Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၂၁၂)
Chapter 212 (ငြိမ်းချမ်းစွာအနားယူပါ)
"ငါပိုနားလည်လေလေ ငါ့ဝန်က ပိုလေးလာလေလေပဲ" ပိုင်လီဖက်တီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်လှောင်ပြောင်သလို ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ငါ့လိုဂုဏ်ရှိတဲ့ ပိုင်လီမိသားစုရဲ့သခင်လေးက တစ်နေ့မှာ ညကင်းစောင့်ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး…"
"အတိအကျပြောရရင် မင်းက ညကင်းစောင့်မဖြစ်သေးဘူး ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲက မနက်ဖြန်မှစမှာလေ" ချောင်ယွမ်းက အမှန်ပြင်လေသည်။
"…ချောင်ယွမ်း မင်းက တကယ်အကျင့်မကောင်းတဲ့သူပဲ ငါက အခုလူနာဖြစ်နေတုန်း မင်းငါ့ကို ရန်စနေသေးတာလား မင်းအပြစ်ရှိသလိုမခံစားရဘူးလား"
"မခံစားရဘူး"
"..." ပိုင်လီဖက်တီးသည် ချောင်ယွမ်းနှင့် ရန်ဖြစ်ချင်သကဲ့သို့ သူ့အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က ပြုံးပြီးပြောသည်။ "ဖက်တီး မင်း အခု ဒီအခွင့်အရေးကို မြတ်နိုးသင့်တယ် မနက်ဖြန်ဆိုရင် မင်းကို ဘယ်သူမှ ရန်စတော့မှာမဟုတ်ဘူး"
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချောင်ယွမ်းနှင့် ပိုင်လီဖက်တီးတို့ နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပိုင်လီဖက်တီးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကွမ်ရှန်းကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် မင်းဘာလုပ်မှာလဲ အိမ်ပြန်မှာလား ဒါမှမဟုတ် ညကင်းစောင့်ဆီ သွားမှာလား"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် တုံ့ဆိုင်းမနေချေ။ "ညကင်းစောင့်ဆီ သွားမယ်"
ချောင်ယွမ်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "မင်းက အိမ်ဖော်ညီအစ်မတွေကို မလိုချင်ဘူးလား"
"အင်း" ပိုင်လီဖက်တီးက ဖြောင့်မတ်စွာဆိုသည်။ "အဖွဲ့အစည်းက ငါ့ကိုလိုအပ်ရင် ငါက ညကင်းစောင့်မှာ အချိန်မရွေး ရှိနေမယ် အဖွဲ့အစည်းက အားလပ်တဲ့အခါ… ငါက အိမ်ဖော်ညီအစ်မတွေရဲ့ ချောမောတဲ့မောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပါ ဟီးဟီးဟီး"
ချောင်ယွမ်းသည် မျက်ဆန်လှန်လိုက်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို ကြည့်ကာ "ငါက ဟွိုင်ဟိုက်မြို့ဆိုတော့ ချန်းနန်နဲ့ အတော်လေးနီးတယ် မင်းအားတဲ့အခါ ငါ့ကိုလာရှာလို့ရတယ်"
လင်ချီးယဲ့က အသံပြုလိုက်သည်။
"ချီးယဲ့ ငါပြောရရင်… မင်းအထူးတပ်ဖွဲ့ဖွဲ့သင့်တယ်" ပိုင်လီဖက်တီးက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က အံ့အားသင့်သွား၏။ "အထူးတပ်ဖွဲ့လား"
"ဟုတ်တယ် စဉ်းစားကြည့်လေ မင်းက နတ်ဘုရားနှစ်ပါးကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်ပဲ ဒါကြောင့် မင်းက အထူးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရတာ အဆင်ပြေမဟုတ်လား မင်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာရင် မင်း အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး ငါတို့အားလုံးကို ခေါ်လို့ရတယ် ဒါဆို ငါတို့အတူတူ ပြန်ဆုံကြမှာမလား"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပြောလေလေ ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားလေလေဖြစ်သည်။ "မင်းက နတ်ဘုရားနှစ်ပါးကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ပြီး ငါက ပိုင်လီမိသားစုရဲ့သခင်လေး၊ တားမြစ်ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းသူပဲ အထူးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါမင်းကို မျက်နှာမပျက်စေဘူးမလား
အဲဒီငတုံးချောင်ယွမ်းက ငါနဲ့မတည့်ရင်တောင် သူ့ရဲ့တားမြစ်အပျက်အစီးက 'အလွန်အန္တရာယ်မြင့်တားမြစ်အပျက်အစီး' တွေထဲမှာ 'အလွန်အန္တရာယ်အမြင့်ဆုံး' လေ နတ်ဘုရားအပျက်အစီးတွေအောက်က နံပါတ်တစ်လူတစ်ယောက်ကို အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခိုင်းတာက မများလွန်းဘူးမလား
ဝမ်းနည်းစရာကတော့ အစ်ကိုကျွိုင်းပဲ… မဟုတ်ရင် ငါတို့လေးယောက်အတူတူ ပေါင်းစည်းမိပြီး အသန်မာဆုံးအထူးတပ်ဖွဲ့အဖြစ် မွေးဖွားလာမှာမလား"
"လူလေးယောက်က အထူးတပ်ဖွဲ့ကို ဘယ်လိုဖွဲ့နိုင်မှာလဲ" ချောင်ယွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဟေ့ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကြီးတာကို ငါတို့လိုဆင်တူပြီး သန်မာတဲ့သူတွေ အမြဲရှိနေမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား အဲဒါအဆင်မပြေရင် မော့လိကို ငါတို့ခေါ်ရအောင်…"
