Chapter 57

🫶Chapter 57

ယွီစစ်ဟန်မှာ စိတ်ဓာတ်တို့တစ်စစီပြိုကွဲရင်း သီးသန့်အခန်းသို့ပြန်လာရာ ဒါရိုက်တာနှင့်ထုတ်လုပ်သူတို့သာ ကျန်ခဲ့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ပုတိုတိုနှင့်လူက ယွီစစ်ဟန်ချဥ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ရုတ်တရက် သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလာလေသည်။ 

မထင်မှတ်ထားသည့် ကန်ချက်ကြောင့် သတိလွတ်သွားရာ ယွီစစ်ဟန်အချိန်မီမတုံ့ပြန်နိုင်လိုက်ချေ။ သူခံစားလိုက်ရသည်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့လဲသွားခြင်းနှင့် ပေါင်မှ စူးရှသည့်နာကျင်မှုတို့သာဖြစ်သည်။ 

“သန့်စင်ခန်းကို နာရီဝက်ကြာအောင်တောင်သွားနေတာ...ငါ့ကိုကစားဖို့တွေးနေတာလား” ပုတိုတိုနှင့်လူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ယွီစစ်ဟန်၏ဆံပင်ကို ဆွဲ၍ မော့ကြည့်စေသည်။ 

“လူတော်တော်များများက မင်းနဲ့‌ ပျော်ပါးခဲ့ကြပြီးပြီ...အခုမှဘာလို့ စင်ကြယ်ဖို့ဂရုစိုက်နေတာလဲ”

“သောက်ဖာကောင်...ငါ့အစီအစဥ်တွေကိုဖျက်ဆီးပစ်တယ်” ထိုလူက ယွီစစ်ဟန်၏ ဆံပင်ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းဆွဲကာ နောက်တစ်ချက်ကန်လိုက်ရာ ယွီစစ်ဟန်ဆီမှာ ညည်းတွားသံများ ထွက်လာသည်။ 

“သွားကြမယ်” ထုတ်လုပ်သူက လျစ်လျူရှုဟန်ပြ၍ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ “တတိယခေါင်းဆောင်မင်းသားအတွက် နောက်သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ထပ်ရှာသင့်တယ်”

“အရင်တစ်ခေါက်က အိုင်ဒေါလ်လူငယ်လေးက ကောင်းတယ်” ပုတိုတိုနှင့်လူက ထုတ်လုပ်သူထံ လက်များ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ညစ်တီးညစ်ပတ်အပြုံးဖြင့် ပြောလာသည်။

 “ဒီဖာကောင်ထက် ပိုသန့်တယ်”

“သူတို့သာ နာနာခံခံရှိနေသရွေ့ပေါ့” သိသိသာသာကိုမူးနေသည့်ထုတ်လုပ်သူမှာ သီးသန့်အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။ 

ယွီစစ်ဟန်ကိုဖြတ်သွားချိန်တွင် သူက နမော်နမဲ့ဖြင့် ယွီစစ်ဟန်၏လက်ချောင်းများကို တက်နင်းသွားသေး၏။

အားလုံးထွက်သွားပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးသာကြီးစိုးကျန်ခဲ့သည်။ ယွီစစ်ဟန်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေရင်း လက်သီးကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားကာ သူ၏နောက်ဆုံး အရင်းအမြစ်ပါ ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း နားလည်သွားသည်။ 

အားလုံး...ပြီးသွားပြီ။

*****

နျန်ယွီယီ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး သိပ်မကြာခင်တွင် မြို့ပြင်သို့ရောက်နေသည့် ရှဲ့ယီကျိုးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။ 

“မြို့ပြင်မှာရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား” နျန်ယွီယီက ရှဲ့ယီကျိုး၏နားနားသို့ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်၏။

“အခုပဲပြန်ရောက်ပြီး ဒီကိုချက်ချင်းတန်းလာခဲ့တာ” 

ရှဲ့ယီကျိုးက လေဆိပ်သို့ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဤနေရာသို့ တန်းလာခဲ့တာဖြစ်သည်။ “သူတို့ မင်းကိုအတင်းအကြပ်သောက်ခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ လင်းချီကျင့်ပြောတယ်” 

