Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၄၈)
Chapter 148 (ငါ့ကိုခွံ့ကျွေး)
"ဟေ့"
"ဝါး ဝါး ဝါး…"
"အားးးးးး"
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းသောဆူညံသံများထွက်ပေါ်လာသည်။ နာရီကိုဝတ်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ကျွမ်းဘားပြစားသူများအဖြစ် တစ်ချိန်တည်းတွင်ပြောင်းလဲသွားကာ ကွင်းပြင်တွင် ဖျော်ဖြေနေကြသည်။
ရှေ့ကျွမ်းပစ်၊ နောက်ပြန်ကျွမ်းပစ်၊ လက်တစ်ဖက်ကင်းမြီးကောက်ထောင်၊ ဇောက်ထိုးချိတ်၊ သောမတ်လှည့်ပတ်ခြင်း၊ ဆိတ်ခြေခွဲ…
ကောင်းမွန်သောလေ့ကျင့်ရေးစခန်းက ဆပ်ကပ်ပွဲကြီးဖြစ်သွားသည်။
လင်ချီးယဲ့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အနည်းငယ်လှုပ်ယမ်းပြီး တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့နာရီကိုလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
လက်ပတ်နာရီကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် အားပြင်းသောလျှပ်စီးကြောင်းသည် လင်ချီးယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ ကြွက်သားများသည် မသိစိတ်က ကျုံ့သွားသည်...
ထို့ကြောင့် လင်ချီးယဲ့သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှေ့ကို ကျွမ်းပစ်သွားသည်။
ဒုတိယတစ်ကြိမ် အရှေ့လှန်ခါနီးအချိန်တွင် လင်ချီးယဲ့သည် သူ့စိတ်စွမ်းအားကို ၎င်းထဲသို့ထည့်သွင်းကာ လျှပ်စီးကြောင်းကိုခုခံနေပြီး လျှပ်စီးကြောင်းကို အချိန်မီတားဆီးလိုက်နိုင်ကာ နေရာတွင်အခိုင်အမာရပ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် နည်းပြပြောသည့်အတိုင်း ဤလျှပ်စီးကြောင်း၏အရွယ်အစားသည် အခါအားလျော်စွာပြောင်းလဲနေပြီး လင်ချီးယဲ့သည် ၎င်း၏ပြောင်းလဲမှုများကိုအာရုံစိုက်ရန် အမြဲတမ်းအာရုံစိုက်နေရမည်ဖြစ်ကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် သက်ဆိုင်ရာစိတ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းပေးရမည်ဖြစ်သည်။
"ဒါကထင်ထားတာထက် ပိုခက်တယ်..." လင်ချီးယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
စင်မြင့်ပေါ်ရှိ နည်းပြသည် ဖရိုဖရဲမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီး ရယ်ချင်တာကိုထိန်းချုပ်နေပုံရကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပေးသည်။
"အင်း… ဒီနှစ်က အရင်နှစ်တွေထက် ကျွမ်းထိုးတဲ့လူတွေပိုများတယ်။"
လေ့ကျင့်ရေးစခန်းလုံးရှိ တပ်သား ၂၀၀ ကျော်တွင် လင်ချီးယဲ့နှင့် ချောင်ယွမ်းကဲ့သို့ ကျွမ်းပစ်ပြီးရပ်သွားသူ အယောက်နှစ်ဆယ်ရှိပြီး ကျန်လူတစ်စု၏ ထက်ဝက်မှာ တစ်ဒါဇင်လောက်ပင် ကျွမ်းထိုးလှည့်ခဲ့ပြီး လှည့်ကွက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ မောဟိုက်ခဲ့ကြသည်…
ကျန်တစ်ဝက်ကတော့ လှည့်နေတုန်းပါပဲ…
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ စစ်ယူနီးဖောင်းဝတ်ထားသော တပ်သားသစ် ၁၀၀ နီးပါး၏ ကျွမ်းထိုးတာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ…
နည်းပြသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ပြလိုက်သည်။ "တန်းဖြုတ်။ သွားစားကြတော့။"
တကယ်တော့ လျှပ်စီးကြောင်းများဖြင့် တပ်သားသစ်များကို တန်းဖြုတ်ခြင်းက ဘာမှထူးခြားခြင်းမရှိပေ။ ကျာကျိခလုတ်၏လုပ်ဆောင်ချက်အောက်တွင် လူတန်းက ကြာရှည်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ အစွမ်းထက်ဆုံးသူက စားသောက်ခန်းတံခါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ငြိမ်သက်သွားသောတပ်သားသစ်များသည် အံကြိတ်ပြီး သူတို့စိတ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းရန် အာရုံစိုက်ရင်း ကန်တင်း၏ ဦးတည်ရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားသည်...
