Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၈၁)
Chapter 181 (သေမင်းတမန်ဆုတ်ခွာသွားပြီ)
ကောင်းကင်အောက်၌ ရွှံ့များထူထပ်သော လမ်းမပေါ်တွင် စစ်တပ်သုံးဗင်ကားများစွာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် အမိုးပေါ်မှ မိုးစက်များ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ အင်ဂျင်စက်သံများနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ ရောနှောရင်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ကပ်ဘေးတစ်ခုလိုပင်။
တပ်သားသစ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကားတန်းထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖောင်းကားနေသော ကားကိုယ်ထည်နှင့်အတူ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေကာ လျှောကျနေသော မိုးရေများသည် ပွင့်နေသော အမိုးအကာများမှ စီးကျလာပြီး သူတို့အဝတ်များ စိုစွတ်နေလေသည်။
နည်းပြဟုန်သည် ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ အနက်ရောင်မိုးကာအင်္ကျီများကို အိတ်ထဲမှထုတ်ပြီး သူတို့ကိုပေးလိုက်သည်။
"သဘာဝဘေးဒဏ်ခံရတဲ့ ရွာရှစ်ရွာက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဝေးကွာတယ်။ တချို့က ကျင်းနန်တောင်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ရှိတယ်၊ တချို့က တောင်ဘက်၊ တချို့က တောင်ကြားထဲမှာ ရှိတယ်။ ငါတို့ ကားတန်းက အထဲကို မောင်းလို့ မရဘူး။ နည်းနည်းခပ်လှမ်းလှမ်းပဲ ရတယ်။ ငါတို့ ခြေလျင်သွားရုံပဲ ရှိတယ်။
အဝေးဆုံးရွာက အလွန်ဝေးလံခေါင်သီပြီး လမ်းတွေကြမ်းတမ်းပြီးတော့ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းပြီး အချိန်မရွေး နောက်ထပ်ငလျင်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ သာမန်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့သာဖြစ်ရင် တောင်အပြင်ကနေ အထဲကိုဝင်ဖို့ သွားရမယ့်ခရီးက ၄၈ နာရီနီးပါးကြာတယ်။
ရွှံ့မြေပြိုကျမှုတစ်ခုအတွက် ရွှေရောင်ကယ်ဆယ်ရေးအချိန်က ၇၂ နာရီပဲ။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ရောက်ရှိချိန်မှာ ကယ်ဆယ်ဖို့ အချိန်မရှိသလောက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကမတူဘူး။ အပြင်းအထန်လေ့ကျင့်ရေးတွေပြုလုပ်ပြီးနောက် ပြင်းထန်တဲ့အခြေအနေအောက်တွေတောင် မင်းတို့က ၂၄ နာရီအတွင်း ခြေလျင်လျှောက်နိုင်တယ်။ ဒီခရီးကိုဖြတ်သန်းပါ။"
နည်းပြဟုန်သည် ကျင်းနန်တောင်၏ မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ရင်း ဓာတ်မီးဖြင့်ထွန်းကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဘောပင်ဖြင့် စတင်ရေးဆွဲခဲ့သည်။
"ငါတို့နည်းပြတွေ အခုလေးတင် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်ကို ကနဦး ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ နည်းပြတွေအားလုံးကို အဖွဲ့ရှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး ကယ်ဆယ်ဖို့ မတူညီတဲ့ ရွာတွေဆီ သွားမယ်။ တောင်အပြင်က ရွာငါးရွာက ကယ်ဆယ်ဖို့ မခက်ပါဘူး။ အဓိကက ကျင်းနန်တောင်အတွင်းမှာရှိတဲ့ ဒီရွာသုံးရွာအတွက် နံပါတ် ၁၊ နံပါတ် ၂ နဲ့ နံပါတ် ၃ ဆိုပြီး ယာယီတံဆိပ်တပ်ထားတယ်။
အဲဒီအထဲမှာ နံပါတ် ၁ က ကျင်းနန်တောင်ရဲ့ ကုန်းတွင်းက ရွာလေးမှာ တည်ရှိပြီး နံပါတ် ၁ ကို ကယ်တင်ချင်ရင် ကျင်းနန်တောင်တစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်တဲ့အခြေအနေအောက်မှာ အချိန်တိုတိုနဲ့ ဖြတ်ကျော်ရမယ်။ ဒီတာဝန်က အခက်ခဲဆုံးပဲ။
တောင်တွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အရှိန်မြင့်ဖို့အတွက် ဒီကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှာ လူအရေအတွက်က သိပ်မများနိုင်ပေမယ့် အရမ်းနည်းလို့လည်း မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ရွာကိုရောက်ပြီး ကယ်ဆယ်ဖို့ လူအင်အား မလုံလောက်တော့တာမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အစပိုင်းမှာ မူကြမ်းရေးဆွဲခဲ့တဲ့ နံပါတ် ၁ ရွာကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ပါဝင်သူတွေက…"
နည်းပြဟုန်သည် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "လင်ချီးယဲ့ မင်းက နံပါတ် ၁ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပထမဆုံးတာဝန်ထမ်းဆောင်မယ့်သူပဲ။"
"ဟုတ်ကဲ့။"
