Volume 1 (သေမျိုးနယ်မြေ ၁၄၁)
Chapter 141 (အနီးကပ်တိုက်ပွဲ)
"မင်းငါ့ကိုသိတာလား။" ချန်မုရယ်က အနည်းငယ် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။
"ညကင်းစောင့်လူသားတွေထဲမှာ ချန်မုရယ်ကိုမသိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိမလဲ။" ဟန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်က ရှန့်ကျင်းမြို့ရဲ့ [ဟေးပိုင်ဝူချန်] ပါရမီရှင်နှစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမသိဘဲနေမလဲ။"
"နှစ်တွေအများကြီးကြာလာတော့ ငါ့ကိုသိတဲ့သူ အများကြီးမရှိတော့ဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ။"
"အင်း… မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေ တော်တော်များများကတော့ မင်းကိုသိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါက ညကင်းစောင့်လူသားကို ခပ်စောစောဝင်ခဲ့ပြီး မင်းနာမည်ကို ငါကြားဖူးတယ်။" ဟန်ရှောင်ယွင်သည် ချန်မုရယ်ကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများထဲက သိချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် အရိပ်အမြွက်ပြခဲ့သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်က [ဟေးဝူချန်] ချန်မုရယ်ဟာ ရှန့်ကျင်းမြို့ကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်ရောက်သွားသလဲဆိုတာ အစအနမသိရတော့ဘူး။ တချို့လူတွေက မင်းသေသွားပြီလို့ပြောတယ်၊ တချို့က မင်းအမှားလုပ်မိလို့ တပ်မှူးချုပ်က ကျန်းကျဲ့နေရာကို ပို့လိုက်တာလို့ ပြောတယ်… မင်းက ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ချန်းနန်မြို့ကိုလာပြီး ခေါင်းဆောင်လာလုပ်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ။"
"ငါပျော်လို့။"
"…" ဟန်ရှောင်ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြန်သည်။
"မဟုတ်ဘူး… မင်းမပျောက်သွားခင်ကတည်းက 'ချွမ်း' နယ်ပယ်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်။ အခုဆယ်နှစ်အကြာမှာ အဲဒီ [ပိုင်ဝူချန်] က ရှန့်ကျင်းမြို့မှာ တပ်စွဲထားတဲ့ ညကင်းစောင့်လူသားတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ မင်းဘာလို့ 'ချွမ်း' နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိနေသေးတာလဲ။"
ချန်မုရယ်သည် တခဏမျှတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အဲဒါကအရေးမကြီးပါဘူး။"
သူသည် မရဏမြစ်ကိုဖြတ်၍ ဟန်ရှောင်ယွင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲမှ ဓားနှစ်လက်သည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသည့် ဝိညာဉ်ကိုဖမ်းစားနိုင်သော သံကြိုးတစ်စုံကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ဆူညံနေသည်။
ဟန်ရှောင်ယွင်သည် တခဏမျှ ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "အမှန်တော့ ဒီအရာတွေက ငါသိသိ မသိသိ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး…"
သူသည် သူ၏လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လေပြင်းနှင့်အတူ နှင်းများရောနှောကာ မရဏနယ်မြေနှင့်တူသော တားမြစ်အပျက်အစီးထောင့်တစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့ကိုပျံတက်သွားသည်။
လှံဖျားထိပ်မှ နှင်းမုန်တိုင်းသည် မရဏမြစ်ကိုဖြတ်၍ ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို ရေခဲလွှာများဖြင့် အေးခဲစေသည်။ နဂါးကဲ့သို့ ဟန်ရှောင်ယွင်၏ရုပ်သွင်သည် ချန်မုရယ်ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာသည်။
နှင်းမုန်တိုင်းများတိုက်ခတ်နေ၏။
ချွင်…
ဓားနှစ်လက်သည် လှံရှည်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး ဟန်ရှောင်ယွင်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချန်မုရယ် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့ရှိနေပြီး သူ့ရုပ်သွင်သည် တစ္ဆေကဲ့သို့ ဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားကာ သူသည် လှံရှည်ကို ထူးဆန်းစွာ တည့်တည့်ဖြတ်သွားပြီး ဓားဖြောင့်ကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ ခုတ်လိုက်သည်။
ဟန်ရှောင်ယွင်သည် ချန်မုရယ်ကို တစ္ဆေအသွင်ဖြင့် မြင်လိုက်ရတော့ လန့်သွားပြီး အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ လေပြင်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး ချန်မုရယ်၏ဓားကို လမ်းလွဲရန်ကြိုးစားသည်။
သူ့တုံ့ပြန်မှုက မြန်ပေမယ့် ခြေလှမ်းက နှေးကွေးနေပါသေးသည်။
