Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၈၀)
Chapter 180 (ဘေးအန္တရာယ်)
မိုးရွာတာကိုမြင်တော့ အားလုံးက ထွက်ပြေးသွားကြပြီး လူအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့သည်။
"ဝိုး အစ်ကိုရှန်။ မင်းတကယ်ပဲ ရှန့်ကျင်းမြို့မှာရှိတဲ့ အဖွဲ့ကို ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရတာပဲ။"
"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုရှန် မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ"
"အိုး ငါက ရှီးကျန့်(တိဗက်)မြို့က မြို့စောင့်တပ်ကိုပဲ သွားရတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ အဲဒါက ရှန့်ကျင်းမြို့နဲ့ အရမ်းဝေးတာကြောင့် အစ်ကိုရှန်ဆီ မကြာခဏ မသွားနိုင်ဘူး… ဒါပေမယ့် အစ်ကိုရှန်က အရမ်းမိုက်တယ်လို့တော့ ပြောရမယ်။"
"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုရှန်က အရမ်းတော်တယ်။"
တုန့်ဝေနှင့် တခြားလူနှစ်ယောက်သည် ရှန်ချင်းကျူ အနီးတဝိုက်တွင် စုရုံးကြပြီး ရှန့်ကျင့်မြို့ကိုသွားမည့် သူ့ထက်ပင် သူတို့၏အမူအရာများက ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်ချီးယဲ့၏ ဦးတည်ရာကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူတို့သုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ။"
တုန့်ဝေတို့သုံးယောက်က ချက်ချင်း စကားပြောတာ ရပ်လိုက်ကြသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် လင်ချီးယဲ့ကို တစ်ခုခုပြောချင်သလို ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုးလိုက်သော်လည်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လှည့်ကာ ထွက်သွားသည်။
လေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့် သူသည် အလွန်နှေးကွေးစွာ လျှောက်လာခဲ့ရာ အကောင်းဆုံးမြို့သို့ သွားနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း ဖော်မပြနိုင်သော အထီးကျန်မှုကို ခံစားရသည်။
"ချီးယဲ့..." ပိုင်လီဖက်တီးသည် မိုးရေထဲမှာ ရပ်လိုက်ပြီး မဝံ့မရဲပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို မနှစ်သိမ့်ပါနဲ့ ချန်းနန်မှာနေတာက ငါလိုချင်တဲ့အရာပဲ။" လင်ချီးယဲ့သည် ပြုံးပြီး အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။
သူသည် တပ်ဖွဲ့ ၁၃၆ သို့ ပြောင်းရွှေ့ရခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတချို့ရှိနေသော်လည်း အဝေးက ထူးဆန်းသောမြို့သို့သွားကာ ထူးဆန်းသောလူများနှင့်တွေ့ဆုံမည့်အစား ချန်းနန်တွင်နေ၍ တပ်ဖွဲ့ ၁၃၆ ရှိလူတိုင်းနှင့်အတူနေချင်သည်။
သူ့ရည်မှန်းချက်က လူသားများကို ကာကွယ်ရန် ဒါမှမဟုတ် ထင်ရှားပေါ်လွင်ရန် ဘယ်တုန်းကမှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး... သူက ကျောက်ခုန်းချိန်နှင့် သဘောတူညီချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်ရုံဖြစ်သည်။
သဘောတူညီချက်သည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
ချောင်ယွမ်းက သူ့ပခုံးကို တိတ်တဆိတ် ပုတ်လိုက်သည်။ "သွားရအောင် မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။"
ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်မှ မိုးများ ရွာချလာပုံရပြီး သူတို့အပေါ်ပို မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချလာကာ သူတို့ကို လုံးလုံးလျားလျား စိုစွတ်စေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားခါနီးတွင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ပိုင်လီဖက်တီးက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မင်းတို့... မြေကြီးက တုန်နေတယ်လို့ ခံစားရလား"
"တုန်နေတာလား။" ပိုင်လီဖက်တီးက လန့်သွားသည်။
ချောင်ယွမ်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ပြီး မြေကြီးပေါ်လက်တင်ကာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ဟုတ်တယ် မြေပြင်က တုန်နေတယ်…
ဒါ့အပြင် တုန်ခါမှုပမာဏ ပိုပြီးကြီးမားလာပြီ။"
…
ချန်းနန်နယ်စပ်။
ကျင်းနန်တောင်ခြေရင်းမှာ ပြန့်ကျဲနေသော ရွာများကြားတွင်။
မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုကြောင့် မြေကြီးကြွေပြားနှင့်လုပ်ထားသည့် အိမ်နိမ့်လေးပေါ်မှ နံရံအက်ကွဲကြောင်းများတလျှောက် အိမ်ထဲသို့စီးဝင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အစက်အပြောက်များကျလာသည်။
အဝါရောင်လက်တိုကို ဝတ်ထားသော ကျစ်ဆံမြီးပါသည့် ကလေးမလေးသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေရင်း အိမ်နိမ့်၏ တံခါးပေါက်ဟောင်းတွင် ထိုင်နေသည်။
မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုကြောင့် ရွာက ဖုန်လမ်းများပေါ်မှာ ရွှံ့ညိုညိုများ ကောက်ကွေ့နေသော လယ်ကွင်းများထဲ စီးကျလာပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မိုးရေထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားသလိုပင်။
"ရားရား နင်ဘာလို့ဒီမှာထိုင်သေးတာလဲ။" အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် အိမ်အပြင်ကို အမြန်ထွက်လာတော့ တံခါးမှာထိုင်နေသော မိန်းကလေးကိုတွေ့လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မိုးတွေအရမ်းရွာနေတယ်။ တံခါးမှာထိုင်နေတာ အအေးပတ်လိမ့်မယ် မြန်မြန်အထဲဝင်ပါ။"
ရားရားသည် 'အိုး' ဟု တုံ့ပြန်ပြီး နာခံစွာ အခန်းထဲကို လျှောက်လာသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော ကျင်းနန်တောင်ကို မျှော်ကြည့်ပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများတွန့်သွားကာ သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေလေသည်။
"အိုး မိုးအရမ်းရွာနေတယ် နင့်အဖေက တောင်ပေါ်မှာရှိနေတုန်းပဲ… ငါဘာလုပ်ရမလဲ ဒီနေ့ ငါသူ့ကိုမသွားနဲ့လို့ပြောနေတာ သူနားမထောင်ဘူး။"
အမျိုးသမီးသည် စိုးရိမ်တကြီး ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းပြီး ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အိမ်ထဲကို ပြန်လာပြီး နံရံပေါ်က ခေါင်းစွပ်ခြုံထည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ ဝတ်နေရင်း ရားရားကို ပြောလိုက်သည်။
"ရားရား… မေမေ ဖေဖေ့ကို ရှာဖို့ တောင်ပေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်။ အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ အိမ်မှာနေပြီး လျှောက်မသွားနဲ့နော် နားလည်လား"
"နားလည်တယ်။" ရားရားသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ကျစ်ဆံမြီးက အမြီးလေးများကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။
အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းစွပ်ခြုံထည်ကိုဝတ်ရင်း မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းခြင်းကို အံတုလျက် အိမ်မှထွက်လာကာ ရွှံ့လမ်းကြောင်းပေါ်တက်ပြီး တောင်ပေါ်လမ်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် လျှောက်လာခဲ့သည်။
ရားရားသည် တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက ပျောက်ကွယ်သွားသော အမျိုးသမီး၏ ကျောပြင်နှင့် မိုးရေထဲက ကျင်းနန်တောင်တန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်...
ရုတ်တရက် မြေကြီးတုန်သွားသည်
ရားရားသည် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် တံခါးဘောင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ကြောက်ရွံ့မှုပြည့်နေသည်။
မြေပြင်ပေါ်ရှိ တုန်ခါမှုများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ တံခါးဘောင်ကို သူမ မကိုင်မချင်း သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်ရန် ခက်ခဲလာသည်။ သူမခေါင်းပေါ်က အိမ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာကာ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ပြိုကျတော့မည့်အတိုင်း အက်ကွဲသံများမြည်လာသည်။
သူမ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး မိုးရေထဲက ကျင်းနန်တောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မြေကြီး တုန်ခါလာသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ်မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးကြီးများ လျှောကျလာကာ မိုးသည်းထန်စွာရွာသဖြင့် ရေစီးနှင့် တဖြည်းဖြည်း လှိုင်းထန်နေသော အညိုရောင်လှိုင်းလုံးများအဖြစ်သို့ စုပုံလာသည်။
ဤရွှံ့နှင့်ကျောက်တုံးများသည် မိုးရေထဲတွင် ရွှံ့နဂါးကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာဟိန်းဟောက်ကာ တောင်စောင်းပေါ်မှ တဟုန်ထိုးဖြတ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရှိန်ဖြင့် တောင်ခြေသို့ ပြေးသွားကြသည်။
ဤအညိုရောင်သတ္တဝါကြီးကြောင့် အိမ်များနှင့် ရွာများကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သဘာဝဖိအားအောက်တွင် ထိုသို့မာကျောပြီးခိုင်ခံ့သောအိမ်များသည် စက္ကူကဲ့သို့ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ရားရားသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တုန်ခါနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ခက်ခက်ခဲခဲ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ပြေးသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အဘိုးနဲ့အဘွား ပြေးတော့။ ရွှံမြေပြိုကျတော့မယ်။"
ဗုန်း