လူအုပ်ထဲမှ လင်ချီးယဲ့သည် မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူက နံပါတ် ၁ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှာရှိနေတာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ အပြင်းအထန်လေ့ကျင့်ရေးမှာ သူကပထမဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်သောအခြေအနေများအောက်တွင် တောင်ပေါ်တက်တာက သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။ ဒုက္ခရောက်နေသောရွာသို့ရောက်ရှိလာပါက သေဆုံးသူများ၏တည်နေရာကို အမြန်ဆုံးရှာဖွေနိုင်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို အရှိန်မြင့်လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ပြီးတော့ ပိုင်လီထူမင်၊ ရှန်ချင်းကျူ၊ မော့လိ၊ တုန့်ဝေ၊ လီကျာ၊ လီလျန့်၊ ဝမ်ချင်းချင်းတို့လည်းပါတယ်…"
လင်ချီးယဲ့အပါအဝင် နည်ပြဟုန်သည် နံပါတ် ၁ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှာပါဝင်သော စုစုပေါင်း တပ်သားသစ်ရှစ်ဦးကို ချက်ချင်း ဆက်တိုက်ပြောပြခဲ့ပြီး နည်းပြဟုန်ကိုယ်တိုင်ပင် အဖွဲ့ကိုဦးဆောင်မည်ဖြစ်ကာ စုစုပေါင်း ကိုးဦးရှိခဲ့သည်။
ဤလူစာရင်းကို ကြုံရာကျပန်းဆုံးဖြတ်ထားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ပိုင်လီထူမင်၊ Doraemon သည် တားမြစ်ပစ္စည်းများစွာရှိပြီး မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ရှန်ချင်းကျူ၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားသည် ကောင်းမွန်ပြီး တောင်တက်ခြင်းအရှိန်ကလည်း အလွန်လျင်မြန်သည်။ တချို့သော မြေပြင်ပြဿနာများနှင့် ကယ်ဆယ်ရေး ကာလအတွင်း အလွန်အသုံးဝင်ပါသည်။
တုန့်ဝေ၊ လီကျာနှင့် လီလျန့်တို့၏ တားမြစ်အပျက်အစီးများ အားလုံးသည် ခွန်အားနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး သူတို့ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်နိုင်စွမ်းက အလွန်သန်မာသည်။ ဝမ်ချင်းချင်း၏ကုသမှုသည် ဒဏ်ရာရသူများကို ပဏာမ ကုသပေးနိုင်သည်။
ချောင်ယွမ်းကိုတော့ ဒီအဖွဲ့မှာ ထည့်မသွင်းထားပေ။ အမှန်တော့ သူ၏တားမြစ်အပျက်အစီးသည် ကယ်ဆယ်ရာမှာ အများကြီး အသုံးမဝင်သလို ထိပ်တန်းကစားသမားအားလုံးကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်းမှာ ထည့်ထားဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကယ်ဆယ်ရန် ရွာနှစ်ရွာလည်း ကျန်သေးသည်။
ထို့နောက် နည်းပြဟုန်သည် တခြားရွာခုနစ်ရွာသို့သွားမည့်လူစာရင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း မည်သူမျှကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် နည်းပြများက ကြယ်ဓားများကို ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်ခန့်က ဂိုဒေါင်သည် မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် အလွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် လက်နက်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် လွှဲပြောင်းယူလာသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဂိုဒေါင်တစ်ဝိုက်မှာ အကာအကွယ်အစီအမံများ ငါးဆကျော် တိုးလာခဲ့သည်။
"ဒီအချိန်မှာ မင်းတို့ရင်ဆိုင်ရမယ့်အရာက လေ့ကျင့်ခန်းတွေ၊ လေ့ကျင့်ရေးတွေ၊ အကဲဖြတ်တွေမဟုတ်တော့ဘူး… ဒါက တကယ့်ဘေးအန္တရာယ်ပဲ။ အားလုံး တက်ကြွပြီး ရုန်းထွက်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
ငါတို့ ဖြုန်းတီးနေတဲ့စက္ကန့်တိုင်းက သေရေးရှင်ရေးကို ဆိုလိုတာပဲ။ သဘက်ခါဆို မင်းတို့က အမှန်တကယ် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပြီး ညကင်းစောင့်လူသားဖြစ်လာတော့မယ်။ ဒီကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ ညကင်းစောင့်လူသားဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် အုတ်မြစ်ချဖို့ မင်းတို့လက်တွေကို အသုံးပြုနိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။
…
ကျင်းနန်တောင်ခြေတွင် နံပါတ် ၇ သတ်မှတ်ထားသော ဒုက္ခသည်ရွာ။
ပြိုကျနေသော တောင်တန်းများနှင့် ရွှံ့ရေများသည် မူလအေးချမ်းသော ရွာကို မြုပ်နှံထားရာ ကမ်းခြေတွင် ကျိုးပဲ့နေသော ခရုခွံများကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့နေသော အိမ်များအပိုင်းအစများသာ ကျန်တော့ပြီး လေးလံသော မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများအောက်တွင် မြုပ်နေကာ သုံးထပ်အိမ်အဆောက်အအုံငယ်အနည်းငယ်သာ အဆောက်အအုံတစ်ဝက်ကို အပြင်ဘက်တွင်ဖော်ပြနေပြီး နံရံများ ကျိုးကျပြီး တိုင်များ ပြိုကျပျက်စီးသွားကြောင်း သိရသည်။
မိုးရေထဲမှာ ရွှံ့တွေဖုံးနေသော လူတစ်ယောက်က ရှေ့ဆက်သွားနေသည်။ သူသည် မိုးရေထဲမှာ စိမ်ထားသော မှိုတချို့ကို ထမ်းပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။