ချန်မုရယ်၏ဓားကို ရှောင်မသွားနိုင်မီ ဓားသွားကြောင့် သူ့ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စွန်းတစ်စ ကျန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဟန်ရှောင်ယွင်၏လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မမြင်နိုင်သောလေဓားသွားက ပြင်းထန်စွာထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ချန်မုရယ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ပြီး သူ့နောက်က အဆောက်အအုံဟောင်းများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
ဝှီး…
လေဓားသွားများသည် တို့ဟူးကိုဓားဖြင့်ခုတ်ပိုင်းကဲ့သို့ ကွန်ကရစ်နံရံများကိုဖြတ်သွားသည်။ အဆောက်အအုံများစွာသည် အလယ်ကနေခုတ်ဖြတ်ခံရကာ မြေပြင်ကိုပြိုကျခဲ့ပြီး နေရာတိုင်းတွင် ဖုန်မှုန့်များရှိနေသည်။
ချမ်မုရယ်၏ပါးပြင်မှာလည်း သွေးများခပ်ရေးရေးစွန်းထင်နေသည်…
"မင်းက အရမ်းသန်မာတယ် ဒါပေမယ့် နယ်ပယ်အရ မင်းငါ့ကို မယှဉ်နိုင်သေးဘူး။ ဒါကအားနည်းချက်ပဲ။" ဟန်ရှောင်ယွင်က နောင်တရစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
"ငါသိတယ်။" ချန်မုရယ်၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဒါကြောင့် ငါမင်းကိုတစ်ယောက်တည်းအနိုင်ယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး…"
စကားမဆုံးခင် လှံရှည်တစ်ချောင်းသည် တောက်လောင်နေသောမီးတောက်များဖြင့် ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
ဗုန်း…
လှံသည် မြေပြင်ကို ဆင်းသက်လာသောအခါ နှင်းဆီရောင်မီးတောက်များသည် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆီးနှင်းများကို လေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားစေသည်။ ဟန်ရှောင်ယွင်သည် လှံဘေးတွင်ရပ်နေပြီး ချန်မုရယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးနဲ့ မင်းငါ့ကို အနိုင်မယူနိုင်သေးဘူး…"
ဗုန်း…
အဝေးရှိ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ အနက်ရောင်သေနတ်တစ်လက်သည် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေးငယ်သောကျည်ဆန်သည် လျင်မြန်စွာရွေ့လျားကာ အာကာသထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပုံရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟန်ရှောင်ယွင်ထံ ရောက်လာသည်။
ဟန်ရှောင်ယွင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ ကျည်ဆန်သည် သူ့နဖူးကို ရှပ်ထိသွားပြီး အရေပြားပေါ်တွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"အထူးစနိုက်ပါကျည်ဆန်လား။" သူသည် နဖူးကိုထိလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
စနိုက်ပါပစ်ခတ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျည်ဆန်များသည် မျက်လုံးများရှိပုံရပြီး ဟန်ရှောင်ယွင်ကို တိကျစွာ ချိန်ရွယ်ထားကာ ကျည်ဆန်များကို ရှောင်တိမ်းရန် အကြိမ်ကြိမ် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်ချီးယဲ့သည် မလှုပ်မယက်ဖြစ်နေသော ဝူရှန်းနန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားမသွားဘူးလား။"
"ငါ…" ဝူရှန်းနန်သည် ခါးသက်သက်ပြုံးပြီး သူ့လက်များကိုဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ကာ နီရဲနေသောအမာရွတ်တစ်ခုစီကို ပြလေသည်။ "အခု ငါဓားမကိုင်နိုင်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့တားမြစ်အပျက်အစီးက အတော်လေးထူးခြားပြီး အရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သုံးရမှာဖြစ်တာကြောင့် အခုအဆင်မခြင်သွားတာက ခေါင်းဆောင်နဲ့ တခြားသူတွေကိုပဲ နှေးကွေးစေမှာဖြစ်တာကြောင့်…"
လင်ချီးယဲ့သည် ခဏလောက်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်အရင်သွားလိုက်မယ်။"
ပြောပြီးနောက် သူ့ထံမှ ပြင်းထန်သောအမှောင်ထုသည် ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ၏ရုပ်သွင်သည် စစ်မြေပြင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
[ရှယ်နွီ] နှင့် မကြာသေးမီက တိုက်ပွဲသည် သူ့ကိုသိသိသာသာ ပင်ပန်းစေခဲ့ပြီး အမှောင်ထုနတ်ဘုရားအပျက်အစီးကို ထိန်းချုပ်ရန်ပင် အတန်ငယ် ခက်ခဲလှသည်။ ခေတ္တအနားယူပြီးနောက် သူသည် သူ၏စိတ်စွမ်းအားတချို့ကို ပြန်လည်ရရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် စစ်မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
