Chapter 59

👻Chapter 59

ယဲ့ကျင်းကျီ ထိုသရဲအား ရေခဲတမျှအေးစက်သော အကြည့်များနှင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မကောင်းဆိုး၀ါးတစ်ကောင်က လူသတ်ရင် သူ့၀ိညာဥ်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရတယ်..အပြစ်ပေါ့ရင် ငရဲပြည်၁၈လွှာကိုဆင်းပြီး နှိပ်စက်ခံရမယ်..အပြစ်ကြီးရင်တော့ သူတို့၀ိညာဥ်ဖြိုခွဲခံရပြီး ဘယ်တော့မှပြန်၀င်စားခွင့်မရှိတော့ဘူး..ရွှမ်းရွှယ်လောကအတွက် မကောင်းဆိုး၀ါးတစ်ကောင်ကလူသတ်တာနဲ့ သူ့၀ိညာဥ်ချက်ချင်းပြိုကွဲပေးရမှာပဲ"

“ ဆရာကြီးရယ်..သရဲအိုကြီးက ၀ိညာဥ်ပြိုကွဲပေးရတော့မှာလား.. "

ယဲ့ကျင်းကျီအနည်းငယ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"အတိအကျတော့မပြောနိုင်ဘူး..လင်းရှောင်ဥပဒေသအောက်မှာဆို မကောင်းဆိုး၀ါးတစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ကိုသတ်ခဲ့ရင် ငရဲပြည်၁၈ထပ်ကိုဆင်းပြီး သူတို့အပြစ်တွေကိုပြန်ပေးဆပ်ရတယ်..ဒါပေမယ့်ပြစ်ဒဏ်အကြီးအသေးကတော့ လင်းရှောင်ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ..ဆရာသခင်အများစုကတော့မကောင်းဆိုး၀ါးကိုမိတာနဲ့ လင်းရှောင်ရဲ့အဆုံးအဖြတ်ကိုမေးကြတယ်.. မကောင်းဆိုး၀ါး၉၀ရာခိုင်နှုန်းက ငရဲပြည်ကိုမဆင်းနိုင်ကြပဲ..၀ိညာဥ်ပဲဖြိုခွဲခံလိုက်ရတယ်..ဒါကြောင့် ဆရာသခင်အများစုကကတော့ မျကာင်းဆိုး၀ါးကိုမိတာနဲ့ ၀ိညာဥ်ဖြိုခွဲပေးလိုက်တာပဲ"

သရဲထီးကလေးမှာ ခေါင်းကိုမြေကြီးတွင်ဆောင့်ချလျက် ထပ်မံအရိုအသေပေးလာခဲ့လေသည်။

"ဆရာကြီး..ကျေးဇူးပြုပြီး သရဲအိုကြီးကိုကယ်ပါဦး..ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်..သူ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး..သူနှစ်၃၀၀လုံးလုံးဘယ်သူ့မှမသတ်ဖူးပါဘူး..ဒီတစ်ကြိမ်ကတကယ်ပဲ ပထမဆုံးပါ..သူ့ကိုဖမ်းမိတဲ့ ဆရာသခင်ကသာ သူ့ကိူအခွင့်အရေးမပေးပဲ ၀ိညာဥ်ဖြိုခွဲလိုက်ရင်..သူဘယ်တော့မှပြန်လည်၀င်စားနိုင်တော့မှာမဟုတ်ပါဘူးဗျာ.."

ယဲ့ကျင်းကျီ ခတ္တမျှတွန့်ဆုတ်နေလျက် ရှီကျားကိုကြည့်လာခဲ့လေသည်။

ရှီကျား ခတ္တမျှတွေးလျက်မေးလိုက်လေသည်။

"သရဲအိုကြီးကဘာလို့ လင်ရှောင်း(လင်းရှောင်မဟုတ်ပါ)ကိုသတ်ချင်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား သူဘာလို့၀မ်ယွီကိုကယ်ပေးရတာလဲ"

