Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၅၆)
Chapter 156 (စာမေးပွဲ)
မနက်စောစောတွင်
ပြတင်းပေါက်မှ နေထွက်သည့် အလင်းရောင်သည် ဆယ်ကျော်သက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖြန်းခနဲကျလာသည်။ လင်ချီးယဲ့၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်...
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွက နေရောင်ခြည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဝက်သေတစ်ကောင်လို အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော ပိုင်လီဖက်တီး ကြည့်ပြီး သံသယမျက်လုံးများ လွင့်ပျံလာသည်။
"ငါးနာရီခွဲသွားပြီ…" လင်ချီးယဲ့သည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများတွင် သံသယအရောင်များက ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။
ဝီစီသံကဘယ်မှာလဲ။
ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုရသော် မနက်ငါးနာရီဝန်းကျင်တွင် နည်းပြများသည် ဝီစီမှုတ်ပြီး သူတို့သည် တန်းစီရန် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ အမြန်ပြေးရကာ မနက်ခင်းလေ့ကျင့်ရေးပြီးနောက် ရေချိုးရန်ပြန်လာလိမ့်မည်။
တစ်နေ့မှာ နည်းပြသည် ရူးသွပ်သွားပါက မနက် ၂ နာရီ ၃ နာရီမှာ ဝီစီမှုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တာမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဒီနေ့က ငါးနာရီခွဲနေပြီ ဘာကြောင့် လှုပ်ရှားမှုမရှိရသနည်း။ နည်းပြက ဒီနေ့ စိတ်ကောင်းရှိပြီး သူတို့ကို ပို၍အိမ်စေချင်တာလား။ လင်ချီးယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အခုပြန်အိပ်ရမှာလား။ သေချာပေါက် အိပ်လို့မရဘူး။
သူအိပ်မပျော်တာကြောင့် လင်ချီးယဲ့သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အိပ်ရာကနေထကာ သူ့ရေချိုးခန်းသုံး ပစ္စည်းများနှင့် ဇလုံကို ယူကာ တံခါးကို တိတ်တဆိတ်တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် အများသုံးလက်ဆေးကန်တည်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသောအခါတွင် တခြားရုပ်သွင်များစွာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အထူးတပ်ဖွဲ့ စစ်သားများ ကျန့်ကျုံး၊ ချောင်ယွမ်းနှင့် ရှေးခေတ်ကိုယ်ခံပညာ မိသားစုများ၏ အမွေဆက်ခံသူနှစ်ဦး ဖြစ်သည့် တစ်ယောက်က မော့လန် ဟုခေါ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က လီရှောက်ကွမ်း ဟုခေါ်တာကို လင်ချီးယဲ့သတိရမိသည်။
"ချီးယဲ့၊ မင်းလည်းနိုးပြီလား။" ချောင်ယွမ်းသည် လင်ချီးယဲ့ ရောက်ရှိလာတာကိုမြင်ပြီး ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် အသံပြုပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကြောင့်မှန်းမသိ နည်းပြက ဝီစီမမှုတ်သေးဘူး…"
"ရှားရှားပါးပါး အေးအေးဆေးဆေး မနက်ခင်းလေးကို ပိုင်ဆိုင်ရတာ ပျော်စရာကောင်းတယ်" လီရှောက်ကွမ်းသည် မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် မျက်နှာသုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"စောစောထတာ ငါကျင့်သားရလာပေမယ့် ရုတ်တရက် ဘာမှမလုပ်ရတော့ ငါကျင့်သားမရဘူး" ချောင်ယွမ်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
ကျန့်ကျုံးသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူ့လက်မောင်းထဲကဇလုံကိုကိုင်ကာ ခြံစည်းရိုးဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း တိတ်ဆိတ်နေသော အဝေးက လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် တစ်ခုခုမူမမှန်ဘူးလို့ ငါအမြဲခံစားရတယ်"
"မူမမှန်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး" မော့လန်သည် သူ့လက်ပေါ်က ရေများကိုခါချလိုက်ပြီး အခန်းထဲကို အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "နည်းပြက ဝီစီမမှုတ်တော့ ငါ့ဟာငါ သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်မယ်၊ တခြားလူတွေကြီးကြပ်မှ နာခံမယ်ဆိုရင် ငါဘယ်တော့မှ သန်မာတဲ့လူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"