အဝေးတွင် ဟန်ရှောင်ယွင်သည် ကျည်ဆန်များစွာကို ရှောင်ရှားခဲ့ပြီး ဟုန်ယင်း၏လှံရှည်ကို သူ့လှံရှည်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်မုရယ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို လျှပ်တပြက်ဓားအလင်းတန်းဖြင့် သူ့နောက်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။
ချန်မုရယ်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို ဟန်ရှောင်ယွင်မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူလှုပ်ရှားတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာ လျှပ်တပြက်ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ချိန်က ထွက်ခွာသွားသော ရုပ်သွင်များက သူ့ရှေ့တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်…
အပြင်လူများ၏မျက်လုံးများတွင် အနက်ရောင်ချည်မျှင်များက သူ့နှလုံးသားထဲကို ပိုးအိမ်လို ဟန်ရှောင်ယွင်အား ချည်နှောင်နေကြသည်။
ဤသည်မှာ [အတွင်းနတ်ဆိုးချည်နှောင်ခြင်းနည်းလမ်း] ဖြစ်သည်။
အခြေအနေမကောင်းတော့တာကို သဘောပေါက်ပြီး ဟန်ရှောင်ယွင်သည် သူ့စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အဝေးက ဝမ်းချီမော့၏စွမ်းရည်ကို ပယ်ဖျက်ရန် ထပ်မံတွန်းအားပေးခဲ့သည်။ အဝေးမှ ဝမ်းချီမော့၏ရုပ်သွင်သည် တုန်ခါသွားပြီး သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများထွက်လာကာ သူ့မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။
'ချွမ်း' နယ်ပယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ 'ဟိုင်' နယ်ပယ် သန်မာသောလူကို လွှမ်းမိုးရန် သူ၏စိတ်စွမ်းအားအပေါ် တုံ့ပြန်မှုက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။
သို့သော် သူတိုက်ခိုက်နေသည့် ထိုခဏလေးအတွင်း ချန်မုရယ်၏ဓားသည် ဟန်ရှောင်ယွင်၏နောက်ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိမှန်ခဲ့ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော ဓားအမှတ်အသားတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်ရှောင်ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလင်းရောင်အနည်းငယ် ဖြာဆင်းလာသည်။
ဟန်ရှောင်ယွင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်မုရယ်ကိူ နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် သူ့လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူ့အသိစိတ်က အနည်းငယ်ဝေဝါးလာပြီး သူ့နောက်ကျောက ဓားဒဏ်ရာသည် ပူလောင်လာကာ သူ့ခွန်အားက သိသိသာသာလျော့ပါးသွားပုံရသည်…
သူ့လက်ဖမိုးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့အသားအရေသည် ခြောက်သွေ့ကြမ်းတမ်းကာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှုကြောင့် အစက်အပြောက်များစွာ ပေါ်လာတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူသည် ချန်မုရယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ချန်မုရယ်သည် သူ၏စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို သတိပြုမိပုံပေါ်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝူချန်ဓားအောက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်လို့ရသလို၊ ဝိညာဉ်ကို ဖြတ်လို့ရပြီး သက်တမ်းကိုလည်း… ဖြတ်လို့ရတယ်။"
ခန္ဓာကိုယ်ကိုဖြတ်တယ်၊ ဝိညာဉ်ကိုဖြတ်တယ်၊ သက်တမ်းကိုဖြတ်တယ်။
"ဒါက [ဟေးဝူချန်] ပေါ့…" ဟန်ရှောင်ယွင်သည် သူ့ကိုယ်သူရေရွတ်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ "ဒီနေ့ ငါဒီမှာ တကယ်သေနိုင်လောက်တယ်…"
ဝှီး…
အမှောင်ထုကြီးသည် ချန်မုရယ်၏တားမြစ်အပျက်အစီးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဓားဖြောင့်နှစ်လက်သည် အရှိန်မြင့်မြင့်ဖြင့် လေထဲကိုဖြတ်သန်း၍ လှည့်ပတ်ပြီး ဟန်ရှောင်ယွင်၏လည်ပင်းဆီသို့ ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
သူ့နောက်ကျောက ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို တွန်းလှန်ရင်း ဟန်ရှောင်ယွင်သည် သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး လေပြင်းကိုဆင့်ခေါ်ကာ ဓားဖြောင့်နှစ်လက်ကို အနောက်သို့ပြန်ပို့လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူငယ်တစ်ဦးသည် အမှောင်ထုထဲမှ ခုန်တက်ကာ သူ့ခြေဖျားဖြင့် ဓားဖြောင့်တစ်လက်ကိုထိလိုက်ပြီး တခြားဓားဖြောင့်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် သူ့လက်ကိုဆန့်တန်းကာ လေထဲ၌ စက်ဝိုင်းတစ်ဝက်ခန့် သွက်သွက်ခါအောင်လှည့်သွားရင်း ဟန်ရှောင်ကို ခုတ်လိုက်သည်။
TK Team (Chapter 141)