သတိထားရမည့်အသွင်အပြင်သည် လူတိုင်းက တစ်စုတစ်စည်းတည်းလိပ်ခေါင်းရောဂါသည်များလိုဖြစ်နေသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သွားလာနိုင်သူ တချို့လည်းရှိပြီး ကန်တင်းသို့ တိုက်ရိုက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် အမြန်ပြေးကြသည်။
မကြာခင်မှာပဲ လင်ချီးယဲ့နှင့် ချောင်ယွမ်းက စားပွဲရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
"မင်းဘာလို့မစားတာလဲ။" လင်ချီးယဲ့သည် သူ့ပါးစပ်ထဲကို အသားတစ်ဖတ်ထည့်ပြီး သူ့ဘေးတွင် ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသော ပိုင်လီဖက်တီးကို သံသယတချို့ဖြင့်ကြည့်ကာ "မင်းဗိုက်မဆာဘူးလား။"
"ဆာတယ်။" ပိုင်လီဖက်တီးသည် စားပွဲပေါ်က အစားအသောက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချပြီး "ဒါပေမယ့် ငါထိန်းချုပ်လို့မရမှာစိုးတာ…"
စကားလုံးများထွက်လာပြီးနောက် သူသည် အစားအစာ၏သွေးဆောင်မှုကို မခံနိုင်သကဲ့သို့ လျှပ်စီးလက်သလို သူ့လက်ကိုဆန့်ကာ အသားတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်...
ဝှီး…
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ပြင်းထန်စွာ ပက်လက်လန်ကျပြီး သူ့လက်ထဲကအသားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ပိုင်လီဖက်တီ: (?_?)
ကံကောင်းထောက်မစွာ တပ်သားသစ်များ၏ စားပွဲတွင် ထိုင်ခုံများမရှိသဖြင့် လူတိုင်းစားရန် ဤနေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ မဟုတ်ပါက ထိုသို့သောပက်လက်လှန်ခြင်းသည် စားပွဲတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက်လှန်ပေလိမ့်မည်။
ဟင်း… ကန်တင်းကို ဒီလိုမျိုးဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာက အခုအတွက်များလား။
"အဲဒါကခက်လို့လား။ ငါတော့ အဆင်ပြေတယ်ထင်တာပဲ။" ချောင်ယွမ်းသည် အသားတစ်ဖတ်ကို အလွယ်တကူ ကောက်ယူ၍ ဝါးရန်ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုသပ်နေသည်။ "အင်း၊ ဒီနေ့အသားက တကယ်အရသာရှိတာပဲ။"
ပိုင်လီဖက်တီးသည် ဝမ်းနည်းစွာ နေရာတွင်ရပ်နေပြီး လင်ချီးယဲ့ကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်ဝဲနေပုံရသည်…
"ငါ့ကိုခွံ့ကျွေး…" သူက ညှိုးငယ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ကူကယ်ရာမဲ့သက်ပြင်းချကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ အသားတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူပြီး ပိုင်လီဖက်တီးပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ပိုင်လီဖက်တီး၏ ကြင်နာတတ်သောမိခင်နှင့် တင်းကျပ်သောဖခင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး သူ့လက်များဖြင် ခွံ့ကျွေးကာ ပိုင်လီဖက်တီးပျော်ရွှင်နေသောအခါ လင်ချီးယဲ့ကို အားပေးရန် ရံဖန်ရံခါ နှစ်ခါလောက်နောက်ပြန်လှန်လေသည်။
လင်ချီးယဲ့: (??_??)
