Chapter 62

✨ Chapter 62

ကောင်ငယ်လေးက သူ့အား အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် လိုက်ပိုးပန်းခဲ့ကာ အဆုံးသတ်တွင် သူ့ဘဝ(ကျီလင်)ကိုပင် သူ့အားပေးဆပ်ခဲ့သည်။

အဲ့ဒါကသာ အချစ်မဟုတ်ရင် ဘယ်လို ရှင်းပြရမှာလဲ...

သူ့ကို လှည့်စားရသည့် အခြားအကြောင်းပြချက်လည်း မရှိချေ။

အဆုံး၌ ကောင်ငယ်လေးက ရှက်ရွံ့နေသေး၍ဟု ကျင်းဆွေ့ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

အတိတ်တွင် သူ တစ်ခါမျှ ကောင်ငယ်လေအား လေးလေးနက်နက် နားမလည်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ပထမဆုံးလုပ်သည့်အရာက ကောင်ငယ်လေး၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကောင်ငယ်လေးနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို စုဆောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့(ကျီလင်)သူငယ်ချင်းများနှင့် အပြင်မှာ ပါတီပွဲကျင်းပချိန်တွင်ပင် ကောင်ငယ်လေးက သူ့ကိုသာ(ကျင်းဆွေ့) ချီးကျူးအမွှမ်းတင်လေ၏။ ၎င်းကို သူမြင်ချိန်တိုင်း သူ့စိတ်အခြေအနေက တစ်နေ့တာလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့မှောက်တွင်ဖြစ်စေ သူ့ကွယ်ရာတွင်ဖြစ်စေ ကောင်ငယ်လေးက သူ့အား အစွမ်းကုန် ချစ်မြတ်နိုးလေသည်။

ထို့ပြင် ကောင်ငယ်လေးက သူ့အား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မြတ်နိုးနေသောကြောင့် သူ(ကျီလင်)နှင့် သင့်တော်သည့် လူအားလုံးကိုပင် ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။ ဤအကြောင်းများအားလုံးကို ယခင်ဘဝက ကျင်းဆွေ့ မသိခဲ့ချေ။ ကောင်ငယ်လေး၌ အခြားမည်သည့်ယောကျ်ား၊ မိန်းမများ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သည်ကို ဤဘဝမှသာ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ကောင်ငယ်လေးက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဥ်နှစ်ခုလုံးကို ကျင်းဆွေ့အတွက်သာ အပြည့်အဝ ပေးဆပ်အပ်နှံထားခဲ့လေ၏။

ထိုအကြောင်းကို သိစဥ်က ကျင်းဆွေ့ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ချေ။ အထက်တန်းလွှာများ၏ အသုံးအဖြုန်းကြီးပြီး စာရိတ္တပျက်ပြားသည့် စရိုက်များကို သူ အလွန်သိပေသည်။ ကောင်ငယ်လေးက သူ့ကို ကြိုက်သည်ဆိုသော်ငြား သူအပြင်ဘက်တွင် အပျော်ရှာလျှင်ပင် ကျင်းဆွေ့ ထိုမျှ အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အဆုံးတွင် ကောင်ငယ်လေး၏သူ့အား ကြိုက်နှစ်သက်မှုက ဤအတိုင်း လူအထင်ကြီးခံရစေရန် ဖော်ပြမှုသက်သက်ဖြစ်၍ပင်။ သူ့ဘဝကို လူတစ်ယောက်အပေါ်တွင် ထိုမျှ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြှုပ်ပြီး သစ္စာရှိပေးသည့်တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျင်းဆွေ့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူ့အပေါ်ထားသည့် ကောင်ငယ်လေး၏အချစ်ကို သူသိပြီးသားဟု သူ တွေးခဲ့သော်ငြား သူ အနည်းငယ် ပိုမိုတူးဖော်မိချိန်တိုင်းတွင် ကောင်ငယ်လေး၏သူ့အပေါ်ထားသည့် ခံစားချက်များကို သူ အထင်သေး လျှော့တွက်ထားဆဲဖြစ်နေသည်ကို သူသဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျီလင်က လွှမ်းမိုးပြီး အထက်စီးဆန်သည့် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် တူသော်ငြား သူက မည်သူထက်မဆို ပို၍ သစ္စာရှိကာ လေးနက်ပြီး ပေးဆပ်တတ်ပေသည်။ သူက အခြားသူများ၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုများက်ို တောင့်ခံနိုင်သည်အထိ သူ့(ကျင်း‌ဆွေ့)အား လုံလုံလောက်လောက် ချစ်ပေးခဲ့သည်။

မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းသော်ငြား ယင်းကအမှန်တရားပင်။

၎င်းက ကောင်ငယ်လေး၏ အရှက်သည်းနေမှုကို ရှင်းပြပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူက ဤအခြေနေနှင့်ပတ်သတ်ပြီး စိတ်က ဗလာဖြစ်နေလျက် ဤအနမ်းကပင် သူ၏ပထမဆုံးအနမ်း ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်ငယ်လေးက မသိနားမလည်စွာဖြင့် 'ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုကြိုက်တယ်' ဟု ပြောရန်သာ သိပေသည်။ သို့သော်ငြား သူ သဘောကျသည့်သူနှင့် ဘာလုပ်ရမလဲကိုမူ မသိချေ။ ကျင်းဆွေ့က ရုတ်တရက် သူ့အားလက်ခံပြီး နီးကပ်လာပြီးနောက်၌ လမ်းပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် အလိုအလျောက် ပုန်းကွယ်မိသွားပေသည်။

ဤသည်ကိုတွေးပြီး ကျင်းဆွေ့ သူ့နှလုံးသားထဲက သံသယများကို တဖြည်းဖြည်း လက်လွှတ်လိုက်ကာ ကျီလင်ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ဒီကလေးလေးကတော့လေ...

ကောင်ငယ်လေးအား သင်ကြားပြသရန် လိုအပ်သည့်အရာများစွာ ကျန်နေသေးသော်ငြား သူ့တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဥ်းကပ်သွားရန် စိတ်ရှည်မှု အများကြီး ရှိပေသည်။ သူ့လက်များဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားလှသည့် ရတနာတစ်ပါးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး သူတစ်ဦးတည်းကသာ ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။

ကျီလင်၏တည်ရှိမှုက ဘုရားသခင်မှ သူ့ထံသို့ ပေးသနားခဲ့သော လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူက ကောင်ငယ်လေးအား ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကျင်းဆွေ့ ကျီလင်၏မျက်ရည်များကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး နူညံ့စွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ 

"မကြောက်ပါနဲ့ကွာ...ချစ်သူတွေ အချင်းချင်း နမ်းကြတာက ပုံမှန်ပါပဲ...ကျင့်သားရသွားမှာပါ..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်အနမ်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျီလင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်ငြား ဤသည်ကို ကြားလိုက်ချိန် သူ့မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားလုနီးနီးပင်။

ခင်ဗျားက ဒါကြီးကို ကျွန်တော့်ကို ကျင့်သားရစေချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ...

ကျွန်တော်က စိတ်ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းနေတဲ့သူမှမဟုတ်တာ...အဲ့လိုအရာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲနေပါ့မလဲ....

ကျွန်တော် ဝက်သား တစ်ခါမှမစားဖူးပေမဲ့ ဝက်ပြေးတာတော့ မြင်ဖူးပါတယ်...မေးခွန်းက ဘယ်သူက ခင်ဗျားချစ်သူလဲ...ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ချစ်သူကောင်လေးတော့ ကျွန်တော် လုံးဝ လိုချင်မနေပါဘူးနော် ဟုတ်ပြီလား...တကယ်လို့ နူးနူးညံ့ညံ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်သာ ဆိုရင်တော့ မကြောက်ဘူးပေါ့...

ထိုအခိုက်တွင် နောက်တစ်ဖန် ထပ်ငိုချင်သွားပုံပေါ်သော လူငယ်လေးအား ကျင်းဆွေ့ ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏နီရဲပြီး ဖူးရောင်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ငေးစိုက်ကြည့်ပြီး သူ ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့် ရယ်သံဖွဖွလေးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ ကျီလင်၏နှာခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ဖျစ်ညှစ်လိုက်ကာ ပြုံးပြီး စနောက်လိုက်သည်။

"မင်းထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးပုံပဲ...မဟုတ်ရင် မင်းနမ်းရမှာကိုတောင် ကြောက်နေရင် နောက်ကျ ဒီထက်ပိုတဲ့...တခြားဟာတွေကို ကိုယ်တို့ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တော့မှာလဲ..."