နျန်ယွီယီ : “သူတို့ဖိအားမ‌ပေးပါဘူး”

နျန်ယွီယီ၏ ယူဆချက်များ မှားသွားလေသည်။ သူ သန့်စင်ခန်းမှ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဒါရိုက်တာနှင့်ထုတ်လုပ်သူများက မူးနေကြပြီး အားလုံးအား သောက်ရန်တိုက်တွန်းနေကြ၏။

ခေါင်းဆောင်မင်းသားများဖြစ်သည့် နျန်ယွီယီနှင်ရှဲ့ယီကျိုးတို့မှာ ခွက်တိုက်ရခြင်းကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယီကျိုးနှင့်လင်းချီကျင့်တို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ နျန်ယွီယီအတွက်ရည်ရွယ်ထားသည့် ခွက်များကို သောက်ပေးကြ၏။

နှစ်‌ယောက်သားအရက်နာကျမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်နျန်ယွီယီက ရှဲ့ယီကျိုးထံမှာ ခွက်ကိုလုရန်ကြိုးစားသော်လည်း မ‌အောင်မြင်ခဲ့ချေ။ 

ညစာစားပွဲအပြီးတွင် နှစ်ယောက်လုံးမူးနေကြပြီး နျင်းယွီယီ၏ပခုံးတွင် တစ်ယောက်စီတွဲခိုနေကြလေသည်။

ယောက်ျားနှစ်ယောက်၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် နျန်ယွီယီမှာ နံရံကိုမှီရင်း အကူအညီတောင်းရန် ဖုန်းကိုကြိုးစား၍ ထုတ်နေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ ဆိုးသွမ်းသည့်အရက်မူးနေသူများမဟုတ်သောကြောင့် နျန်ယွီယီအ‌ပေါ်တွင် ပြဿနာမဖြစ်စေဘဲ တွဲခိုနေကြလေသည်။ 

နျန်ယွီယီမှာ သူ၏လတ်တလောတွင်ရထားသည့် ရည်းစားပူပူနွေးနွေး‌လေးကို အောင်မြင်စွာ ဖုန်းခေါ်နိုင်လိုက်သည်။ 

“နျန်နျန်”

“ဖန်ကျုံးချွမ်း...ဟေး အစ်ကို...ဖုန်းကို ယူမသွားနဲ့လေ...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဖန်ကျုံးချွမ်း ထိုင်ခုံမှထရပ်လိုက်ကာ ကြမ်းပြင်မှမျက်နှာကြက်အထိ မှန်ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လာ၍ အောက်ရှိ ပြွတ်ကျပ်သိပ်သည်းနေသော အဆောက်အဦးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

ရှဲ့ယီကျိုးက ဖန်ကျုံးချွမ်း၏အသံကိုကြားသည်နှင့် နျန်ယွီယီ၏ ဖုန်းကိုယူရန်ကြိုးစားကာ ညီလေးက သူ့အပိုင်ဖြစ်ပြီး ယူမသွားနိုင်ကြောင်း ရေရွတ်လာလေသည်။ 

သူ့ကိုတည်ငြိမ်စေရန် နျန်ယွီယီ အတော်လေးကြိုးစားအားထုတ်လိုက်ရကာ ဖန်ကျုံးချွမ်းအား လိပ်စာပေးရန် ဖုန်းကိုပြန်ယူလိုက်သည်။ 

“လာကြိုပေးပါဦး...မလာရင်ဒီနှစ်ယောက်ကြောင့် ကျွန်တော်သေလိမ့်မယ်” နျန်ယွီယီ အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 “ဟေး...ဝမ်းကွဲအစ်ကို...ထိန်းထားဦး...လမ်းဘေးမှာ မအန်နဲ့”

“...” ဖန်ကျုံးချွမ်း ချက်ချင်း ရုံးခန်းထဲမှထွက်လာလိုက်သည်။ “ကိုယ်လာခဲ့မယ်”

ဖုန်းချပြီးနောက် နျန်ယွီယီက အလျင်အမြန်ဖြင့် ဒူးထောက်၍ လင်းချီကျင့်ကိုကျောကိုပုတ်ပေးကာ သက်သာအောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ 

