Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၂၀၉)
Chapter 209 (ယုံကြည်သူ)
နည်းပြဟုန်၏ ပါးပြင်မှ ချွေးစက်များ စီးကျနေပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို မီးတောက်က မျိုချခါနီးတွင် သူတို့နောက်က မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အသက်ရှူကျပ်ခြင်း ခံစားချက်သည် နည်းပြဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း အသက်ရှူကျပ်ခြင်းမှာ တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာသွားပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မပေါ်လာခဲ့သလို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လေထုထဲတွင်ကျန်ခဲ့သော မီးလောင်နံ့သာ တစ်ချိန်က မြေအောက်ကနေ လောင်ကျွမ်းသွားသော မီးတောက်ရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည်။
အဲဒါက ရှန်ချင်းကျူပဲ…
နည်းပြဟုန်သည် အံကြိတ်ပြီး လမ်းကြောင်း၏ထိပ်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ရွေ့လျားသွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ့ခေါင်းထက်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်းက ဓာတ်မီး၏အလင်းရောင်ဖြစ်သည်။
"အောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတယ် ဟုန်ဟောက်နဲ့တူတယ်" အပေါ်မှ အသံတစ်ခုထွက်လာသည်။
ဓာတ်မီး၏အလင်းတန်းသည် နည်းပြဟုန်ကို အာရုံစူးစိုက်ထားသည်။ ထိုရုပ်သွင်များက အလျင်အမြန် ပြုတ်ကျလာသည်။ သူတို့ခါးတွင် ကြိုးဆွဲထားသော နည်းပြများဖြစ်သည်။
ထိုရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နည်းပြဟုန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူ၏တင်းမာသောခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ချွေးစိုနေသော စစ်ဝတ်စုံသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနေသည်။
နည်းပြများသည် သတိလစ်နေသော ပိုင်လီဖက်တီးကို အလျင်အမြန်ယူကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ကြိုးစက်ကိရိယာများ ဝတ်ဆင်ကာ Walkie-talkie တွင် တစ်ခုခုပြောကာ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာခဲ့သည်။
"နည်းပြဟုန် နည်းပြဟုန် မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား" ဟန်လိသည် နည်းပြဟုန်၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကို စစ်ဆေးကာ စိုးရိမ်တကြီးပြောခဲ့သည်။
နည်းနည်းသတိလစ်နေသော နည်းပြဟုန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ "ငါအဆင်ပြေတယ် နည်းနည်း အားနည်းသွားရုံပါ… အောက်မှာ နောက်ထပ်တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်"
ဤအရာကိုကြားတော့ ဟန်လိသည် တခြားနည်းပြနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်နည်းပြနှစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ နောက်ဆုံးလူကို ရှာဖွေဖို့ ဆက်လက်ဆင်းသွားခဲ့သည်။
"ဒီနေရာက မြေပြင်ကနေ ဘယ်လောက်ဝေးလဲ" နည်းပြဟုန်က အားနည်းစွာမေးသည်။
"မီတာ ၂၀၀ ဝေးတယ် နောက်ထပ် ၂၀၀ မီတာတက်လိုက်ရင် ငါတို့ မြေပြင်ကို ရောက်နိုင်တယ်" ဟန်လိသည် အဆုံးမရှိပုံရသော လိုဏ်ဂူကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်ပြီး "ဒီနေရာက ဘယ်လောက်နက်လဲ"
"နှစ်ကီလိုမီတာ"
"နှစ်ကီလိုမီတာလား" ဟန်လိ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဒီကိုဘယ်လိုတက်လာတာလဲ"
နည်းပြဟုန်သည် ယခုအချိန်တွင် စကားလုံးဝမပြောချင်ကြောင်း ညွှန်ပြရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ဟန်လိသည် တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွား၏။
သူတို့၏စက်ကိရိယာများက နှစ်ကီလိုမီတာအထိ ဆင်းရန် မလုံလောက်ပါဘူး။
သို့သော် ထိုသတင်းကို နည်းပြဟုန်အား သူ မပြောပြခဲ့ပေ။
များမကြာမီတွင် နည်းပြဟုန်နှင့် ပိုင်လီဖက်တီးတို့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး ထမ်းစင်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်သယ်ဆောင်ကာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများက တောင်ပေါ်မှ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်
ကျင်းနန်တောင်အပြင်ဘက်တွင် ပိုင်လီဖက်တီးနှင့် နည်းပြဟုန်တို့ကို လူနာတင်ယာဉ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပြီး သတိပေးချက်သံများကြားတွင် အဝေးဆီသို့ မောင်းနှင်သွားတာကို ယွမ်ကန်းသည် တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရှုနေသည်။
လင်ချီးယဲ့ကို တင်ဆောင်လာသောကားသည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်မိနစ်ကမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
"ခေါင်းဆောင် ရှန်ချင်းကျူကို ရှာဖွေကယ်ဆယ်ဖို့ စေလွှတ်ထားတဲ့ လူတွေက ပြန်လာပါပြီ" ဟန်လိက သူ့အနားကို ပြေးသွားပြီး "ကျွန်တော်တို့ရဲ့စက်ကိရိယာတွေက မြေအောက် တစ်ကီလိုမီတာပဲ ကျသွားတယ် နောက်ပိုင်းမှာ နည်းပြနှစ်ယောက်က စွန့်စားပြီး ဂူအောက်ခြေကိုဆင်းဖို့ ကိရိယာတွေကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်
ဒါပေမယ့်…"
"ဒါပေမယ့် ဘာလဲ" ယွမ်ကန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မူလက [အကြွင်းမဲ့မြေဆီလွှာနယ်ပယ်] ကြောင့် ဖန်တီးထားတဲ့ လိုဏ်ဂူက လုံးဝပြိုကျသွားပြီး မြေကြီးနဲ့ ကျောက်တုံးတွေက အရာအားလုံးကို မြုပ်ထားပါတယ် သူတို့က ရှန်ချင်းကျူကို လုံးဝရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး…
ပြီးတော့ သက်ရှိထောက်လှမ်းရေးကိရိယာရဲ့ တုံ့ပြန်မှုအရ မြေအောက်လိုဏ်ဂူမှာ သက်ရှိအတက်အကျမရှိပါဘူး"
ဟန်လိသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း "နည်းပြဟုန်ပြောခဲ့တဲ့စကားကို အခြေခံရရင် ရှန်ချင်းကျူက… သေဆုံးသွားပြီလို့ အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်"
ယွမ်ကန်းသည် သူ့လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည်။ သူသည် အမှောင်ဖုံးနေသော ကျင်းနန်တောင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။
"ဆုတ်ခွာတော့… ကျန်တာတွေကို ရှင်းလင်းရေးအဖွဲ့ဆီ ထားခဲ့လိုက်ပါ"
…
ညက တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေသော ကျင်းနန်တောင်တွင် မှောင်မိုက်သောတိမ်တိုက်များမှတစ်ဆင့် အလင်းတန်းများ လင်းလက်ပြီး တောက်လျှောက် စိမ်းစိုနေသော တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် လင်းလက်နေသည်။
မူလက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးရေသည် ပို၍နည်းပါးလာပြီး သဘာဝဘေးအန္တရာယ်အပြီးတွင် ကျင်းနန်တောင်များပေါ်တွင် မိုးရေစက်များ ကျလာကာ စိမ်းလန်းသော အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များတလျှောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
အချိန်တွေ ကုန်သွားသည်။
တိမ်မည်းတွေ ပြိုကျပြီး နေရောင်က တောက်ပနေသည်။
နေမင်းကြီးသည် အနောက်တောင်တန်းများထဲသို့ တရွေ့ရွေ့ နစ်မြုပ်လာသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးသည် ရွှေရောင်ပိတ်စအလွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ညနေနေရောင်သည် တောင်များပေါ်တွင် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။
လွင်တီးခေါင်မြေတွင် ပိုးအိမ်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျပြီး ပိုးအိမ်မှ အသက်အသစ် ထွက်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
အနောက်ဘက်တွင် ဆံပင်ရှည်၊ ဖီးနစ်မျက်လုံး၊ မြင့်မြတ်ပြီး ပြေပြစ်သော tuxedo နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ရုပ်သွင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။
သူသည် 'ခဲ့လိုင်ယင်း' နယ်ပယ် [ယိယွီ]၊ ရှေးနတ်ဘုရားကျောင်း၏ 'နတ်ဘုရားများ' သုံးပါးအနက်မှတစ်ပါးဖြစ်သည်။
"ဒီမြေအောက်က ကိုယ်ပွားအရောင်အဝါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ" ယိယွီသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ခြေဖဝါးအောက် မြေဆီလွှာကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့မျက်လုံးများက ထူထဲသော မြေလွှာကို စိမ့်ဝင်သွားသလိုပင်။
"ကိုယ်ပွားဝိညာဉ်က ရှင်းပစ်ခံရပြီး သေသွားတဲ့နည်းလမ်းက အရမ်းထူးဆန်းတယ် အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါ့ဝိညာဉ်ကလည်း..." ယိယွီ၏ မျက်ခုံးများ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်သွားကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး မပြောတော့ပေ။
"ဒီမှာ ဘာဖြစ်တာလဲ... Patrick ဂျယ်လီငါးသွားဖမ်းရအောင်"
သူ၏ရေရွတ်နေသော စကားလုံးများ အလယ်တွင် သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ ပုံပျက်သွားပြီး သူ့လည်ချောင်းမှ စူးရှပြီး ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏လက်မောင်းများ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဘမ်း
ပြတ်ပြတ်သားသား ပါးရိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယိယွီက သူ့ပါးသူရိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး အသက်ရှူကျပ်ကာ သူ့လည်ပင်းက နီနေပြီး သူ့မျက်လုံးများက ဒေါသနှင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။
"လခွမ်း ငါဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
သူသည် စိတ်ရှုပ်သွာ အော်ဟစ်ရင်း ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တစ်ခုခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချင်နေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူငြိမ်သက်သွားသည်။ သူခံစားနေရသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။
"မင်းဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ငါမင်းကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပြီး မင်းငါ့ဝိညာဉ်ကို ထပ်ပြီးနှိပ်စက်လို့မရဘူး" ယိယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိုယ်ပွားပျောက်သွားပြီးနောက် အရာအားလုံးစတင်ခဲ့တာပဲ ဒီမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လောက်တယ်"
သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို မြေကြီးပေါ်တင်ကာ မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်သည်။
"မြေအောက်မှာ မီးလျှံမြေနဂါးလား တကယ်တော့ ဒီမှာ မီးလျှံမြေနဂါးရှိခဲ့တာလား… အဲဒီငတုံးမာထျန်းယိကသေပြီ ဟန့် နောက်တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်… ဟမ်"
ယိယွီသည် တခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများတွင် သံသယတချို့ ပေါ်လာသည်။
တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူသည် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး မြေပြင်မှ တစ်စုံတစ်ရာကို စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ပင် လေထဲကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် မည်းတူးနေသောခန္ဓာကိုယ်က လေဖိအားနည်းရပ်ဝန်းတစ်ခုကနေ သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
ဤခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်အရိပ်အယောင်မကျန်တော့သလို မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ခြေထောက်တစ်ချောင်းသည် မီးသွေးဖြစ်ကာ လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်နှာအသွင်အပြင်များကိုပင် မမှတ်မိနိုင်ပေ။
"ဒီလိုမီးလောင်ပြီးတာတောင် မင်းကအသက်ရှုနေသေးတာလား" ယိယွီ၏မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သူ့ရှေ့က ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။
"သူက အလားအလာကောင်းရှိပြီး ပျိုးပင်ကောင်းပဲ..."
သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် မြင့်တက်လာကာ အသိအမှတ်မပြုနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားသော ရှန်ချင်းကျူကို ကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းကြားနိုင်သေးတာကို ငါသိတယ် မင်းမှာ အရည်အချင်းကောင်းရှိပြီး မင်းဒီလောက်ဒဏ်ရာရနေတာတောင် ရှင်သန်နိုင်တယ်ဆိုတာက အံ့ဩစရာပဲ... မင်းကို အခွင့်အရေးပေးဖို့ ငါဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"
ယိယွီသည် ရှန်ချင်းကျူ၏နားသို့ ကပ်လာပြီး တစ်လုံးချင်းပြောလိုက်သည်။
"အတိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘဝသစ်ကို ပြန်ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေအားလုံးကို ပြန်ကောင်းအောင် ကုသပေးပြီး မင်းကို ပိုသန်မာအောင် ငါလုပ်ပေးနိုင်တယ်
မင်းငါ့ကိုယုံကြည်ပြီး… ငါ့ [ယုံကြည်သူ] ဖြစ်လာစေချင်တယ်"
TK Team (Chapter 209)
