Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၈၆)
Chapter 186 (ရင့်မှည့်ခြင်း)
ထူထပ်သော တိမ်များသည် ခဲသတ္တုအပိုင်းအစကဲ့သို့ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လေးလံနေပြီး တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ညနေစောင်းနေသေးသော်လည်း နေရောင်လုံးဝမရှိပေ။
ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုမိုးရွာသွန်းမှု လျော့နည်းလာပုံရသော်လည်း မိုးရေအကြာကြီး စိမ်ထားခြင်းကြောင့် လူများကို လွန်စွာစိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
မည်းမှောင်နေသည့် တောအုပ်ထဲတွင် အနက်ရောင် စစ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရွှံ့တောင်ကုန်းပေါ်မှ ပြိုကျနေသော ရွာကို ပြန်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းထားလိုက်သည်။
သူသည် တစ်ဖက်လှည့်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဆက်တက်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေဆီလွှာနှင့် ကျောက်တုံးများကို မျက်လုံးများက အဆက်မပြတ် စစ်ဆေးနေလေသည်။
မိုးရေထဲမှာ ကြာကြာစိမ်ထားသော တောင်က အလွန်ပျော့ပျောင်းသည်။ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရင် ရွှံ့နွံထဲ ချော်လဲလွယ်သည် ဒါမှမဟုတ် တချို့ကျောက်တုံးများက တောင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ ကျောက်သားလှေကားထစ်များ ခိုင်ခံ့သပ်ရပ်သော ရှုခင်းသာရှိသည့် တောင်မဟုတ်သလို လူများအနားယူပြီး ရှုခင်းကြည့်ရန် ပလက်ဖောင်းကြီးတစ်ခုသာရှိသော တောင်မဟုတ်ပေ။ ဒီနေရာမှာ မညီမညာနှင့် ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းများသာရှိပြီး စမ်းချောင်းကဲ့သို့ မိုးရေများစီးဆင်းနေသည်။
ရုတ်တရက် သူတစ်ခုခုကြားလိုက်သသလို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူလာရာလမ်းတွင် ခက်ခက်ခဲခဲတက်နေသည့် အသွင်အပြင်သုံးခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ တုန့်ဝေသည် ခေါင်းမော့ပြီး ဩရှရှအသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။
"အစ်… အစ်ကိုရှန်။ ငါတို့ကိုစောင့်ဦး… ငါတို့မြန်မြန်မသွားနိုင်ဘူး…"
ရှန်ချင်းကျူသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်းတို့တွေ။ မင်းတို့တွေ ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။"
"အစ်ကိုရှန် တခြားသူတွေက မင်းနားမလည်ပေမယ့် ငါတို့က မင်းနားမလည်ဘဲနေမလား။" လီလျန့်က ပြုံးပြီး "မင်းမပြောခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ မင်း နည်းပြပြောတာကို သေချာပေါက် နားမထောင်ဘဲ ကောင်မလေးရဲ့ မိဘတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် သေချာပေါက် တိတ်တိတ်လေး လာရှာမှာလေ…"
"ဒါကြောင့် ငါတို့က တောင်ပေါ်မှာ အိမ်သာသွားမယ်ဆိုပြီး အခွင့်အရေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီးတော့ လစ်ထွက်လာတာ။" လီကျာက ဆက်ပြောသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ရွှံ့နွံများဖုံးလွှမ်းနေသော သူတို့အား ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်ကာ ခဏအကြာတွင် ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "လခွမ်း။ မင်းတို့ ငါ့ကို ကောင်းကောင်းသိသလို လာမလုပ်နဲ့။ ငါ ဒီမှာထိုင်ပြီး လေညှင်းခံဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ..."
