Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၇၁)
Chapter 171 (ဒီပင့်ကူက အရမ်းအင်အားကြီးပေမယ့် သူရဲဘောကြောင်လွန်းတယ်)
ရှန်ချင်းကျူက နေရာတွင် တိုက်ရိုက် အေးခဲသွားသည်။
ဟမ်
ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်က လူပုံစံပြောင်းနိုင်တာလား။
ပြီးတော့ စကားလည်းပြောနိုင်တယ်။
ဒါက တကယ့်ကို 'ချွမ်း' နယ်ပယ်ပဲ။ အရမ်းကိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။
လက်ဖျောက်တီးရန် သူ့လက်ချောင်းများကိုဆန့်လိုက်ချိန် ပင့်ကူမျှင်အိပ်ရာမှာ လဲလျောင်းနေသော ကောင်လေးသည် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော မီးခိုးရောင်ပင့်ကူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပင့်ကူခြေထောက် ၈ ချောင်းဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဂိုဒေါင်ထိပ်၏ အပေါက်ငယ်ကနေ ပြေးထွက်သွားသည်။
"ဘာအပြစ်လုပ်ထားလို့လဲ။
ဘာလို့ မင်းဖြစ်နေပြန်တာလဲ။ ငါဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလဲ။
လူဆိုးတွေ။ အားလုံးက လူဆိုးတွေချည်းပဲ။
ဝူး ဝူး ဝူး ဝူး… ငါထွက်ပြေးလို့မရဘူးလား။"
မီးခိုးရောင်ပင့်ကူသည် ပြေးနေစဉ် အော်ဟစ်ပြီး သူ့အရှိန်က ရှန်ချင်းကျူ လက်ဖျောက်တီးတာထက် ပို၍မြန်ဆန်ကာ အပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားသည်။
ရှန်ချင်းကျူက မှင်တက်သွားသည်။ သူမဝင်ခင် မရေမတွက်နိုင်သော အခြေအနေများကို သူစိတ်ကူးကြည့်ခဲ့ပေမယ့် ပင့်ကူက အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ဘူး။
မင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လား။ ငါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လား။
ငါက ဘယ်လိုလုပ် လူဆိုးဖြစ်သွားတာလဲ…
ရှန်ချင်းကျးသည် ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ပေါ်ရှိ ခလုတ်ကို အမြန်နှိပ်လိုက်သည်။ "သူထွက်ပြေးတော့မယ်။ ဗုံးဖောက်ခွဲလိုက်တော့။"
ဗုန်း
အသံကျသွားသည်နှင့် ဂိုဒေါင်၏ အပြင်ဘက်နံရံတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဗုံးဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တစ်ချိန်တည်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံးသည် အမြောက်ကျည်များပါသည့် တစ်ခါသုံး စက္ကူခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရိုက်ခတ်မှုနှင့် မီးလောင်မှုတို့ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားခဲ့သည်။
ကြက်သွေးရောင်တောက်နေသော မီးတောက်များသည် ကမ္ဘာမြေကြီးမှ ကောင်းကင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ တိမ်ဖြူပေါ်မှ အနီရောင်စွန်းထင်းသွားကာ မြေကြီးတုန်ခါကာ မှိုတိမ်တိုက်များ တလိပ်လိပ်တက်သွားသည်…
ဂိုဒေါင်အနီးတဝိုက်တွင် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်နေသော တခြားတပ်သားသစ်များသည် ဤမြေကြီးတုန်ခါခြင်းပေါက်ကွဲမှုကို မျက်မြင်တွေ့မြင်ရပြီး တိတ်တဆိတ် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များတွင် တစ်ခြမ်းလောင်ကျွမ်းနေသော ပင့်ကူနောက်မှ မီးခိုးမည်းတစ်ခုလိုက်နေကာ လေထုအလယ်မှ ပါရာဘိုလာကိုဆွဲပြီး အဝေးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။
"အားးးးးး
ငါ့ဖင်မီးလောင်နေပြီ။ ငါ့ဖင်မီးလောင်နေပြ။
အရမ်းနာတာပဲ…"
အော်ဟစ်သံများသည် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ တပ်သားသစ်များအားလုံးက ပင့်ကူ၏အသွင်အပြင်ကို သတိပြုမိကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် လင်းလက်မှုဖြင့် ပင့်ကူပြုတ်ကျခါနီးနေရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ချင်းကျူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင်မရှိဘဲ မီးတောက်များထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ နှစ်ကြိမ် ချောင်းဆိုးလိုက်ရင်း အဝေးက ပင့်ကူဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
"သေစမ်း။ သူဘယ်လို အလွယ်တကူပြေးသွားရတာလဲ။ ပတ်ပတ်လည်မှာ ချောင်းမြောင်းနေတယ်ဆိုတာ သူသိနေတာလား။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ 'ချွမ်း' နယ်ပယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဖြစ်ထိုက်ပါတယ်။"
