Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၆၀)
Chapter 160 (ချမ်းသာတာကောင်းတာပဲ)
အိပ်ပျော်ရာမှ ဝိညာဉ်အခြေအနေရှိသော ပိုင်လီဖက်တီးက ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။
"ဝါး… ဝါး…"
သူသည် ခါးကို ညင်သာစွာ ဆန့်ရင်း နှုတ်ခမ်းသပ်ပြီး နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက်ကြားတွင့် သံသယတချို့ဖြင့် သူ့ကိုယ်ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ဘာလို့အိပ်ရတာအရမ်းကောင်းနေတာလဲ… နည်းပြက ဝီစီမမှုတ်သေးဘူးလား။
ဟမ်။
ဒါကဘယ်နေရာလဲ။"
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အပြည့်အဝ နိုးကြားလာပြီး ပင့်ကူမျှင်တွင် တွယ်ကပ်နေသော သူ့ဝိညာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရုန်းကန်နေရသော တခြားတပ်သားများ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများကတွင် နက်နဲသော ရှုပ်ထွေးမှုများ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်…
ဒါကဘာကြီးလဲ။
ငါဘာလို့ဒီရောက်နေတာလဲ
သူသည် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး သူဘယ်လောက်ပဲ တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးနေပါစေ တစ်ခုခုမမှန်မှန်း ယခု သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"စိတ်ထောင်ချောက်လား" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက စိတ်ထောင်ချောက်ဆိုရင် [မီးနံရံ] က အဲဒါကို အလိုအလျောက်ခုခံသင့်တယ်၊ ဒါက စိတ်ထောင်ချောက်တိုက်ခိုက်မှုအမျိုးအစားမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက…"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပင့်ကူမျှင်မှ လုံးဝမလွတ်မြောက်နိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လေထဲ၌ ပျံဝဲနေကာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် သွားလိုက်လာလိုက်လုပ်နေသော တပ်သားသစ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသော်လည်း အောက်ကတပ်သားသစ်များသည် သူ့ဖြစ်တည်မှုကိုမမြင်ပုံရသည်။
"ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖယ်ထုတ်နိုင်တဲ့ တားမြစ်အပျက်အစီးလား" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။ "ဒီလိုတားမြစ်အပျက်အစီးက ရှားပါးတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ထွက်ရမယ်"
သူသည် သူ၏စိတ်စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်ပြီး ၎င်းအားလုံးသည် သူ့ညာဖက်လက်ညိုးတွင် အနက်ရောင်လက်စွပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်၏အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိအဝတ်များအားလုံးသည် အရိပ်အယောင်များဖြစ်ကြပြီး [နေရာလွတ်] ကဲ့သို့တားမြစ်အပျက်အစီးများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခြင်းမရှိသော်လည်း ဒီလက်စွပ်က သူ့ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်တွင် တောက်ပလာကာ လုံးဝကန့်သတ်မထားပုံရသည်။
"ဒါက ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်တာကြောင့် ဒီအရာကထိရောက်သင့်တယ်" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရေရွတ်ပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်မှ အနက်ရောင်ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်လာသည်။ "တားမြစ်ပစ္စည်း [ဝိညာဉ်ခုတ်ဓား]"
သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များကို ညင်သာစွာ လွှဲလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဓားအလင်းတန်းသည် သူ့ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ချည်နှောင်ထားသည့် ပင့်ကူမျှင်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်သည် ပင့်ကူအိမ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုတ်ကျကာ ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်၏ ဦးတည်ရာမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားကို ခံစားရပြီး သူလျင်မြန်စွာလွင့်မျောနေသည်…
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂိုဒေါင်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ပင့်ကူကောင်လေးသည် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းစွာ ထအော်လိုက်သည်။
"အား။ နာတယ်။ နာတယ်။ နာတယ်။ နာတယ်… ဘယ်သူလဲ။ ငါ အေးအေးချမ်းချမ်းလေး အိပ်ချင်ရုံပါ၊ မင်းဘာလို့ငါ့ကို ရိုက်နှက်ရတာလဲ။"
သူသည် ပင့်ကူအိမ်မှ ဝမ်းနည်းစွာ ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏အနီရောင်မျက်လုံးအိမ်များသည် တဖန်တောက်ပစွာပွင့်လာကာ ပိုင်လီဖက်တီး၏ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီပြန်ရောက်သွားပြီး အဖြတ်ခံထားရသော ပင့်ကူအိမ်ထောင့်စွန်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
"ပြီးသွားပြီ၊ ဒီလူက ငါ့ရဲ့ [] ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်နိုင်တယ်… မကောင်းတော့ဘူး၊ ငါဘာလုပ်ရမလဲ…"
ပင့်ကူကောင်လေးသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲသောမျက်နှာဖြင့် ပင့်ကူမျှင်၏ပျော့ပျောင်းသောကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ အချိန်အကြာကြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်တွေးတောပြီး ကြေကွဲသောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကိစ္စမရှိဘူး၊ မင်းကြိုက်တာလုပ်၊ ငါကတော့ဆက်အိပ်ပြီ"
သူသည် ညည်းညူရင်း ပျော့ပျောင်းသောကုတင်ပေါ် ပြန်လဲချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို အေးအေးဆေးဆေး မှိတ်ထားလိုက်သည်...