တုန့်ဝေတို့သုံးယောက်သည် ရှန်ချင်းကျူဘေးသို့ အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှန် ငါတို့ရှာဖွေဖို့ အလုပ်ဘယ်လိုခွဲကြမလဲ။ စီစဉ်လိုက်ပါ။"
ရှန်ချင်းကျူ: "…"
သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားပြီး ခဏလောက်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "အခု အမြင်အာရုံက မကောင်းတော့ဘူး။ ငါတို့ လူကွဲလို့မရဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ငါးမီတာအကွာအဝေးမှာနေပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းရှာမယ်။"
"ကောင်းပြီ အစ်ကိုရှန်။"
"...မင်းတို့ထွက်လာတုန်းက ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို သတိမထားမိဘူးမလား။"
"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုရှန်" တုန့်ဝေက သူ့ရင်ဘတ်ကို စိတ်ချလက်ချ ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ဂရုတစိုက်လျှောက်လာပြီး ဘယ်သူမှရှာမတွေ့ဘူး။"
"အဲဒါကောင်းတယ်။"
…
ရွာနံပါတ် ၁၊ ရွာဝင်ပေါက်။
အနက်ရောင် စစ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် လင်ချီးယဲ့သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် မှီကာ တဖြည်းဖြည်း အမှောင်ကျသွားသော အဝေးရှိ တောင်ထိပ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းထားသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရွာရှိ ပျက်စီးနေသော အိမ်မှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး လင်ချီးယဲ့၏ နံဘေးသို့ ရောက်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောသည်။
"ချီးယဲ့ ရှန်ချင်းကျူ ဘယ်ရောက်သွားလဲမသိဘူး။ တုန့်ဝေ၊ လီကျာနဲ့ လီလျန့်တို့က အိမ်သာသွားမယ်ပြောပြီး ပြန်မလာသေးဘူး။ သူတို့က ရားရားရဲ့မိဘတွေကို ရှာဖွေကယ်ဆယ်ဖို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလောက်တယ်လို့ နည်းပြကပြောတယ်။"
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောသည်။ "ထွက်သွားလောက်တာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ရှာဖွေကယ်ဆယ်ဖို့ပဲ အခုလေးတင် ထွက်သွားခဲ့တာ။"
ပိုင်လီဖက်တီးက အံ့အားသင့်သွားပြီး "မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ။"
"တုန့်ဝေတို့သုံးယောက်က ရွာထဲကနေ ခိုးထွက်ပြီး တောင်ပေါ်ဆီ တည့်တည့်သွားနေတာကို ငါ့မျက်စိနဲ့မြင်ခဲ့တယ်။"
"…"
"ဒါဆို မင်းဘာလို့ သူတို့ကိုမတားတာလဲ။"
"ငါသူတို့ကို မတားနိုင်ဘူး" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ရှန်ချင်းကျူက ထွက်သွားတာကြောင့် သူတို့လည်း သေချာပေါက်သွားမှာပဲ။ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ပြဿနာဖြစ်စေမယ့်အစား မျက်စိတစ်ဖက်ကိုကန်းပြီး တစ်ဖက်ကိုမှိတ်ထားတာက ပိုကောင်းတယ်။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော တောင်ထိပ်ကို ကြည့်ရင်း ခဏကြာတော့ သူက မသေချာမရေရာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်က အရမ်းမှောင်နေပြီ သူတို့ ဘာမှမဖြစ်လောက်ဘူးမလား…"
လင်ချီးယဲ့က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
"ချီးယဲ့ မင်းပြောကြည့်စမ်း… ငါတို့လည်း ခိုးထွက်ပြီး သူတို့ကိုကူညီကြမလား။" လင်ချီးယဲ့က တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့နေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပိုင်လီဖက်တီးက အစမ်းသဘောဖြင့် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က ကူကယ်ရာမဲ့ ပြုံးပြီး "ငါ့ကို မစမ်းသပ်နဲ့။ ကူညီတာက သေချာပေါက် ကူညီရမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်းမရှိဘဲ သတိလက်လွှတ် တောင်ပေါ်ကို အပြေးအလွှား ပြေးတက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့တွေ နည်းလမ်းတွေကို အာရုံစိုက်ဖို့ ကျန်နေသေးတယ်။"
"နည်းလမ်းလား။ တခြားနည်းလမ်းရှိလား။" ပိုင်လီဖက်တီးက ကြောင်တောင်တောင် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဘာကြောင့် ဒီမှာထိုင်နေတယ်လို့ မင်းထင်လဲ။" လင်ချီးယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောသည်။
သူသည် မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းနို့များစွာသည် ကောင်းကင်မှ ပျံထွက်သွားကာ သူ့အနားတွင် ဝိုင်းရံထားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နူးညံ့သော မြေဆီလွှာမှ အင်းဆက်ပိုးမွှားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်ချီးယဲ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့က သူတို့၏ဘုရင်နှင့်တူသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရတော့ အံ့ဩသွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။
