Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၉၁)
Chapter 191 (အသက်ပေးဆပ်ရမယ်)
သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရှန်ချင်းကျူသည် ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းကာ မတ်တတ်ရပ်နေရင်း အလွန်ရှက်ရွံ့ပုံရသည်။ သူ့နောက်တွင် သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော လီလျန့်နှင့် တုန့်ဝေသည် ခြေထောက်ကျိုးသွားသော်လည်း လီလျန့်ကို ကယ်တင်ရန် သွားများကိုအံကြိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ရှန်ချင်းကျူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသများဖြင့် ခုန်ပေါက်နေပြီး သူ့အကြည့်များက သူ့ရှေ့ရှိလူကို အရှင်လတ်လတ် နှစ်ပိုင်းဖြတ်ချင်ပုံရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် စစ်ဝတ်အင်္ကျီကို လေလှိုင်းက လှုပ်ယမ်းသွားကာ သူ့လက်ချောင်းကြားမှ လက်စွပ်များက မီးတောက်များဖြင့် ကခုန်နေသည်။
"ဒါပေမယ့် မင်းနယ်ပယ်နဲ့ အရမ်းတော်နေပါပြီ။" ထိုလူသည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောသည်။ "စကားမစပ် လင်ချီးယဲ့လို့အမည်ရတဲ့ ကောင်လေးကို မင်းသိလား။"
ရှန်ချင်းကျူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် တောက်ပလာကာ သူသည် အံကြိတ်ရင်း တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်ကလင်ချီးယဲ့လဲ။ ကျုပ်မသိဘူး။"
"မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းလည်း ဒီရောက်နေတာဆိုတော့ မင်းတို့တွေ အတူတူရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား။" ထိုလူက ရယ်လိုက်ပြီး "ကဲပါလေ အဲဒီကောင်လေးကို မင်းငါ့ကိုဖမ်းကူပေးရင် ငါမင်းတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်။"
"ကျုပ်တို့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်တဲ့လား။" ရှန်ချင်းကျူသည် လှောင်ရယ်ကာ "အခု ဒူးထောက်ပြီး ကျုပ်ကို နှစ်ကြိမ်ဦးချလိုက် ဒါဆို ခင်ဗျားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ထားခဲ့ဖို့ ကျုပ်စဉ်းစားပေးမယ်။"
"မင်းက ငယ်ပေမယ့် လေသံတော့ မသေးဘူးပဲ။" ထိုလူသည် ပခုံးမှ ပုဆိန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာချလိုက်ပြီး သူ၏ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသားသောမျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရှန်ချင်းကျူဆီသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ရင့်မှည်နေတဲ့ဦးခေါင်းကို ငါမင်းအတွက် ရိတ်သိမ်းပေးမယ်။"
ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်လုံးအိမ်များသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားကာ လေထဲတွင် ကိုင်ထားရန် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ထိုလူပတ်ပတ်လည်က လေများ ချက်ချင်း ဗလာဖြစ်သွားကာ ထိုလူ၏ ပါးစပ်ထောင့်က လှုပ်ယမ်းသွားပြီး သူ့အပြုံးက ပို၍ကြမ်းကြုန်လာသည်။
သူ့ခြေထောက်များက မြေပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အမြောက်ကျည်တွေလို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လေဟာနယ်၏ နယ်နိမိတ်မှာ လေနံရံကို သူထိတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့လက်ထဲက ပုဆိန်ကြီးသည် ရုတ်တရက် လွင့်ထွက်သွားပြီး လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်သွားသည်
သူသည် မြေပြင်ပေါ် ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်ပြီး သရော်လိုက်သည်။ "ကောင်လေး မင်းစီစဉ်ထားတဲ့ လေဟာနယ်က သေးလွန်းပြီး ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ လုံးဝကို ပျက်စီးလွယ်လွန်းတယ်။ ပျော်ရအောင် မင်းဘာလို့ ပိုကြီးတဲ့လေဟာနယ်ကို မဖန်းတီးတာလဲ။"
ထိုစကားများကျသွားပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အိုး… ငါနားလည်ပြီ။ မင်းနောက်က သေလုမြောပါးကောင်လေးတွေ ပါဝင်မှာကို မင်းကြောက်နေတာကို။ ကျွတ်… တကယ်တော့ မင်းလို 'အလွန်အန္တရာယ်မြင့်တားမြစ်အပျက်အစီး' က ရန်သူတစ်သောင်းကျရင် မင်းဘက်ကရှစ်ထောင်ရှုံးမယ့်ပုံစံမျိုးပဲ။"
ထိုလူ၏အသွင်အပြင်က ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော ပုဆိန်ကြီးသည် လေထဲသို့ ဖြတ်သွားကာ ပုဆိန်၏ ချွန်ထက်သောအစွန်းက ပြင်းထန်စွာ အသံထွက်လာသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ပုဆိန်ကို ရှောင်ရန် သူ၏ အလွန်လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကို အားကိုးခဲ့သော်လည်း ချွန်ထက်သော အစွန်းသည် သူ့လက်မောင်းကို ဖြတ်သွားကာ ဆိုးရွားသော သွေးသံတရဲရဲဒဏ်ရာကို ချန်ထားခဲ့သည်။
ဗုန်း
သူတို့နှစ်ဦးနှင့် မီတာများစွာ ကွာဝေးသော တောင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ပုဆိန်အမှတ်အသားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အပျက်အစီးများက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။
