Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၅၇)
Chapter 157 (ထူးဆန်းမှု)
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအပြင်တွင်
နည်းပြဟုန်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ လက်ခလယ်ကို ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချကာ သူ့လက်ထဲက အမှတ်စာရင်းစာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး "ရှန်ချင်းကျူ"ဟူသော စကားလုံးသုံးလုံးဘေးတွင် "အနုတ်တစ်မှတ်" ဟု တိတ်တဆိတ် ရေးခဲ့သည်။
"စိတ်တိုလွယ်တဲ့ပင်ကိုယ်စရိုက်နဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်တာကြောင့် တစ်မှတ်နုတ်တာ သဘာဝကျပါတယ်" သူ့ကိုယ်သူရေရွတ်လိုက်သည်။
"နည်းပြဟုန် 'ချွမ်း' နယ်ပယ်အဆင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သုံးကောင်ကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာထားတာက အဆင်ပြေပါ့မလား" နည်းပြဟန်လိသည် မနေနိုင်ဘဲလျှောက်လာကာ "တပ်သားသစ်တွေထဲမှာ အမြင့်ဆုံးနယ်ပယ်က 'ချီ' နယ်ပယ်ဖြစ်ပြီး အသေအပျောက်များရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
နည်းပြဟုန်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ်မြင့်တက်လာသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက ငါတို့လေ့ကျင့်ရေးစခန်းရဲ့ အစဉ်အလာအစီအစဉ်တွေထဲကတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီ 'လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်' သုံးကောင်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး သူတို့ရဲ့ခွန်အားက နည်းနည်းတော့ အားနည်းသွားတယ်၊ အရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်ကိုရောက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့အသက်နဲ့သေဆုံးမှုတွေကို ငါတို့အဝေးကနေထိန်းချုပ်နိုင်တယ်
ဒါ့အပြင် စခန်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ လူတချို့လည်း ရှိနေပြီး အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ 'လေထုအဖွဲ့' လို့ပြောနိုင်တယ်။ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
"လေထုအဖွဲ့လား" နည်းပြဟန်လိက အံ့ဩသွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီလိုခေါ်တာလဲ။"
"အချိန်ကျရင် မင်းသိလာမှာပါ" နည်းပြဟုန်က ထူးထူးခြားခြား ပြုံးလိုက်သည်။
…
စခန်းအတွင်း
လင်ချီးယဲ့သည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး တုန့်ဝေ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့စိတ်စွမ်းအားဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ပိုင်လီဖက်တီးလိုပဲ အတူတူ အိပ်မောကျတဲ့အခြေအနေရောက်နေတယ်"
"တားမြစ်အပျက်အစီးလား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်" လင်ချီးယဲ့သည် စင်္ကြံပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်လာကာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယတချို့ ပေါ်လာသည်။ "ဒါပေမယ့်… ငါတို့ကျတော့ အိပ်မောမကျဘဲ ဘာလို့ သူတို့ပဲ အိပ်မောကျနေတာလဲ…"
ဤအချိန်တွင် အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် နိုးထဆဲတပ်သားသစ်များ အားလုံးစုဝေးကြပြီး လူသုံးဆယ်ခန့်ရှိသည်။ လင်ချီးယဲ့သည် နတ်ဘုရားနှစ်ပါးကိုယ်စားလှယ်နှင့် 'ကြယ်' တံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စရပ်တွင် သူသည် လူစုလူဝေးကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော အရည်အချင်းပြည့်မီသူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ လူစုလူဝေးကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူတို့ထဲတွင် သူမနက်ကတွေ့ခဲ့သော ချောင်ယွမ်း၊ ကျန့်ကျုံးနှင့် လီရှောက်ကွမ်းတို့လည်းရှိသည်…
နေပါဦး။
လင်ချီးယဲ့သည် တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရပြီး ရုတ်တရတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နိုးတဲ့အချိန် ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ"
အားလုံးက မှင်တက်သွားပြီး ချောင်ယွမ်းက ဦးစွာပြောလာသည်။
"၅:၂၀ ပါ၊ ငါအိပ်ရာထပြီး မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် မင်းကိုတွေ့တာပဲ"
"ငါလည်း ၅:၂၀ ဝန်းကျင်ပဲ" လီရှောက်ကွမ်းက မဝံ့မရဲပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"ငါက ၅:၄၀ လောက်ရှိပြီ" ရှန်ချင်းကျူကပြောသည်။
"၅:၁၆"
"၅:၅၀"
"၅:၄၀"
"…"