နောက်ဆုံးစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့လေသံက ရုတ်တရက် နိမ့်သွားကာ အဓိပ္ပါယ်အပြည့် ဖြစ်သွားလေသည်။

ကျီလင် ဆံပင်များပင် ထောင်မတ်သွားပြီး ကျင်းဆွေ့အား တုံးတုံးအအနှင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာကြီး...

ကျင်းဆွေ့ ကြက်သေသေနေသည့် လူငယ်လေးကိုမြင်ချိန်တွင် သူ့နှလုံးသားထဲက ပျော်ရွှင်မှုများကို မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ အလျင်လို၍မရဘဲ ယနေ့ ဤနေရာတွင် ရပ်လိုက်သင့်သည်ကို သူ သိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ကျီလင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာနေလို့ရတယ်...ကိုယ်လုပ်စရာရှိသေးလို့ ညနေကျရင် မင်းကို အဖော်ပြုပေးဖို့ ကိုယ်ပြန်လာမယ်နော်..."

ကျီလင် ကျင်းဆွေ့ ထွက်သွားသည်ကို တွေဝေငေးငိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ပြန်မလာမည်က သေချာကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူ ခုတင်ပေါ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသက်မရှိတော့သည့် မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ကျင်းဆွေ့ စကားအရဆို သူက ငါနဲ့အနမ်းလေ့ကျင့်ချင်ရုံတင်မကဘဲနဲ့ အနာဂတ်မှာ အဲ့ထက်ပိုတာတွေကိုပါ လုပ်ချင်သေးတာပေါ့လေ...

ကယ်ကြပါဦး အားးးး...

ကျီလင် ခုတင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး အိပ်ရာအား လက်ဖြင့် တဖုန်းဖုန်း ထုထောင်းလိုက်ကာ သေသွားရန် ဆန္ဒပြုလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ပျာယာခတ်နေလျက် ဒုတိယတစ်ကြိမ် မစ်ရှင်ထမ်းဆောင်ရခြင်းက ရိုးရိုးခက်ခဲမှုအဆင့် ဖြစ်ရမည့်အစား ငရဲကဲ့သို့ခက်ခဲလှသည့် အဆင့်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

-------

ကျင်းဆွေ့က သူ့ကတိကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။ သူအပြင်၌ မည်မျှ အလုပ်ရှုပ်ပြီး နောက်ကျနေပါစေ ကျီလင်ကို ပြန်လာတွေ့ပြီး အိပ်ရာဝင်အနမ်းပေးသွားလိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

သူ အချိန်ရှိနေသရွေ့ ကျီလင်အား အဖော်ပြုပြီး တူတူစားသောက်ရန် ပြန်လာလိမ့်မည်ပင်။ ချစ်စရာကောင်ငယ်လေးအား သူ့ပေါင်ပေါ် ပွေ့တင်ထားပြီးစိတ်ရှည်လက်ရှည် အစာကျွေးခြင်းက သူအနှစ်သက်ဆုံး အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက ထိုမျှ ရိုးရှင်းလှသည့် ကိစ္စရပ်လေးအား နှစ်သက်နေကာ ထိုထဲသို့ မွေ့လျော်နေတော့သည်။ အစာကို ပိုပိုကျွေးပြီးနောက်တွင် ၎င်းက အနမ်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကာ မရပ်တန့်မီ ကောင်ငယ်လေးအား ရှက်သွေးဖြာသွားစေသည်အထိ နမ်းရှိုက်လိမ့်မည်ပင်။

ပထမ၌ ကျီလင်က ကြောက်ရွံ့ကာ သစ်သားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း ထုံထိုင်းကာ ကျင့်သားရလာလေ၏။

သေချာတယ်...ဘယ်အရာမဆို ပထမဆုံးအကြိမ်က ပိုခက်ခဲကြမ်းတမ်းကြတာချည်းပဲ...