နှိုင်းယှဉ်ခြင်းမရှိလျှင် ထိခိုက်မှုမရှိပေ။ တကယ်တော့ လင်ချီးယဲ့တစ်ယောက်တည်းသာ ဒါမျိုးလုပ်နေတာမဟုတ်မှန်း သက်သေပြခဲ့သည်…
ရှန်ချင်းကျူသည် စားပွဲဘေးတွင် နဖူးကိုလက်တစ်ဖက်ထောက်ရင်း မတ်တတ်ရပ်နေကာ သူ့ရှေ့တွင်ကျွမ်းထိုးနေသော နောက်လုံးသုံးဦးဖြစ်သည့် တုန့်ဝေ၊ လီကျာနှင့် လီလျန့်တို့ကို ကူကယ်ရာမဲ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်…
"အစ်ကိုရှန် ဗိုက်ဆာတယ်။"
"အစ်ကိုရှန်၊ အစ်ကိုရှန်… ငါစားချင်တယ်။"
"အဲဒါ… အဟမ်း… အစ်ကိုရှန်… မင်းငါတို့ကိုခွံ့ကျွေးပါလား…"
ရှန်ချင်းကျူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များနှင့်တူများကို ကောက်ယူပြီး သုံးယောက်သားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကြမ်းတမ်းစွာပြောလိုက်သည်။
"လခွမ်း၊ မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းနေကြစမ်း… တစ်ယောက်ချင်းစီကျွေးမယ်။"
…
ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…
"ဝင်လာပါ။"
ခေါင်းဆောင်းနည်းပြရုံးခန်းတံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။ ယွမ်ကန်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အခန်းထဲကို ကောင်လေးတစ်ယောက်လျှောက်လာတာကိုမြင်တော့ မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်သွားသည်။
"မင်းပါလား။"
လင်ချီးယဲ့သည် စားပွဲခုံသို့ လျှောက်လာပြီး စစ်တပ်အလေးပြုသည်။
"သတင်းပို့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာရှိလို့ပါ။"
ယွမ်ကန်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ဖယ်ကာ "ထိုင်ပြီးပြောပါ။"
လင်ချီးယဲ့သည် ယွမ်ကန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏတာတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေရောင်တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
ယွမ်ကန်းသည် ဤတံဆိပ်ပြားကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
"တားမြစ်ပစ္စည်းလား။"
"ဟုတ်တယ်။" လင်ချီးယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒါက အားလပ်ရက်တုန်းက ကျွန်တော် [ယုံကြည်သူများ] အုပ်စုနဲ့တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး [သွေးပွက်ပွက်ဆူခြင်း] လို့ခေါ်တဲ့ တားမြစ်အပျက်အစီးကို ကျွန်တော်ရခဲ့တယ်။"
"နံပါတ်စဉ် ၂၀၉ [သွေးပွက်ပွက်ဆူခြင်း]…" ယွမ်ကန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လင်ချီးယဲ့ကိုကြည့်ကာ သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပုံရသည်။ "မင်းက ဒီအရာကို လွှဲပေးချင်တာလား။"
"ကျွန်တော်လွှဲပေးရင်… ဘာရမှာလဲ။" လင်ချီးယဲ့က သိချင်စွာမေးသည်။
"ညကင်းစောင့်လူသားမှာ တားမြစ်ပစ္စည်းတွေအများကြီးမရှိဘူး။ [သွေးပွက်ပွက်ဆူခြင်း] က အန္တရာယ်မြင့်တားမြစ်အပျက်အစီးမဟုတ်ပေမယ့် တချို့ထူးခြားတဲ့အခြေအနေတွေမှာ ကောင်းမွန်တဲ့အခန်းကဏ္ဍကနေလည်း အသုံးပြုလို့ရတယ်။ မင်းဒါကိုလွှဲပေးရင် ဂုဏ်ပြုဆု ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံနဲ့ လဲလှယ်နိုင်လောက်တယ်၊ ဒါကမင်းအပေါ်မူတည်တယ်။"
"ပိုက်ဆံလား။ ဘယ်လောက်လဲ။"
"ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ နှစ်သန်းလောက်ရှိမယ်။"
လင်ချီးယဲ့အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။
ဤအရာသည် ကင်းမြီးကောက်အလောင်းမှ ကောက်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လင်ချီးယဲ့သည် ဒီတားမြစ်ပစ္စည်းကို သိပ်သဘောမကျဘဲ တကယ့်တိုက်ပွဲတွင် သက်ရောက်မှုသည် ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်သောကြောင့် ဖယ်ရှားပစ်ရန် စဉ်းစားနေလေပြီ။
သို့သော် တားမြစ်ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လင်ချီးယဲ့သည် တားမြစ်ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးကို မည်ကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ရမည်ကို မသိသည့်အပြင် ဒုတိယအနေဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင်ရောင်းရမည်ကို သူမသိချေ။ အကယ်၍ သူသည် တားမြစ်ပစ္စည်းများအတွက် မှောင်ခိုဈေးကွက်နှင့် ဆင်တူသောနေရာတစ်ခုကို ရှာလျှင်လည်း မှန်ကန်သည့်ဝယ်သူကိုရှာရန် အချိန်အများကြီးမရှိပေ...
တွေးတောပြီးနောက် ညကင်းစောင့်လူသားကို တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်တာက ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးဖြစ်ကာ ဘေးကင်းပြီး ချက်ချင်းအမြတ်အစွန်းများ ရနိုင်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သူ့ပါးစပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဒီတားမြစ်ပစ္စည်းကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ရွေးချယ်မယ်။ လဲလှယ်ဖို့အခြေအနေတွေကတော့… ငွေသားနှစ်သန်းဆို လုံလောက်ပြီ။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်သိချင်တဲ့ သတင်းတချို့ရှိသေးတယ်။"
"ဘယ်လိုသတင်းမျိုးလဲ။"
"ချန်မုရယ်နဲ့ ဝူရှန်းနန်တို့နဲ့ပတ်သက်တဲ့သတင်းပဲ။" လင်ချီးယဲ့က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။ "ကျွန်တော်သိချင်တယ်၊ သူတို့တွေက… အရင်တုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲ။"
TK Team (Chapter 148)