သရဲထီးလေးမှာအတော်ကြာ ခက်ခက်ခဲခဲတွေးနေခဲ့လေသည်။ အဆုံးတွင် သူကခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဆရာကျွန်တော်မသိပါဘူး..အဲဒါကကျွန်တော့်အတွက် အဲလူ၂ယောက်ကိုပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးတာပါ..အဲလိုမျိုးကြုံရမယ်လို့ထင်တောင်ထင်မထားပါဘူး"

ရှီကျားခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်ယဲ့ကျင်းကျီကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့အကြည့်ချင်းဆုံတွေ့သွားခဲ့ပြီး ရှီကျားကဆိုသည်။

"ကျွန်တော်၀မ်ယွီနဲ့တွေ့ချင်တယ်"

အိမ်ယာ၀န်းအတွင်းမှထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှီကျားမှာ သရဲထီးလေးအား သူ့နောက်သို့လိုက်လာစရာမလိုကြောင်း ဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ဖြစ်စဥ်မှာရှိနေခဲ့တဲ့သူကိုအရင်ဆုံးသွားမေးလိုက်မယ်.. လင်ရှောင်းက၀င်စားသွားပြီဆိုပေမယ့် ၀မ်ယွီကထောင်ထဲမှာရှိနေတုန်းပဲ..မင်းနေရာမင်းပြန်တော့..တို့တွေကူညီသင့်ရင် ကျိန်းသေကူညီမယ်..ဒါပေမယ့်မင်းအနာဂတ်မှ လူတွေကြားထွက်မလာသင့်ဘူး"

သရဲထီးကလေးကလေးမှာ အပြစ်မကင်းသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆရာ ကျွန်တော်က ဆရာ့ကိုခြောက်လှန့်ချင်ရုံပါ..ဆရာ့ကိုတကယ်ထိခိုက်အောင်မလုပ်ချင်ခဲ့ပါဘူး...ကျွန်တော့်ကိုခွင့်လွှတ်ပါ"

ရှီကျား သူ၏လည်တိုင်အထက်တွင် လှုပ်စိလှုပ်စိနှင့် လွင့်မျောနေသော သရဲ၏ခေါင်းကိုကြည့်လိုက်လေသည်။ သူကချောင်းအသာဟန့်လျက် အပြစ်မကင်းသလိုခံစားရလျက် လက်ကိုဝေ့ယမ်းလိုက်လေတော့သည်။

ညနက်ထဲတွင် ရှီကျားနှင့် ယဲ့ကျင်းကျီ အိမ်ရာ၀န်းထဲမှ ထွက်ခွာလာကြလေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီက သူ၏လက်ထဲတွင် စက္ကူစာလိပ်ကိုကိုင်ထားပြီး ရှီကျားက ထိုစာလိပ်ကို စိတ်၀င်စားစွာကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီ သူ့အကြည့်ကိုခံစားမိလျက်ရှင်းပြလာခဲ့သည်။

"ဒါကမောက်လျန်စာချုပ်လေ"

"မောက်လျန်စာချုပ်ဟုတ်လား"

"အင်း..မကောင်းဆိုး၀ါး၀ိညာဥ်တစ်ကောင်ရဲ့ အငြိုးက အရမ်းပြင်းနေတဲ့အခါ လင်းရှောင်ဆီကနေ ငြင်းပယ်ခံရလိမ့်မယ်..သူကလင်းရှောင်ရဲ့မေးခွန်းတွေကိုလည်းမဖြေရဘဲ..သေမျိုးလောကမှာပဲလေလွင့်ပြီး လူတွေကိုသတ်နေတတ်တယ်..ဆရာသခင်တွေက သူတို့ကိုမိခဲ့ရင် အကြောင်းပြချက်မလိုပဲ ၀ိညာဥ်ကိုဖြိုခွဲလို့ရတယ်..ဒါပေမယ့်ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တချို့ပြန်မ၀င်စားချင်တဲ့ လေလွင့်၀ိညာဥ်တွေ ၀ိညာဥ်ရိုင်းတွေရှိတတ်တယ်..သူတို့လင်းရှောင်ရဲ့မေးခွန်းတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လေ သူတို့ရဲ့မှော်အစွမ်းကပိုသန်မာလာလေပဲ..ဒါပေမယ့်သူတို့က မကောင်းဆိုး၀ါးတွေတော့မဟုတ်ဘူး"