ဤသို့တွေးကြည့်ပါက အနမ်းပေးခြင်းက တံတွေးခြင်း ဖလှယ်ကြသည့် သာမာန် အပြုအမူတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ ဖန်ပုလင်း ကွဲသွားသည် ဆိုသည်ထက် ခွေးတစ်ကောင်ထံမှ ကိုက်ခံလိုက်ရသည်ဟုသာ သူသဘောထားလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ကျင်းဆွေ့ကလည်း အလွန်ကြည့်ကောင်းပေရာ သူ၏စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

သူသတ်မှတ်ထားသည့် အောက်ခြေမျဥ်းကလည်း ပထမဆုံးအနမ်းကို ကာကွယ်ခြင်းမှ သူ၏ပထမဆုံးညလေးကို ကာကွယ်ခြင်းအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားခဲ့တော့သည်။ 

ပြောရရင် နမ်းတာက အဆင်ပြေသေးပေမယ့် pa pa pa ဖို့ရာအတွက်ကျတော့ ငါ စိတ်မပြင်ဆင်ရသေးဘူးလို့ အား...

နန်းတော်ထဲ သူနေထိုင်ရသည့် ရက်များ၌ ကျင်းဆွေ့ပြန်လာမည်ကို သူ နေ့တိုင်း ကြောက်လန့်စွာ စောင့်နေခဲ့ရသည်။ ကျင်းဆွေ့ကို ဒေါသမထွက်စေဘဲ သို့မဟုတ် မူမမှန်မှုကို ရှာမတွေ့စေဘဲ သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့ကာကွယ်ရမည်ကို သူတွေးနေခဲ့ရသည်။ မစ်ရှင်ကို မည်သို့ပြီးမြောက်အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမလဲကို တွေးတောနေရန် အချိန်ပင် သူ့တွင်မရှိခဲ့ချေ။

ဖြစ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် သူနန်းတော်မှထွက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာရပေမည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာဆိုပါက သူအချိန်အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်တော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့မိပေ၏။

သို့သော်ငြား ကျင်းဆွေ့က အလွန်တွက်ချက်တတ်ပေ၏။ ထိုသူက အရာရာတိုင်းကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ လူတိုင်းနှင့် သူ့မိဘများကပင် သူတို့အား တွဲဖက်စေချင်နေကြပေ၏။

ငါက ကျင်းဆွေ့ကို အရူးအမူး စွဲလမ်းနေတဲ့ဇာတ်ကောင်ကို ယူထားတာလေ...အဲတော့ ဒီနေရာက ထွက်သွားဖို့ဆို ဘာအကြောင်းပြချက်ပေးရမှာတုန်း..

ထိုအကြောင်း စဥ်းစားရလွန်း၍ ကျီလင်၏ခေါင်းပင် ပြောင်လုနီးပါး ဖြစ်လာကာ ညပင် အိပ်မပျော်နိုင်တော့ချေ။

သူ့ကမ္ဘာသို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားချင်သည်က ရိုးရှင်းလှသည့် ကိစ္စတစ်ရပ်မဟုတ်ပေ။ 

ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ပိုင်မုန့်လိုမျိုး အဲ့လောက်ကောင်းတဲ့ကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ...

သွားဖို့ ခရီးရှည်ကြီး ကျန်သေးတာပဲ အားး..

ထိုည၌ သူအဓိပ္ပါယ်မရှိသည့် ပေါက်ရများကို ထပ်ပြီး လျှောက်တွေးနေချိန်တွင် ရုတ်တရက် တံခါးက ကျွီခနဲ ပွင့်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခိုင်မာပြီး အင်အားအပြည့်ရှိသည့် ခြေလှမ်းများက သူ့နားကို နီးကပ်လာခဲ့ပြီး အမျိုးသား၏ရှည်လျားသော ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အား ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။ သူက(ကျင်းဆွေ့) တိုက်ရိုက်ပင် ကျီလင်၏မျက်နှာအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက ညအချိန်၌ အသက်ရှူမှားလောက်ဖွယ် အလင်းရောင်နှင့် တောက်ပနေခဲ့ပြီး ညင်သာမှုများကလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။ 

ကျီလင်၏မျက်တောင်များက မှေးစင်းသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသေးသော်ငြား ထိုအမျိုးသား နမ်းရှိုက်ရလွယ်ကူစေရန် သူ့ပါးစပ်အား နာခံစွာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အမျိုးသားက ယနေ့တွင် အလွန်အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက အချို့သော စိတ်ဆန္ဒများကို ဖိနှိပ်ထားရဟန် ပေါ်ပေသည်။ ကျီလင်က သူမည်သည်ကို ဖိနှိပ်ထားရသလဲကို သိနေပြီး ကျင်းဆွေ့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ထံ တိုက်ရိုက်ပုံကျလာမည်ကို စိုးရိမ်၍ ပို၍ပင် နာခံနေခဲ့သည်။ 

ကျင်းဆွေ့ ဖြေးညင်းစွာဖြင့် ကျီလင်အား ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ယခုလေးပင် သူ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်လုနီးနီးပင်။ သို့သော် အဆုံး၌ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ယခုတလော ကောင်ငယ်လေး၏နှလုံးသားထဲက နူးညံ့မှုများကို သူ ခံစားမိကာ ထူးဆန်းသည့်အရာများကို မလုပ်မိစေရန် သူ့ကိုယ်သူ အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရပေသည်။

ကျင်းဆွေ့ ကျီလင်၏ရွှေရောင်ဆံနွယ်များကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသည့် မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အနည်းငယ် သြရှနေသည့်အသံက ညအခါ၌ နိမ့်သထက် နိမ့်လာခဲ့သည်။ သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ....မင်းဒီနေ့ သိပ်မပျော်တဲ့ပုံပဲ..."

ကျီလင်ဘေးသို့ စောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွေးလိုက်ကာ ကျင်းဆွေ့အား သတိတကြီးကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းဆွေ့ကော ကျွန်တော် ဒီမှာနေတာကြာနေပြီ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

ကျင်းဆွေ့ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာနေရတာ မပျော်ဘူးလား..."

ကျီလင် အလျင်အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။ 

"မဟုတ်ပါဘူး ဒီတိုင်း..."

သူ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပုံ ပေါ်ပြီးမှ ရှက်ရွံ့မှုအချို့နှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကစားမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ...ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေကို မတွေ့ရတာတော်တော်ကြာနေပြီ..."

ကျင်းဆွေ့ တစ်ခဏ မှင်သက်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်နေသည့် အကြည့်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျင်းဆွေ့ ဤရက်များတွင် အလွန်ပင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး လူငယ်လေးအား သူ့နံဘေးတွင်ထားကာ ကောင်ငယ်လေး၏အဖော်ပြုပေးမှုအား သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာ ပျော်မွေ့နေခဲ့သော်ငြား ကောင်ငယ်လေး၏ခံစားချက်များကိုမူ လစ်လျူရှု့ထားမိခဲ့သည်။ ကောင်ငယ်လေးတွင် ကိုယ်ပိုင်ဘဝရှိကာ သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်ချေ။ ကောင်ငယ်လေးကို သူ ထာဝရ အကျဥ်းချထားချင်သော်ငြား ထိုကလေး ပျော်ရွှင်နိုင်ရန်ကိုလည်း သူ မျှော်လင့်နေဆဲပင်။

ကျင်းဆွေ့ ကျီလင်၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်ကာ အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပျင်းနေရင် ဘာလို့ ကိုယ့်ကို စောစောကြိုမပြောခဲ့တာလဲကွာ..."

ကျီလင် သူရဲဘောကြောင်စွာ တွေးလိုက်သည်။

အခုတလော ကျွန်တော်က အမဲလိုက်ခံရတဲ့ သားကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်လာတာလေ...ကျွန်တော် ပျင်းနေပါတယ်ဆိုပြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခင်ဗျားကို သာမန်ကာလျှံကာ ပြောရဲပါ့မလဲ...အာ...ဒါက ငါမနည်းကို စဥ်းစားပြီးမှ ရလာတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲ...

ထို့နောက် ကျင်းဆွေ့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကော့တက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ 

ကျင်းဆွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ်...ကိုယ် နန်းတော်ထဲမှာ ဂုဏ်ပြုညစာစားပွဲကြီး ကျင်းပပြီး မင်းသူငယ်ချင်းတွေကို လာခွင့်ပေးလိုက်မယ်လေ...အဆင်ပြေလား..."

ကျီလင် : အစ်ကိုကြီး...ခင်ဗျားဦးနှောက်က ဘာလို့အဲ့လောက်တောင် မြန်မြန်တွေးလိုက်နိုင်တာလဲ...

ကျီလင် နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း ခါးသက်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်ဆုံး၌ တွေးမိသည့် အကြောင်းပြချက်အတွက် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကိုပင် ကျင်းဆွေ့က လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အပြုံးတစ်ခုကို ဖျစ်ညှစ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျီလင် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျင်းဆွေ့ကော..."

