Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၉၂)
Chapter 192 (အစ်ကိုရှန်…)
"ငါ့အသက်ကို ပေးဆပ်ရမယ်။" ထိုလူက နှစ်ကြိမ်သရော်ရင်း "ငါ့အသက်ကို ပေးဆပ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ မင်းအပေါ်မူတည်တယ်။"
ရှန်ချင်းကျူသည် စကားမပြောဘဲ သူ့လက်ထဲက [ချိတ်ပိတ်ခြင်းစာလိပ်] ကို တိတ်တိတ်လေးဖွင့်ပြီး အပိုင်းတစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ကာ သူ့ဒဏ်ရာပေါ်မှာ ကပ်လိုက်သည်။
"တကယ်တော့ ဒီဖက်တီးကောင်မလာခင် ခင်ဗျားနဲ့အတူ ကျုပ်သေဖို့ စဉ်းစားထားတာ…" ရှန်ချင်းကျူသည် ဒဏ်ရာကို ကပ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"လေဟာနယ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာရှိတဲ့ လေဖိအားက ပြင်ပလေဖိအားနဲ့ မတူဘူး။ သွေးကြောတွေအတွင်းက အဏုအမှုန်အမွှားတွေဟာ ကျယ်လာကာ သွေးကြောတွေကို ပိတ်ဆို့စေမယ့် အမြုပ်ထွက်တဲ့သွေးတွေကို ထုတ်လုပ်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့မျက်နှာပြင်ပေါ်က ဒဏ်ရာအများအပြားရှိနေရင် ဒီဖိအားကွာခြားမှုက သွေးစီးဆင်းမှုကို အရှိန်မြင့်ပေးလိမ့်မယ်…"
ထိုလူသည် ပုဆိန်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှန်ချင်းကျူ၏ စကားများကို ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် နားထောင်နေရင်း သူပြောနေသည့်အရာကို နားမလည်နိုင်ပုံပေါ်သည်။
"ခင်ဗျားက 'ချွမ်း' နယ်ပယ်မှာရှိတယ်။ ခင်ဗျားရထားတဲ့ဒဏ်ရာတွေက ခင်ဗျားအသက်ကိုမခြိမ်းခြောက်နိုင်ပေမယ့် လေဟာနယ်မှာရှိနေရင် ပြင်းထန်ပုံမရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေက တကယ့်သေခြင်းသတိပေးချက်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
မူလကတော့ ခင်ဗျားဒဏ်ရာတွေရထားသလို ကျုပ်လည်းဒဏ်ရာရထားတယ်။ ကျုပ်တို့ လေဟာနယ်ထဲမှာ တစ်ချိန်တည်းရှိနေရင် မင်းသေတွင်းထဲဆွဲချဖို့ ကျုပ်ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုပဲ အသုံးပြုလို့ရတယ်…
ဒါပေမယ့် အခုတော့ အခြေအနေက ကွဲပြားသွားပြီ။"
ရှန်ချင်းကျူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာအားလုံးကို [ချိတ်ပိတ်ခြင်းစာလိပ်] ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ အေးဆေးစွာ ပြန်ထည့်ကာ "[ချိတ်ပိတ်ခြင်းစာလိပ်] ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်မှာ ကျုပ်က ကျုပ်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်လေဖိအားကို ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝခွဲထုတ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က သွေးကြောပိတ်ပြီး သေဆုံးနိုင်ခြေအန္တရာယ် လုံးဝမရှိတော့ဘူး…
အရင်လေဟာနယ်ပတ်ဝန်းကျင်က စိတ်လှုပ်ရှားစရာမကောင်းဘူးလို့ ခင်ဗျားထင်တယ်မလား။
ဒါဆိုရင်… [ချိမင်] အစစ်အမှန်က ဘာလဲဆိုတာ ကျုပ် ခင်ဗျားကိုပြပေးမယ်။"
ရှန်ချင်းကျူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူ့လက်ချောင်းတွေကို လေထဲမှာ လက်ဖျောက်တီးလိုက်သည်။
ဖြောက်
ပြတ်သားသောအသံတစ်ခုထွက်လာပြီး မီတာသုံးရာအကွာအဝေးရှိလေထုအားလုံးကို ချက်ချင်းဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုဗဟိုပြုသောကမ္ဘာခြမ်းသည် လုံးဝလေဟာနယ်အဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားသည်။
မကြုံစဖူး အသက်ရှူကျပ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဤအသက်ရှူကျပ်မှုလေးကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ သူ့နောက်ကျောမှ ပုဆိန်ကို ထုတ်ပြီး ရှန်ချင်းကျူဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားသည်။
ဤအခိုက်တွင် ရှန်ချင်းကျူသည် ခေါင်းလှည့်၍ မဆိုင်းမတွ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
မူလက ထိုလူ၏အရှိန်ဖြင့် ရှန်ချင်းကျူရှေ့သို့ အပြေးအလွှားရောက်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာကြာခဲ့သော်လည်း ရှန်ချင်းကျူ၏အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားမှုအောက်တွင် ဆိုက်ရောက်ခြင်း၏မူလပြဿနာသည် လိုက်ဖမ်းရန် ပြဿနာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းသွားသော်လည်း ထိုလူက ဒါကိုလက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ အကွာအဝေးကို မှတ်သားထားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ကြမ်းကြုတ်နေဆဲပင်။
ရှန်ချင်းကျူလည်း ပြေးနေတာတောင် သူနှင့်လိုက်မီရန် ဆယ်စက္ကန့်သာ ကြာသည်။ ဒီအရာက 'ချွမ်း' နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူ၏ယုံကြည်မှုဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ရှစ်စက္ကန့်လောက် ပြေးပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတော့မည့်အချိန်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပုံရသည်။
သူ့ခြေလှမ်းများက ပို၍လေးလံလယကာ သူ့ရှေ့က ပုံရိပ်သည် မှုန်ဝါးလာပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ခဲများဖြင့် ပြည့်နေပုံရကာ သူ့လှုပ်ရှားမှုများက ပိုနှေးကွေးလာသည်...
သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာလေးများက နီမြန်းနေပြီဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာများကနေ သွေးများ တဖွဲဖွဲစိမ့်ထွက်လာကာ ထိုလူက စတင်မူးဝေမှုကို ခံစားလာရသည်။
သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မီတာတစ်ဒါဇင်လောက်ဝေးသော ရှန်ချင်းကျူကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ပြေးနှုန်းက နှေးကွေးသွားကာ သူ့လက်ထဲက ပုဆိန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် ပစ်လိုက်သည်။
ပုဆိန်သည် တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး အဝေးမှ ရှန်ချင်းကျူသည် လုံခြုံပြီး အသံထွက်နေသေးသည်။
လေဟာနယ်ထဲမှာ ပုဆိန်ကို လွှဲယမ်းနေသောလူ၏ [ဧရာမခွန်အား] ကို လွှင့်ထုတ်နိုင်သည့် ကြားခံမရှိပေ။ ယခင်ကကဲ့သို့ ပုဆိန်တစ်ချက်တည်းဖြင့် တောင်တန်းများနှင့် ကျောက်တုံးများကို ဖြတ်တောက်ချင်တာက စိတ်ကူးယဉ်အတွေးဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူသည် တစ်ခုခုမှားနေပြီမှန်း သဘောပေါက်ပြီး တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ ရှန်ချင်းကျူဆီကနေ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူ ဒီလေဟာနယ်ပတ်ဝန်ကျင်းကနေ ထွက်သွားရမည်… မဟုတ်ရင် သူတကယ်သေလိမ့်မည်။
သို့သော် ရှန်ချင်းကျူက သူဖြစ်ချင်တာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြုလုပ်ခွင့်ပေးမည်နည်း။ ဒီလေဟာနယ်သည် မူလက သူ့အနီးနားတွင် ရွေ့လျားနေကာ နယ်နိမိတ်ကို သူမဖြတ်ကျော်ခင် သူသည် ထိုလူကို လိုက်မီနေသရွေ့ ထိုလူသည် ဒီလေဟာနယ်ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ရှန်ချင်းကျူသည် လှည့်ပြီး ထိုလူပြေးနေသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားခဲ့သည်။
သားကောင်နှင့် မုဆိုးများ၏ အနေအထားများက ချက်ချင်းပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ရှန်ချင်းကျူပြောသည့်အတိုင်း ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် အသက်အန္တရာယ်ခြိမ်းခြောက်သော အဆောင်ဖြစ်လာသည်။ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် 'ချွမ်း' နယ်ပယ်က သန်မာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြံ့ခိုင်မှုဟာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အနေအထားမှာ ရှိနေသည်။
သို့သော် သူသည် မည်မျှပင် ပုံမှန်မဟုတ်ပါစေ သူက 'လူသား' တစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။ သူသည် လေဟာနယ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အချိန်အကြာကြီး ရှိနေသရွေ့ သေချာပေါက် သူသေလိမ့်မည်။
ဒီအရာက အချိန်ကိုဆန့်ကျင်သည့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ကာ လေဟာနယ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပို၍ကြာကြာနေနိုင်သူက အသက်ရှင်လိမ့်မည်။
ထိုလူ၏ အရှိန်သည် အလွန်နှေးကွေးသွားပြီး ယခင်ကနှင့် ယှဉ်လို့မရတော့ပေ။ ယခု သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ခြေလှမ်းများယိမ်းယိုင်သွားသည်။
သူ့သွေးထဲရှိ အောက်ဆီဂျင် အာရုံစူးစိုက်မှု ကျဆင်းသွားပြီး သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးသွားသည်နှင့်အမျှ သူ့အသိစိတ်များ မှုန်ဝါးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း တုန်ယင်လာသည်။
သူ့နောက်ကို လိုက်နေသည့် ရှန်ချင်းကျူလည်း ခက်ခဲသောအချိန်ရှိခဲ့သည်။ သူ့သွေးထဲတွင် လေဖိအားပြောင်းလဲမှုအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုသော်လည်း အသက်ရှူကျပ်သည့်ခံစားချက်က အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး ထိုလူနောက်ကို တစ်လှမ်းချင်း လိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူ့အမြန်နှုန်းက မမြန်သော်လည်း ထိုလူနောက်ကို အမြဲလိုက်နေသည်။ သူမြန်နိုင်သော်လည်း မလုပ်ချင်ဘူး။
တစ်ဖက်လူကို စိတ်ပျက်အားငယ်သော အရသာခံစားရအောင် သူလုပ်ချင်တာဖြစ်သည်။