ရှီကျားနားမလည်ခဲ့ချေ။ 

"စန်းရှို့ကျန်းရန်ပြောတော့ သူမြင်ဖူးသမျှ လင်းရှောင်ရဲ့မေးခွန်းကိုဖြေရတဲ့၀ိညာဥ်တွေက အလွန်ဆုံးမှ ၃ကြိမ်ပဲကျော်ဖြတ်နိုင်တာဆို..ဒီသရဲကကျသူသေတာနှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီဆိုတော့..သူကဘယ်လိုလုပ်ပြီးရှိနေသေးတာလဲ"

ယဲ့ကျင်းကျီကဆိုသည်။

"စီနီယာစန်းရှို့ပြောခဲ့တာက သူတို့သာနှလုံး၀ါးမြိုခြင်းအတိဒုက္ခကိုခံစားရရင်ပြောတာ..သူတို့ကအဲဒါကိုအလွန်ဆုံးမှ၃ကြိမ်ထက်ပိုမတောင့်ခံနိုင်ဘူး..၀ိညာဥ်ပြိုကွဲသွားမှာ..ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်က ၀ိညာဥ်ရိုင်းတွေအပေါ်သက်ညှာတယ်..သူတို့ကနာမည်ကိုမှတ်မိပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့သေသွားပြီလို့ထင်ရင် နှလုံး၀ါးမြိုခြင်းအတိဒုက္ခကိုမပေးဘူး..ပြီးတော့ သူ့ရဲပြန်လည်မ၀င်စားချင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ခိုင်လုံသ၍ လင်းရှောင်ကလက်ခံပေးတယ် မေးခွန်းတွေလည်းထပ်မမေးတော့ပဲ သေမျိုးကမ္ဘာမှာနေခွင့်ပေးလိုက်တာပေါ့"

ရှီကျားလည်းထိုအခါမှသာနားလည်သွားလေတော့သည်။ 

ကျိရင်နှင့် သရဲအိုကြီး၏အခြေအနေမှာမတူချေ။ ကျိရင်၏ပြန်လည်မ၀င်စားရသည့်အကြောင်းပြချက်မှာ မခိုင်လုံချေ။ သူကသာ 'အဖေကကျွန်တော့်ကိုမုန်းလို့ ပြန်လည်မ၀င်စားစေချင်တာ'ဟုပြောလျှင် လင်းရှောင်မှာ သူကအရည်မရအဖတ်မရဆိုနေသည်ဟုသာသတ်မှတ်မည်လည်းဖြစ်နိုင်သလ်ို သူ၏ခမည်းတော်ချင်ရှီဟွမ်အား ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်သော ဖခင်တစ်ဦးအဖြစ် လွင့်သွားသည်အထိရိုက်နှက်ခံလိုက်ရမည်လည်းဖြစ်နိုင်လေသည်။

ဤကဲ့သို့အခြေအနေမျိုးမှာ မည်တစ်ခုပင်ဖြစ်စေ ကျိရင်မြင်ချင်မည်မဟုတ်ပဲ သူသည်လင်းရှောင်၏မေးခွန်းများကိုရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော်ဤကမ္ဘာတွင် လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ဘ၀နှင့် ကိုယ်ပိုင်ပုံပြင်များရှိကြသည်။ သရဲအိုကြီးက ပြန်လည်မ၀င်စားလိုချေ။ သူ့တွင်ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်ရှိကာ ထိုအကြောင်းပြချက်ကိုလင်းရှောင်မှလက်ခံပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်လေသည်။ 

