MM Story Teller

Chapter 107

Viewers 21k

🎶 Chapter 107

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နားရွက်များက သွေးများစီးကျမတတ် ရဲတွတ်နေပြီး မျက်ဝန်းများက မယုံနိုင်မှုများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကာ ဟယ့်ကျင်းယွင်အား ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလောက်လေးနက်တဲ့မေးခွန်းကို ခင်ဗျားရယ်ရဲတယ်ပေါ့..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် သူ့ပါးစပ်အား မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောသံများက ပို၍ပင် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရယ်ခံလိုက်ရ၍ ယဲ့ဇယ်ရှစ် မသက်မသာဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"ခင်ဗျား ဘာရယ်နေတာလဲ...ဘာက အဲ့လောက်ရယ်ရလို့လဲ...ဘာက အဲ့လောက်ရယ်စရာကောင်းနေတာလဲလို့..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ထိန်းလိုက်ရလေ၏။ ထိုအခိုက် သူတစ်စုံတစ်ရာကို အတည်ပြုချင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒီဟာကြောင့် မင်း ကိုယ့်ကို ရုတ်တရက်ကြီး စိမ်းကားသွားတာလား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင် သေချာသွားလေ၏။
"ဒီတော့ ပြဿနာကြုံရတာက ဝေ့လီဖေးမဟုတ်ဘဲ မင်းပေါ့လေ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် : "..."

ဖာခ့်ပဲဟေ့...

ဒီလူက သောက်ရမ်းဥာဏ်ကောင်းလွန်းတယ်...

"ခင်ဗျား အခုထိ ကျွန်တော့် မေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူးနော်..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို ဖြေရန်ငြင်းကာ သူ့မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် ရှောင်လိုက်လေ၏။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က ပြုံးပြကာ ရိုးစင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီကွာ...ကိုယ့်ကို မင်းမေးခွန်းကို ဖြေခွင့်ပေး...မင်းအဲ့ဒါကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကြိုးစားကြည့်ချင်လား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် တစ်ခဏမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်လိုက်ပေ။
"ဟမ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသားက ရှေ့ကို တိုက်ရိုက် ငုံ့ကိုင်းလိုက်သည်။

နွေးထွေးပြီး စိုစွတ်နေသည့် အနမ်းတစ်ခုက ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးပေါ် ကျရောက်လာခဲ့၏။

ဝင်သက်ထွက်သက် နွေးနွေးလေးက သူ့နှာခေါင်းထိပ်လေးအား ရိုက်ခတ်နေပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏အသက်ရှူသံများအား မွန်းကြပ်သွားစေခဲ့သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက တုန်ယင်နေပြီး မသိစိတ်အရ နောက်ပြန်ဆုတ်ချင်သော်ငြား ဟယ့်ကျင်းယွင်က သူ့နောက်ဆုတ်မှုအားလုံးကို အတင်းအကြပ် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်၏။

အမျိုးသားက ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ခေါင်းနောက်အား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူ့ခါးအား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားကာ နောက်ဆုတ်မည်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပိုငုံ့ချကာ အနမ်းကို ပိုနက်ရှိုင်းစေလိုက်၏။

အသက်ရှူသံများ မမှန်တော့ဘဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်လာကာ နှုတ်ခမ်းများနှင့် သွားများက အချင်ချင်း ပွတ်တိုက်မိနေကြသည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ်မှာ ဆုပ်လည်းစူး စားလည်းရူး အခြေအနေဖြင့် အကျပ်ရိုက်နေတော့သည်။

သူ၏အကြောက်တရားနှင့် အကူအညီမဲ့နေမှုကို ခံစားမိသည့်အလား ဟယ့်ကျင်းယွင်က သူ့ခါးကိုဖမ်းဆုပ်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နောက်ကျောကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ကာ ချော့မြှူလိုက်သည်။

"မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်..."
အမျိုးသား၏အသံက နိမ့်ပြီး သြရှနေခဲ့သည်။ သူက ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ စုပ်နမ်းလိုက်ပြီး သူ့အသက်ရှူရာမှ အပူငွေ့များအားလုံးက ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ မျက်နှာပေါ် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် မျက်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ချလိုက်သည်။