သူရယ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ပုဆိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ထိုလူ၏လက်က တဖြည်းဖြည်း ဖြေလျော့သွားပြီး လေးလံသော ပုဆိန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူသည် ယိမ်းယိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ့လက်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ထားရင်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နောက်ဆုံးကြည်လင်ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်မျှသာ ကျန်နေတော့သည်။
သူသည် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ပင်လယ်ထဲတွင် ရေနစ်နေသော ဒုက္ခသည်ကဲ့သို့ လေကိုရှူရှိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူ့မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုပြည့်နေသည်။
သူသေတော့မည်။
ရှန်ချင်းကျူ၏ အပြုံးသည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူသည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချပြီး မြေပြင်ပေါ်ကျနေသော ပုဆိန်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သူသည် ထိုလူရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ ဆံပင်ကိုဆွဲပြီး သူ့ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကို မြှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။
ထိုမှိုင်းညို့နေသော မျက်လုံးများတွင် ရှန်ချင်းကျူသည် ထိုသူ၏နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။
—— ခင်ဗျားရဲ့ခေါင်းကလည်း ရင့်မှည့်နေပြီ။
ရှန်ချင်းကျူသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အသံမထွက်ဘဲ လှုပ်လိုက်ပြီး သူ့ညာလက်ထဲက ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ…
တစ်ချက်တည်း ခုတ်ပစ်လိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူ၏ အနက်ရောင် စစ်အင်္ကျီပေါ်မှ သွေးများ စီးကျလာပြီး သူသည် အမူအရာမဲ့စွာ ပုဆိန်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော လေသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ရောက်လာသည်။
အလွန်အမင်း hypoxia ၏အခြေအနေတွင် အသက်တစ်ရှိုက်အတွင်း အောက်ဆီဂျင်အများအပြားကို ရှူမိပါက ၎င်းသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လေဖိအားကို ပြောင်းလဲစေကာ ဦးနှောက်ချို့ယွင်းခြင်းအထိ ဖြစ်စေနိုင်သည်။
လေဖိအားနည်းရပ်ဝန်းတွင် ရှန်ချင်းကျူ၏ အသိစိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာသည်။ ယင်းသည် ရေရှည်အောက်ဆီဂျင်မရှိခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်သည်။
သူသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းမော့ကာ မီးခိုရောင်ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မိုးဖွဲဖွဲလေးသည် သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းလာကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သလိုမျိုး သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်...
"လီကျာ… မင်းရဲ့အစ်ကိုရှန်က မင်းအတွက် လက်စားချေလိုက်ပြီ…"
သူ့လည်ချောင်းမှ ဩရှရှအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတင်းကျပ်ထားသည့် ကြိုးက ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားကာ မြေပေါ်သို့ သတိလစ်သွားသည်။
ပျက်စီးနေသောတောရိုင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သောအခြေအနေကို ကျရောက်သွားသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရွှံ့နွံဖုံးလွှမ်းနေသော ဖက်တီးတစ်ယောက်သည် အဝေးမှ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှန်ချင်းကျူ၏အနားကို အမြန်ပြေးသွားသည်။
ရှန်ချင်းကျူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ပိုင်လီဖက်တီးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ သူ့ဘေးနားရှိ ခေါင်းမဲ့အလောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုရှန်… အရမ်းတော်တယ်။" သူ့ကိုယ်သူရေရွတ်လိုက်သည်။
TK Team (Chapter 192)