ရှီကျားနားလည်သွားသည်ကိုမြင်သော် ယဲ့ကျင်းကျီကဆက်ပြောလာခဲ့သည်။ 

"ဒီလိုမှော်စွမ်းအင်သန်မာတဲ့၀ိညာဥ်ရိုင်းတွေက လူတွေကိုဒုက္ခမပေးတတ်ဘူး..သူတို့ကလူသတ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းမကောင်းဆိုး၀ါးဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်တို့က သူတိုကိုဖမ်းလို့ရတယ်လေ..ဒါပေမယ့်သူတို့ကသန်မာလွန်းနေတော့ ရွှမ်းရွှယ်လောကကဒီတိုင်းတော့မျက်ကွယ်ပြုမထားနိုင်ဘူး ဒါကြောင့်မောက်လျန်စာချုပ်တွေရှိလာတာ..မောက်လျန်စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ၀ိညာဥ်ရိုင်းတွေကို ဆရာသခင်တွေက ဖမ်းလို့မရဘူး..သူတို့ကလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့ရတယ်..ဒါပေမယ့်သူတို့လူတစ်ယောက်ကိုသတ်လိုက်တာနဲ့ လင်းရှောင်ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို၀ိညာဥ်ဖြိုခွဲပစ်မှာပဲ"

ပြောပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းကျီက ရှီကျားအား သူ၏လက်ထဲမှ စက္ကူလိပ်ကိုပေးလိုက်သည်။

ရှီကျားမှာ ၄င်းကိုဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဆုံးတွင်သူ၏အကြည့်များမှာ စာရွက်အောက်ခြေမှ ယဲ့ကျင်းကျီ၏လက်မှတ်ထံကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသိချင်စိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။ 

"ဆရာယဲ့ ဘာလို့နာမည်ကိုပြီးအောင်မရေးခဲ့တာလဲ"

တစ်ခုခုဖြစ်ပျက်ခဲ့၍ ဆရာယဲ့မှာ နာမည်ကိုပင်ဆုံးအောင်ရေးရန်အချိန်မရခဲ့သည်လား..

ယဲ့ကျင်းကျီမှာတန့်သွားလျက် သူ၏အကြည့်ကိုရှောင်လွှဲသွားခဲ့လေသည်။ အတော်ကြာပြီးမှ သူကအသံတိုးတိုးဖြင့်ဆိုလာခဲ့လေသည်။ 

"မင်းဒုက္ခရောက်နေပြီထင်လို့ ."

ရှီကျားမှာ ဘာမှရှင်းလင်းစွာမကြားလိုက်ရချေ။

"ဘယ်လို.."

ယဲ့ကျင်းကျီအသံမှာပို၍တိုး၀င်သွားခဲ့လေသည်။

"ကိုယ်..ကိုယ်က မင်းဒုက္ခရောက်နေပြီထင်လို့"

ရှီကျားမျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။

"ဆရာယဲ့ ခပ်ကျယ်ကျယ်လေးပြောပေးလို့ရမလား ကျွန်တော်မကြားရလို့"

ယဲ့ကျင်းကျယ်မှာလည်းခပ်ကျယ်ကျယ်ဆိုလာခဲ့လေသည်။

"ကိုယ် သရဲအိုကြီးနဲ့ မောက်လျန်စာချုပ်ချုပ်နေတုန်း မင်းအန္တာရာယ်ကျနေပြီလို့ခံစားလိုက်ရတယ်..ဒါနဲ့ကိုယ်လည်းစာချုပ်ကိုပစ်ထားခဲ့ပြီး မင်းဆီအပြေးသွားခဲ့တာ..အဲဒီကိုယ်တုမိစ္ဆာကိစ္စကိုဖြေရှင်းပြီးတော့ ကိုယ်လည်းဒီစာချုပ်ကိုမေ့သွားတယ်လေ

.ပြီးတော့ချန်းအန်ကိုသွားရတာနဲ့ ကိုယ်လုံး၀သတိမရတော့ဘူး"

ရှီကျားရုတ်ချည်းပါးပြင်တို့ပူနွေးလာမိလေသည်။

ဘာ..ဘာရယ် ..

ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကိုကယ်ဖို့အတွက်ဖြစ်နေတာလဲ..

သူ့ကိုကယ်ဖို့ နာမည်လေးရေးဖို့တောင် အချိန်မရခဲ့ဘူးပေါ့..

