Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၈၅)
Chapter 185 (လေ့ကျင့်ရေး)
မိုးက ရွာနေဆဲဖြစ်သည်။
ပျက်စီးနေသော အိမ်ထဲတွင် လူအုပ်စုနှစ်စုက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လဲလျောင်းနေကြသည်။
ဘယ်ဘက်ခြမ်းက လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများ ကယ်တင်ခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဖြစ်ပြီး ညာဘက်ခြမ်းမှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူများဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ၁၇ ဦးနှင့် သေဆုံးသူ ၉ ဦးရှိခဲ့သည်။
ရွှံ့ပြိုမှုများကဲ့သို့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လူအများအပြား အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် ရွှံ့များနှင့် ကျောက်ဆောင်များကြောင့် အမြုပ်ခံခဲ့ရကာ နံရံများ ကျိုးကျပြီး ချွန်ထက်သော ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ကိုင်းများ ထိုးဖောက်ကာ... သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။
ကျန်တစ်ဖက်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအားလုံးသည် ဝမ်ချင်းချင်း၏တားမြစ်အပျက်အစီးများအောက်တွင် အိပ်စက်ခြင်းကိုအသုံးပြုကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိခိုက်မှုကိုပြုပြင်ခဲ့သည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးပြည့်နေပြီး အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ထို့အတွက်ကြောင့် လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများသည် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရှိသောအပျက်အစီးနံရံကိုသာ မှီရုံရှိပြီး လေနှင့်မိုး၏ဒဏ်ကို တောင့်ခံနေကြသည်။
ရုတ်တရက် ဘယ်ဘက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကြားတွင် ကျစ်ဆံမြီးပါသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။
သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောင်တက်တက် ထထိုင်ကာ ရွှံ့မြေပြိုမှုအပြီးတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ဥာဏ်များ တသီတတန်းကြီး ကျန်နေသေးသည်။ သူမသည် အိပ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး အဘိုးအဘွားများကို ထွက်သွားရန် ပြောခါနီးတွင် တုန်ခါနေသော မြေပြင်ကြောင့် ခလုတ်တိုက်ပြီး ထောင့်တစ်ခုကို လဲကျသွားသည်။
အဘိုးအဘွားတွေ ဘယ်မှာလဲ။
ရားရားလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ညာဘက်ခြမ်းက လူအုပ်စုကြားမှာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော လူအိုနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။
သူမသည် အံကြိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်ပြီး လူအိုနှစ်ယောက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ သူတို့၏အေးစက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းပြီး သူမ၏မျက်နှာငယ်လေးမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။
"အဘိုး အဘိုး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အဘိုး"
သူမအသံက အပြင်ဘက်ရှိ လူအနည်းငယ်ကို လန့်သွားစေကာ သူတို့သည် အိမ်ထဲကို အမြန်ပြေးသွားပြီး အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းနေသော ရားရားကို တွေ့လိုက်ရကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်နေကြသည်။
ဝမ်ချင်းချင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားရင်း ရားရားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"ညီမလေးနာမည်ကဘာလဲ။"
ရားရား၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "သမီးနာမည်က ရားရား…"
"ရားရား…" ဝမ်ချင်းချင်းက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးနဲ့အဘွားက အိပ်ပျော်နေပြီ။ သူတို့ကို မနှိုးဘဲနေရအောင်လေနော်။"
ရားရားသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော အဘိုးအဘွားများကို ပြန်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ပြီး လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းချင်းသည် ရားရားကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ကျိုးနေသော နံရံဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားကြသည်။