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စားသောက်ဆိုင်က ဖန်ကျုံးချွမ်း၏ရုံးနှင့် သိပ်မဝေးချေ။ သူက လျင်လျင်မြန်မြန်ရောက်လာပြီး နျန်ယွီယီကိုကူ၍ လင်းချီကျင့်ကို ကူတွဲပေးလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သားအား အနောက်ဘက်ခုံထဲသို့ တွန်းထည့်ပြီးနောက် နျန်ယွီယီက ခရီးသည်ခုံတွင်ထိုင်၍ နာကျင်နေသော လက်ကိုခါလိုက်သည်။

“နာနေတာလား” ဖန်ကျုံးချွမ်းက အရှေ့သို့ကိုင်းလာ၍ လက်ကိုနှိပ်ပေးလာ၏။ “ဘယ်လိုနေလဲ”

“တော်တော်လေးကောင်းသွားပြီ” နျန်ယွီယီ ကျေကျေနပ်နပ်ဖြင့် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ခုံနောက်သို့ မှီလိုက်သည်။ “အိမ်ပြန်ရအောင်”

“ကောင်းပြီ”

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ နျန်ယွီယီနှင့်ဖန်ကျုံးချွမ်းတို့က ထိုနှစ်ယောက်အား ဧည့်သည်အခန်းထဲသို့ ပူတွဲပေး၍ အောက်ထပ်သို့ပြန်မဆင်းခင် သေချာနေရာချထားပေးလိုက်၏။

ဖန်ကျုံးချွမ်းက စောစောကနျန်ယွီယီ၏အခြေအနေကို သတိထားမိသောကြောင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် သူ့ဘေး၌ ထိုင်စေလိုက်သည်။ 

“ဒါရိုက်တာက အတင်းသောက်ခိုင်းခဲ့တာလား”

နျန်ယွီယီက ဖန်ကျုံးချွမ်းကို တိုးဝှေ့နေကာ ကိုယ်ငွေ့များမှနှစ်သိမ့်မှုကိုခံစားနေလိုက်သည်။ 

“ဟုတ်တယ်...ဒါပေမယ့် သူနည်းနည်းမူးသွားမှ တိုက်တာပါ...မမူးခင်ကတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် တော်တော်လေး ကောင်းပေးပါတယ်”

နျန်ယွီယီ ဒါရိုက်တာကို ကာကွယ်ပေးရန်ရည်ရွယ်လိုက်သော်လည်း ရှင်းပြပြီးသည့်တိုင် ဖန်ကျုံးချွမ်း၏ တွန့်ကျိုးနေသည့်မျက်ခုံးများမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ 

ဖန်ကျုံးချွမ်းစိတ်ထဲတွင် “အရက်မသောက်ရဘူး” ဟူသည့်စည်းမျဥ်းအသစ်တစ်ခုချမှတ်လိုက်၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ရိုက်ကွင်းသို့သွား၍ သေချာစစ်ဆေးပြီး ကိစ္စများအား ဒါရိုက်တာနှင့်ဆွေးနွေးရန် တွေးထားလိုက်သည်။ 

“ပင်ပန်းလိုက်တာ...ကျွန်တော် ဒီနေ့အရူးတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ခဲ့သေးတယ်...ငယ်ငယ်လေးတည်းက သူက ကျွန်တော့်အပေါ်မကောင်းခဲ့ဘူး” နျန်ယွီယီ ယွီစစ်ဟန်အကြောင်း ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ 

“ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူနဲ့ထိုက်တန်တာပြန်ခံစားနေရပါပြီ”

“ယွီစစ်ဟန်လား” ဖန်ကျုံးချွမ်း နျန်ယွီယီ၏ကလေးဘဝနှင့်ပတ်သက်၍ ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ 

နျန်ယွီယီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်...သူပဲ”

ဖန်ကျုံးချွမ်းမေးလိုက်၏။ “သူနဲ့ထိုက်တန်တာ ပြန်ရသွားလို့ ပျော်သွားပြီလား”

နျန်ယွီယီ တုံ့ပြန်လာသည်။ “အဆင်ပြေပါတယ်...သူ့ကံသူ့ထံပြန်လာတာလေ...ကျွန်တော်က ဘာလို့ ပျော်ရမှာလဲ”

