Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၂၁၁)
Chapter 211 (လက်တွေ့)
"ပိုင်လီထူမင် စိတ်အေးအေးထားပါ" နည်းပြဟန်လိသည် ပိုင်လီဖက်တီးကို ထောက်ကူရင်း ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ကျင်းနန်တောင်ကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက် ထောက်ပံ့ရေးပို့ဆောင်ရေး ရှင်းလင်းရေးတပ်ဖွဲ့တွေက ကျင်းနန်တောင်ကို ရောက်ရှိလာပြီး မင်းတို့ရဲ့လိုဏ်ဂူထဲကို ဆင်းသွားခဲ့တယ် မြေကြီးအခြေခံတားမြစ်အပျက်အစီးရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ သူတို့က မြေအောက်အပျက်အစီးတွေတစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ပြီးသွားပြီ
သူတို့က 'ချွမ်း' နယ်ပယ် ယုံကြည်သူနှစ်ယောက် အမြုပ်ခံထားရတဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေနဲ့ နည်းပြဟုန်အသုံးပြုတဲ့ တံဆိပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပေမယ့် ဂူအလယ်မှာ မီးသွေးခဲအပျက်အစီးတွေကိုပဲ တွေ့ရှိခဲ့ကြတယ်
DNA စစ်ဆေးခြင်းမှတစ်ဆင့် တချို့မီးသွေးခဲအကြွင်းအကျန်တချို့က [ယုံကြည်သူများ] ထဲက 'ဟိုင်' ပင်လယ် သန်မာသူ မာထျန်းယိဖြစ်ပြီး တချို့က… ရှန်ချင်းကျူဆီကပဲ"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေသည်။ "ဒါပေမယ့် သူ့အလောင်းကို မတွေ့ဘူးမလား ဒါဆို…"
"အဲဒီတုန်းက ဂူထဲမှာ မီးတောက်တွေနဲ့ ကျောက်ရည်ပူတွေ ပြည့်နေပြီး အလောင်းကျန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး" နည်းပြ ဟန်လိက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တွေးတောရန် ဦးနှောက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူခေါင်းမော့လာပြန်သည်။
"မဟုတ်ဘူး… သူသာ ဂူထဲက လေအားလုံးကို ညှစ်ထုတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးမလောင်ခင် မီးတောက်တွေကို ငြှိမ်းသတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတကယ်ပဲ ရှင်သန်နိုင်လိမ့်မယ်"
"ပိုင်လီထူမင်" နည်းပြဟန်လိသည် သူ့ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပြူးကျယ်ကာ တစ်လုံးချင်းပြောလိုက်သည်။ "[ဟွေထျန်းကျောက်စိမ်း] က မှော်ဆေးမဟုတ်ဘူး အဲဒါက သေခါနီးလူကို အသက်ဆက်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရုံပဲ သေသွားပြီဖြစ်တဲ့လူအတွက် အသုံးမဝင်ဘူး
မင်းပြောသလို သူက လေကိုညှစ်ထုတ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှင်းလင်းရေးတပ်ဖွဲ့တွေက ဘာလို့သူ့အလောင်းကိုရှာမတွေ့တာလဲ မြေအောက် နှစ်ကီလိုမီတာအကွာက သေလုမြောပါးလူတစ်ယောက်က မြေပြင်ပေါ်ကို ဘယ်လိုပြန်တက်နိုင်မှာလဲ"
ဒီစကားများကိုကြားတော့ ပိုင်လီဖက်တီး၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် တစ်ခုခုကိုရှင်းပြချင်သလိုမျိုး ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
နည်းပြဟန်လိပြောတာမှန်သည်။ ဤအရာက လုံးဝကို အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး...