၎င်းက မွတ်သိပ်ပြီး ကြာရှည်သော အနမ်းတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။ နှုတ်ခမ်းအား ထပ်တလဲလဲ စုပ်နမ်းခံရပြီး ထောင့်သေးသေးလေးအချို့ကိုပင် မချန်ခဲ့ချေ။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ အနမ်းခံလိုက်ရပြီးနောက် ယဲ့ဇယ်ရှစ် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင် သုန်မှုန်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ဖြင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ တုန်လှုပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိလိုက်သည်။ ယဲ့ဇယ်ရှစ်က ထိုအမျိုးသား၏ တီးတိုးပြောလိုက်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။
"အသက်ရှူ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် မရှူဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်ချည်းပင် အနည်းငယ်မျှ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

အမျိုးသား၏ စကားကြောင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ ယှဥ်ပြိုင်လိုသည့် ဗီဇက ရုတ်တရက်ပင် တောက်လောက်လာခဲ့သည်။ သူ့နောက်ကျောမှ အမျိုးသား၏လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အရှေ့သို့မှီကာ ဟယ့်ကျင်းယွင်၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်၏ မျက်ဝန်းများထဲ အပြုံးရိပ်လေးထင်သွားပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်က သူ့ပါးစပ်ကို အရမ်းကာရော မဆင်မခြင် လျက်ကာကိုက်လိုက်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် မည်သို့ဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိသည့်အချိန်မှသာ သူလက်ဦးမှုယူကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ပါးစပ်ဟလိုက်..."

လျှာထိပ်လေးက လှစ်ခနဲလျှောဝင်သွားပြီး ရစ်ပတ်နေသည့် တသိမ့်သိမ့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုက လျှာဖျားမှ ဦးခေါင်းခွံအထိ ပျံ့နှံ့သွားကာ နောက်ဆုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏အသက်ရှူသံက ရုတ်တရက်ဆိုသလို မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က စိတ်ပျော့ပျောင်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူ့လက်ချောင်းများကို ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏လက်ချောင်းများကြား ရစ်ပတ်လိုက်ကာ ယဲ့ဇယ်ရှစ်အား သူ့လက်မောင်းများကြားထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ လက်ချောင်းများကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် စိုစွတ်သောအနမ်းကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေလိုက်သည်။

အနမ်းအဆုံးသတ်တွင် နှစ်ယောက်သား လူချင်းခွဲလိုက်ကြပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်မှာ အသက်ကို ပါးစပ်ဖြင့်အလုအယက်ရှုရှိုက်နေရကာ ခြေထောက်များ အလွန်ပျော့ခွေနေတော့သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ရုတ်ချည်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာသည်။ ကံသီစွာဖြင့် သူ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်နေခဲ့၍ပင်။ သူသာ မတ်တတ်ရပ်နေလျက် နမ်းနေပါလျှင် ခြေမခိုင်ဖြစ်သွားမည်ကို သူအမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့မိပေသည်။

ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ...

သူ့ပါးစပ်ထောင့်က အနမ်းငယ်စိုစွတ်နေသေးပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ် လက်မြှောက်ကာ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းဖိထားလိုက်သည်။

ဘုရားရေ...

"ဘယ်လိုနေလဲ..."
ကြည်လင်သည့် အပြုံးတစ်ပွင့်နှင့် ဟယ့်ကျင်းယွင်၏အသံကို သူ့နားထဲ ကြားလိုက်ရသည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တုန်း... ဒီလူက အရမ်းကို ဥာဏ်နီဥာဏ်နက်များလွန်းတယ်...

"ခင်ဗျား...ကျွန်တော်နဲ့ ဝေးဝေးနေ..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှုလိုက်သည်။ ယခု သူစိတ်တည်ငြိမ်သွားရန် လိုနေပေသည်။

ထိုစကားကိုကြားပြီး ဟယ့်ကျင်းယွင် တိုးဖျော့ဖျော့ ရယ်လိုက်သည်။
"နမ်းပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုမလိုချင်တော့ဘူးပေါ့..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး ဟယ့်ကျင်းယွင်အား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူရှိချင်တယ်လို့ ကျွန်တော် မပြောဖူးဘူးလေ ဟုတ်ပြီနော်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ့်ကို တွန်းမထုတ်ခဲ့ဘူးလေ..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဒီတော့ ငါ ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို တွန်းမထုတ်ချင်ခဲ့ဘူးပေါ့...

ခင်ဗျား... ဒီ ထန်နေတဲ့ ယုန်ကောင်ကတော့ ခင်ဗျားက ခုခံဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုတောင် မပေးခဲ့ဘူးလေ...ဟုတ်ပြီလား...

ပြီးတော့ ပိုအရေးကြီးတာက တစ်ယောက်ယောက်က နမ်းနေတုန်း တန်းလန်းကြီး ဘယ်လိုလုပ် လူတွေကို တွန်းထုတ်နိုင်ပါ့မလဲလို့...

ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို နမ်းရသည့်ခံစားချက်က 'သိပ်တော့ မဆိုးလှ' ဟု ယဲ့ဇယ်ရှစ်လည်း ခံစားမိသည်။
ကိုယ်နှစ်သက်သဘောကျနေတဲ့အရာကို ဘယ်လိုလုပ် တွန်းထုတ်နိုင်ပါ့မလဲ...

သို့သော် ဤအကြောင်းကို ယဲ့ဇယ်ရှစ် ဟယ့်ကျင်းယွင်အား ကျိန်းသေ ပြောပြလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

"ဒါဆို ခင်ဗျား..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် တစ်ခဏမျှ အချိန်ယူပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"စကားပြောရုံပဲ..."

ဒီအတွက် လုံးဝ မပြင်ဆင်ရသေးဘူးလေ...

ဟယ့်ကျင်းယွင် သူ့ကြောင့် စိတ်ရွှင်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းမကြိုးစားကြည့်ဘဲ ဘယ်လိုသိမှာလဲ...ပြီးတော့ မင်းဘက်က အစမပြုဘဲနဲ့ အဆင်ပြေတယ်လို့ မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိမလဲ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူစတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အနမ်းကို တွေးလိုက်မိသောအခါ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

သူ့အတွေ့အကြုံများအားလုံးက သီအိရီသာဖြစ်ကာ လက်တွေ့တွင်မူ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်လောက်ပေ။

အတွေ့အကြုံမရှိသည့် လူဖြစ်သည့် သူက အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား ဟယ့်ကျင်းယွင်ထံမှ ခံစားရလိမ့်မည်က ကျိန်းသေ သေချာသည်ပင်။

၎င်းက သူ၏ဒုတိယအနမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟယ့်ကျင်းယွင်က သူ၏ခံစားချက်နှင့် အာရုံအားလုံးကို တစ်ချိန်လုံး ဆွဲဆောင်ထားခဲ့သည်။

ဤသည်ကို တွေးပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ် စိတ်ကျေနပ်နေသော်လည်း မခံမရပ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဲ့တော့ ဘယ်လိုလဲလို့..."
ဟယ့်ကျင်းယွင်က အဖြေမရမချင်း လက်မလျှော့သကဲ့သို့ အနားကို ကပ်လာခဲ့သည်။

ရင်းနှီးနေသည့်အနံ့က တစ်ဖန်နီးကပ်လာခဲ့ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နောက်ကျောက အနည်ငယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ အချိန်အကြာကြီး ယူပြီးမှ နီရဲနေသောနားရွက်များနှင့် မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက ဆိုးဝါးတယ်လို့ ခင်ဗျားမထင်ဘူးလား..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်၏မျက်လုံးများက အပြုံးတစ်ခုနှင့်နက်ရှိုင်းသွားသည်။
"မထင်ပါဘူး...အဲ့ဒါက အရမ်း သက်တောင့်သက်သာရှိပါတယ်..."

သောက်ကျိုးနည်း...

ဒီလူက ဘယ်လိုပါးပါးနပ်နပ် လုပ်ရမလဲဆိုတာ တကယ်ကြီး လုံးဝမသိဘူးပဲ...ခင်ဗျားမရှက်ဘူးလား...

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ့မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး အပူများ ပျံ့သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးသို့ တိတ်တိတ်လေးရွေ့သွားလိုက်သည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင် သူ့လှုပ်ရှားမှုသေးသေးလေးကို မြင်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးမှအပြုံးက ပိုတိုးလာခဲ့သည်။
"ကြည့်ရတာ မင်းအကြံလည်း ကိုယ့်အကြံနဲ့အတူတူပဲထင်တယ်..."

သူ မနေနိုင်ဘဲ စလိုက်သည်။
"ဒါမှမဟုတ် မင်းထပ်စစ်ဆေးချင်သေးလား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် မလုပ်ချင်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့... ငါ အရင်လေ့ကျင့်ဖို့ စောင့်ပေးပါဦး...

ဤသို့တွေးလိုက်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ် ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို စိန်းစိန်းဝါးဝါး ထပ်ကြည့်လိုက်ကာ ဆိုဖာပေါ်မှ တိုက်ရိုက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
"နောက်ကျနေပြီ...ကျွန်တော် အခုသွားတော့မယ်..."

