Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၆၁)
Chapter 161 (နေရာလပ်ခွဲထုတ်ခြင်း)
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အိပ်ဆောင်ဆီသို့ ပြန်ပျံသန်းလာပြီး တားမြစ်ပစ္စည်းများအားလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ ရှန်ချင်းကျူ၏ ရှေ့သို့ ရင်ကော့၍သွားခဲ့သည်။
"ဘယ်လိုလဲ" ရှန်ချင်းကျူက မေးသည်။
"ဘယ်လိုဖြစ်ရမှာလဲ။ အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီ" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပြုံးကာ "ပြီးတော့ အဲဒီအရာ ဘယ်မှာပုန်းနေလဲဆိုတာလည်း သိလိုက်ရတယ်"
ဤစကားကိုကြားသောအခါ ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "ဘယ်မှာလဲ"
"အရှေ့ဘက်မှာရှိတဲ့ ဒုတိယကုန်လှောင်ရုံမှာ၊ ဒါပေမယ့် ငါသေမှာကြောက်လို့ အားလုံးအတူတူသွားဖို့ ငါစောင့်လိုက်မယ်။" ပိုင်လီဖက်တီးက ရိုးရိုးသားသား ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြစဉ် အနီးနားရှိ အခန်းများ၏ တံခါးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်လာပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်သို့ ဝိညာဉ်ပြန်ရောက်လာသော တခြားတပ်သားသစ်များသည် အိပ်နေရာမှလန့်နိုးကာ အခန်းအပြင်သို့ ကြောင်တောင်တောင်ထွက်လာသည်။
"အစ်ကိုရှန်၊ အစ်ကိုရှန်" တုန့်ဝေသည် စင်္ကြံတွင် ရှန်ချင်းကျူကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပြေးလာသည်။ "ငါမင်းကိုပြောမယ်၊ ငါအခုလေးတင် အိမ်မက်ဆိုးမက်ခဲ့တာ။ ငါက ကောင်းကင်ပေါ်က ပင့်ကူအိမ်မှာ ဖမ်းမိထားပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ မထနိုင်ဘူး"
"ဟမ်" ပိုင်လီဖက်တီး၏နှုတ်ခမ်းထောင့်က မြင့်တက်သွားပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါဆို မင်းဘယ်လို လွတ်မြောက်ခဲ့တာလဲ မှတ်မိသေးလား"
တုန့်ဝေသည် ခဏလောက် မှင်တက်သွားပြီး ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေကာ သူက မသေချာမရေရာ ပြောလာသည်။ "ငါမှတ်မိတာတော့… ကောင်းကင်ပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ ဝက်မတစ်ကောင်က ပျံသန်းနေပြီး တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာပဲ"
ပိုင်လီဖက်တီး: "…"
ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ဝက်မလား။
ငါ၊ သခင်လေးက ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်းကို နင်းပြီး ဝိညာဉ်ခုတ်ဓားကို ငါ့လက်မှာကိုင်ပြီးတော့ မင်းကို မီးထဲရေထဲကနေ ကယ်တင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် မင်းအမြင်မှာတော့ ကောင်းကင်ပေါ် ပျံသန်းနေတဲ့ ဝက်မဖြစ်သွားတာလား။
ပိုင်လီဖက်တီးက ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်နေသောအခါ ရှန်ချင်းကျူသည် အေးစက်စက်သရော်ပြီး တုန့်ဝေ၏ခေါင်းနောက်ကိုရိုက်ကာ အေးစက်စက်ပြောသည်။
"အသုံးမကျတဲ့လူတစ်စု၊ တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်က မင်းတို့ရဲ့ဝိညာဉ်တွေကို ပြန်ယူလာပေးတာ၊ အနာဂတ်မှာ ညကင်းစောင့်လူသားအနေနဲ့ မင်းကအသုံးမဝင်ဘူး။ အိမ်ပြန်ပြီး လယ်စိုက်တော့"
"အစ်ကိုရှန်၊ ငါ…"
တုန့်ဝေသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး စကားပြောမည့်အခါ ရှန်ချင်းကျူသည် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လာပြီး သူ့စကားများကို မျိုချလိုက်ရသည်။
"အခု တပ်သားသစ်အားလုံး နိုးလာပြီ၊ စုစည်းထားတဲ့ လူ ၁၅၀ လောက်ရှိပြီး သူတို့နဲ့ အဲဒီပင့်ကူကိုသတ်လို့ရတယ်" ပိုင်လီဖက်တီးက ကျေနပ်စွာပြောသည်။
ရှန်ချင်းကျူက ခဏလောက်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြောလာသည်။ "အဲဒီနည်းနဲ့ တွက်ချက်လို့မရဘူး။ ဒီပင့်ကူက… လူတွေကို တကယ်သတ်နိုင်တယ်"
ပိုင်လီဖက်တီးက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းပြောတော့ ဒါကလေ့ကျင့်ရေးသက်သက်ဆို"
"ဒါပေမယ့် လူတချို့သေသွားပြီး သူတို့က အရမ်းရက်စက်တဲ့နည်းနဲ့သေသွားတာ…" ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်လုံးများက လေးနက်မှုဖြင့်ပြည့်နေသည်။ "ငါတို့မှာ လူ ၁၅၀ ကျော်ရှိနေရင်တောင် အားလုံးက ငါတို့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အင်အားကြီးတဲ့ 'ချွမ်း' နယ်ပယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သတ္တဝါနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် အသေအပျောက်တွေက မလွဲမသွေရှိလိမ့်မယ်…
ဆုံးရှုံးမှုအနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ပင့်ကူကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အစီအစဉ်တစ်ခုချဖို့လိုတယ်"
ရှန်ချင်းကျူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အတွေးနယ်ထဲကျသွားသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရှန်ချင်းကျူကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်နေသည်။ သူ့အမြင်တွင် ရှန်ချင်းကျူသည် အမြဲတမ်း ဦးနှောက်မသုံးဘဲ စိတ်တိုတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် သူသည် တခြားသူများထက်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် အရင်တုန်းက [မျက်နှာဖုံး] ကို တိုက်ခိုက်သောအခါ [မျက်နှာဖုံး] တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သောလူသည် မည်ကဲ့သို့ ဦးနှောက်မရှိသူဖြစ်မည်နည်း။
"စကားမစပ် ချီးယဲ့ရော" ပိုင်လီဖက်တီးက သိချင်စွာမေးသည်။
"သူက လူတချို့ခေါ်ပြီး တတိယအဆောက်အအုံကို ခေါ်သွားတယ်။ အဲဒီအဆောက်အအုံမှာ 'လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်' ရှိတယ်လို့ သူကပြောတယ်"
"တတိယအဆောက်အအုံလား။ အမျိုးသမီးအိပ်ဆောင်လား" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဦးစွာမှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ "တတိယအဆောက်အအုံမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ရှိတာလား။ ဆိုလိုတာက… မော့လိ အန္တရာယ်ရှိနေပြီပေါ့"
ဘာမှမပြောဘဲ ပိုင်လီဖက်တီးသည် လှည့်ပြီး တတိယအဆောက်အအုံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
"နေဦး၊ ဒီပင့်ကူကို မသတ်တော့ဘူးလား" ရှန်ချင်းကျူသည် ဒီလိုအတိုင်း ပိုင်လီဖက်တီးပြေးထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကာ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။ ခဏလောက်တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့ညာလက်ချောင်းပေါ်က အနက်ရောင်လက်စွပ်ကိုချွတ်ပြီး ရှန်ချင်းကျူကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းမှာ လူပေါင်း ၁၀၀ ကျော်ရှိတာပဲ။ အဲဒါက ပင့်ကူတစ်ကောင်နဲ့ရင်ဆိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ အဲဒါက [ဝိညာဉ်ခုတ်ဓား] ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ပင့်ကူမျှင်တွေကို ဖြတ်တောက်နိုင်တယ်။ ငါမင်းကို အရင်ငှားပေးလိုက်မယ်။ ငါကတော့ အလှလေးကိုကယ်ဖို့ သူရဲကောင်းသွားလုပ်တော့မယ်"
ရှန်ချင်းကျူသည် အနက်ရောင်လက်စွပ်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး စင်္ကြံအဆုံးတွင် ပိုင်လီဖက်တီး၏အသွင်အပြင်ပျောက်ကွယ်သွားတာကိုကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့ ခါယမ်းလိုက်သည်။
…
တတိယအဆောက်အအုံရှေ့တွင်
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ရှေ့မှ တိတ်ဆိတ်ပြီး ထူးဆန်းသော အိပ်ဆောင်ကို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
အိပ်ဆောင်ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် သူရပ်နေသော်လည်း [သေမျိုးနတ်ဘုရားနယ်ပယ်] ၏ စိတ်အာရုံခံစားမှုသည် ဒီအဆောက်အအုံ၏တည်ရှိမှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိတ်ဆို့ထားသလိုမျိုး လုံးဝထောက်လှမ်း၍မရပေ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို သူပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာဖြစ်သည်။
ချောင်ယွမ်းသည် ရှေ့တိုးပြီး အိပ်ဆောင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ချင်သော်လည်း မည်မျှပင် သူကြိုးစားအားထုတ်နေပါစေ ထိုမှန်တံခါးက မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။
သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်ကနေ ကြယ်ဓားကို ထုတ်ယူပြီး ဓားလက်ကိုင်ဖြင့် ဖန်မျက်နှာပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။ ဆူညံသံတွေ အများအပြား ပဲ့တင်ထပ်နေပေမယ့် မှန်တံခါးက လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ အက်ရာပင်မပေါ်သေးပေ။