"ရှန်ချင်းကျူက သေသွားပြီ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဝမ်းနည်းတာမဟုတ်ဘူး ငါတို့နည်းပြတွေလည်း ငါတို့စစ်သားတွေ ငါတို့မျက်စိရှေ့မှာ သေသွားတာကို ကြည့်နေရတာ ခံစားရအဆင်ပြေမယ်လို့ မင်းထင်လား" ဟန်လိ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး လေ့ကျင့်ရေးအပြင်ဘက်ကို ညွှန်ပြကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒါပေမယ့် ဒါက မှော်ဆန်တဲ့ Mary Sue ဇာတ်လမ်း ဒါမှမဟုတ် ပြိုင်ဘက်ကင်း မျက်နှာဖြတ်ရိုက်တဲ့ အရမ်းမိုက်တဲ့ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘူး မင်းမမြင်ချင်တာနဲ့ လက်တွေ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး လျစ်လျူရှုလို့မရဘူး
ဒါကညကင်းစောင့်ပဲ ဒါကစစ်သားပဲ စတေးခြင်းပဲ ဒါကတစ်ချိန်လုံးဖြစ်ပျက်နေတာ"
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကနေ ထွက်တော့မယ့် မင်းတို့တပ်သားသစ်သုံးပုံတစ်ပုံအောက်သာ နောက်ဆယ်နှစ်ကြာမှာ အသက်ရှင်မယ်လို့ ငါလောင်းရဲတယ် ဒါကငါပြောတာမဟုတ်ဘူး ဒါကငါတို့ရှေ့မှာဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သွေးသံတရဲရဲဖြစ်ရပ်မှန်ပဲ
ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့... လက်တွေ့ကိုရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိတောင်မရှိကြတဲ့ အခုလိုဖြစ်နေမယ့်အစား ထွက်သွားတဲ့သူတွေကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိပုံစံနဲ့ ငါတို့ထွက်သွားစေချင်တယ်"
နည်းပြဟန်လိ၏အသံက လူနာဆောင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့မျက်လုံးများက ရှုပ်ထွေးပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ပိုင်လီဖက်တီး၏ပခုံးကိုပုတ်ပြီး နည်းပြဟန်လိဆီသို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နည်းပြ ဒါကို ကျွန်တော်ဆီထားလိုက်ပါ"
နည်းပြဟန်လိသည် ငြိမ်သက်သွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ညင်သာစွာ ပြောသည်။
"မင်းတို့ ကောင်းကောင်းအနားယူသင့်တယ် မနက်ဖြန်မနက် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲကို မင်းတို့တက်ရမှာ… အဲဒါပြီးရင် မင်းတို့ထွက်သွားသင့်ပြီ"
သူသည် သက်ပြင်းချကာ လူနာဆောင်မှ လှည့်ထွက်သွားသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ဘေးနားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး မတ်တတ်ရပ်ခွင့်မပေးချေ။ သူ့ရှေ့တွင် အတွေးပျောက်နေသော ပိုင်လီဖက်တီးကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို...အဲဒီတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ ငါ့ကိုပြောပြပါဦး"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခေါင်းကုတ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ… ငါရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိဘူး ငါခေါင်းထိပြီး သတိလစ်သွားပေမယ့် နောက်တော့ နည်းပြဟုန်ဆီကနေ ငါကြားခဲ့တယ် အဲဒီတုန်းက…"
ပိုင်လီဖက်တီးပြန်ပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်ချီးယဲ့က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နည်းပြ၏တံဆိပ်ကိုခိုးယူ၊ မာထျန်းယိကို တစ်ယောက်တည်းသတ်ပြီး မီးတောက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသည်… အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ရှန်ချင်းကျူ၏အပြုအမူက မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ သူက ဒီလိုမျိုးလုပ်မည့်လူဖြစ်သည်။
ရှန်ချင်းကျူက... တကယ်ပဲ သေသွားတာလား။
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လင်ချီးယဲ့သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အစစ်အမှန်မဟုတ်သောခံစားချက်တစ်ခု အမြဲရှိနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရပြီး "ချီးယဲ့ ငါ နည်းပြဟုန်နဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး မင်းက မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ဘာမှမပြောဖို့ သဘောတူညီချက်လုပ်ရအောင် ဒါမှငါတို့တွေ…"
"မဟုတ်သေးဘူး ခဏနေဦး" လင်ချီးယဲ့သည် ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် "ငါက မိန်းမဖြစ်သွားတယ်… ဒါက ဘယ်လိုထူးဆန်းတဲ့စကားလဲ"
"ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ မင်းပြောင်းလဲသွားတယ် မင်းဆံပင်တွေ ပိုရှည်လာတယ် မင်းရဲ့အသားအရေက ပိုဖျော့လာပြီး ပိုဖြူလာတယ် မင်းရဲ့လည်စလုတ်က…"
"…ပူးပေါင်းလိမ်ညာမယ့်အကြောင်းပြောရအောင်"
လင်ချီးယဲ့၏ နှလုံးသားသည် ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြောင်းလဲမှုများသည် နက်စ်၏ ဝိညာဉ်ကို သယ်ဆောင်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ယာယီပြောင်းလဲမှုများသာ ဖြစ်သည့်အပြင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မိန်းမဖြစ်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ၏ရုပ်ရည်မှာ ပို၍မိန်းမဆန်ရုံသာဖြစ်သည်။ ဇီဝကမ္မဗေဒအရကြည့်ရင် သူက ယောက်ျားလေးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ပိုင်လီဖက်တီးက ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူက မိန်းမဖြစ်သွားလိုပင်။
ဤအရာကို ပိုင်လီဖက်တီးအား ရှင်းပြရန်နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် သူက ယောင်ဝါးဝါးသာ ရှင်းပြနိုင်ခဲ့သည်။
ဘုတ်
လူနာဆောင်အပြင်ဘက်တွင် သစ်သီးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လာသော ချောင်ယွမ်းသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ သစ်သီးခြင်းတောင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ာပြုတ်ကျသွားသည်။
"ဘာ ချီးယဲ့က မိန်းမဖြစ်သွားတာလား"
သူက ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့နဖူးကို ကူကယ်ရာမဲ့ ကိုင်လိုက်သည်...