……
အိပ်ဆောင်တွင်
ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဝက်သေနှင့်တူသည့် ပိုင်လီဖက်တီးသည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ညည်းညူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အေးအေးဆေးဆေး ဖွင့်လိုက်သည်။
မျက်နှာကျက်ကို စက္ကန့်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ ကုတင်ပေါ်ကနေ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ "လခွမ်း၊ မကောင်းဆိုးဝါးရှိတယ်"
လင်ချီးယဲ့၏အိပ်ရာကိုကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် ဗလာဖြစ်နေကြောင်းတွေ့လိုက်ရပြီး သူ့လက်ပေါ်ရှိ Rolex ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဖိနပ်တစ်ရံကိုစီးပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာလိုက်သည်။
တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကန်တင်းမှ ပြန်လာသော ရှန်ချင်းကျူကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ပြေးထွက်လာသော ပိုင်လီဖက်တီးကို မြင်သောအခါ သူသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ပါးစပ်ကိုကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး ထိတ်လန့်စွာပြောသည်။
"မင်း၊ မင်းဘယ်လိုလုပ်…"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ။"
ရှန်ချင်းကျူသည် ပိုင်လီဖက်တီး၏မေးခွန်းကို အလျင်စလိုမဖြေဘဲ တခြားအိပ်ဆောင်များဆီ အရင်ပြေးကြည့်ပြီး တခြားသူများ အိပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သေချာအောင်ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူက ပိုင်လီဖက်တီးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"အကြောင်းအရင်းက ဒီလိုကိုး…"
ရှန်ချင်းကျူသည် ပိုင်လီဖက်တီးအား ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို အတိုချုံးပြောပြပြီး ပိုင်လီဖက်တီးက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အံ့ဩစရာမရှိဘူး၊ ဒီလိုဆိုရင် တခြားအိပ်ပျော်နေတဲ့သူတွေက ငါနဲ့အတူတူပဲဖြစ်လောက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်တွေက အဲဒီကြီးမားတဲ့ပင့်ကူအိမ်မှာ တွယ်ကပ်နေတယ်…"
"သူတို့ရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။" ရှန်ချင်းကျူက အရေးတကြီး မေးသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်၊ သူတို့က ပိတ်မိနေရုံပဲ။ ငါသူတို့ကိုကယ်တင်နိုင်တယ်" ပိုင်လီဖက်တီးက ပခုံးတွန့်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်း သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တာလား။" ရှန်ချင်းကျူက ပျော်သွားသည်။ "တကယ်လား။"
"ငါ၊ သခင်လေးပြောတဲ့စကားက အလိမ်အညာဖြစ်ပါ့မလား။"
"ဒါဆို ကယ်မှာလား။"
"ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းရှိတယ်" ပိုင်လီဖက်တီးသည် အလွန်ညစ်ပတ်သောအပြုံးဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ဖက်တည်းမျက်မှန်ကို ထုတ်ယူပြီး သူ့နှာခေါင်းပေါ်တပ်လိုက်သည်။
ဤမျက်မှန်ကိုတပ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဘာမှမရှိသောလေထုထဲတွင် ရောယှက်နေသောချည်မျှင်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရပြီး လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုဖြစ်လာသည်။
သူသည် [မျက်နှာဖုံး] အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်သောအချိန်က တားမြစ်အပျက်အစီးနံပါတ်စဉ် ၃၁၅ [စစ်မှန်သောမျက်စိအမြင်အာရုံ] ဖြစ်သည့် ဒီတားမြစ်ပစ္စည်းကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤတားမြစ်ပစ္စည်းကို တပ်ပြီးနောက် အရာအားလုံးသည် ဖုံးကွယ်ထားစရာမရှိသလို ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ပင် ခြွင်းချက်မရှိဘဲ မြင်သာထင်သာရှိလာသည်။