ရှန်ချင်းကျူ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်မှုအပြည့်နှင့် တစ်ဖက်လူက ပုဆိန်ဖြင့်သာ ခုတ်လိုက်ရာ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် တောင်၏အပိုင်းအစကို လေထဲကနေ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒီပုဆိန်ကိုထိမှန်သွားပါက တစ်ချက်တည်းနှင့် သေချာပေါက် သေသွားမည်ဖြစ်သည်။
"ငါ့ရဲ့တားမြစ်အပျက်အစီးက မင်းရဲ့ပြောင်လက်လက်နဲ့မတူဘူး။ ငါက စစ်မှန်တဲ့ [ဧရာမခွန်အား] ပဲ။ နံပါတ်စဉ်အဆင့်က ၃၆၅ မှာရှိပေမယ့် တစ်ခါတလေ ပိုရိုးရှင်းပြီး ပိုအစွမ်းထက်တယ်။" ထိုလူက ပြုံးလိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လေအစိတ်အပိုင်းများကို အချိုးကျကျ ဖိသွင်းလိုက်ရာ သူ့လက်ချောင်းများကြားမှ လက်စွပ်သည် မီးပွားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံက ထိုလူ၏ဘေးတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော မီးရောင်သည် ပျံ့လွင့်သွားကာ ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုလူက ညည်းညူရင်း ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်က သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ကြည့်ရုံသာပြင်းထန်ပြီး ဒဏ်ရာကမနက်ဘဲ ရိုးရှင်းသောပေါက်ကွဲမှုဖြင့် သန်မာသော 'ချွမ်း' နယ်ပယ်ကို သေစေလောက်အောင်ထိခိုက်စေရန် အလွန်ခက်ခဲပါသည်။
"မလုံလောက်ဘူး။ မလုံလောက်ဘူး။ ဒီလောက်ဒဏ်ရာလေးက ဘာမှမဖြစ်ဘူး။" ထိုလူသည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ကနေ သွေးတချို့ကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် အံကြိတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်၌ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ရောနှောရင်း ဟိန်းဟောက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျကာ လူတစ်ယောက်၏အသွင်အပြင်ကို တိုက်ရိုက်နစ်မြုပ်သွားစေသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို မျှော်ကြည့်ရင်း တံမြက်စည်းကြီးတစ်ချောင်းကိုင်ကာ ရွှေရောင်ဓားအရိပ်ပေါ်တက်လှမ်းရင်း မိုးကြိုးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ဖက်တီးအသွင်အပြင်က ဂုဏ်ယူစွာ ငုံ့ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဟန့် အစ်ကိုကျွိုင်း… ဒီသခင်လေးက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာပြီ။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့ပခုံးတွင် [မိုးကြိုးမုန်တိုင်း] တံမြက်စည်းကို သယ်ထားပြီး အရှိန်အဟုန်အပြည့်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ပိုင်လီဖက်တီး၏အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုလင်းလက်သွားပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူပြန်ထိန်းပြီး မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ဗုန်း
ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံသည် ချက်ချင်း လွင့်ပျံသွားပြီး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒဏ်ရာ သေးသေးလေးဖြင့် ထိုလူသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပိုင်လီဖကိတီးကို မျှော်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး သူ့လက်ထဲက ပုဆိန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်…
"ထွက်သွားတော့။" ရှန်ချင်းကျူက မျက်လုံးများကျုံ့ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူ သတိမပေးခင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် တုံ့ပြန်ပြီး [ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်း] ပေါ်တက်ပြီး လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာပျံသွားကာ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ချွန်ထက်သော ပုဆိန်တစ်ချောင်းက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ပြီး ပိုင်လီဖက်တီး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်လုနီးပါး ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ပိုင်လီဖက်တီး၏ခြေထောက်အောက်က [ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်း] သည် ပုဆိန်ကြောင့်လှုပ်ခါသွားကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ပိုင်လီဖက်တီး၏ရင်ထဲမှာ တင်းမာသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်ရန် ခဲယဉ်းပေမယ့် သူ့မျက်နှာဖြင့် ပြုတ်ကျနေဆဲဖြစ်သည်။
"မင်းတစ်ယောက်တည်းလား။" ရှန်ချင်းကျူက ပိုင်လီဖက်တီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ရန်သူက တစ်ယောက်ထက်မကဘူး..."