"ရုံးတွင်းအချစ်ဇာတ်လမ်းကို ငါဆန့်ကျင်တယ်" ချောင်ယွမ်းက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ငါ ပြန်စဉ်းစားမယ်" လင်ချီးယဲ့က ချက်ချင်း သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါ မော့လိကို မခေါ်တော့ဘူး… အင်း ရွေးချယ်မှုဟာ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိမှာပါ"
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ရှေ့က မီးပုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် [မျက်နှာဖုံး] တပ်ဖွဲ့၏အသွင်အပြင်များ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် စားပွဲတွင် စုစည်းကာ ရယ်မောဆဲဆိုနေကြသည်။ သူတို့သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့၏လက်နက်သေတ္တာများကို ပခုံးပေါ်သယ်ရင်း ချောက်နက်နှင့် ငရဲဆီသို့ အတူတူသွားကြသည်။
ဒါကတကယ်ကောင်းသလိုပဲ။
"အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းဖို့က စောလွန်းတယ် 'ချီ' နယ်ပယ် တပ်သားသစ်တစ်ယောက်ကို ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ကို မင်းမြင်ဖူးသလား" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် အဲဒါကို ညကင်းစောင့်ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်တွေက ဆုံးဖြတ်ရမှာ ငါတို့ပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"
"ဒါအမှန်ပဲ..." ပိုင်လီဖက်တီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်ကာ "ဒါပေမယ့် မင်းတကယ် အထူးတပ်ဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ အခွင့်အရေးရရင် မင်းငါ့ကိုရှာဖို့ ကွမ်ရှန်းကိုလာရမယ်"
ချောင်ယွမ်းက ချက်ချင်းပြောသည်။ "ငါရောပဲ ငါမင်းကို ဟွိုင်ဟိုက်မြို့မှာ စောင့်နေမယ်"
လင်ချီးယဲ့သည် သူတို့၏ လေးနက်သော အမူအရာများကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီလိုနေ့မျိုးရောက်လာရင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်မှာပါ"
တောက်ပသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ပြည့်လျှံနေသော အသား၏ရနံ့သည် လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဆယ်ကျော်သက် သုံးယောက်သည် အတူတူထိုင်ကာ သူတို့၏ အသံများက အဆောက်အအုံထိပ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် ဆေးကုသဆောင်တွင်သာမက လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ ထောင့်တိုင်းတွင် တိတ်တဆိတ် ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။
ဒီနေ့တော့ သူတို့ကို တားရန် နည်းပြမရှိပါဘူး။
…
နောက်နေ့မနက်စောစောတွင်
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အိပ်ရာထဲကနေထရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ယင်းအစား သူသည် စောစောထပြီး ရေချိုးကာ စောင်ကိုခေါက်ရင်း ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုပ်ပိုးပြီး မှန်ရှေ့တွင် သူ၏စစ်ဝတ်စုံကြယ်သီးကို သေသေချာချာ ကြယ်သီးတပ်ထားသည်။
"ချီးယဲ့ ငါဘယ်လိုနေလဲ"
သူ လှည့်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးသွားသော လင်ချီးယဲ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။
"အရမ်းခမ်းနားပြီး အရမ်းတက်ကြွတယ်" လင်ချီးယဲ့က သူ့ကို သေချာကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပြုံးပြီး နံရံပေါ်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သွားဖို့အချိန်နီးနေပြီ"
လင်ချီးယဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အခမ်းအနားမစခင် နာရီဝက်ရှိသေးတယ် မင်း အခုသွားချင်ပြီလား"
"စောစောသွားတာက မမှားပါဘူး"
"ကောင်းပြီ"
နှစ်ယောက်သား အိပ်ဆောင်မှထွက်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာသည်။ သူတို့လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ရောက်လာသောအခါ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုလုံးရှိ တပ်သားတစ်ဝက်ခန့်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း လင်ချီးယဲ့ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သူတို့သည် စစ်ယူနီဖောင်းကို လေးနက်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် အချင်းချင်း စကားပြောဆိုကြပြီး သူတို့မျက်လုံးများက လေးနက်တည်ကြည်မှုနှင့် ဖုံးကွယ်၍မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့က လေ့ကျင့်ရေးစခန်းထဲကိုဝင်တာ တစ်နှစ်ရှိပါပြီ။