သူသည် ရေရွတ်ရင်း တခြားသူများနှင့်အတူ ပင့်ကူဆီသို့ ဦးတည်ပြေးသွားသည်။
အောက်ကအသွင်အပြင်သည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ သူ့ဆီလာနေတာကို ပင့်ကူကောင်လေးမြင်သောအခါ သူသည် အေးစက်စက်ချွေးများထွက်လာပြီး(ချွေးမထွက်ပေမယ့်) သူ့ပင့်ကူခြေထောက် ၈ ချောင်းက ကြောက်လွန်း၍ တုန်ယင်လာသည်။ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့နံဘေးရှိ အဆောက်အအုံကို တွယ်ကပ်ရန် ပင့်ကူမျှင်ကို ထွေးထုတ်ပြီး အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ လွင့်ပျံသွားသည်…
ဝှီး ဝှီး ဝှီး
လူအုပ်ကြီးထဲက သေနတ်သမားများသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ ကျည်ဆန်အနည်းငယ်သည် ပင့်ကူကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။ သူသည် အော်ဟစ်ပြီး သူ၏ဝှေ့ယမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသွင်အပြင်သုံးခုက သူ့ဘက်သို့ လျှပ်စီးလက်သလို ခုန်ဝင်လာသည်။
သူတို့၏တားမြစ်အပျက်အစီးများ အားလုံးသည် အရှိန်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ပင့်ကူကောင်လေးကို အမီလိုက်နိုင်ရန် သူတို့၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။
"မင်းကိုဖမ်းမိပြီ။"
သူတို့ခါးမှာ ကြယ်ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပင့်ကူကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှပ်စီးလက်သလို ခုတ်လိုက်သည်။ ပင့်ကူကောင်လေးသည် အော်ဟစ်ပြီး သူ၏နီမြန်သောမျက်လုံးများက အလင်းရောင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် ရုတ်တရက် ညည်းညူပြီး မူးလဲသွားသလို လဲကျသွားသည်။
အောက်မှလူအနည်းငယ်သည် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်များကို အချိန်မီဖမ်းမိပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။ "ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတိုက်ခိုက်မှုပဲ သတိထားကြ။"
လူအုပ်ကြီးသည် လိုက်ဖမ်းရင်း အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ မီးတောက်၊ နှင်းခဲ၊ လေပြင်း၊ ကျည်များကို ပင့်ကူကောင်လေးဆီသို့ တပြိုင်နက်ပစ်လွှတ်ကြကာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
"ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။
ငါအိမ်ပြန်ချင်တယ်။ ဝူး ဝူး ဝူး…"
ပင့်ကူကောင်လေး၏ မျက်လုံးအစုံက သူ့နောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပင့်ကူမျှင်များ ထွက်လာပြီး အဆောက်အအုံ၏ ဘေးနှစ်ဖက်ကို တွယ်ကပ်နေသော ကြီးမားသည့်ပင့်ကူအိမ်အဖြစ် ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်မိသွားသည်။
ဒီပင့်ကူမျှင်ကို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ပြီး တပ်သားသစ်များ၏လမ်းကိုပင် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မီးစွမ်းရည်ရှိသော တပ်သားသစ်များသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လှုပ်ရှားကြပြီး ငါးစက္ကန့်ကြာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီးမှ ပင့်ကူမျှင်ကအရည်ပျော်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
သေချာပေါက် ပင့်ကူကောင်လေးနောက်ကို လိုက်နေသော တပ်သားသစ်များက ဒီတစ်ဖွဲ့တည်းမဟုတ်ပေ။ ရှန်ချင်းကျူသည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရန် စဉ်းစားထားတာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဆောက်အအုံများထူထပ်သော နေရာတဝိုက်ကနေ ဖြတ်လမ်းယူပြီး ပင့်ကူကောင်လေးဆီကို တိုက်ရိုက်ရောက်လာသည်။
"လမ်းဖယ်ကြ။ လမ်းဖယ်ကြ။ လမ်းဖယ်ကြ။"
ပင့်ကူကောင်လေးသည် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်လိုက်ပြီး မမြင်နိုင်သော ဝိညာဉ်ပင့်ကူအိမ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ ရှေ့တန်းက တပ်သားသစ်များ၏ဝိညာဉ်များကို ချက်ချင်းတွယ်ကပ်နေပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ အတင်းအကျပ်ဆွဲခေါ်သွားပြီး လေထဲက မမြင်နိုင်သော ပင့်ကူအိမ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောယှက်သွားသည်။ တပ်သားသစ်တစ်ယောက်သည် ပင့်ကူအိမ်တွင် အဖမ်းခံရပြီး ၎င်းကို တွေ့ကြုံရသောအခါ သူ့ဝိညာဉ်သည် တွယ်ကပ်ခံရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း သတိလစ်သွားသည်။