"အစ်မ… အစ်မတို့က... ဘယ်သူတွေလဲ" ရားရားသည် အပြင်ထွက်လာတော့ သူမမျက်နှာနည်းနည်းလေး ပြန်ကောင်းလာပြီး မဝံ့မရဲပြောလာသည်။
"အစ်မတို့လား။ အစ်မတို့က ရားရားကို ကယ်ဖို့ရောက်လာတာ။"
"အိုး... " ရားရားသည် မျက်တောင်ခတ်ပြီး "ဒါဆို အဘိုးအဘွားတွေက ဘယ်တော့ နိုးလာမှာလဲ"
ဝမ်ချင်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ရှန်ချင်းကျူသည် ရှေ့ကိုရောက်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မေးသည်။ "မင်းနာမည်က ရားရား ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းရဲ့အဘိုးအဘွားတွေအပြင် မင်းမိသားစုမှာ တခြားဆွေမျိုးတွေရှိလား"
"အင်း။ မိဘတွေရှိတယ်"
"မင်းမိဘတွေက ဘယ်မှာလဲ"
"သမီးမသိဘူး... ဖေဖေ မနက်ဆို ထင်းသွားကောက်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို သွားပြီး မိုးကအရမ်းရွာလာတော့ မေမေက ခေါင်းစွပ်ခြုံထည်နဲ့ ဖေဖေကိုရှာဖို့ တောင်ပေါ်လိုက်သွားတယ်။ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။" ရားရားက တိုးတိုးလေးပြောသည်။
"သူတို့ဘယ်က တောင်ပေါ်ကိုတက်ခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား" ရှန်ချင်းကျူက ဆက်မေးသည်။
ရားရားသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တစ်ဖက်ကို ညွှန်ပြကာ "အဲဒီကို"
လူတိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရားရား ညွှန်ပြသည့်နေရာက ရွှံ့မြေများ အရင်ဆုံး လိမ့်ဆင်းလာသော လမ်းကြောင်း အတိအကျ ဖြစ်သည်။ ပြိုကျသော အပျက်အစီးများက တောင်ထိပ် တစ်ဝက်လောက် မြုပ်သွားပြီး သစ်ပင် အနည်းငယ်တောင် မကျန်တော့ဘူး။
အားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
မနက်မိုးလင်းရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ငလျင်လှုပ်ပြီး ရွှံ့မြေပြိုတာတွေ ကြုံလာရသည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့တွေ တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေရင်တောင်…
ဝမ်ချင်းချင်း၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်နီနေပြီး သူမက အတင်းပြုံးကာ ရားရား၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။
"ရားရား ခဏလောက်အိပ်လိုက်နော်။ ရားရားလက်က ဒဏ်ရာရထားတယ်လေ။"
ရားရားသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်အချိန်က အရေပြားကြီးတစ်စကို ခြစ်မိသွားသလဲမသိပေ။ ဝမ်ချင်းချင်း၏ ကုသမှုခံယူပြီးနောက်တွင် သွေးထွက်တာရပ်သွားသော်လည်း ဒဏ်ရာကရှိနေသေးသည်။
ရားရားသည် ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူမနှလုံးသားကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူမ အမြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။
ဝမ်ချင်းချင်းသည် ရားရားကိုပွေ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်ပြန်ထားပြီး သူမစစ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
သူမ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာတော့ လေထုက အနည်းငယ် တင်းမာနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် နံရံကို မှီ၍ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းထာကာ အဝေးမှ တောင်ထိပ်များကို လှမ်းကြည့်ရင်း "ကျွန်တော်တို့ သွားရှာသင့်တယ်လို့ထင်တယ်။"
"ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ မရောက်မချင်း ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို စောင့်ရှောက်ရမယ်။" နည်းပြဟုန်က ခေါင်းယမ်းသည်။
"ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲလို့ရတာပဲ။"
"မရဘူး။" နည်းပြဟုန်၏အမူအရာမှာ အလွန်လေးနက်နေသည်။ "ခေါင်းဆောင်က ရှင်းမပြနိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဒီကိစ္စရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ငါတို့မသိတဲ့ မတော်တဆတွေရှိရမယ်။ အခုလူစုခွဲဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။