"မလုံလောက်ဘူး။ အရေအတွက်က မလုံလောက်ဘူး…" လင်ချီးယဲ့သည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ် ပိုများပြားဖို့လိုတယ်…"
…
မှောင်မိုက်သော ရွာတောအုပ်တွင် အသွင်အပြင်လေးခုသည် လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဓာတ်မီးများကိုကိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဂရုတစိုက်ရှာဖွေနေကြသည်။
ကားထဲတွင်ရှိစဉ် နည်းပြသည် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုစီအား လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများထုတ်ပေးပြီး အထူးသဖြင့် တောင်နက်နဲရာအပိုင်းသို့သွားမည့် အဖွဲ့များကိုဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမှောင်ထဲတွင် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ရန် အလွန်အမင်းလေ့ကျင့်ရေးအတွင်း ဓာတ်မီးများ ပေးမထားသော်လည်း ယခုအခါ လေ့ကျင့်ရေးအခြေအနေမဟုတ်ပေ။
ဒီဓာတ်မီးများမရှိရင် သူတို့လေးယောက်သည် မျက်မမြင်တွေလို တောထဲမှာ ပြေးရုံသာရှိပြီး ဂရုမစိုက်ပါက တောထဲမှာတောင် သူတို့တွေလမ်းပျောက်သွားနိုင်သည်။ လူကယ်ဖို့မဆိုထားနှင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့တောင် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။
"အစ်ကိုရှန်။" ရုတ်တရက် လီကျာသည် တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ပုံရပြီး အော်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ"
ရှန်ချင်းကျူသည် လီကျာ၏ နံဘေးသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဟောင်းနွမ်းနေသော အမျိုးသမီးဖိနပ်ကို ရွှံ့မြေနှင့် ကျောက်တုံးများကြားတွင် လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရွှံ့ထဲမှာ ပိတ်နေပြီး ခြောက်သွားမယ့် အရိပ်အယောင်တွေ မတွေ့ဘူး။ ရွှံ့မြေတွေကျလာပြီးနောက် ဒီမှာကျန်ခဲ့တာဖြစ်မယ်။" ရှန်ချင်းကျူ၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။
"ဒါဆို... ဒါတွေက ရားရားအမေရဲ့ ဖိနပ် ဖြစ်နိုင်သလား။ သူမ မသေဘူးလား။" လီကျာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။" ရှန်ချင်းကျူက ခိုင်မာစွာပြောသည်။ "တခြားသဲလွန်စတွေရှိမရှိကြည့်ဖို့ ဒီနေရာကို ဖြန့်ပြီး ရှာကြပါ။"
ပြုတ်ကျသွားသော အမျိုးသမီးဖိနပ်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက် လူလေးဦး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ချက်ချင်း မြင့်တင်ပေးကာ အမျိုးသမီးဖိနပ်ကို ဗဟိုပြု၍ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။
လီကျာသည် ချောသောတောင်ကုန်းလမ်းပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာရင်း ဓာတ်မီး၏ အလင်းတန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ခါနေသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ရွာမှ အဝေးကိုရောက်နေပြီး ရွာကိုလုံးဝမမြင်ရတော့ပေ။
သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက်ရှာဖွေသည်။
ရွှမ်း ရွှမ်း
ရုတ်တရက် ဘေးဘက်မှ အသံအနည်းငယ်ထွက်လာပြီး လီကျာသည် တခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပသောအကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဘေးဘက်သို့ ဓာတ်မီးကို လင်းလက်သွားစေသည်။
မနီးမဝေးက တောင်တက်လမ်းမှာ ပုဆိန်ကိုင်ထားသော လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ခင်ဗျား… ခင်ဗျားက ရားရားရဲ့အဖေလား" လီကျာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။
"ရားရားလား။ ငါ ရားရားကို မသိဘူး။" ထိုလူသည် ပြုံးပြီး သူ့အဝါရောင်သွားများကို ပြသကာ သူ၏ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသောမျက်လုံးများဖြင့် လီကျာကို အပေါ်အောင်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမယ့် ကောင်လေး မင်းက အတော်လေးရင့်မှည့်နေပြီ။ ရိတ်သိမ်းဖို့အချိန်ကျပြီ။"
ဓာတ်မီးအလင်းရောင်တွင် ထိုလူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ဆိုးသွမ်းသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ပခုံးပေါ်ရှိ ပုဆိန်သည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားကာ အလင်းရောင်လင်းလက်သွားသည်။
TK Team (Chapter 186)