ပင့်ကူကောင်လေးနောက်က သတိလစ်သူတပ်သားသစ်များ ပိုများပြားလာတာကိုမြင်သောအခါ ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဒီပင့်ကူအိမ်ကြီး၏ တည်ရှိမှုကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းပေါ်က အနက်ရောင်လက်စွပ်ကနေ အနက်ရောင်အလင်းတန်း လင်းလက်လာကာ ဓားပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်လာသည်။
[ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓား]
ရှန်ချင်းကျူသည် မြေပြင်ကိုခြေဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားသည် သူ့ရှေ့က ဗလာနတ္ထိကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော ဝိညာဉ်ပင့်ကူအိမ်မှ ချက်ချင်းခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ သတိလစ်နေသော တပ်သားသစ်များက နိုးလာကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပင့်ကူလူသားကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော ပင့်ကူကောင်လေးသည် အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
သာမန်ပင့်ကူအိမ်များနှင့်မတူဘဲ ဝိညာဉ်ပင့်ကူအိမ်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်၏ တိုးချဲ့မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပင့်ကူအိမ်ထိခိုက်ခံရပါက သူလည်း တုံ့ပြန်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။
ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပင့်ကူကောင်လေး ပြုတ်ကျသည့်နေရာဆီသို့ လက်ဖျောက်တီးလိုက်သည်။
ဖြောက်
ပင့်ကူကောင်လေး အနီးရှိ လေထုသည် ရုတ်တရက် ဖိသိပ်သွားပြီး နောက်တွင် မီးပွားများ ပွင့်ထွက်ကာ မီးတောက်များ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲပြီး ၎င်း၏ပုံစံကို တဖန် လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ဒါမပြီးသေးပေ။ လွင့်နေသော ပီကေလေးသည် ပင့်ကူကောင်လေး၏ အထက်ကောင်းကင်မှာ လွင့်ပျံပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ မီးလှိုင်းလုံးများက အနီးနားရှိ မြေပြင်ကို မီးပင်လယ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။
"ငါမသေချင်သေးဘူး… ငါမသေချင်သေးဘူး…"
မီးခိုးရောင်ပင့်ကူသည် မီးတောက်များထဲမှ ယိမ်းယိုင်စွာထွက်လာပြီး ဒေါင်လိုက်နံရံကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တက်လိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင် ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် မထိခိုက်ခဲ့ပေ။
"လခွမ်း။ သူဘာလို့ မသေရတာလဲ။ သူက နည်းနည်းတော့ အင်အားကြီးလွန်းတယ်မဟုတ်ဘူးလား။" ရှန်ချင်းကျူသည် ဆဲဆိုပြီး နောက်ကလိုက်လာခဲ့သည်။
သူ့အား အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤပင့်ကူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတိုက်ခိုက်မှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခိုင်ခံ့သောပင့်ကူမျှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မှော်ဝိညာဉ်ပင့်ကူအိမ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အလွန်အမင်းအင်အားကြီးသည်။ ဒီလောက်အင်အားကြီးသောပင့်ကူသည် သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပါက မရှုံးနိုင်ပေ။ သူရှုံးမည်ဆိုလျှင်ပင် ရှန်ချင်းကျူနှင့် တခြားသူများကို အလွန်အမင်းနာကျင်စေသည့် အဖိုးအခကို ပေးဆောင်ခိုင်းလိမ့်မည်။
သို့သော် သူက ဘာကြောင့် ပြေးရသနည်း။
ပင့်ကူကောင်လေးသည် အော်ဟစ်ပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ် ခုန်တက်ရင်း လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ တစ်ဝက်လောက်ကို ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အနောက်ကနေ တပ်သားသစ်များက မရပ်မနားလိုက်နေကြသည်။ အဆောက်အအုံဘေးတစ်ဖက်မှ ထပ်မံ သူလွင့်ပျံမည့်အချိန်တွင် လေထဲမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။
ဘေးက အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ တရားထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်ဖြင့် သွားဆုံလေသည်…
TK Team (Chapter 171)