ကောင်းကင်ကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရွှံ့မြေသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဟိန်းဟောက်နေသောသားရဲတစ်ကောင်လိုပင်။ မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသည့်အတွက် ကျင်းနန်တောင်ခြေက ပြန့်ကျဲနေသော ရွာများကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နောက်ဆုံးတော့ မိုးရေထဲမှာ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်…
…
တီ
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတလျှောက်လုံး စူးရှသောဝီစီသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံသို့ပြန်လာပြီး ရေချိုးပြီးသော လင်ချီးယဲ့နှင့် ပိုင်လီဖက်တီးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ သူတို့လက်ထဲတွင် မျက်နှာသုတ်ပုဝါနှင့် ဇလုံကို အမြန်ချကာ မိုးရေထဲမှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ပြေးသွားကြသည်။
မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသော်လည်း ဘယ်သူမှနောက်မကျပေ။ ခဏအကြာတွင် အားလုံးသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် စုရုံးကြပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုအောက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေကြသည်။
"ချီးယဲ့ မင်းပြောကြည့်စမ်း… ဘာဖြစ်တာလဲ" ပိုင်လီဖက်တီးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။
"မသိဘူး" လင်ချီးယဲ့သည် လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒါပေမယ့်... တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီထင်တယ်"
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် စုဝေးကြသော တပ်သားသစ်များသာမက တခြားသောနည်းပြများပါ လျင်မြန်စွာ တန်းစီပြီး သူတို့မျက်လုံးများက ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့ကို စုစည်းရန်ခေါ်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အရာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။
ဘီး
အဝေးမှ အင်ဂျင်သံ ရောက်လာပြီး စစ်တပ်အစိမ်းရောင် ဗင်ကားများသည် အဝေးရှိ လမ်းမမှ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်လာပြီး တောက်ပသော ရှေ့မီးကြီးများက အဆက်မပြတ် မိုးရွာသွန်းမှုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ မှောင်မိုက်သောနေရာတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းထိန်သွားစေသည်။
ခေါင်းဆောင်နည်းပြယွမ်ကန်းသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ စစ်ဦးထုပ်အောက်တွင် သူ့မျက်နှာသည် မကြံစဖူး လေးနက်မှုရှိနေကာ လူအရေအတွက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ရေတွက်ပြီး အားလုံးနီးပါးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ မိနစ်က ငလျင်လှုပ်ခတ်မှုကြောင့် ကျင်းနန်တောင်အနီးမှာ ကြီးမားတဲ့ ရွှံ့မြေပြိုမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်က ရွာခြောက်ရွာ သေဆုံးခဲ့တယ်။ အကြိုခန့်မှန်းချက်အရ သေဆုံးသူဦးရေဟာ နှစ်ရာနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်တယ်။"
"အခုဆိုရင် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ အများအပြားက ကျင်းနန်တောင်ကို ထွက်ခွာသွားကြပြီ။ ဒါပေမယ့် လမ်းခရီးကိစ္စတွေကြောင့် သူတို့ရောက်လာဖို့ အချိန်အနည်းငယ်တော့ ကြာလိမ့်မယ်။"
"မြေပြိုမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အချိန်က အသက်တမျှအရေးကြီးတယ်။"
"လူအမြောက်အမြားကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းနိုင်တဲ့ ကျင်းနန်တောင်အနီးက တစ်ခုတည်းသောနေရာက ငါတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းပဲ။ မင်းတို့က လေ့ကျင့်ရေးတွေ အားလုံးပြီးသွားပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး တခြားမြို့တွေကို သွားတော့မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။"
"ဒါပေမယ့် အခုတော့ မမေ့နဲ့။ မင်းတို့က စစ်သားတွေဖြစ်နေတုန်းပဲ။"
"သာ့ရှရဲ့စစ်သားတွေ။ ငါတို့ကို ဘယ်နေရာမှာ လိုအပ်နေပါစေ ငါတို့သွားရမယ်။"
"နောက်ထပ် ငါမင်းတို့အားလုံးကို လိုချင်တယ်။ ဒီဒုက္ခသည်တွေကို ကယ်တင်ပြီး မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုပါ။"
ယွမ်ကန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း အဝေးက မိုးရေထဲမှာ ရပ်ထားသော စစ်ကားအမြောက်အမြားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အားလုံး ကားပေါ်တက်ကြ။"
"ငါတို့… ဘေးအန္တရာယ်ကနေ သွားရောက်ကယ်ဆယ်ကြမယ်။"
TK Team (Chapter 180)