သူတို့နိုးလာသည့်အချိန်ကို ရောက်ရှိလာသော လူသုံးဆယ်ခန့်က လှည့်ပတ်ပြောနေကြရာ လင်ချီးယဲ့၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်ချက်တစ်ခုပေါ်လာသည်…
"ငါထင်တာမမှားရင် ဒါက ငါတို့နိုးတဲ့အချိန်နဲ့သက်ဆိုင်လောက်တယ်" လင်ချီးယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရောက်ရှိနေတဲ့ လူတွေအားလုံးထဲမှာ ခြောက်နာရီနောက်ပိုင်းနိုးတဲ့သူမရှိဘူး။
ခြောက်နာရီက သတ်မှတ်ချိန်ဖြစ်လောက်တယ်။ ခြောက်နာရီမထိုးခင် မနိုးတဲ့သူတွေကို တစ်နေရာရာဆီ ဆွဲခေါ်ပြီး အိပ်မောကျသွားတာဖြစ်နိုင်တယ်…"
အားလုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"ဒါကလည်း နည်းပြတွေလုပ်တာလား" ရှန်ချင်းကျူက မေးလိုက်သည်။
"ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် 'အိပ်ပျော်နေတဲ့သူတွေ အဆုံးသတ်မကောင်းဘူး' ဆိုတဲ့ ဒီလိုပုံစံက နည်းပြတွေလုပ်နိုင်တဲ့ပုံစံနဲ့ တော်တော်တူတယ်…" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ အခုဘာလုပ်ကြမလဲ။"
လင်ချီးယဲ့က တွေးဆလိုက်သည်။ ဒါတွေအားလုံးက နည်းပြတွေက သူတို့ကိုပေးခဲ့သော 'လေ့ကျင့်ရေး' ဖြစ်ပါက ဒီ 'လေ့ကျင့်ရေး' ပြီးအောင်လုပ်ရန် စံနှုန်းက ဘယ်အရာနည်း…
တခြားလူတွေကို နိုးရမည်လား။
သို့သော် ထိုစိတ်ထောင်ချောက်ကို နည်းပြများက တိုက်ရိုက်ဖန်တီးခဲ့လျှင် သူတို့က မည်သို့ဖယ်ရှားနိုင်မည်နည်း…
ဒါမှမဟုတ် တခြားတပ်သားသစ်များကို အိမ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့တာက နည်းပြတွေမဟုတ်ဘဲ တခြားအရာတစ်ခုလား။
ဒါကိုတွေးပြီး လင်ချီးယဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "မော့လန်ဘယ်မှာလဲ"
သူ ဒီမနက် မျက်နှာသစ်ရန်သွားတုန်းက မော့လန်သည် စောစောအိပ်ရာထခဲ့ပေမယ့် ယခု ဒီလူသုံးဆယ်ထဲမှာ ဘာကြောင့် သူ့ကိုမတွေ့ရသနည်း။
"မသိဘူး၊ မနက်က မျက်နှာသစ်ပြီးကတည်းက ငါသူ့ကို မတွေ့ဘူး" လီရှောက်ကွမ်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"သူသေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ဖို့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ချောင်ယွမ်းက ပြောသည်။"
"သူ မနက် ၅:၃၀ ထဲက သွားလေ့ကျင့်နေတာ ကြာလှပြီ၊ စခန်းထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုလုံးဝမရှိတာကို သူတွေ့ခဲ့တယ်။ ထူးဆန်းတယ်လို့မထင်ဘူးလား" လင်ချီးယဲ့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ကောင်းကင်အောက်မှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုလုံးက ကြောက်စရာကောင်းသော လေထုများထွက်လာသလိုပင်…
ချောင်ယွမ်းက သူ၏ငုပ်လျှိုထားသောအကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်သည်။ "မင်းဆိုလိုတာက… ငါတို့အပြင် ဒီစခန်းမှာ ရန်သူတွေရှိနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"
"ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖယ်ထားလို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒီစာမေးပွဲက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို ငါတို့ အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ"
"စိတ်တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာ တားမြစ်အပျက်အစီးရှိတဲ့သူရှိလား" လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး မေးရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အားလုံးသည် နှစ်စက္ကန့်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။
"ဘယ်သူ့မှာရှိလဲ ငါသိတယ်" လီရှောက်ကွမ်းက ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။ "ကျန်ရှောင်ရှောင်လို့ အမည်ရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူမရဲ့တားမြစ်အပျက်အစီးက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပဲ"
"မိန်းကလေးလား…" လင်ချီးယဲ့သည် ရှန်ချင်းကျူကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး "စကားမစပ် ကျန်တဲ့အိပ်ဆောင်နှစ်ခုရဲ့ အခြေအနေကဘယ်လိုလဲ"
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် တပ်သားသစ်များအတွက် အိပ်ဆောင်သုံးခုရှိသည်။ လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများသည် ပထမအိပ်ဆောင်မှာနေပြီး တစ်ဖက်တွင် ဒုတိယအိပ်ဆောင်ရှိသည်။ မိန်းကလေးများအားလုံးသည် တတိယအိပ်ဆောင်တွင်နေပြီး ပထမအိပ်ဆောင်နှင့် ဒုတိယအိပ်ဆောင်နံဘေးတွင် တည်ရှိသည်။
"ဒုတိယအိပ်ဆောင်က လူတွေတော့ တစ်ခုခုမှားနေတယ်ဆိုတာ သတိပြုမိပြီး လေ့ကျင့်ရေးစခန်းက တခြားနေရာတွေကို စတင်ရှာဖွေနေပေမယ့် မိန်းကလေးတွေရဲ့ တတိယအိပ်ဆောင်ကတော့ လှုပ်ရှားမှုမရှိပုံရတယ်…"
"လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူးလား။ မိန်းကလေးတွေ တစ်ယောက်မှ နိုးမလာဘူးလား"
"မဟုတ်ဘူး၊ အတိုချုပ်ပြောရရင်… မိန်းကလေးတွေရဲ့ အိပ်ဆောင်ရဲ့ အငွေ့အသက်က ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင်ရှာကြည့်မှ သိလိမ့်မယ်" ရှန်ချင်းကျူက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် စင်္ကြံကိုဖြတ်လျှောက်ပြီး အိပ်ဆောင်အရှေ့ဘက်ရှိ စင်္ကြံဆီသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးများက သူ့ရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံသုံးခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ရှုံ့တွထားသည်။
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အဆောက်အအုံသုံးခုကိုသာ သူမြင်နေရပြီး တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များအားလုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပိတ်ထားသည်။ နေရောင်သည် ပြတင်းပေါက်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျကာ အလင်းရောင်မှ အနည်းငယ်မျှ ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအလင်းရောင်ကို ချောင်နက်ကြီးတစ်ခုက ဝါးမြိုသွားသလိုပင်။
ရက်သတ္တရက်များတွင် ဒီနေရာမှာရပ်နေပါက တတိယအဆောက်အအုံကနေ မိန်းကလေးများ၏ ရယ်မောသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားရပေမယ့် ယခုအချိန်မှာတော့… တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
"တတိယအဆောက်အအုံမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ" သေချာစွာပြောသည့်အတိုင်း လင်ချီးယဲ့၏မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။
သူလှည့်လိုက်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် အမြန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"ဒီအဆောက်အအုံကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူအနည်းငယ်ကို ထားခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက ငါနဲ့အတူလိုက်လာပြီးတော့ လက်နက်တွေယူဖို့ လက်နက်ဂိုဒေါင်ကိုသွားပြီးရင် တတိယအဆောက်အအုံမှာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြမယ်"
"ကောင်းတယ်"
စကားတိုတိုဖလှယ်ပြီးနောက် ပထမအဆောက်အအုံကိုစောင့်ကြည့်ရန် မည်သူ့ကိုချန်ထားခဲ့မည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ကျန်သောသူများသည် ဂိုဒေါင်ဆီသို့သွားရန် လင်ချီးယဲ့၏နောက်သို့လိုက်ခဲ့ကြသည်။
ဂိုဒေါင်သည် အိပ်ဆောင်ဧရိယာနှင့် မနီးချေ။ ဂိုဒေါင်တံခါးဝသို့မရောက်မီ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအများစုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ရှန်ချင်းကျူပြောသည့်အတိုင်း စခန်းတစ်ခုလုံးသည် အသွင်အပြင်တစ်ခုမှမရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်
လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများသည် ဂိုဒေါင်၏အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကာ သူ့နောက်တွင် ရှန်ချင်းကျူသည် သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ညင်သာစွာဝါးနေပြီးနောက် ပီကေပူဖောင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ဂိုဒေါင်၏သတ္တဝါတံခါးဝသို့ လွင့်လာသည်။
ဖျောက်
သူသည် လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ လက်ဖျောက်တီးလိုက်ပြီး လေထဲက ပီကေသည် ပေါက်ကွဲသွားကာ သတ္တုတံခါးနှစ်ပေါက်ကို တိုက်ရိုက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတိုင်းတွင် မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ လူးလိမ့်နေသည်။
လူတိုင်းသည် ဂိုဒေါင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်လာပြီး လက်နက်များကို ကိုင်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် အဝေးမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အား အား အား အား အား"
လင်ချီးယဲ့နှင့် တခြားသူများ၏ မျက်နှာများသည် ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားပြီး အသံထွက်လာသည့် ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"အဲဒါက… ကန်တင်းမလား" ရှန်ချင်းကျူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်ချီးယဲ့ကိုလှည့်ကြည့်ရင်း "ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားကြမလဲ"
TK Team (Chapter 157)