တဖြည်းဖြည်းထွက်သွားသော မော့လန်၏ရုပ်သွင်ကိုကြည့်ရင်း လင်ချီးယဲ့သည် ခေါင်းယမ်းကာ သူ့စိတ်ထဲက ဖရိုဖရဲ အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်ပြီး မျက်နှာသစ်လေသည်။
သူ့အခန်းထဲပြန်ရောက်ဖို့ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အိပ်ရာပေါ်ပြန်သွားပြီး တရားထိုင်နေသည်။
အချိန်တွေတစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည်သည် ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင် စကားစမြည်ပြောသည့်အသံများ တိုးလာသဖြင့် လင်ချီးယဲ့သည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မနက် ၇:၃၀ ရှိနေပြီ။
၇:၃၀ မှာ ဝီစီမမှုတ်သေးဘူးလား။
လင်ချီးယဲ့က အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ၅:၃၀ မှာဝီစီမမှုတ်ပါက နည်းပြများစိတ်ပြောင်းသွားသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ဝီစီမမှုတ်သေးပါက… ဒီလေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ သူတို့မသိခဲ့သော အပြောင်းအလဲတချို့ဖြစ်ပျက်နေလောက်သည်။
ဘေးတစ်ဖက်တွင် ပိုင်လီဖက်တီးသည် ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ခြေလက်များဆန့်၍ အလွန်အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်…
လင်ချီးယဲ့၏နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားပြီး သူ့ဖိနပ်တစ်ရံကိုကောက်ယူကာ သူ့မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သည်။
ဖြန်း…
ဖိနပ်တစ်ရံသည် ပိုင်လီဖက်တီး၏ပါးပြင်ဖြင့် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောကျလာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အနီကွက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပိုင်လီဖက်တီးသည် နှစ်ကြိမ်မျှညည်းပြီး အနည်းငယ် ဟောက်သံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်...
လင်ချီးယဲ့: "…"
လင်ချီးယဲ့သည် ပိုင်လီဖက်တီး၏အိပ်ရာဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အိပ်ရာထတော့၊ ထပြီး သွားစားကြမယ်"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် အသံမကြားသလို တစ်ဖက်လှည့်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့တွင် ထူးဆန်းသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု ရှိနေသည်...
တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူသည် ပိုင်လီဖက်တီး၏လက်ကောက်ဝတ်က ACE နာရီကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး နာရီထဲသို့ စိတ်စွမ်းအားများစွာကို အတင်းထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ပိုင်လီဖက်တီး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ငါးကြင်းတစ်ကောင်လို ကုတင်ပေါ်မှ ထပြီး နှစ်ကြိမ်ကျွမ်းထိုးသွားသည်…
ထို့နောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လဲကျသွားကာ ဆက်၍အိပ်မောကျနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်ချီးယဲ့၏မျက်နှာက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လူတစ်ယောက်သည် ဘယ်လောက်ပဲ အိပ်ပျော်နေပါစေ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် နောက်ပြန်ကျွမ်းထိုးရင်း မအိပ်နိုင်ပေ။
သူသည် ပိုင်လီဖက်တီး၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သူ့စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ပြီး မူမမှန်တာ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ရဘဲ သူသည် တကယ်အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ သူ့အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်။
"ဒါက… စိတ်ထောက်ချောက်လား" သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး တံခါးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် စင်္ကြံမှာ လူတစ်ဒါဇင်ခန့် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးနေကြပြီဖြစ်သည်။
"လင်ချီးယဲ့"