"အများကြီးပဲ…" ပိုင်လီဖက်တီးသည် ရေရွတ်ရင်း သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ [ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်း] လည်ဆွဲက ရွှေရောင်တောက်နေပြီး ကြီးမားသောဓားရိပ်အဖြစ်သို့ ပေါင်းစည်းကာ ပိုင်လီဖက်တီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် ပံ့ပိုးပေးထားသည်။
ရှန်ချင်းကျူသည် ပိုင်လီဖက်တီး၏ ပျံသန်းနေသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး မသေမျိုးအရိပ်အယောင်ပင် ရှိနေသည်…
"လခွမ်း၊ ချမ်းသာတာကောင်းတာပဲ"
[ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်း] ပေါ်တွင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် [စစ်မှန်သောမျက်စိအမြင်အာရုံ] ကို တပ်ထားပြီး [ဝိညာဉ်ခုတ်ဓား] ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လေထုထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ လွင့်မျောရင်း သူ့အဝတ်အစားထောင့်ကို လေညင်းတိုက်ခတ်နေကာ အလွန်သိမ်မွေ့နူးညံ့သောအငွေ့အသက် အရိပ်အမြွက်တိုးဝင်လာသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
[ဝိညာဉ်ခုတ်ဓား] ၏ အနက်ရောင်အလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်ကို ပျံ့လွင့်သွားပြီး ပင့်ကူမျှင်ကို တိကျစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ပင့်ကူမျှင်သည် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ့မူလခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ပြန်ရောက်သွားသည်။
[ကျောက်စိမ်းအလင်းတန်း] သည် ပိုင်လီဖက်တီး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ဓားရိပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝေဟင်တွင် ပျံသန်းနေရင်း [ဝိညာဉ်ခုတ်ဓား] အနက်ရောင်အလင်းတန်းသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခုလင်းလက်သွားကာ ကောင်းကင်တွင် မမြင်နိုင်သော ပင့်ကူမျှင်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာအရှိန်ဖြင့် ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားသည်။
"အား အား အား အား အား အား။"
ဂိုဒေါင်ရှိ ပင့်ကူကောင်လေးသည် ခေါင်းကိုကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပင့်ကူမျှင်၏ ပျော့ပျောင်းသော ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်...
"ဒီဖက်တီးကောင်… ငါ့ပင့်ကူမျှင်ကို ဖြတ်နေတယ်။
နာတယ် နာတယ် နာတယ်…
မရဘူး၊ မရဘူး၊ မရဘူး၊ ငါသည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ငါမင်းတို့ ဒီဝိညာဉ်တွေအားလုံး ပြန်ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား။
ယူလိုက်တော့။"
သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို အဝေးက ကောင်းကင်ဆီသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့နေသော ပင့်ကူအိမ်သည် ရုတ်တရက် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကာ ပင့်ကူကောင်လေး၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ပင့်ကူအိမ်တွင် မူလက တွယ်ကပ်နေသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်များအားလုံး ပြုတ်ကျပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ပိုင်လီဖက်တီးသည် [ဝိညာဉ်ခုတ်ဓား] ကို ကိုင်ရင်း ပင့်ကူမျှင်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စုစည်းနေသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ အံ့အားသင့်စွာကြည့်ရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"ဟန့်… အခု ငါ၊ သခင်လေး ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်သလဲဆိုတာ သိပြီမဟုတ်လား။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် သူ့လက်ချောင်းပေါ်က လက်စွပ်ထဲသို့ [ဝိညာဉ်ခုတ်ဓား] ကို ပြန်ထည့်ပြီး ခါးထောက်ရင်း အောင်ပွဲခံပြုံးလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့အမူအရာက လေးနက်လာသည်။
သူ့နှာခေါင်းပေါ်က တစ်ဖက်တည်းမျက်မှန်ကို တွန်းတင်ရင်း သူ့ကိုယ်သူရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီမှာ ပုန်းနေတာလား…"
TK Team (Chapter 160)