…
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင်
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသည် မြို့နှင့်အလှမ်းဝေးသောကြောင့် လေထုညစ်ညမ်းမှု အတော်အတန် ကင်းရှင်းသည်။ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရာ ညကောင်းကင်ယံတွင် ကျယ်ပြောလှပြီး ခမ်းနားစွာ တောက်ပနေသော ကြယ်များကို မြင်နိုင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆေးရုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ လူသုံးဦး စုဝေးကာ မီးပုံးငယ်တစ်ခု ထွန်းညှိထားပြီး အသားကင်၏ မွှေးရနံ့က ထွက်ပေါ်နေသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့လက်ထဲမှာ တံကျင်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး မသေချာမရေရာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ဒီလိုလုပ်ရင်… ငါတို့တကယ်အပြစ်ပေးခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"သည်းခံလိုက်ပါ ဒါကနောက်ဆုံးနေ့ပဲ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကိုသွားပြီး မိုးလင်းတဲ့အချိန်အထိ ပတ်ပြေးရတာက မဆိုးပါဘူး" ချောင်ယွမ်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"...မင်းကနေကောင်းပေမယ့် ငါတို့က လူနာတွေဖြစ်နေတုန်း တစ်ညလုံးပတ်ပြေးပြီး ငါတို့ကို သေအောင် သတ်ချင်နေတာလား" ပိုင်လီဖက်တီးက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ လူနာတွေဖြစ်နေတုန်းဆိုရင် အပြစ်ပေးခံရမှာ ကြောက်မနေနဲ့ အများဆုံးမှာ မင်းတို့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရရုံပဲ" ချောင်ယွမ်းသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်ကာ "ချီးယဲ့ လေးလေးနက်နက်ပြောရရင် မင်းတကယ် မိန်းမမဖြစ်ချင်ဘူးလား ငါ့ကိုပြကြည့်ပါလား"
"သွားစမ်း"
"အိုး…"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ထဲက တံကျင်များကို စားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်များကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
"အရင်တုန်းကတော့ ငါ့မွေးရပ်မြေက ကွမ်ရှန်းမှာ ပျင်းရိတဲ့အဘိုးတစ်ယောက်ဖြစ်နေတုန်း ညကင်းစောင့်အနည်းအကျဉ်းကို ငါတွေ့ဖူးတယ် အဲဒီအချိန်က သူတို့က အရမ်းမိုက်တာပဲလို့ ငါတွေးခဲ့တယ် ဒါကြောင့် ငါ့အဖေကို ညကင်းစောင့်ဖြစ်အောင် လျှောက်ပေးဖို့ အပျော်သဘော ငါတောင်းဆိုခဲ့တယ်
ဒါပေမယ့် ညကင်းစောင့်တစ်ယောက်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ငါနားမလည်သေးဘူး"
လင်ချီးယဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အခုရော"
"အခုတော့… ပိုင်လီဖက်တီးက ခေတ္တတန့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ "ငါနည်းနည်းနားလည်လာသလိုပဲ"
TK Team (Chapter 211)