လင်ချီးယဲ့ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လူအုပ်ထဲတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ရှန်ချင်းကျူသည် သူ့မျက်လုံးများတောက်ပလာပြီး ရှေ့ကိုအမြန်ပြေးသွားသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" လင်ချီးယဲ့က မေးသည်။
"အရမ်းထူးဆန်းတယ်" ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်ခုံးများသည် တင်းကျပ်စွာရှုံ့တွနေပြီး သူ့လေသံက ရှားရှားပါးပါးလေးနက်နေသည်။ "တုန့်ဝေနဲ့ တခြားသူတွေက အိပ်ပျော်နေကြတယ်၊ သူတို့ကို ဘယ်လောက်ပဲအော်ပါစေ သူတို့မနိုးလာဘူး။ သူတို့က စိတ်ထောင်ချောက်တစ်မျိုးမျိုးမှာ ဖမ်းမိသွားပုံရတယ်…"
"သူတို့ရောလား" လင်ချီးယဲ့၏နှလုံးခုန်သံ လှုပ်ခတ်သွားသည်။
"သူတို့တင်မကဘူး၊ ငါတို့အိပ်ဆောင်မှာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလူတွေက ဒီအခြေအနေရောက်နေတယ်"
"နည်းပြတွေက ဘယ်မှာလဲ"
ရှန်ချင်းကျူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က သွားရှာနေတာကြာလှပြီ၊ ဒါပေမယ့် အထူးဆန်းဆုံးနေရာက လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုလုံး လွတ်နေတာပဲ…"
"လွတ်နေတာလား" လင်ချီးယဲ့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"နည်းပြတွေ၊ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးသမားတွေနဲ့ ကန်တင်းမှာ ချက်ပြုတ်ပေးတဲ့ အဘိုးအိုတောင် မရှိတော့ဘူး" ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်လေးနက်မှုပြည့်နေသည်။ "အခု လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ငါတို့တပ်သားသစ်တွေပဲကျန်တော့တယ်"
"တိုက်ခိုက်တဲ့အရိပ်အယောင်ရှိလား"
ရှန်ချင်းကျူက လန့်သွားသည်။ "မရှိဘူး"
လင်ချီးယဲ့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေလေသည်။
"ငါသိပြီ…"
"မင်းဘာတွေးမိတာလဲ"
"ငါထင်တာမှန်ရင် ဒါက 'လေ့ကျင့်ရေး' ဒါမှမဟုတ် 'စာမေးပွဲ' တစ်ခုဖြစ်လောက်တယ်" လင်ချီးယဲ့သည် မူလက ကြောက်ရွံ့သောစိတ်များ တည်ငြိမ်သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ "နည်းပြတွေနဲ့ တခြားသူတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်တဲ့အရိပ်အယောင်မရှိဘူးဆိုတာက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အစပြုမှုနဲ့ ဆုတ်ခွာသွားတယ်လို့ဆိုလိုပြီး သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းလျှို့ဝှက်လွန်းတယ်"
"မင်းဆိုလိုတာက…" ရှန်ချင်းကျူလည်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။
"နည်းပြတွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲ။ သူတို့အားလုံးက 'ချွမ်း' နယ်ပယ်အထက် သန်မာသူတွေဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်ယွမ်ကန်းက 'ဟိုင်' နယ်ပယ်မှာတောင်ရှိနေတယ်။ ဘယ်လိုလူမျိုးက ဒီလိုမျိုးအသံတိတ်ရှင်းပစ်နိုင်မှာလဲ။
အခု သူတို့တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငါတို့တပ်သားသစ်တွေပဲ ကျန်တော့တယ်၊ သီးခြားဖြစ်ပြီး အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။
ငါ့ခန့်မှန်းချက်ကတော့ ဒီအချိန်မှာ သူတို့က ငါတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတချို့ကို အသုံးပြုနေကြတယ်လို့ ထင်တယ်"
"လခွမ်း၊ သူတို့တွေ ငါတို့ကို ကစားပြန်ပြီလား" ရှန်ချင်းကျူ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသအငွေ့များထွက်ပေါ်နေပြီး "တုန့်ဝေနဲ့ တခြားသူတွေရော။ သူတို့ကဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိရသေးပေမယ့် လက်ရှိအချိန်မှာတော့ သူတို့အသက်အန္တရာယ်မရှိဘူးဆိုတာ သေချာတယ်…" လင်ချီးယဲ့၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ "ဒါက နည်းပြတွေ ငါတို့ကိုအတွက်ပေးတဲ့ စာမေးပွဲဖြစ်နိုင်တယ်"
"သောက်စာမေးပွဲပဲ" ရှန်ချင်းကျူသည် အော်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကိုတွေးမိပုံရကာ လှည့်ကြည့်ပြီး စင်္ကြံအဆုံးရှိ စီစီတီဗီကို မျက်နှာမူလျက်…
ပြင်းထန်စွာ လက်ခလယ်ထောင်ပြလိုက်သည်။
TK Team (Chapter 156)