အံ့သြမှုအရိပ်အယောင်လေးက ဟယ့်ကျင်းယွင်မျက်ဝန်းထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူ ယဲ့ဇယ်ရှစ်ကိုမတားလိုက်ဘဲ ပြောရုံသာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှစ်ရှစ်...ကိုယ်မင်းကို ကိုယ့်ကောင်လေးလို့ ခေါ်လို့ရလား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းပြီးမှ နောက်လှည့်ကာ စိတ်မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နမ်းပြီးသွားပြီလေ...ကျွန်တော်နဲ့ သူငယ်ချင်း လုပ်ချင်သေးတယ်ဆိုလည်း ကျွန်တော် မကန့်ကွက်ပါဘူး..."

"အဲ့ဒါက အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် မတ်တတ်ရပ်၍ အနားကိုလျှောက်လာကာ ယဲ့ဇယ်ရှစ်လက်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းနားယူ၍ နမ်းလိုက်သည်။
"ကိုယ်မင်းကိုနမ်းခဲ့တယ်...ကိုယ်တာဝန်အပြည့်ယူမှာပါ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ လက်ချောင်းများက ပူကျစ်နေကာ ဟယ့်ကျင်းယွင်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် သူ့နှလုံးသားက ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းစွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ဟယ့်ကျင်းယွင် လလက်ထဲမှ ရှက်ရွံ့စွာ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာနေနေပါ ကျွန်တော် စိတ်ထဲမထားပါဘူး...နောက်ကျနေပြီ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

"ရှစ်ရှစ်..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏နားရွက်များ နီရဲနေသည်မှာ သူ၎င်းတို့ကို ထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထား၍မရတော့ချေ။
"ခင်ဗျားဘာဖြစ်နေတာလဲ...တစ်ခါတည်း အပြီးပြောလိုက်လေ..."

ဟယ့်ကျင်းယွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်ရသည်။
"မင်းမှာ တခြားအစီအစဥ်တွေ ရှိသေးလား..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ်က တွေးပင်မတွေးလိုက်ပေ။
"မရှိတော့ဘူး..."အစားအသောက်နှစ်သက်သူတစ်ယောက်၏မှတ်တမ်း"ပဲ ရိုက်စရာရှိတော့တာ..."

"ဒါဆို မသွားပါနဲ့..."
ဟယ့်ကျင်းယွင် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့အား ရှိုးတိုးရှန့်တန့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသား၏နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများက ညင်သာသိမ်မွေ့သည့် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူက ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏လက်ကို နောက်တစ်ဖန်ထပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူ့အသံက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေ၏။
"ကိုယ်တို့အချင်းချင်း မတွေ့ရတာ လဝက်ကျော်တောင် ရှိသွားပြီ...ကိုယ်မင်းနဲ့ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် အတူရှိချင်သေးတယ်...အဆင်ပြေလားဟင်..."

လျှပ်စီးကြောင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ပြီး ခေါင်းမှခြေဖျားထိတိုင် ချက်ချင်းလက်ငင်း ပျံ့သွားသည်ကို ယဲ့ဇယ်ရှစ် ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်ကြီး သွားတောင်မသွားချင်တော့ဘူးလို့...

ငါတို့အခုလေးမှ တွဲဖြစ်သွားပြီး တစ်မိနစ်တောင်မပြည့်သေးဘူးမလား...

သူက ငါနဲ့ဆို ဘယ်လိုလုပ် သဘာဝကျကျနဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို လုပ်နိုင်နေရတာတုန်း...

ဤသို့တွေးနေသော်ငြား ယဲ့ဇယ်ရှစ်က ဤသည်ကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် ဖုန်းထုတ်ပြီး ကောင်းရှူကို တိုက်ရိုက်ပင် ခေါ်လိုက်သည်။

ဖုန်းက ချိတ်ဆက်သွားပြီး ကောင်းရှူ၏အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။
"သခင်လေး ပြီးသွားပြီလား...ပြီးပြီဆို ကျွန်တော် လာခေါ်မယ်နော်..."

"မလိုဘူး..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏အသံက သူပင်သတိမထားမိဘဲ ထပ်တုန်ယင်လာလေ၏။
"ကျ...ကျွန်တော် ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟမ်...ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."
ကောင်းရှူ တစ်ခဏမျှ တန့်သွားသည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ လက်ချောင်းများနှင့်ဆော့နေပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို ညင်သာစွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ် သူ့လက်ကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။
"ကျ...ကျွန်တော် ရှုခင်းကိုလှည့်ပတ်ကြည့်မလို့ ရက်နည်းနည်းလောက် ဒီမှာထပ်နေမှာ..."

ကောင်းရှူ အမှန်တကယ် ကြက်သေသေကာ မှင်သက်သွားလေသည်။
"ဟမ်..."