သူတို့၂ဦးသားတက္ကစီတစ်စီးတားလျက် Sမြို့တော်ချင်းဟူနယ်ထဲမှ ရဲစခန်းကိုထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှီကျားမှာ ဆရာယဲ့နှင့်အကြည့်ချင်းမဆုံဘဲ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကိုသာစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင် အမျိုးစုံသောခံစားချက်များမွှေနှောက်နေခဲ့သည်။ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟုသာ မပီမပြင်ခံစားရလေသည်။ 

သူနဲ့ဆရာယဲ့ကြားမှာတစ်ခုခုထူးဆန်းနေတာလား..

သို့သော်ဂရုတစိုက်တွေးကြည့်ပြီးနောက်တွင် ဘာမျှမှားယွင်းနေသည်ဟုမခံစားရပြန်ချေ။ အဆုံးတွင်တော့ ဆရာယဲ့မှာ ရွှမ်းရွှယ်လောက၏နာမည်ကြီး စံပြမော်ဒယ်ဖြစ်ကာ ရာစုသစ်လေဖုန်းလည်းဖြစ်လေသည်။

..ဘယ်နားကများထူးဆန်းနေတာလဲ...

ထိုစကားများကိုဆိုပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းကျီ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီရဲသွားသည်ကိုမူ ရှီကျား သဘာ၀ကျကျပင်သတိမထားလိုက်မိချေ။

သွားပြီ...သူတကယ်ကြီး ဇနီးကိုအပြစ်တင်လိုက်မိပြီ..သူ့ဇနီးလေးကိုကယ်ရမှာမို့ စာချုပ်မချုပ်ခဲ့ရဘူးလို့ ပြောလိုက်မိပြီ..

ထိုစဥ်က ယဲ့ကျင်းကျီချန်ခဲ့သော စက္ကူလူကလေးမှာ ရုတ်ချည်းချေမွခံလိုက်ရလေသည်။ သူ အလွန်စိတ်ပူလျက် ရှီကျားတစ်ခုခုကြုံနေရမည်ကိုစိုးကာ စာချုပ်ပင်မချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ သူကဇနီးလေးကိုကယ်တင်ရမည်။ အသက်အန္တာရာယ်ရှိမရှိမဆိုထားနှင့် ဇနီးလေးအနာတရဖြစ်လျှင်တောင် ၄င်းမှာ လက်မခံနိုင်စရာဖြစ်သည်။

ဆရာကတစ်ခါဆိုဖူးသည်။

"ဇနီးကိုယ်ပေါ်ကဒဏ်ရာတစ်ခုက မင်းနှလုံးသားထဲကနာကျင်မှုပဲ..ယောကျာ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့မိန်းကလေးကိုတောင် ကာကွယ်မပေးနိုင်ရင် ဘာအတွက် စားသောက်အသက်ရှင်နေထိုင်နေဦးမှာလဲ..တို့ဖူးတစ်တုံးသွားရှာပြီး ခေါင်းနဲ့ပဲဆောင့်သေလိုက်သင့်တယ်"

ဇနီးလေးမှာ မိန်းကလေးမဟုတ်သော်လည်း ဇနီးလေးမှာ....အလွန်သန်မာပြီး သရဲများကိုလည်းမကြောက်သလို သူ၏ကာကွယ်ပေးမှုကို မလိုအပ်ပုံရသော်လည်း...

သူကဇနီးလေးကိုကာကွယ်ပေးနေဦးမည်ဖြစ်သည်။ 

မောက်လျန်စာချုပ်တစ်ခုအတွက်နဲ့ ဇနီးအန္တာရာယ်ကျနေတာကို ဘယ်လိုနှောင့်နှေးခံလို့ရမှာလဲ..

ဆရာယဲ့တွေးလေတွေးလေ စိတ်ဓါတ်ကျလာလေပင်။ သူကအမှားတစ်ခုလုပ်မိသလိုခံစားလာရလေသည်။ ရဲစခန်းသို့ရောက်ရောက်ချင်း၌ ရှီကျားမှာ တက္ကစီရှင်းပြီးလှည့်ကြည့်လိုက်သော် ယဲ့ကျင်းကျီမှာ အပြစ်ရှိသော အသံသေးသေးလေးဖြင့်ဆိုလာသည်ကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်"

ရှီကျား"......?"