ထို့နောက် လက်များကို ဖန်ကျုံးချွမ်း၏လည်တိုင်တစ်လျှောက် ရစ်ပတ်လိုက်ကာ မေးပေါ်သို့ အနမ်းခြွေ၍ ဆက်ပြောလာ၏။ “အစ်ကိုနဲ့တွေ့ရတာက ကျွန်တော့်ကိုပျော်စေတယ်”

ဖန်ကျုံးချွမ်း၏မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး နျန်ယွီယီ၏မျက်နှာကိုကိုင်၍ နက်ရှိုင်းသည့် အနမ်းတစ်ခုပေးရန် တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။ 

နှုတ်ခမ်းများနှင့်လျှာများမှာ ရစ်ပတ်နေကြပြီး နှစ်ယောက်ကြားမှ လေထုမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းပျောက်ကွယ်လာ၏။

နမ်းပြီးနောက် နျန်ယွီယီက ဖန်ကျုံးချွမ်း၏အပေါ်တွင်လှဲကာ မလှုပ်မယှက်နှင့်ရှိနေလေသည်။ ဆံပင်များကိုဖြတ်၍ နားရွက်ထိပ်လေးများမှာ အနီရောင်သမ်းနေကြောင်း မြင်နိုင်၏။

အနမ်းကိုပြည့်ဝစွာခံယူပြီးနောက် နျန်ယွီယီက တစ်ဖက်သို့လှည့်သွား၍ ဖန်ကျုံးချွမ်းကိုမှီနေကာ လရောင်ခံလိုက်၏။ 

မိုးများသည့်ရာသီဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့လရောင်အေးအေးလေးက ရှားပါးသည်ပင်။ 

နှစ်ယောက်သား ဆိုဖာပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ်ထိုင်နေကြကာ အတူရှိနေသည့်အချိန်လေးကို ရိုးရှင်းစွာ ကုန်ဆုံးလိုက်ကြသည်။ 

....

နောက်တစ်နေ့တွင်...

ရှဲ့ယီကျိုးနိုးလာသောအခါ နားထင်များကိုက်ခဲနေတော့၏။

အခန်းက ထူးဆန်းသလိုနှင့်ရင်းနှီးနေပြီး ချင်အန်းရှိ နျန်ယွီယီ၏အိမ်သို့ရောက်နေကြောင်း နားလည်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူလိုက်ရသည်။

ဧည့်သည်အခန်း၏အဝတ်ဗီဒိုက အမြဲမဝတ်ရ‌သေးသည့် ညအိတ်ဝတ်စုံများကို သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသည်။ ရှဲ့ယီကျိုးက မီးခိုးရင့်ရောင်တစ်စုံကိုယူကာ ရေချိုးရန် သဘက်တစ်ထည်လည်းယူလိုက်၏။

ညအိပ်ဝတ်စုံကိုဝတ်ပြီး လှေကားမှဆင်းလာရင်း ထမင်းစားပွဲတွင်ထိုင်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ကျီဆယ်နေကြသည့် စုံတွဲနှစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်သည်။ 

ရှဲ့ယီကျိုး လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ကာ သူ့ညီအား မသိမသာလေးအချက်ပြလိုက်၏။

“အစ်ကို...” နျန်ယွီယီ ဇွန်းကိုချလိုက်သည်။ “နိုးလာပြီပဲ...အစ်ကို့အတွက် ဆန်ပြုတ်ပေးမယ်”

“လင်းချီကျင့်ရော”

“အစ်ကိုဝမ်းကွဲက အိပ်နေတုန်းပဲ...သူက အစ်ကို့ထက် အများကြီးပိုသောက်ခဲ့တာ...နေ့ခင်းလောက်ကျမှ နိုးလာလောက်တယ်” 

ရှဲ့ယီကျိုး နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာ၍ နျန်ယွီယီဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ 

နျန်ယွီယီ မီးဖိုခန်းထဲသို့ဝင်၍ သူ့အစ်ကိုအတွက် ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်ပြင်လိုက်ကာ ပန်းကန်စင်မှ ခွက်နှစ်ခွက်ယူ၍ နွားနို့များဖြင့် ဖြည့်လိုက်သည်။ 