ဤနှစ်မှာတော့ သူတို့သည် နာကျင်ခံစားခဲ့ရကာ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေကို ညည်းညူပြီး လက်လျှော့ရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့သည် ဆက်လက်ရှင်သန်ပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါ သူတို့ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာသည် တစ်နှစ်တာ၏ အခမ်းနားဆုံးအချိန်နှင့် အရေးကြီးဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။
အချိန်တွေက တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ်ကုန်ဆုံးလာပြီး မကြာခင်မှာ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲစတော့မည့် အချိန်ရောက်လာတော့သည်။ နည်းပြများသည် စင်မြင့်ပေါ်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျှောက်လာရင်း တပ်သားသစ်များက ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
ယွမ်ကန်းက လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
"ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲမစခင်မှာ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုရှိပါသေးတယ်..."
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အနက်ရောင်သေတ္တာများဖြင့် နည်းပြအများအပြားက ရှေ့ကို လျှောက်လာသည်။ ယွမ်ကန်းက ဆက်ပြောသည်။
"ဒီကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ မင်းတို့စွမ်းဆောင်ရည် အရမ်းကောင်းမွန်ခဲ့တယ် ဘေးအန္တရာယ်ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ မင်းတို့က ငါတို့သာ့ရှစစ်သားတွေနဲ့ ညကင်းစောင့်တွေရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို တကယ်ပြသခဲ့တယ်
ဒါကြောင့်... ငါတို့က ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ ပါဝင်တဲ့တပ်သားသစ်တိုင်းကို 'မီးပွား' ဆုတံဆိပ်ချီးမြှင့်ပါတယ်"
လူအားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အံ့အားသင့်မှုအပြည့်ပင်။
"ဒီကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ ငါတို့ စစ်သားနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားတယ် အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲဘော်တွေနဲ့ နည်းပြတွေရဲ့ အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့အသက်ကို စတေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်...
သူ့နာမည်က ရှန်ချင်းကျူပါ"
ထိုစကားသုံးလုံးကိုကြားပြီးနောက် အားလုံးတိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
"သူက လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ ပြဿနာအိုးပါ ဒါပေမယ့် သူက… ညကင်းစောင့်ရဲ့သူရဲကောင်းပါ ဒီမှာ ရှန်ချင်းကျူကို ငါတို့နောက်ထပ် 'ကြယ်ရောင်' ဆုတံဆိပ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါတယ်"
စကားများပြီးသည်နှင့် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ နည်းပြများအားလုံးသည် သူတို့၏ညာလက်များကို တစ်ချိန်တည်း မြှောက်ပြီး စံပြစစ်တပ်အလေးပြုနည်းဖြင့် အလေးပြုကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူအုပ်စုသည် သူတို့လက်များကိုမြှောက်ပြီး လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် အလေးပြုကြသည်။
နည်းပြများသည် လူတိုင်းအား ဆုတံဆိပ်များ ဝေငှကြပြီး ရှန်ချင်းကျူပိုင်ဆိုင်သော ဆုတံဆိပ်အား နည်းပြဟုန်မှ လေးနက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။
ဤဆုတံဆိပ်ကို ညကင်းစောင့်၏ ဂူဗိမာန်တွင် သူ၏ ဝတ်ရုံ၊ ဓားနှင့် တံဆိပ်တို့နှင့်အတူ မြုပ်နှံမည်ဖြစ်သည်။
လူအုပ်ထဲတွင် လီလျန့်နှင့် တုန့်ဝေ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက တုန်ယင်နေကာ သူတို့
သည် တောက်ပနေသော ဆုတံဆိပ်ကို ကြည့်ပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်ထားသည်။
အစ်ကိုရှန် ငြိမ်းချမ်းစွာအနားယူပါ။
TK Team (Chapter 212)
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER