Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၉၄)
Chapter 194 (အခြေအနေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နည်းလမ်း)
"မင်းအဲဒါကိုထိချင်ရင် ထိလို့ရပါတယ်။" လီယိဖေးက ပြုံးပြလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့အကြည့်များက လှုပ်ရှားရေးခန်းတံခါး၏ တံခါးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီအဖြူဝတ်ထားသော အသွင်အပြင်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ့အမူအရာက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။
အားကျူးသည် သံသယဖြစ်စွာ လီယိဖေး၏အကြည့်နောက်လိုက်ရင်း အမူအရာမဲ့သော လင်ချီးယဲ့ကို မြင်လိုက်တော့ အော်ဟစ်ကာ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို လျင်မြန်စွာ ထရပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
ဘေးနားရှိ Rubik ကုဗတုံးသာလျှင် ခံစားချက်မရှိသည့် ကတ်မွှေစက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ချီးယဲ့… အိုး မဟုတ်ဘူး ဌာနမှူး၊ ငါ… ငါက လူနာတွေကို ဖျော်ဖြေပေးနေတာပါ အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်…" လီယိဖေးက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"တန်းနာထို့စ် ငါ့မြေးလေးက ငါတို့ကို ဂိမ်းကစားနည်းသင်ပေးနေတာ။" နက်စ်သည် အပြုံးဖြင့်ပြောကာ သူမပျော်ရွှင်နေမှန်း မြင်နိုင်ပါသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ကြောက်လန့်နေသော အားကျူးနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လီယိဖေးကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်းတို့က ဘာလို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ။ လူနာတွေရဲ့ ဖျော်ဖြေရေး ပရောဂျက်တွေကို ချဲ့ထွင်ပြီး သူတို့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးတာ ကောင်းပါတယ်။ ငါက ယုတ္တိမဲ့ပြီး ယုတ်ညံ့တဲ့ သူဌေးမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက မင်းတို့လုပ်အားခတွေကို နုတ်လို့ရလို့လား။"
အင်း… မင်းတို့မှာ နုတ်ဖို့လုပ်အားခတွေရှိတယ်လို့ ယူဆလို့ရတယ်။
လင်ချီးယဲ့သည် ပြောတာကိုမြင်တော့ အားကျူးနှင့် လီယိဖေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ဤအသေးအဖွဲကိစ္စများအတွက် အချိန်မဖြုန်းဘဲ နက်စ်၏ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်လှမ်း၍ လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
"အမေ နောက်ကျရင် ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ခွန်အားကို လိုလာနိုင်တယ်။ အချိန်ကျလာရင်…"
နက်စ်သည် ခပ်ရေးရေးပြုံးပြီး "တန်းနာထို့စ် ငါ့ကလေး နင်ငါ့ကို ဘယ်အချိန်ပဲလိုလို ငါကနင့်အနားမှာ ရှိနေမှာပါ။"
နက်စ်၏အဖြေကိုကြားတော့ လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏စိုးရိမ်နေသောနှလုံးသားက နောက်ဆုံးတော့ သက်သာရာရသွားသည်။ ကျောထောက်နောက်ခံနှင့် ကျောထောက်နောက်ခံရှိခြင်း၏ ခံစားချက်ပဲလား။
ထိုအချိန်တွင် မာလင်သည် ဘေးနားကနေ မျက်ခုံးပင့်ကာ လင်ချီးယဲ့ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အရှင်ဌာနမှူးက ဒုက္ခရောက်နေပုံပဲ။"
လင်ချီးယဲ့က မှင်တက်သွားသည်။ "အရှင်မာလင်ပြောတာမှန်တယ်…"
"မင်းကို လိုက်ဖမ်းတဲ့လူတွေရှိတယ်။ သူတို့အားလုံးက အခု မင်းထက် အင်အားကြီးနေပြီး နှစ်ယောက်လား… မဟုတ်ဘူး သုံးယောက်ဖြစ်နိုင်တယ်…"
မာလင်၏နက်နဲသောမျက်လုံးများသည် လင်ချီးယဲ့၏ ကံကြမ္မာကို တခဏအတွင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ပုံပေါ်ပြီး လင်ချီးယဲ့၏ အခြေအနေကို သူ ခန့်မှန်းမိသည်။
လင်ချီးယဲ့၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး "အရှင်မာလင် အခြေအနေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နည်းလမ်းရှိသလား။"
မာလင်သည် ခေါင်းယမ်းကာ "ငါက ဆေးရုံမှာ အကျဉ်းကျနေတဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ပါ။ ငါမင်းကို ဘာမှ မကူညီနိုင်ဘူး..."
လင်ချီးယဲ့၏မျက်လုံးများတွင် နောင်တရသောအကြည့်များ ပေါ်လာရာ မာလင်ကဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့် အရိုင်းဆန်တဲ့စွမ်းအားက အခက်အခဲတွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အကောင်းဆုံးလက်နက်ဆိုတာ ငါသိတယ်။"
"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သူတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး။" လင်ချီးယဲ့က ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"နယ်ပယ်က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို တိုင်းတာတဲ့ တစ်ခုတည်းသောစံနှုန်းမဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ထပ် အတွေ့အကြုံ၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့… အံ့ဖွယ်လှည့်ကွက်တချို့လည်း ရှိပါတယ်။" မာလင်သည် လင်ချီးယဲ့ကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါကြည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဥပမာ ဒီမှော်ဆေးရုံထဲက… သူတို့ပေါ့။"
မာလင်သည် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းကာ အကာအကွယ်ယူနီဖောင်းဝတ်ကာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လီယိဖေးနှင့် အားကျူးတို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်ကာ မာလင်ပြောသည်ကို နားမလည်သလို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြသည်။
လင်ချီးယဲ့လည်း အံ့အားသင့်သွားကာ သူနာပြုနှစ်ဦးကို သံသယဖြင့် ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သူနာပြုတွေကို ဒီကနေ ထုတ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော်ကြိုးစားပြီးပြီ..."
"မင်းက အရာရာတိုင်းမှာ ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာလို့ မရဘူး။ မင်း သန်မာချင်ရင် စည်းကမ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်ဖို့ ကိုယ့်ဉာဏ်ပညာကို အသုံးချတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်။" မာလင်သည် စားပွဲပေါ်က မာကျန့်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးပေါ်လာပြီးနောက် သူ့ရှေ့က မာကျန့်အားလုံးကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်သည်။
"ဒီအချိန်မှာ ငါမင်းကို သတိပဲပေးနိုင်တယ်။ ကျန်တာ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"
မာလင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ထိုင်ခုံဘေးရှိ 'သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ကျန်းမာရေးလမ်းညွှန်' စာအုပ်ကို ပွေ့ကာ လှုပ်ရှားရေးခန်းမှ ထွက်သွားသည်...
လင်ချီးယဲ့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အနိုင်ရကတ်များ၏ တသီးတတန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"စည်းကမ်းဖောက်တာ... စည်းကမ်းဖောက်တာ..." သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရပြီး ထွက်ခွာသွားသော မာလင်ကို ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။
"အဲဒါများလား…"
သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စိတ်ရှုပ်နေသော လီယိဖေးနှင့် အားကျူးတို့အပြင် ထောင့်တွင် တိတ်တဆိတ် ကတ်မွှေနေသော Rubik ကုဗတုံးကို သူခေါင်းလှည့်ကြည့်ပြီး
"ဌာ… ဌာနမှူး မင်းဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။" လီယိဖေးသည် လင်ချီးယဲ့၏ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်ရင်း သတိရှိစွာ နောက်ဆုတ်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" လင်ချီးယဲ့သည် ပြုံးပြီး လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး လှပသော မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို အမြန်ရေးဆွဲလိုက်ကာ "ငါမင်းတို့နဲ့…
နောက်စာချုပ်ချုပ်ချင်ရုံပါ။"
…
မည်းမှောင်ပြီး နက်ရှိုင်းသော မြေအောက်လှိုဏ်ဂူတွင် လင်ချီးယဲ့သည် ရွှင်လန်းမှုအရိပ်အမြွက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။
သူက ထိုင်ချလိုက်ပြီး မံမီလေး၏ခေါင်းလေးကို ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြန်သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါ။ ကျန်တာကို ငါ့ဆီ ထားခဲ့လိုက်တော့…"
မံမီလေးသည် ခေါင်းစောင့်ကာ အနည်းငယ်စိုးရိမ်ပုံရသော်လည်း မှော်စက်ကြီး ပွင့်လာသောအခါတွင် နာခံမှုရှိစွာ သူ၏ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားပြီး မထွက်ခွာမီ လင်ချီးယဲ့အား ဝန်လေးစွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
မှော်စက်ဝိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာတော့ လင်ချီးယဲ့သည် မြေအောက်လိုဏ်ဂူထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့သည်။
အမှောင်ထဲတွင် သူ့မျက်လုံးများက ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေ၏။
အနက်ရောင် စစ်အင်္ကျီ၏ ဝတ်ရုံတစ်လျှောက်တွင် ကျန်နေသည့် မိုးရေများက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရင်း သူ့ခါးရှိ ဓားဖြောင့်၏လက်ကိုင်ပေါ် လက်တစ်ဖက်တင်ပြီး ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော ဂူကြီးဆီ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
"အခုတော့ မုဆိုးဖြစ်ဖို့ ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ…"
…
အလားတူ မြေအောက်ဂူထဲတွင် နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"နာတယ် နာတယ် နာတယ်…" ပိုင်လီဖက်တီး၏ ပါးစပ်သည် တွန့်ကွေးသွားကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်မှုကို တောင့်ခံပြီး မြေပြင်မှထရန် ရုန်းကန်နေလေသည်။
တောင်ကြီး လှည့်သွားသောအခါ သူသည် သတိလစ်နေသော ရှန်ချင်းကျူကို သူ့နောက်ကျောမှာသယ်ပြီး နံပါတ် ၁ ရွာဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာနေခဲ့သည်။ ပြုတ်ကျချိန်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရှန်ချင်းကျူကို တိုက်ရိုက်ကာကွယ်ခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ရိုက်ခတ်မှုအားလုံးကို ခံယူခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် [ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်း] ရှိပြီး သူ့ကိုယ်တိုင်ကလည်း အရေထူပြီး မာကျောကာ လူနှစ်ယောက်၏ ပြုတ်ကျသောအလေးချိန်က သူ့ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို နာကျင်စေခြင်းမရှိပေ။
"ဒါကဘယ်မှာလဲ။ အစ်ကိုကျွိုင်းဘယ်မှာလဲ။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲက တစ်ဖက်တည်းမျက်မှန်ထုတ်ကာ တပ်ဆင်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
"ဂူလား။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ မလှမ်းမကမ်းတွင် လဲလျောင်းနေသော ရှန်ချင်းကျူကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ပိုင်လီဖက်တီးက သူ့အတွက် ရိုက်ခတ်မှုကို ခံယူခဲ့သော်လည်း ပြုတ်ကျခြင်းဖြစ်စဉ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာရှိနေသေးသည်။ [ချိတ်ပိတ်ခြင်းစာလိပ်] က အတွင်းနှင်အပြင်ကို ပိုင်းခြားထားသော်လည်း ကုသခြင်းအာနိသင်မရှိပေ။
ရှန်ချင်းကျူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အင်္ကျီသည် လုံးဝသွေးများဖြင့် စိုရွှဲလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ့အသက်ရှူသံများ အားနည်းလာပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အံကြိတ်ပြီး တခဏမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ကာ ရှန်ချင်းကျူ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"လခွမ်း မင်းကတော့ အလကားရပြီး… ဒီတစ်ခေါက် ငါ သခင်လေးကတော့ အကြီးအကျယ်ဆုံးရှုံးသွားပြီ။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရေရွတ်ပြီး နာကျင်မှုကို တောင့်ခံရင်း ရှန်ချင်းကျူကို သူ့နောက်ကျောတွင် သယ်ဆောင်ပြီး ရှေ့သို့ ဒယိမ်းဒယိုင်သွားခဲ့သည်။
TK Team (Chapter 194)