လူငယ်လေးထံမှ သူ့အား နာနာခံခံဖြင့် ကောဟုခေါ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားကို နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောနေသရွေ့ ကျင်းဆွေ့မှာ ခံနိုင်ရည်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ဘဲ လူငယ်လေးအတွက် နေမင်းကိုပင် ခူးဆွတ်ပေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ ကျီလင်အတွက် ခမ်းနားလှသည့် စားပွဲတော်ကြီး ကျင်းပပေးရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျီလင် ပျော်ရွှင်ပြီး သူ့နံဘေးတွင် နေချင်စိတ်ရှိသရွေ့ နေ့ရက်တိုင်း စားပွဲတော်ကြီး ကျင်းပပေးရန်ပင် အဆင်ပြေပေသည်။

သူ လူငယ်လေးအား ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မံနမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ နေရာမှ ထွက်သွားတော့သည်။

ကျီလင်မှာမူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး သေနေသကဲ့သို့ အခြေအနေထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ 

ငါက ဘယ်မှာ ပွဲကျင်းပချင်နေလို့တုန်း... ကျင်းဆွေ့ကို ရှင်းပစ်ချင်ရုံပဲကို အား...

---------------------

ရို့စ်နှင့် သမ်းတုန်းက သူတို့အဖေနောက်မှ သီးခြားစီ လိုက်လာခဲ့ကြပြီး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်မည့်ဝရံတာတွင် ဆုံသွားကြကာ အချင်းချင်း အံ့သြစွာကြည့်လိုက်ကြပြီး တညီတညွှတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"မင်းလည်း အဖိတ်ခံရတာလား..."

သူတို့အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်ချည်း ခေါင်းလှည့်ကာ မကြည့်ကြတော့ချေ။ 

အင်း...ငါအဖိတ်ခံရတော့ရော ဘာဖြစ်လို့လဲ...ငါက သခင်လေးကျီရဲ့ နံပါတ်တစ် လက်ပါးစေပဲ...

ရို့စ်၏အဖေ ဝန်ကြီးစင်ကလဲယားနှင့် သမ်းတုန်း၏အဖေ ဝန်ကြီးသမ်းကလည်း အချင်းချင်းပြုံးရယ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ခေါင်းများကိုမော့ကာ နန်းတော်ထဲသို့ သူတို့၏သားများကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ရာထူးအထောက်အထားများဖြင့်ဆိုပါက ယခင်က နန်းတော်ညစာစားပွဲတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရန်မှာအရည်အချင်း မပြည့်မှီချေ။ ဤအရာအားလုံးက သူတို့သားများက ပေါင်လုံးတုတ်တုတ်ကြီးကို ဖက်ထားမိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူတို့သားများကို ပြဿနာကောင်ဟုသာ ခံစားရပြီး ရို့စ်နှင့်သမ်းတုန်းခမျာ နေ့တိုင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရကာ အရိုက်နှက်ခံခဲ့ရလေသည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် သူတို့သားများ၏ ရောင်ဝါကောင်းချီးဖြင့် ညစာစားပွဲကို ပါဝင်ဆင်နွှဲရန် နန်းတော်သို့ ဝင်ရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ 

တကယ်ကို တွေးမကြည့်ဖူးဘူး...

အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ထည့်မမက်ဖူးဘူး...

စကားမစပ် ငါ့ရဲ့နံဟောင်နေတဲ့ကောင်ကလေးကိုလည်း သတိထားဖို့ နောက်မှပြောရဦးမယ်...ဒါက အပြင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... သူ့ရဲ့အပြုအမူနဲ့ စကားလုံးတွေကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ကို မပျော်မရွှင်ဖြစ်အောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး...သခင်လေးကျီကိုလည်း ကောင်းကောင်းချော့ရမယ်... သူ့အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိတော့ဘူးလေ အာ...တစ်နေ့နေ့ကျ ဧကရီတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်...

သခင်လေးကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အကျင့်စရိုက်က အတော်လေး ချို့တဲ့သည်ဆိုသော်ငြား သူက အထက်တန်းလွှာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကြည့်ကောင်းပေသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဧကရာဇ်က သူ့အား သဘောကျနေခြင်းပင်။

ဧကရာဇ်က သဘောကျနေသရွေ့ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်လေ...

✨✨✨