"ကျွန်တော် ရှန့်ဟိုင်းကို မရောက်တာ တော်တော် ကြာနေပြီလေ..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် ချောင်းဖွဖွဆိုးလိုက်ပြီး ဆိုဖာထံ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့လို့ ဒီမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် ကစားချင်သေးတယ်...အတွင်းရေးမှူးကောင်းပဲ အရင်ပြန်သွားလိုက်ပါ..."

၎င်းကိုကြားပြီး ကောင်းရှူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"သခင်လေးက ရှန့်ဟိုင်းမှာ နေမလို့လား...ဒါဆို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားနိုင်ပါ့မလဲ...သခင်လေး အပြင်ထွက်ကစားတဲ့အချိန် ပရိသတ်တွေက မှတ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲသခင်လေးရဲ့...ကျွန်တော် ဒီမှာနေပြီး သခင်လေးနောက် လိုက်..."

"မလိုပါဘူးဆို..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ် ကောင်းရှူစကားကို ကျယ်လောင်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှ တွေးကြည့်ပြီးနောက် ကောင်းရှူ မရမက ဆက်ပြောနေမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား အရင်ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ကောင်းလောက်မယ်ထင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခုရှိမလားကြည့်'ကြည့်လိုက်...ဒီနှစ် နောက်ပိုင်းခြောက်လလောက်မှာ ကျွန်တော့်မှာ ဘာအလုပ်မှ မရှိတာ..."

ယဲ့ဇယ်ရှစ် အသက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူ အော်လိုက်သည်က သိသာနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သေချာပေါက်ပင်။ ဤသည်ကို ကြားလိုက်ချိန် ကောင်းရှူက သူမလျှော့တမ်း ပြောစကားအားလုံးကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး...ကျွန်တော် သခင်လေးအတွက် အကုန်လုံး ရှာကြည့်ပြီး သခင်လေးပြန်လာတဲ့အချိန် လက်မှတ်ထိုးရအောင် အဆင်သင့်လုပ်ထားလိုက်ပါ့မယ်...ရုပ်ရှင်ကားဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ...သိပ်မဆိုးတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခု ကျွန်တော် အရင်က တွေ့ခဲ့တယ်..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်လည်း နောက်မှလိုက်ပြီး ယဲ့ဇယ်ရှစ်ဘေးနားထိုင်ကာ လက်ဆန့်၍ ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ခါးကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖက်လိုက်သေးသည်။

ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်တောင့်တင်းသွားပြီး အမျိုးသားကို မကျေမနပ်ဖြင့်စိန်းစိန်းဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟယ့်ကျင်းယွင်က မမြင်ပေ။

"သခင်လေး ဘယ်လိုလဲဟင်..."
ကောင်းရှူက ဖုန်းနှင့်ဆွေးနွေးနေဆဲပင်။

"အင်း..."
ယဲ့ဇယ်ရှစ်က ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အတွက် အရင်ဆုံးရှာထားလို့ရတယ်...ကျွန်တော်ပြန်ရောက်ရင် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး လက်မှတ်ထိုးလိုက်မယ်..."

ကောင်းရှူ ခေါင်းကို အထပ်ထပ်အခါခါ ညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါပေါ့...ကျွန်တော် သခင်လေးကိုအရင်ဆုံး လေယာဥ်လက်မှတ် ပြန်ဖျက်ပစ်ဖို့ ကူညီပေးပါ့မယ်..."

ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် ယဲ့ဇယ်ရှစ် အလျင်အမြန် ဟယ့်ကျင်းယွင်ကို တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို အချိန်တိုင်းဖက်မထားနဲ့လေ..."

တစ်ခဏတန့်ပြီးနောက် ယဲ့ဇယ်ရှစ် ခေါင်းစဥ်ပြောင်းလိုက်သည်။
"နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်း ခင်ဗျား ရှန့်ဟိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်ဦးမှာလား..."

ဟယ့်ကျင်းယွင်က ယဲ့ဇယ်ရှစ် ရှက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်ပြီး ကောင်လေးအတွက် ကျင့်သားရရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရဦးမည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ တွန်းအားပေးရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ယဲ့ဇယ်ရှစ်၏လက်ကိုသာ ဆွဲကာ တင်းတင်း ဆုပ်ကုင်ထားလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ...မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုရိုက်ဖို့ရှိတယ်...သုံးရက်လောက်တော့ ကြာလောက်တယ်...ကိုယ်တို့ ဟိုတယ်ကို အရင်သွားကြမလား..."

🎶🎶🎶

Prev Next