အမ်.

ဘာဖြစ်လို့တုန်း...

သူကရုတ်တရက်တောင်းပန်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေသည်။ အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရှီကျားမေးလိုက်လေသည်။ 

"ဆရာယဲ့ဘာဖြစ်လို့လဲ.."

ယဲ့ကျင်းကျီကဆိုသည်။ 

"ကိုယ်မောက်လျန်စာချုပ်ချုပ်ဖို့မေ့သွားတာ ကိုယ့်ကြောင့်ပါ..မင်းကြောင့်မဟုတ်ပါဘူး..ကိုယ့်အပြစ်ပါ"

ရှီကျား သူ၏ရှေ့မှ အနက်ရောင်ကုတ်ကို၀တ်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံဆရာသခင်ကိုကြည့်လျက် နှုတ်ခမ်းများပွင့်ဟလာခဲ့လေသည်။ သူ၏ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ တစ်မိနစ်မျှကြာပြီးနောက် သူကဆရာယဲ့ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ 

ဆရာယဲ့မှာ သူ့ကိုကယ်ရန်အတွက် မောက်လျန်စာချုပ်မချုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအပြစ်တင်နေမည်ကိုစိုးရိမ်နေခြင်းပင်။ ထိုအချက်ကိုနားလည်ပြီးနောက် ရှီကျား အသာပြုံးလိုက်၏။

"ဆရာယဲ့..ခင်များဘာမှမပြောပေမယ့် ခင်များတို့အတွက်မလွယ်ကူဘူးဆိုတာသိပါတယ်..ဖေးယွီပြောတာက ခင်များတို့အားလုံး pointတွေရဖို့ ကြိုးကြိုးစားစားသရဲတွေဖမ်းကြရတယ်ဆိုတာသိပါတယ်.. ဒါပေမယ့်ရှေ့တစ်ခေါက် ဟိုကလေးလေးကို သံသရာစက်၀န်းထဲကိုပို့ပေးထဲက ကျွန်တော်နားလည်သွားတယ် ခင်များတို့က ခင်များတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်ဆိုတာထက် လောကကြီးငြိမ်းချမ်းဖို့လုပ်နေတာပဲလေ.."

ယဲ့ကျင်းကျီမှာ ရှီကျားအား ကြည့်လာခဲ့လေသည်။

ကျော့ရှင်းသောလူရွယ်ကလေးမှာ ခေါင်းအသာငုံ့လျက် အလေးအနက်ဆိုလာခဲ့သည်။

"တကယ်ပဲ..ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အနက်ရောင်မျက်လုံးများမှာ အသာတုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏မျက်၀န်းများထဲမှ အနက်ရောင်မှည့်နက်ကလေးမှာတဖြည်းဖြည်းမှိန်ဖျော့သွားခဲ့ပြီးမှ မူလအရောင်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ယဲ့ကျင်းကျီမှာ သူ့ရှေ့မှလူရွယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ရှီကျား၏နွေးထွေးသောအပြုံးကိုမြင်သော် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့မှမထိန်းနိုင်ပဲ ကွေးတက်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ရင်ထဲတွင် တစ်ခါမှမခံစားဖူးသောပျော်ရွှင်မှုကိုခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်မှာ သူ့ဇနီးဖြစ်ကာ အလွန့်အလွန်ကောင်းသော ဇနီးလေးဖြစ်လေသည်။

သူတို့ရဲစခန်းထဲသို့လျှောက်၀င်သွားချိန်တွင်မူ ရှီကျား၏ 'ဆရာယဲ့ကငါ့အပေါ်ဘာလို့အမြဲကောင်းပေးတာလဲ..' ဘာလို့ဆရာယဲ့ကငါ့ကိုကယ်ချင်တာလဲ' အစသဖြင့်မေးခွန်းတို့မှာ သူ၏ခေါင်းနောက်သို့ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရလေသည်။ 

သူကရဲစခန်းထဲသို့ရှေ့မှလျှောက်၀င်သွားခြင်းဖြစ်လေရာ သူ၏နောက်မှ ယဲ့ကျင်းကျီက ရှီကျားကိုစိုက်ကြည့်လျက် ရဲစခန်းထဲမှလူတိုင်းအား 'ဒါကငါ့ဇနီးလေ'ဆိုသော အပြုံးကြီးဖြင့်လိုက်လာမှန်း ရှီကျားမသိခဲ့ချေ။

ရဲစခန်းထဲမှ လူတိုင်းမှာ ဆရာယဲ့၏ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကိုအဘယ်နားလည်ပါမည်နည်း။

သူတို့မြင်နိုင်သည်မှာ : ဒီလူကဘာလို့အရူးလိုပြုံးနေတာလဲဟ..