ချောင်ယွမ်းသည် ကူကယ်ရာမဲ့ ဓားကိုပြန်ချကာ တွေးတောနေသော လင်ချီးယဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့၏လက်ရှိရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားဖြင့် မှန်တံခါးကို လက်ဗလာနဲ့ ချိုးဖျက်နိုင်သင့်သည်။ ယခုအခါ ဤထူးဆန်းသော အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာက ဒီအဆောက်အအုံအတွင်း တချို့သော တည်ရှိမှုကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။
"ဒီမှာ နေရာလပ်ကိုခွဲထုတ်ထားတယ်" ထိုအချိန်တွင် လီရှောက်ကွမ်းက လူအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။
လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းလှည့်ပြီး သိချင်စွာမေးသည်။ "နေရာလပ်ခွဲထုတ်ခြင်းလား"
"အင်း" လီရှောက်ကွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ငါ့ရဲ့တားမြစ်အပျက်အစီးက နေရာလပ်နဲ့ တချို့သောဆက်စပ်မှုရှိတာကြောင့် ဒီအဆောက်အအုံရဲ့အခြေအနေကို ငါခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ ဒါက ငါတို့ရှေ့မှာရှိနေပေမယ့် နေရာလပ်ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် ဒါက ဒီနေရာမှာမရှိဘူး"
"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လိုဝင်ကြမလဲ"
"ငါစမ်းကြည့်မယ်" လီရှောက်ကွမ်းသည် ရှေ့တိုးပြီး သူ့နောက်မှဓားကိုထုတ်လိုက်သည်။ ဒီဓားသည် ညကင်းစောင့်လူသားများထံမှ ထုတ်ပေးမည့် ကြယ်ဓားမဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များက အနီရောင်မြိတ်ပါသော ဓားရှည်ကြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လီရှောက်ကွမ်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းပြောင်နေပြီး အဝေးမှ ကြမ်းတမ်းသော ဓားမကြီးကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဓားအဖွဲ့နှင့်တူသည်။
လီရှောက်ကွမ်းသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ရုတ်တရက် သူ့လက်ထဲကဓားရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
မီးခိုးရောင်အလင်းရောင်နှင့် ရောနှောထားသောဓားအလင်းရောင်သည် တံခါးမှန်ကိုထိမှန်သွားသည်။ မီးခိုးရောင်အလင်းတန်း ပွင့်ထွက်လာသောအခါ ထောင့်နားတွင်တစ်ခုခုပျက်စီးသွားသလို နူးညံ့သောအသံထွက်ပေါ်လာသည်။
မှန်တံခါးသည် ကွဲအက်နေသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြသော်လည်း လီရှောက်ကွမ်း၏ လက်များက ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန်းလိုက်ကာ ၎င်းသည် ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ မည်းမှောင်သော စင်္ကြံကို ပေါ်လွင်စေသည်။
"မြန်မြန်ဝင်ကြ၊ ငါ ဒီနေရာလပ်ရဲ့ ထောင့်တစ်ခုကိုပဲ ဖြတ်နိုင်တာ။ ဒါက မကြာခင် အလိုအလျောက် ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်" လီရှောက်ကွမ်းသည် တခြားသူများကို ပြောပြပြီး အဆောက်အအုံထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများသည် အဆောက်အအုံထဲကို အမြန်လျှောက်လာကြသည်။ ခဏအကြာတွင် မှန်တံခါးက အလိုအလျောက်ပိတ်သွားသည်။ အထဲမှကြည့်လိုက်တော့ မူလလမ်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတွင်းပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် ထူးဆန်းသော နက်ပြာရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်...
ပင်လယ်နက်၏အောက်ခြေမှာ နေရသလိုပင်။
"ဒါကနေရာလပ်ပဲ…" လင်ချီးယဲ့သည် တံခါးကိုလျှောက်သွားပြီး မှန်တံခါးကို တွန်းလိုက်သော်လည်း တွန်းလို့မရပေ။ ဒီအဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးက တခြားနေရာကို အရွှေ့ခံထားရပုံပေါ်ကာ ဒီနေရာလပ်တွင် ပိတ်လောင်ခံထားရသည်။
"အပေါ်ကိုသွားပြီး အခုဒီမှာ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိသလဲကြည့်ရအောင်" လင်ချီးယဲ့သည် လှည့်ပြီး လှေကားထစ်ပေါ်တက်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် မိန်းကလေး၏စူးရှသောအော်သံသည် ရုတ်တရက် အပေါ်ထပ်မှထွက်ပေါ်လာပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။
လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများ၏မျက်နှာများ မည်းမှောင်လာပြီး သူတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်ကာ အပေါ်ထပ်ကို အပြေးအလွှားပြေးသွားကြသည်။
TK Team (Chapter 161)