ရှဲ့ယီကျိုး ဖန်ကျုံးချွမ်းအား စိုက်ကြည့်နေချိန်တွင် မီးဖိုခန်းမှ ခြေသံများက သူ၏အေးစက်နေသည့်မျက်နှာဖုံးကို လျင်မြန်စွာကွာကျသွားစေ၏။

နျန်ယွီယီက ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် လင်ဗန်းကိုတင်၍ နွားနို့အား လူနှစ်ယောက်ထံကမ်းပေးလိုက်သည်။ 

“ဒီမှာ...နွားနို့...တစ်ယောက်တစ်ခွက်စီ”

“တော်ပြီ”

***

ဟယ်ရှောင်ရှောင် ညစာစားပွဲမှ သူမငှားထားသည့်တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဒေါက်ဖိနပ်များကိုချွတ်၍ ခြေဗလာဖြင့် ကော်ဇောပေါ်သို့နင်းလိုက်သည်။

အရက်မူးနေသည့်ဒါရိုက်တာက ကျား၊မမရွေး အားလုံးကို အတင်းသောက်ခိုင်းခဲ့၏။ ဟယ်ရှောင်ရှောင်လည်း အနည်းငယ်သောက်ခဲ့သောကြောင့် ယခုတွင် ဗိုက်ထဲ၌ ပူလောင်နေတော့သည်။

“ပြန်ရောက်ပြီလား” ပညာရှိလေထုနှင့်အတူ မျက်မှန်တပ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က လှေကားထစ်မှ ဆင်းလာ၏။ သူ ဟယ်ရှောင်ရှောင်၏ ကိုယ်စားလှယ် ကန်ဟွေ့ဖြစ်သည်။

“ရေတစ်ခွက်ယူလာပေးမယ်”

“အင်း” ဟယ်ရှောင်ရှောင်က အိတ်ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်၍ နွမ်းနွမ်းလျလျဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ကန်ဟွေ့က ရေနွေးတစ်ခွက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာပြီး ဟယ်ရှောင်ရှောင် လက်လှမ်းမီနိုင်သည့် ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။ 

“ဒီတော့...နျန်ယွီယီနဲ့တွေ့ခဲ့လား”

“ဟင့်အင်း...သူက အရမ်းသတိကြီးတယ်” ဟယ်ရှောင်ရှောင်က သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ ပူလောင်နေသည့်ခံစားချက်ကို သက်သာစေရန် ရေနွေးခွက်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ “မဟုတ်လည်း အဲ့လိုလူထုစုဝေးပွဲတွေကို ဂရုမစိုက်တာဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ဂရုမစိုက်ဘူး?” ကန်ဟွေ့က ပဟေဠိဖြစ်နေလျက်မေးလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ကြိုးစားလို့ရတာပဲ...သူ့ကိုရမှာပါ သေချာတယ်” ဟယ်ရှောင်ရှောင်က ခွက်ကို ကုန်အောင်သောက်လိုက်ကာ ဗိုက်ထဲမှ မသက်မသာမှုများကို ပြေလျော့စေလိုက်သည်။

 “သူ့ကျော်ကြားမှုတွေကို ကျွန်မ အမြတ်ထုတ်နိုင်နေသရွေ့ သူ့ကိုလူထုအမြင်ထဲ တွန်းထည့်လို့ရတယ်”

“အစီအစဥ်ရှိနေသရွေ့ပေါ့” ကန်ဟွေ့က ရေခွက်ကို မီးဖိုခန်းထဲသို့ ပြန်ယူသွား၍ ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ရှောင်‌‌ရှောင်က အပေါ်ထပ်သို့ တက်၍ အနားမယူခင် ခဏလောက်လှဲနေလိုက်သေး၏။

ရေချိုးပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲမှထွက်လာချိန်တွင် အိပ်ရာပေါ်တွင်ရှိနေသည့် ဖုန်းကမြည်လာလေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ခေါ်ဆိုသူအမည်ကိုမြင်သည့်သူတိုင်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားကြလိမ့်မည်ပင်။ အေအဆင့် သရုပ်ဆောင်ဖြစ်သည့် အိမ်ထောင်သည်လည်းဖြစ်သောရွှီရင်းကျယ်ကဲ့သို့ သရုပ်ဆောင်က အဆင့်တစ်ဆယ့်ရှစ် မင်းသမီးအား ညနက်သန်းခေါင်ဘာကြောင့် ဖုန်းခေါ်လာရသနည်း။

ဟယ်ရှောင်ရှောင်ဝင်လာသည့်ဖုန်းကိုကြည့်၍ မျက်လုံးထဲတွင် မနှစ်မြို့ခြင်းများ ထင်ဟပ်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏အမူအရာများက ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဟယ်လို....အချစ်” ဟယ်ရှောင်ရှောင် ကလူကျီဆယ်၍ပြောလိုက်၏။ “သည်လောက်နောက်ကျကြီး ဘာလို့ခေါ်လာတာလဲ”

“ကိုယ်နောက်ကျတဲ့အထိ ရိုက်ကူးရေးရှိနေလို့” ရွှီရင်းကျယ်တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ “အိမ်မှာလား”

“အင်း...အခုပဲပြန်ရောက်တာ...အများကြီးသောက်လာလို့ ဗိုက်ထဲသိပ်မကောင်းဘူး”

“ဗိုက်မကောင်းဘူးလား...နှိပ်ပေးဖို့လိုသေးလား” ရွှီရင်းကျယ်စနောက်လာ၏။

“အိုး...ကျေးဇူးပြုပြီး...ရှင် အချိန်မီရောက်လာနိုင်တာလည်းမဟုတ်ဘဲနဲ့” ဟယ်ရှောင်ရှောင် အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ “အချစ်...ပဲရစ်ဖက်ရှင်ရှိုးက နောက်အပတ်မှာမလား”

“ဘာလို့လဲ...သွားချင်လို့လား”

“သေချာတာပေါ့...ပဲရစ်ဖက်ရှင်ရှိုးက မိန်းကလေးတိုင်းရဲ့ အိပ်မက်ပဲဟာ...” ဟယ်ရှောင်ရှောင် သူမ၏ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။ “တရုတ်အနုပညာရှင်တွေအတွက် ဖိတ်ကြားလွှာငါးခုပဲရှိတာမလား”

“ဟုတ်တယ်”

“ရှင် ဒီလောက်ဩဇာရှိတာ တစ်စောင်တစ်လေတော့ရှိမှာပေါ့...ဟုတ်တယ်မလား” ဟယ်ရှောင်ရှောင်၏ အသံမှာ ပို၍နူးညံ့သွားသည်။ “အချစ်~~”

ရွှီရင်းကျယ်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက် သူ့ကိုအဖော်ပြု‌ပေးသည်ကို မဆန့်ကျင်နိုင်ချေ။

 “ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်လိုက်”

“ဟင်” ဟယ်ရှောင်ရှောင်က ချက်ချင်း ဆံပင်ကိုသေသပ်အောင်လုပ်လိုက်ကာ ညအိပ်ဂါဝန်၏ကြိုးလေးတစ်ဖက်ကို ချပြီး သူမ၏နို့နှစ်ရောင်အသားအရေနှင့် ရင်ဘတ်ကို လှစ်ဟပြကာ ဗီဒီယိုကောလ်ကို စတင်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဗီဒီယိုကောလ်လဲ”

“အခုက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ညလေ...အချစ်ရဲ့...နည်းနည်းလောက်ပူလောင်လိုက်ရအောင်” ရွှီရင်းကျယ်က တစ်ဖက်မှ မိန်းမသားမှာ ထက်မြက်သည့်သူဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝနားလည်သောကြောင့် အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

တကယ်ကိုပင် ဆိုလိုရင်းကိုဖမ်းဆုပ်မိသော ဟယ်ရှောင်ရှောင်က ညို့အားပြင်းစွာ ပြုံးလိုက်၍ ညအိပ်ဂါဝန်ကို ချွတ်ချလိုက်တော့သည်။

....

***

စာရေးသူ မှတ်ချက်: ယွီစစ်*လိုင်းဆင်းသွားပါပြီ