ရှီကျားမှာ ရဲစခန်းထဲမှ၀န်ထမ်းကိုစကားပြောပြီးနောက် သူသည်၀မ်ယွီကို ဆန္ဒရှိသလိုတွေ့၍မရမှန်း နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ တွေးကြည့်ရလျှင် ၀မ်ယွီ၏အမှုမှာ သာမှန်အမှုမျိုးမဟုတ်ချေ။ သူက၀မ်ယွီ၏အတန်းဖော်ဖြစ်သည့်တိုင် သူမကိုတွေ့ရန်မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူတို့၂ဦးသား ကျရှုံးစွာပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ရလေသည်။ 

ရှီကျားမှာ ရဲစခန်းဂိတ်၀တွင်ရပ်နေခဲ့သည်။ အတော်ကြာတွေးပြီးနောက် သူသည်ထိုသရဲလေးပြောသည်ကိုပြန်တွေးလိုက်မိလေသည်။ 

"ဆရာယဲ့ အခုနက သရဲလေးကပြောတာ ရွှမ်းရွှယ်လောကက လူတွေဒီအမှုကိုကိုင်နေတယ်ဆို..ဒီအမှုအတွက်တာ၀န်ယူထားတဲ့ဆရာသခင်ရှိတယ်တဲ့..ကျွန်တော်မေးချင်တာက ခင်များတို့ရွှမ်းရွှယ်လောကကလူတွေ အမှုတစ်ခုကိုစုံစမ်းတဲ့အခါ သူတို့စိတ်ပါသလိုစုံစမ်းပြီး သူတို့ဟာသူတို့သက်သေတွေရှာတာလား ဒါမှမဟုတ် ရဲတွေဆီသွားပြီး သဲလွန်စရှာတာလား"

ယဲ့ကျင်းကျီကဆိုသည်။

"အထူးလုပ်ပိုင်ခွင့်နဲ့ အစိုးရရုံးမှာ သဲလွန်စတွေတောင်းလို့ရတယ်"

ရှီကျား၏မျက်လုံးများတောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

"ဆရာယဲ့ ခင်များမှာရော အဲဒီလို လုပ်ပိုင်ခွင့်မျိုးရှိလား"

ယဲ့ကျင်းကျီခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုလုပ်ပိုင်ခွင့်မျိုးက 'ghosts know'နဲ့ အစိုးရနဲ့ဆွေးနွေးရတာမျိုးပဲ..ဒီလိုခွင့်ပြုချက်မျိုးရဖို့ဆို မင်းက စစ်ဝေ့ရှန်းခန်းမ ရှန်းနုံတောင်ကြား လောင်ဟော်တောင် ကြီးမြတ်တဲ့၀မ်ရှုဘုရားကျောင်းတွေရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့လိုတယ်..ဘာလို့ဆို သဘာ၀လွန်ဖြစ်ရပ်တွေပါတဲ့အမှုတွေကိုဖြေရှင်းဖို့ သူတို့က အထူးမှုခင်းဌာနထောင်ထားတယ်လေ သူတို့ပဲကိုင်တာ"

ဆရာယဲ့မှာလည်း ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းမှတပည့်တစ်ဦးသာဖြစ်လေသည်။ သို့သော်ဆရာယဲ့၏ဂိုဏ်းမှာ လက်ရှိဆရာယဲ့တစ်ဦးသာရှိလေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းကြီး၄ဂိုဏ်းထဲမှမဟုတ်သည်မှာ သေချာလေသည်။

👻