ဒါ့အပြင် သူတို့ဝင်သွားတဲ့တောင်ပေါ်က ရွှံ့မြေကျဆင်းတဲ့နေရာနဲ့ အရမ်းနီးကပ်လွန်းတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သာမန်လူတွေ လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့သွားရင်တောင် အလောင်းနှစ်လောင်းပဲ တွေ့ရလောက်တယ်။
ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောရမယ်ဆိုရင် မြေပြိုတာ ဆယ်နာရီကျော်ကျော်လောက်ရှိပြီ။ သူတို့အသက်ရှင်နေသေးရင် ဘာလို့ပြန်မလာသေးတာလဲ။"
ရှန်ချင်းကျူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်သီးများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
တခြားသူများကလည်း ရားရား၏ မိဘတွေကို ရှာဖွေကယ်ဆယ်ချင်ပေမယ့် နည်းပြဟုန်ပြောသလို သူတို့အသက်ရှင်ခြေက အလွန်နည်းပါးသည်။ သူတို့သွားရင်တောင် အလောင်းနှစ်လောင်းကိုသာ တွေ့နိုင်သည်။
"ညကင်းစောင့်လူသားတွေက လူသားတွေပဲ နတ်ဘုရားတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ လူတိုင်းကို မကယ်တင်နိုင်ဘူး..." လူတိုင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကိုမြင်တော့ နည်းပြဟုန်သည် စိတ်မကောင်းသလို ခံစားရပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်အကြာကြီး အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့ အားလုံး အနားယူရအောင်။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့တောင်အောက်ဆင်းကြမယ်။
တောင်ပေါ်ကနေဆင်းပြီးရင် မင်းတို့တွေ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်သင့်ပြီး တရားဝင် ညကင်းစောင့်လူသားဖြစ်လာပြီးတော့ သက်ဆိုင်ရာ စခန်းတွေကို သွားသင့်တယ်။"
နည်းပြဟုန်၏ မျက်လုံးများသည် လူတိုင်းကို ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့တပ်သားသစ်တွေ ပထမဆုံးစဝင်လာတုန်းက အားနည်းပြီး ကြောင်သူတော်တွေဆိုတာ ငါမှတ်မိနေသေးတယ်။
အထူးသဖြင့် ရှန်ချင်းကျူ၊ မင်းက ဒေါသကြီးပြီး အရိုက်ခံရတာ မကြိုက်သလိုပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီဖက်တီးကောင်လေးက နေ့တိုင်း ဝက်နဲ့ ဘာမှမခြားဘူး…"
ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး အဝေးကိုအကြည့်လွှဲရင်း ပိုင်လီဖက်တီးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
"အခုတော့ မင်းတို့က အသက်တစ်ရှိုက်အတွင်း အကြာကြီးပြေးနိုင်ပြီး လူတွေကယ်တင်ဖို့ နက်နဲတဲ့တောင်ပေါ်ကို လာခဲ့တယ်… မတူတော့ဘူး တကယ်မတူတော့ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့တိုးတက်မှုကို ငါ့မျက်စိနဲ့မြင်ခဲ့ပြီး လူသစ်ကနေ ညကင်းစောင့်လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ငါ့ကိုယ်ပိုင်မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါက နည်းပြတစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
နည်းပြဟုန်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ်မြင့်တက်လာပေမယ့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါပေမယ့် မလုံလောက်သေးဘူး။ မင်းတို့ လုံလောက်အောင် မကြီးပြင်းသေးဘူး။
မင်းတို့က အရွယ်မရောက်သေးဘဲ ငယ်လွန်းသေးတယ်။ ရှန်ချင်းကျူကို ဥပမာယူကြ။ မင်းတို့က အရင်ကလို မာနမကြီးတော့ပေမယ့် ဒေါသကြီးနေတုန်းပဲ။ မင်းတို့တွေ စိတ်တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ခံစားချက်တွေကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အခါ မင်းတို့က အမှန်တကယ်ကြီးပြင်းလာမှာဖြစ်တယ်။
ငါ့ကို အဲဒီလိုရုပ်ဆိုးဆိုးမျက်နှာ မလုပ်ပြနဲ့။ ဒီလူတွေထဲမှာ မင်းက အကြီးမားဆုံးပြဿနာရှိတယ်။ မင်း တစ်နေ့ အဲဒီအဆင့်ကို အောင်မြင်သွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေက လင်ချီးယဲ့ထက်မနိမ့်ဘူး။"
ရှန်ချင်းကျူသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး လင်ချီးယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ သူ့မျက်ခုံးများက ပို၍တင်းကျပ်လာပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ နည်းပြဟုန်၏ပြောတာကိုနားမထောင်ချင်တော့ဘဲ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့: "…"
ခင်ဗျား သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးချင်ရင် ပေးလို့ရပါတယ်။ ဘာလို့ သူ ကျွန်တော့်အပေါ် အမုန်းပွားအောင် လုပ်နေရတာလဲ။
TK Team (Chapter 185)