"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး… အဲဒီလိုမဖြစ်ရဘူး။" သူသည် သူ့ရှေ့က ပျက်စီးနေသောရွာကို မယုံနိုင်စွာ လှမ်းကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
ဤနေရာသည် သူကြီးပြင်းရာနေရာဖြစ်ပြီး သူထက်ပို၍ မည်သူမျှ ဒီနေရာနှင့် မရင်းနှီးနိုင်ပေ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြိုကျနေသော နံရံအပျက်အစီးများကို ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူက ၎င်းပိုင်ဆိုင်ကြောင်းကို လျှင်မြန်စွာ ပြောပြနိုင်သည်။
သူသည် သွေးစွန်းနေသော ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဆွဲယူရင်း မိုးရေထဲတွင် အမြန်ပြေးရန် ကြိုးစားပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြေးလေသည်။
"မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်ဖန်း… အဖေ့… အမေ့… ခဏစောင့်ပါဦး။ ကျွန်တော်ပြန်လာပြီ။ ကျွန်တော်အခုပြန်လာပြီ။"
ရုတ်တရက် သူ့ညာခြေသည် ထောက်ကန်ရန် ကျရှုံးသွားပြီး ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ တောင်းထဲရှိ မှိုများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသည်။ တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ တောင်းကို သူ့နောက်ကတောင်းကို ပစ်ချပြီး အံကြိတ်ကာ ရှေ့ကို ပြေးသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အများအားဖြင့် မြုပ်နှံထားသော အဖြူရောင်အိမ်ငယ်လေးသို့ သူရောက်လာခဲ့သည်...
"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး..." ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ခါလာပြီး သူ့မျက်နှာမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူသည် အရူးကဲ့သို့ မြေကြီးများနှင့် ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ ပစ်လဲကာ မြေကြီးကို လက်ဖြင့် အမြန်တူးလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်။ သား အဖေတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာပြီ။ အဆင်ပြေပါတယ်… အဆင်ပြေပါတယ်။"
စူးရှသော မြေစိုင်များက သူ့လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်ကာ သွေးများက နီညိုရောင် မြေဆီလွှာနှင့် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် စီးကျနေသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးကို အရူးအမူး ဆက်၍ တူးနေလေသည်။
သူ့အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း ထိန်းမရတော့ဘဲ သူ့အသံက တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်… အဆင်ပြေပါတယ်… သေစမ်းကွာ။ ဘာလို့လဲ။" သူ့လက်သီးတွေက မြေပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်ပြီး ကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေသည်။ "ဘယ်သူ… ဘယ်သူက ငါတို့ကို လာကယ်မှာလဲ…"
ဘီး
တောရိုင်းသားရဲ၏ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ အဝေးမှ အင်ဂျင်နိမ့်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်အလင်းရောင်က အမှောင်ထုကမ္ဘာကို လင်းလက်စေကာ ရှုပ်ထွေးနေသော အပျက်အစီးများကြားတွင် ထွန်းတောက်လာသည်။
ထိုလူသည် အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သောမိုးကန့်လန့်ကာကိုဖြတ်၍ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးဝင်လာသော စစ်တပ်အစိမ်းရောင် သံမဏိသားရဲများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယာဉ်မရပ်ခင် အနက်ရောင် စစ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် လူတချို့သည် ယာဉ်၏အမိုးအောက်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းကာ သူတို့၏ခြေထောက်များဖြင့် ရွှံ့ဗွက်များပေါ်တွင် အပြင်းအထန် နင်းလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်ဖြင့် ဤနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
ခေါင်းဆောင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဟိန်းဟောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့အသံသည် ပြင်းထန်သော မိုးရေများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပျက်စီးနေသော ရွာတစ်ရွာလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
"သာ့ရှရဲ့စစ်သားတွေ ဒီမှာရောက်နေပါပြီ။ သေမင်းတမန်ဆုတ်ခွာသွားပြီ။ ကျန်ရစ်သူတွေက… အသက်ရှင်ရမယ်။"
TK Team (Chapter 181)