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှန်ချင်းကျူသည် ရုတ်တရက် သူ့ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပြီး သူ့အမူအရာက ပို၍ လေးနက်လာသည်။
"မင်း [ချိတ်ပိတ်ခြင်းစာလိပ်] ကို ယူလာလား။ ချောင်ယွမ်းကို အရင်က ချိတ်ပိတ်ဖို့သုံးဖူးတဲ့ဟာလေ။" ရှန်ချင်းကျူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ငါနဲ့အတူယူလာတယ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"ငါ့ကိုငှားပေး။"
"အိုး..."
ပိုင်လီဖက်တီးသည် တိပ်ကိုထုတ်ကာ ရှန်ချင်းကျူ၏လက်ထဲကို ထည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလေသည်။ "မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ။"
"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းအခုသွားလို့ရပြီ"
"...ဘာ"
"လီလျန့်က သေတော့မယ်။ သူ ဆေးကုသမှုမရရင် သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်။ တုန့်ဝေရဲ့ ခြေထောက်တစ်ချောင်းသာ ကျန်ခဲ့ရင် သေချာပေါက် ဖြတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်…"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် သတိလစ်နေသော လီလျန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော တုန့်ဝေကို အလွန်လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"စကားမစပ် လီကျာက ဘယ်မှာလဲ။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် တစ်ခုခုကို သတိရပြီး မေးလိုက်သည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် သူ့လက်သီးများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ထားပြီး ဘာမှမပြောချေ။
ပိုင်လီဖက်တီးက အံ့အားသင့်သွားသည်။
"သူတို့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားလိုက်ပါ။"
"ဒါပေမယ့် မင်းတစ်ယောက်တည်းရင်ဆိုင်မယ်ဆိုရင်…"
"ပိုင်လီထူမင်" ရှန်ချင်းကျူသည် ရူးသွပ်သောအရိပ်အမြွက်ဖြင့် ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။ "ငါ ရှန်ချင်းကျူက ငါ့ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတောင်းဆိုဖူးဘူး။ အခု… ငါမင်းကိုတောင်းဆိုပါတယ်။ သွားပါတော့။
ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်သွားပါ။ ဒီနေ့ ငါ တစ်ယောက်ယောက် စတေးတာကို မမြင်ချင်တော့ဘူး။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် မျက်လုံးနီများဖြင့် ရှန်ချင်းကျူကို ကြည့်ပြီး သူ့လက်သီးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် တုန့်ဝေနှင့် လီလျန့်တို့ကို သူ့ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ ဩရှရှပြောလိုက်သည်။
"ငါသေချာပေါက်… မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ အစ်ကိုကျွိုင်း မင်းဘာပဲလုပ်လုပ်…"
"စိတ်မပူပါနဲ့" ရှန်ချင်းကျူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ့မျက်လုံးများက အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။ "ငါမသေပါဘူး။ ငါ့ခရီးစဉ်ကမပြီးသေးတာကို ငါဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာကျဆုံးရမှာလဲ။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီးနောက် လီလျန့်နှင့် တုန့်ဝေတို့ကို သူ့ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး တောင်ပေါ်ကနေ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်…
သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ထွက်သွားသော သူ့နောက်ကျောကိုကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က လူကိုကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"ကျုပ်ညီအစ်ကိုအတွက်… ခင်ဗျားအသက်ပေးဆပ်ရမယ်။"
TK Team (Chapter 191)
