုံတွဲဆိုတော့ အတော်လေးရင်းနှီးကြတာပဲပေါ့ အာ...

တဖက်လူကခေါင်းအသာညိတ်လာသည်ကိုမြင်လျှင် ချန်းထောင်မှာ သက်ပြင်းအသာရှူထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာယဲ့ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်သိတာ မကြာသေးပေမယ့်..ခင်များကလူဆိုးမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ယုံတယ် .. ကျွန်တော်ညီကိုကျားကိုယုံတယ်..သူကခင်များကို သူ့အိမ်မှာနေခိုင်းတယ်ဆိုတာ ခင်များကိုယုံလို့ပဲ.. ကျွန်တော်ညီကိုကျားကိုသိလာတာ ၅နှစ်ရှိပြီ..ကောလိပ်စတက်ကတည်းက သူဘယ်သူနဲ့ရင်းနှီးတာမျိုးမတွေ့ဖူးဘူး..အခုတော့ကျွန်တော်က အလုပ်တွေများပြီး ရိုက်ကူးရေးတွေနဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီသွားနေရတာ..အရင်ကလို ညီကိုကျားကိုဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး..ဒါပေါ့ ညီကိုကျားလည်း ကျွန်တော်ဂရုစိုက်ပေးနေဖို့မလိုတော့ဘူးဆိုပေမယ့် ."

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ တဖက်လူမှ အဘယ်ကြောင့် ဤစကားများပြောလာရခြင်းကိုနားမလည်ချေ။

ချန်းထောင်၏အကြည့်ထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် ယုံကြည်အားကိုးခြင်းတို့ရှိနေခဲ့သည်။ သူကဆိုလာသည်။ 

"ဆရာယဲ့..အနာဂတ်မှာလည်း ညီကိုကျားကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးပါဦး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ၏ရှေ့မှ လေးလေးနက်နက်ဆိုနေသောဖက်တီးလေးကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း အမူအရာကိုလေးနက်စေလျက်ဆိုလာခဲ့လေသည်။

"အနာဂါတ်မှာလည်း ရှီကျားကိုတဘ၀လုံးကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပါ့မယ်"

၄င်းကိုကြားသော် ချန်းထောင်မှာအနည်းငယ်ကြောင်သွားခဲ့လေသည်။

 ...တစ်ဘ၀လုံးဟုတ်လား..နေပါဦး..ဘာလို့ထူးဆန်းနေသလိုခံစားရပါလိမ့်..

သူနောက်ထပ်ဘာမှပြောရန်အခွင့်အရေးမရှိလိုက်ပဲ သူခေါ်ထားသော ကားမှာရောက်လာခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ကားထဲသို့ သူ၏အိတ်ကိုကူထည့်ပေးလိုက်သည်။ ချန်းထောင်မထွက်ခွာမီတွက် သူကပြတင်းပေါက်မှန်ကိုချလျက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဒီနှစ်တွေထဲ..ညီကိုကျားအတွက် တကယ်ခက်ခဲခဲ့တယ်"

ကားမှာလျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ထိုကားထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်လျက် ချန်းထောင်၏နောက်ဆုံးစကားကိုတွေးတောနေရစ်လေသည်။

ထူးခြားသောကံတရားမျိုးနှင့် ထူးခြားသောခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကိုပိုင်ဆိုင်ထားကာ တစ်ဘ၀လုံးစာသာမာန်လူများလိုမနေနိုင်တော့။ 

"သူ့ကိုတစ်ဘ၀လုံးစောင့်ရှောက်ပေးသွားမှာမို့ စိတ်မပူပါနဲ့"

ကား၏နောက်ကျောကိုကြည့်လျက် ဆရာယဲ့မှာ လေးနက်စွာ ကတိသစ္စာဆိုလိုက်လေသည်။

ကားထဲတွင်ထိုင်နေသောချန်းထောင်...

"ဟက်ချိုး....နွေဦးရာသီမဟုတ်ဘူးလား..ဘာလို့ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နေသေးပါလိမ့်"

👻